යකිනිට ඇන්දා- හයවෙනි කොටස

“ඇයි මනුස්සයෝ මාව මහන්සි නොකර මේ ලැයිස්තුව කලින් මට නොදුන්නේ?”

“නිමල් මල්ලී අනිත් හැමෝටම වගේ මටත් ගෝරි දානවද කියලා බලන්න හිතුණා!” කළු අක්කා කීවේ එතකොටයි...

අපට ඕනි අපි එකතු වෙලා කරන අපේ මේ වැඩේ...

“ඔයාගෙන් වුණත් කළු අක්කේ වැරැද්දක් කියලා තේරෙන දෙයක් සිද්ද වුණොත් නං මං ඒකට ගෝරියක් දායි. හැබැයි, ඔයා දැකලා තියෙනවද මං නිකරුණේ ගෝරි දානවා?”

“මම නං දැකලා නෑ තමයි...ඒත් ඇයි මේ හැමෝම වගෙ කියන්නේ නිමල් අයියා හරි සැරයි, එයා එක්ක වැඩ කරන්න ලේසි නෑ- කියලා...”

“ඒ කියන එක්කෙනෙක්වත් ඒවා මගේ මූණටම කියන්නේ නැහැනෙ, කළු අක්කේ. පුළුවනි නං, එහෙම කියන ඕනිම කෙනෙක්ගෙන් අහල බලන්නකො මම නිකරුණේ; අසාධාරණ විදිහට ගෝරි දාපු වෙලාවක් ගැන...
ඇත්ත! මගෙත් එක්ක වැඩක් කරනවා නං ඒක වෙලාවට කෙරෙන්න ඕනි- පුළුවන් තරං ලකයක් ඇතිව, හරියට කෙරෙන්න ඕනි; සැලකිල්ලෙන්. හොර වැඩ එහෙමත් බෑ... එතකොට තමයි මගෙ යකා ඇවිස්සෙන්නේ...”

“එතකොටද නිමල් මල්ලී බනින්නේ?”

“කළු අක්කේ, මම නං ඔය බනිනවා කියන වචනෙටත් විරුද්ධයි. මම කරන්නේ තදින්ම දොස් පවරන එකයි. අඩුම තරමින් එහෙම වෙලාවකදී වුණත්, මම කෙනෙකුට ‘උඹ’ කියලවත් කියන්නැති විත්තිය ඔයා දන්නවද? හැබැයි මම කියන්න ඕනි දේ කෙලින්ම- මූණටම කියනවා.”

“කොහෙන්ද අප්පේ ඔයා මේ වයසෙදිම ඔය තරං දේවල් කරන්න ඉගෙන ගත්තේ?” කියලා අහමින් තමයි, එතකොට එයා අපේ කතාවේ පීල්ල මාරු කෙරුවේ. “ඔයා මොකද හිතන්නේ... මම ආරාධනා කරන්න යන අයගේ list එක හොඳයිද?”
ඒ ලැයිස්තුවේ උඩින්ම තිබ්බේ 1977 මහ මැතිවරණයෙදී UNPයෙන් මහරගමට පත්වූ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ප්‍රේමරත්න ගුණසේකර මහතාගේ නමයි.

“ලැයිස්තුව දැක්ක ගමන්ම ඔයාට හිනා ගියේ මොකෝ? ගුණසේකර මහත්තයව පිළිගනිද්දී පොල්කටු මාලයක් දානවයි කියල ඔයා කියපු කතාවට බාල්දි සිරා කුලප්පු වෙච්ච හැටි මතක් වුණාද?”
“ඒකත් එකක්... සෝමවීරගේ- වී.ජී. පියදාස අයියගේ lists දෙකෙත් උඩින්ම මේ නම තියෙයි කියලා මට කල්පනා වුණා. පියදාස අයියට තමයි ඉඩ දෙන්න වෙන්නේ මන්ත්‍රීතුමාට ආරාධනා කරන්න. එහෙම ආරාධනා කරන්න යනකොට සෝමවීරටයි- කළු අක්කටයි දෙන්නටත් යතහැකිනෙ- ඔන්නං!” මම කීවෙමි.

“ඇයි කළු අක්කේ මූණ නොරොක් කර ගත්තේ. අපට ඕනි අපි එකතු වෙලා කරන අපේ මේ වැඩේ සාර්ථක කර ගන්නනෙ...
ගුණසේකර මහත්තය කාට බැහැයි කිව්වත් පියදාස අයියට බැහැයි කියන්නෑනේ. ඒ ක්‍රමේට හිතල තමයි මම ඒ ඒ අයට ආරාධනා කෙරිල්ල එක එක්කෙනාට බාර දෙන්න යන්නේ. ඒ හින්දමයි මම ඔයාලට කිව්වේ ඔයාලගේ lists ඉස්සෙල්ලම මට ගෙනත් පෙන්නන්නෙයි කියලා.”

එතැනදි තමයි තේරෙන්නේ කතාවක් ලියන එක සහ ඒක enact කරන එක අතර තියෙන වෙනස. කතාවක් ඇතුළේ අපි හදාගන්න ලෝකය infinite. ඒත් stage එක මත...

එදා අපේ කට්ටියේ අයට එහෙම කියන්නට මට පුළුවන්කම තිබිණි. ඒත් අද... ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ කියවා comment කරන ආදරණීය සහෘද රසිකයනට ඔවුනගේ කමෙන්ටු මට කලින්ම පෙන්වන්නට කියා කීමට බැරිය. ඔවුන් comment කරන්නෙත් පෝස්ටුවේ ලියැවී ඇති කරුණු අනුපිළිවෙලට නොවේ; තම-තමනට වැදගත් යැයි සිතෙන කරුණු ගැන- තමන්ගේ පිළිවෙලටය.

පසුගිය කොටස ලියද්දී- ලුහුඬින් ලියුවාම ඇති යැයි මා හිතා උන් කාරණා කිහිපයක් ගැනම හිතාදර රසිකයන් විස්තර විමසා; පවසා තිබිණි. එබැවින් ඒවායෙන් මතුවූ සමහර කරුණු ගැනවත් මට අද කතා කරන්නට සිදු වෙයි.

මේ Anonymous රසිකයෙකු ‘නිදිගෙ කෝණයෙන් බලමින් මුල් කොටස ලියා තිබුණු’ comment එකයි.

‘Anonymous May 17, 2026 at 9:03 AM

අපි ‘පද මානවක ජාතකයෙන්’ නාට්‍යයක් හදන්න හිතුවත්, ඒක stage එකට ගේන්න යද්දි මුහුණ දුන්න ලොකුම ගැටළුවක් වුණේ නළු නිළියන් හිඟය. තිබුණේ interest එකක් තියෙන හදවත් කිහිපයක් විතරයි. ඒ නිසා නාට්‍ය පිටපත ලියන්න ගත්තත්, මට නිදහසේ හිතේ එන හැම character එකක්ම ලියන්න බැරි වුණා. ලියන වෙලාවටම cast එකත් හිතේ තියාගෙන ලියන්න වෙලා ගියා.

ඒ කියන්නේ, කතාව ගොඩනගන්නේ imagination එකෙන් විතරක් නෙවෙයි availability එකෙන්.

එක එක චරිතයට කොහොම කවුරු fit වෙයිද කියලා හිතාගෙනම scene ගන්න, dialogues දාන්න, character ටික shape කරන්න සිද්ද වුණා. ඒක එක විදිහකට writing process එකකට වඩා puzzle එකක් වගේ.

ඒ අතරේ ලොකුම හිස් තැනක් තිබුණා රජ වාසලේ සේවය කරන පුද්ගලයෙකුගේ චරිතය.

ඒ character එක කතාවට වැදගත්. බලන කෙනාට වටපිටාවට depth එකක් දෙන, රාජ සභාවේ atmosphere එක හදන, සෘජුවම major character එකක් නොවුණත් කතාව පූර්ණ කරපු role එකක්.
ඒත් එහෙම චරිතයකට ගැළපෙන නළුවෙක් අප අතර හිටියෙ නෑ.

එතැනදි තමයි තේරෙන්නේ කතාවක් ලියන එක සහ ඒක enact කරන එක අතර තියෙන වෙනස. කතාවක් ඇතුළේ අපි හදාගන්න ලෝකය infinite. ඒත් stage එක මත ඒක සීමිතයි. කෙනෙක් නැත්නම්, ඒ චරිතය ඇත්තටම “නැති” වෙනවා.

ඒ නිසා අන්තිමේදි කරන්න වෙන්නේ එකක්.
චරිතය වෙනස් කරනවද?
නැත්නම් කතාවම වෙනස් කරනවද?

නාට්‍යයක් කියන්නේ paper එකක ලියන එකකට වඩා වැඩි දෙයක් කියලා ඒ වෙලාවේ හොඳටම තේරුණා.’

ඒ පාඩම හා ඒ සමඟ තිබුණු චිත්‍රය...

‘පද මානවක’ කතාව තාත්වික නාට්‍යයකට නඟද්දී වේදිකාවට ගෙනෙන්න අසීරු තැන් කිහිපයක් මං වහන්සේට පෙනුණා.

1. බමුණු තාත්තයි, පුතයි දෙන්නා යක්ෂණියව දාලා ගඟෙන් එතෙර වීම
2. රජතුමායි, පුරෝහිතයි දෙන්නා රාජ භාණ්ඩාගාරයේ වස්තුව හොරකම් කරගෙන වටයක් ගහලා ගිහින්, ඒවා මඟුල් පොකුණේ හංගන හැටි
3. හොරු කව්ද කියලා දැනගන්නට ලොකු සෙනඟක් ඇවිත් රජ මැඳුර වටේ රැස් කකා හිඳීම
4. රජුයි, පුරෝහිතයි දෙන්නට කැට-මුගුරුවලින් පහර දීලා පන්නා දැමීම- වගේ තැනුයි ඒ.

ඒ ගැටලුව ළිහා ගන්න හොඳම විදිහක් කල්පනා කරනකොට මට මතක් වුණේ ‘සිංහල පෙළ පොත’ක තිබුණු පාඩමක්.
මේ බ්ලොගය කියවන ඔයාලා දන්නවනේ මගේ හැටි. යමක් ලියනකොට පුළුවන් උපරිමයෙන්ම ඒ ගැන තොරතුරු හොයල බලනවා; විස්තරවල ඇත්ත නැත්ත තහවුරු කරගෙන ඉන්නවා.

1979 ඉඳල දැන් අවුරුදු හතලිහකටත් වැඩිය කාලයක් ගිහිං. එදා වගේ නෙවෙයිනෙ, දැන්. ඈත අතීත සිද්දියක් ලියන්නයි යන්නේ. ඉතිං... කාගෙන්ද විස්තර අහගන්නේ?
එක වංගියේම මට මතක් වුණේ ‘පැරණි පොත්- පත්තර- සඟරා කන්දරාවක හිමිකාර’ දිල්හාන් ප්‍රගීත්ව. එයා තමයි fb එකේ ‘සොඳුරු ඉසිඹුව’ සමූහයේ admin.
ඉතිං 2026 මැයි 19 වෙනිදා හවස පහයි දාහතරට මං දිල්හාන්ට මැසේජ් එකක් යැව්වා.

‘දිල්හාන් මහත්තයෝ- මම ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ට ලියන බ්ලොග් ලිපියක සඳහන් කරන්න යනවා ‘සිංහල පෙළ පොත’ක තිබුණු පාඩමක්. පාඩමේ නම නං මට මතක නැහැ. අන්තර්ගතය මතකයි. අන්ධ මහලු සීයා කෙනෙක් මුනුබුරාව ගහකට නග්ගවා ඈතින් පෙනෙන යුද්ධයක වගතුග අසා ගන්නවා. (මගේ මතකය හරි නම්- ඒ කොටස උපුටාගෙන තිබ්බේ W.A. සිල්වා ශූරීන්ගේ ‘විජයබා කොල්ලය’ පොතෙන්.) ඒ පාඩම හා ඒ සමඟ තිබුණු චිත්‍රය නොපමාවම සොයා දිය හැකිද? ලොකු උදව්වක්.

ස්තුතියි!’

පණිවුඩය යවා පැය හතරක් යන්නත් කලින් ‘බඩු’ ලැබිණි. බඩු කිව්වේ කුඩුවලට නොවේ. ‘සීයයි මුනුබුරයි’ පාඩම ඇතුළත් 24-31 පිටු අටේ ඡායාරූපවලටය.
ගොඩාරියක් ස්තුතියි දිල්හාන් ප්‍රගීත් මහත්තයෝ!

මගේ මතකය නිවැරදිය!
1968-70 විතර දවසක අමාරුවෙන් ‘විජයබා කොල්ලය’ හොයාගෙන කියෙව්වේ, පෙළ පොතෙන් මේ පාඩම දැක්කාට පස්සෙය.
(අපේ පන්තිවල කෙල්ලන් හා කොල්ලන් එකතුවී- මායා රංජන්ගේ ‘දිගා මඬුල්ලේ ආශ්චර්යය’, සෝමපාල රණතුංගයන්ගේ ‘ඇස් දෙක’, ඊ.ආර්. එරත්නයන්ගේ ‘රොමාගෙ වාසනාව’, ඒ.පී. ගුණරත්නයන්ගේ ‘බැද්දේගම’, ‘ගලිවරගේ චාරිකාව’ වැනි පොත් රාශියක්ම දඩයමේ ගියෙත් මෙවන් සිංහල පාඩම් නිසාය. ඒ පෙළ පොත් සැකසූ බහුශ්‍රැත; කුශාග්‍ර බුද්ධිමත් භවතුන්ට ගොඩාරියක් පිං අත්වේවා!)

නාට්‍යයකදී වුණත් ගෑනිට බයේ ඉන්න මිනිහෙක් වෙන්න මං කැමති නෑ. ඊට පස්සේ කලිසමක් ඇඳන් පාරේ යන්නයැ?

ඉතිං, ඔවුන් ‘විජයබා කොල්ලය’ කෘතියෙන් උපුටාගෙන තිබුණු කොටසේ දෙතැනකින් ගත් චුට්ටක් බැගින් කියවල ඉඳිමුද?   

1... ‘රණ ගොස දියුණු තියුණු ව ඇසෙන්නට වන් කල, අන්ධ වෘද්ධයා ද මුර ගාන්නට විය. “අනේ කොල්ලෝ, මා වෙව්ලන හැටි බලව, මගේ අත මිට මෙළැවෙන හැටි බලව. මොකවත් කරගන්නට හැටියක් නැති ව අනේ, මං මොනවා කරංඩ ද? දැන් ඉතින් මට පුළුවන් දෙයියංඩ කියන එක විතරයි. දෙයියනේ, දෙයියනේ, මේ පරංගියාට නම් හොඳක් සිද්ද කරන්න එපා” කියමින් මහල්ලා කෑ ගාන්නට විය...

2... “කවුද බොල ඒ තරුණ මුදලි තුමා?”
“මොන මුදලි තුමාද?”
“මගේ ඇස් දෙක විතරයි පොට්ට. මේකා ගේ කන් දෙකත් පොට්ට නොවැයි” කියමින් මහල්ලා මුනුබුරාට නින්දා කොට, “අර සක් පිඹින්නා වාගේ සංවිධානය කරන තරුණ සෙනෙවි කට හඬ තට ඇසෙන්නේ නැද්ද”යි යළිත් ඇසුවේ ය...’

නිමල් දිසානායක එදා ‘පද මානවක නාට්‍යය’ලියද්දී කෙරුවේ කතා සක්විති W.A. සිල්වා ශූරීන් විජයබා කොල්ලයේ උක්ත කොටස ලිවීමේදී භාවිතයට ගත් ශිල්පෝපක්‍රමය අනුගමනය කිරීමයි.

එහිදී මා මවා ගත් චරිතද්වය වුණේ බරණැස් නුවර රජ වාසලේ සේවකයා හා ඔහුගේ බිරියයි. සේවකයා නමට පමණක් ගෘහ මූලිකයා වූවෙකි. බිරිය කටහැකර; ආධිපත්‍යධාරී; විමසිලිවන්ත එකියකි.
රජ වාසලේ සියලු කටයුතු ගැන ඇය හාරා අවුස්සන්නීය; විමසන්නීය. එවිට රජ මැඳුරේ අතිශය රහස්‍ය තොරතුරු පවා නොසඟවා ඇයට හෙළි කරන්නට ඒ අසරණ සැමියාට සිද්ද වෙයි! 

නාට්‍යය එහෙම ලියැවී තිබ්බම සරත් රංචාගොඩයි සෝමවීර මල්ලිකාරච්චියි දෙන්නම ගොඩක් සතුටු වුණා. එතකොට අපේ කට්ටියේ උන්නු නාට්‍ය ගැන තරමක හරි දැනුමක් තුබුණු දෙන්නනේ ඒ!
“දැන් නං නියමෙට තියෙනවා රංජි මල්ලී... කවුද හිතුවේ ඔයා මේ රාජ සේවකයෙකුයි, මිනිහගෙ පවුලවයි දෙන්නෙක්වත් කතාවට ඈඳා ගනියි කියලා.” සරත් කිව්වා. “...උන් දෙන්නගෙ හැල-හැප්පිලි මාරයි!”

“අඩේ, ඒක නං ඇත්ත සරත්! ජොසී මනප්පු කැලේ මචං මුන් දෙන්නත් එක්ක බලද්දී.” එහෙම කිව්වේ සෝමවීර. “...මං කිව්වට බලපං මචං, නාට්‍යය ඉවර වෙලා අපි එකා එකා ස්ටේජ් එකට එනකොට වැඩියම හුරේ වැටෙන්නේ රජ වාසලේ සේවකයාටයි. බලපං බොරුද කියල...”

එතකොට සරත් සෝමෙට නොපෙනෙන්න ඇහැක් ගහලයි මෙහෙම කිව්වේ. “උඹ දන්නවද මචං- රංජි මල්ලී හිතාගෙන ඉන්නේ ඔය සේවකයාගේ චරිතය උඹට දෙන්නලු...”
“මේ මට? අපො අපෝ මට නං බෑ... නාට්‍යයකදී වුණත් ගෑනිට බයේ ඉන්න මිනිහෙක් වෙන්න මං කැමති නෑ. ඊට පස්සේ කලිසමක් ඇඳන් පාරේ යන්නයැ.”

නළුවරණයෙදී, රජ වාසලේ සේවකයා ලෙස අපේ අනිල් මල්ලීවය තෝරා ගැනුණේ... (ඊට කලකට පසු; 2011දී අනිල් මල්ලී බිරිය ගංගා, සචිනි දූ හා ප්‍රමෝද්‍ය- අකලංක දෙපුතුන් සමඟ)

“අනේ මොට්ටයා. රංජි මල්ලී මට ඔය චරිතේ දෙනවා නං මම ඒක බාරගන්නේ පැනලා... ඒ චරිත දෙක ඒ තරං හොඳට ලියැවිලා තියෙනව සෝමේ!”

“දිසානායක, එහෙනං ඔය රජ වාසල සේවකයගේ චරිතේ මෙන්න මේ සරතයාට දෙමුකෝ මචං.”

“යෝජනාවට බොහොම ස්තුතියි සෝමවීර. හැබැයි රජෝ බල්ලගෙ වැඩේ බූරුවා කරන්න යනවට මම නං කැමති නෑ. මං හොඳට දන්නවා මගෙන් කෙරෙන්න ඕනි දේ.” මං එක සැරෙන්ම සෝමවීරව නිහඬ කෙරෙව්වේ එහෙමය. “...අනෙක මේ බමුණාගේ චරිතයට හොඳටම ගැළපෙන්නේ සරත්...!”
“ඔව් ඔව් මූ ඉතිං කොහොමත් බමුණා වගෙනෙ.” සෝමේ කීවේ සරත්ව තරහ ගන්වන ඔලොක්කු ස්වරයකිනි.

“අනෙඃ, නිකං හිටපං ගොරකයා!” සරත්ගේත් ඇස්දෙක රතු වෙලාය.
“මේ මේ... විහිලු වෙනයි- අපහාස වෙනයි. මම මේ කියන්නේ දෙන්නටම. හරිද? එකම නාට්‍යයේ රඟපාන අය තරහ වුණාම හැමෝටම කරදරයි... කෝන්තර පිරිමහන්න ගියොත් හෙම ඊට හපන්... සෝමවීරට මතකයිනෙ අපේ විධුර එකේදි තරහෙන් හිටපු පූර්ණක යකා විධුර පණ්ඩිතයන්ව ඇත්තටම කරකවලා පොළොවේ ගහපු හැටි.”

“හරි හරි, අපිට සමා වෙන්නකෝ... දැන් මේ නාට්‍යයේ මට දෙන චරිතේ මොකක්ද දිසානායක මහත්මයා?”
“මගේ කටෙන් වචනයක් පැනලා වෙච්ච දේ දැක්කනෙ මල්ලිකාරච්චි මහත්මයා. ඒ හින්දා ඔයාලට මේ සෙනසුරාදා වෙනකල් ඉවසන්න වෙනවා. නාට්‍යයේ චරිතවලට ගැළපෙන අයව තෝරන්නේ එදාටයි. ඊට කලින් මේ පිටපතෙන් copies දෙක-තුනක් ලියවගෙන ඉන්නත් වෙනවා...”
“ඒ job එක මම කරල දෙන්නං. අතින් ලියල නෙවෙයි- ටයිප් කරලම දෙන්නං. Try කරන්නං කොළ හතරක් දාලා... හැබැයි, තුන තමයි ගාණ... බලමු, අලුත් කාබන් කොළම දාලා...”

‘ඇත්තමයි නිමල් මල්ලී. අපි සෝමවීරට සලකනවා මදි!” එහෙම කියූ සරත් සෝමවීරගෙ පිටට තට්ටුවක් දැම්මේය. “...සොරි මචං!”

එහෙම ගෝරි-බෝරි, වාද-විවාද, සතුටු-සමාදාන, මත ඝට්ටන මැද්දේය ‘පද මානවක’ ඉස්සරහට ඇදුණේ. කෙසේ වෙතත් නළුවරණයෙදී, රජ වාසලේ සේවකයා ලෙස අපේ අනිල් මල්ලීවය තෝරා ගැනුණේ. අසෝක පියසිරිට බරණැස් නුවර රජුගේ කොටසත්, සෝමවීරට පුරෝහිත කොටසත් පැවරිණි.

එයින් පසු කෙරුණු නාට්‍යයේ පුහුණුවීම් හා ඇඳුම්-පැළඳුම් සූදානම් කිරීම් වැනි දේවල් එකක්වත් මගේ මතකයේ අහලගම් හතක නැත. එයින් පෙනෙන්නේ ඒවා සියල්ලම නූලට-රූලට සිද්ද වෙන්නට ඇති බවයි. හරි ගිය දේවල් අපට ඉක්මනින්ම අමතක වෙතත්- වැරැදීම්, ඇබැද්දි ආදිය නම් කාලාන්තරයක් ගියත් අපේ මතකයෙන් මැකෙන්නේ නැත!

මේ ඒවායින් එකකි!!

නාට්‍යය පෙන්නන වෙලාවට stage එකට රිංගලා- පැති තිර අස්සෙන් එබි-එබී ඕඩියන්ස් එකට මූණ පෙන්නන අයගෙන් තිබ්බ වදයක්!

“සුනිල්, ඉස්සර අපි පෙන්නපු නාට්‍යවලදී වගේ නෙවෙයි. මේ සැරේ ස්ටේජ් එක ඉස්සරහින් පුටු සීයක්- හමාරක් දානවනෙ. එව්වගෙ වාඩි වෙන්න ඉන්විටේෂන්වලට එන අයට අමතරව tickets අරගෙන එන කට්ටියත් ඉඳියි. ඔයයි මේ හතර දෙනයි එකතු වෙලා ආරාධිත අමුත්තන්ව ඉස්සරහම පේළි තුනේ වාඩි කරවන්න ඕනි. පිටිපස්සෙන් තියෙන පුටු පේළි හතර ටිකට් අරං නාට්‍යය බලන අයට.

පැහැදිලියිනෙ?
ඉන්වයිට් කරලා කාඩ්ස් දෙනකොට එයාල ඔක්කොටම කියලයි තියෙන්නේ -නාට්‍යය බලන්න එනකොට ඒවා අරගෙන එන්න කියලා. කාඩ් එක ගෙනාවේ නැති අය හිටියොත් ඇතුළට ගන්න එපා. මොන දෙයියන්නාන්සේ වුණත් කමක් නෑ... සුනිල්, මෙතන වෙන ඕනිම ප්‍රශ්නයක් ඔයා බලාගන්න ඕනි. මේ හතර දෙනා ඔයා කියන විදිහටයි වැඩ කරන්නේ... හරිද?”

“හරි! ප්‍රශ්නයක් ආවොත් මම ටක් ගාලා ඇවිත් අයියගෙන් අහන්නංකො කරන්න ඕනි දේ.”
“මේ සැරේ නං එහෙම කරන්න වෙන්නෑ රජෝ... නාට්‍යය පටන් ගන්න කලින් පැවිලියන් එකට එන්න තියෙන එකම දොර වහලා ලොක් කරනවා. ආයෙ දොර අරින්නේ ෂෝ එක ඉවර වුණාම තමයි, සුනිල්.”
“ඒ මොකද අයියේ ඒ? වෙනදට එහෙම කරනවයැ?”

“මේකයිනේ සුනිල්, ඉස්සර අපි නාට්‍ය කරද්දී අපේ තාත්තා ස්ටේජ් එකේ හිටියා. තාත්තා නැතිව නාට්‍යයක් කරන පළමුවෙනි සැරේනෙ මේ... තාත්තා ඉඳිද්දී වුණත්, නාට්‍යය පෙන්නන වෙලාවට stage එකට රිංගලා- පැති තිර අස්සෙන් එබි-එබී ඕඩියන්ස් එකට මූණ පෙන්නන අයගෙන් තිබ්බ වදයක්! ඒ මදිවට එයාලා තව ප්‍රශ්නත් හදනවනෙ...
මමත් නාට්‍යයේ රඟපාන හින්දා- ඒ අතරේ තිරයෙන් පිටිපස්සේ මොකුත් ප්‍රශ්නයක් නොවෙන්නයි අරහෙම අමුත්තන්ට ඇතුල් වෙන්න නොදෙන්නේ.”

නාට්‍යය පෙන්වන දවසේ හවසත් ඒ ඒ වගකීම් පැවරී තිබුණු කණ්ඩායම් සියල්ලම එක තැනකට කැඳවා ආයෙත් උපදෙස් දෙන්නටත් අමතක නොකළෙමි.
“...දැන් පැහැදිලියි නේද ඔයාලට කරන්න තියෙන රාජකාරි. තම-තමන්ට බාරදීලා තියෙන දේ උපරිමයෙන්ම හොඳට කරන්න. අනිත් අය කරන වැඩවලට ඇඟිලි නොගහා ඉන්න එකත් කෙරෙන්නම ඕනි. එහෙම ඉඳල- ඒ කවුරු හරි ඉල්ලුවොත් විතරක් යමක් කරල දෙන්න... ශක්‍ර දෙය්යෝ ආවත් ඔයාලට කියල තියෙන විදිහෙන් පිට පනින්න එපා... හොඳද? අද ඔයාලා මෙතනට ලොක්කො වෙලා තම-තමන්ගේ වගකීම් හරියට ඉෂ්ට කරන දවස...
අවශ්‍ය වුණෝතින්, පොඩ්ඩක්වත් බය නැතුව ඕනිම කෙනෙකුට කියන්න -නිමල් දිසානායක තමයි මෙහෙම කරන්න කිව්වේ- කියලත්.

-අද හවස අපි සේරමලා එකතු වෙලා කරන්න යන්නේ ලොකු යුද්දයක්. එක්කෙනෙක් අතින් සිද්ද වෙන එක පොඩි වැරැද්දක් ඇති ලොකු ජංජාලයක් වෙන්න... ඒ නිසා...

ඉතිරි චුට්ට ඊළඟ කොටසෙන්...