හතලිහේදී... තිස්හතරවෙනි කොටස

එතකොටයි බන්ටි මෙහෙම කියමින් කතාවට මුල පිරුවේ.

“නිමල්... උඹ කැමතිද මම උ..ඹේ උඹේ...”

පුරුෂ ලිංගයක් හිමි ඔබට සොබා දහමෙන් වෛද්‍ය පරීක්ෂණයක්...

ආන්න එතැනිනුයි මං පහුගිය කොටස අවසාන කෙරුවේ. ඒ නිදිගෙ පංච තන්තරේ දිගටම කියවන ආදරණීය රසික-රසිකාවියන් කුතුහලයෙන් බැඳ තියමින්... බන්ටි කියන්න යනදේ ඔයාල හරියට අනුමාන කරාවිදැයි කියලත් හිතමින්...

ලියල තියෙන දෙයින් කියැවෙන දේ ඉතා සූක්ෂ්මව උකහා ගන්නා Lotus රසිකාව ලියවිල්ලක උඩු පෙළ වගේම යටි පෙළත් තේරුම් ගන්නට සමත් ඇත්තියක්; නොකඩවා commentsතුත් එවන්නියක්. (ස්තුතියි Lotus!)
ඉතිං Lotus පසුගිය කොටසට මෙහෙමයි කමෙන්ටුවක් එවල තිබ්බේ.

‘බන්ටි ඇහුවෙ නිමල්... උඹ කැමතිද මම උ..ඹේ උඹේ... BIL වෙනවට කියලද. (මට ඉතින් ඉවසිල්ලක් නැතුව හැමදාම නිමල්ගෙ කතාව මැද්දෙන් පනිනවා 😁).’

ඒ කමෙන්ටුව ඉස්සෙල්ලාම කියවනකොට මට හිතුණේ ‘කවුද බොලේ මේ බිල්?’ කියලයි. ඒක දෙවෙනි වතාවටත් කියවද්දී තමයි හිතුණෙ මේ abbreviation එකක් (කෙටි යෙදුමක්) තමයි කියලා. (මගේ ඉංගිරිස් දැනුම එච්චර කොලිටි එකක් නෙවෙයි නෙව. ඒ මදිවට Bilව හම්බ වුණු පළමුවෙනි වතාව.)
‘Brother-in-law!’ කියන එක තමා මේ Lotus ඇත්ති BIL කියන එකෙන් අදහස් කරන්න ඇත්තේ.
කොයිකටත් කියලා Google එකෙනුත් හොයල බැලුවා.
ඒකම නේන්නං!

ඔයා ටක්කෙටම අනුමාන කරලා! ඔයා හරියටම හරි Lotus!

“උඹ කැමතිද මම උ..ඹේ උඹේ... බ්‍රදර් ඉන් ලෝ වෙනවට?” කියලයි බන්ටි එදා මගෙන් ඇහුවේ. ඇත්තටම ඒ වෙලාවේ මං ෂොක් වුණා. එයාගෙන් එහෙම ප්‍රශ්නයක් මතු වෙයි කියල මං කීයටවත් හිතුවේ නෑ. කටේ කෙළත් හිඳිලා, කතා කර ගන්න බැරිව ඉඳිද්දී බන්ටිමයි කතා කළේ.
“මම මෙහෙම දෙයක් අහයි කියලා උඹ හිතුවේ නෑ නේද... තරහ ගන්න එපා නිමල්. උඹ දවසක් උඹේ ෆොටෝ ඇල්බම් එකක් අපේ ෆැක්ටරියට ගෙනාවා මතකද? එදා තමයි ඔයාගේ බාලම නංගිගේ ෆොටෝ එකක් දැක්කේ.  එදාමයි මං හිතා ගත්තේ මෙහෙම අහන්න...”

එහෙනං ඒක තමයි බන්ටිට අපේ ගෙදරට එන්න තදින්ම ඕනි වුණේ! දීපානිව හැබැහින්ම දැක ගන්න!!

හිටි ගමන්ම මට දැනුණා මගේ මුත්‍රා බොක්ක පිරිලා තියෙනවය කියලා. බන්ටිගේ කතාවට බාධා කරමින් මං ඒ විත්තිය කිව්වා. එයා ලොකු ගහක් පෙන්නුවා.
“කමක් නැද්ද?”
“ගණන් ගන්නෙපා!”

ඒ වෙලාව මතක් කරන ෆොටෝ එකක් තමයි මේ post එකේ උඩින්ම දාල තියෙන්නේ.

මං අපේ ආන්ටිලා මට මැරි කරන්න කියල හොයපු වෙනින් කෙනෙක් ගැන හිතුවෙත් නෑ! (මොටාගෙදර වනිගරත්න මහතාගේ සිතුවමකි.) 

Foto එක ඇහැ ගැහුණු වෙලාවේම (මාස ගණනාවකට කලින්) මං ඒක අරං තියා ගත්තා, මේ හරිය ලියවෙනකොට පාවිච්චියට ගන්න.

අනෙක ඒකෙන් බොහොම වැදගත් කාරණා වගයකුත් කියවෙනවනෙ.

‘පුරුෂ ලිංගයක් හිමි ඔබට සොබා දහමෙන් වෛද්‍ය පරීක්ෂණයක්
ගසකට මුත්‍රා කරන්න

මුත්‍රාවලට කූඹි ඇදුණොත් ඔබට සීනි

ඉක්මනින් වේලුනොත් ඇඟේ ලුණු වැඩියි

දැඩි දුර්ඝන්ධයක් එයි නම් ඔබේ කොලෙස්ටරෝල් ප්‍රමාණය වැඩියි

සිප් එක වහන්න අමතක වුණොත් ඔබට Alzheimer (අමතක වීමේ) රෝගය

මුත්‍රා කරද්දී ගස නිවැරදිව ඉලක්ක කර ගන්න බැරි වුණොත් ඔබට පාකින්සන් රෝගය

ඔබ කකුල මතට මුත්‍රා කරගෙන නම් වෘෂණ කෝෂ ඉදිමීමේ රෝගය

ගඳක් සුවඳක් දැනෙන්නේ නැත්නම් ඔබට කොරෝනා’

මං වහන්සේ ‘ගසකට මුත්‍රා කරලා’ එනකල් බන්ටි ඉන්න ඇත්තෙ නොඉවසිල්ලෙන්. මං ආපහු බංකුවට බර දෙනවත් එක්කම එයා ඊළඟ; තීරණාත්මක ප්‍රශ්නය ඇහුවා.
“මගේ ප්‍රපෝසල් එක ගැන උඹ මොකද්ද හිතන්නේ?”

‘එහෙම ඉක්මනට හිතන්න ඇහැකි දෙයක්ද මේ?’ කියලා වෙන වෙලාවක, වෙන කෙනෙකුට නං මං කියාවි. ‘පව් බන්ටි. පෙරුම් පුරල පුරලා අහන්න ඇත්තෙත්...’

“අපේ ආන්ටිලා මට මැරි කරන්න හොයපු වෙනින් කෙනෙක් ගැන මම හිතුවෙත් නෑ... මට වීසා තියෙන්නෙත් මාස හයකටනෙ. උඹට ඇත්තම කියන්න නිමල්, වීසා ගන්න විතරක් හරි ඉන්දියන් girl කෙනෙක්ව මැරි කරන්නත් මම කැමති නෑ... ඉන්දියන් කෙල්ලෝ ඉක්මනට ආරලා- මහත් වෙලා- out of shape වෙලා වයසට යනවනෙ... ඒ වගේමයි- ෆේක් මැරේජ් එකකට මගේ හිත ඉඩ දෙන්නෙත් නෑ... ඒත් එක්කම මෙහෙ තියෙන නිදහස දැක්කට පස්සේ මොන ක්‍රමයකින් හරි ඉන්දියාවට නොගිහිං එංගලන්තේම නවතින්න ඕනිය කියලත් හිතෙනවා...”

මොන විදිහට පලිප්පු දමමින් කිව්වත් බන්ටිටත් උවමනා කරන්නේ එංගලන්තයේ පුරවැසිකම තියෙන කෙල්ලෙකු කසාද බැඳ ගන්නටය. ‘මරිසි මංගල්ලය’කට උපරිමයෙන්ම දායක වී අත්දැකීම් ඇති මට මේ හාදයාගේ හිත වැටහෙයි.

“සොරි බන්ටි. උඹට පොසිටිව් උත්තරයක් දෙන්න විදිහක් නං නෑ. අපේ නංගිට එෆෙයාර් එකක් තියෙනවා- මම දන්න තරමට.” මා කිව්වේ බොරුවක් නොවේ. සමන්ති නංගිගේ කසාදය දවසේ මට මීටර් වුණේ ‘දීපානි වටේම දැවටෙමින් උන්’ කඩවසම් හාදයෙකු ගැනයි. ඒත් ඉන්දියන් ජාතික තරුණයෙකි.

ඉරණම කෙලෙස විණි දැයි කියා හෝ... (Foto: උදේනි අල්විස්)

“උඹලගෙ sister වගේ ලස්සන කෙල්ලෙකුට affair එකක් නැතිනං තමයි පුදුම. හැබයි නිමල්- උඹ මට කැමතියි නං ලේසියෙන්ම ප්‍රශ්නේ විසඳා ගන්න පුළුවන්...”

“ඒ කොහොමද?”
“උඹ නේද ලොකු අයියා... ඉන්දියාවේ නං කෙල්ලෝ තාත්තයි ලොකු අයියයි කියන දේකට කීකරු නොවී ඉන්නෙ නෑ... ලංකාවෙත් එහෙම වෙන්නැති නේද?”

එතකොට නං බන්ටි ගැන මට ඇති වුණේ ලොකු තරහක් වගේම තද පිළිකුලක්... මේ යක්ෂයා මේ නොකියා කියන්නේ චූටි නංගියාට බලපෑමක් කරන්නටය. එසේ කර ඔහුට කැමති කරවා දෙන්නටය.
ආත්මාර්ථකාමීකමක මහත!
“සොරි බන්ටි. මම ඒ ජාතියේ ලොකු අයියෙක් නෙවෙයි!”

බන්ටි එදා මට සමු දුන්නේ එච්චර හොඳ මුහුණකින් යුතුව නොවේ!

අද මං වහන්සේ මේ විදිහට එළිදරව් කළ මේ රහස්‍ය කතන්දරය අවුරුදු තිස් දෙකක් පැරණි එකකි. මං හිතාගෙන උන්නේ මගේ මරණය තෙක්ම මේ කතාව රහසක් ලෙසින් තියා ගන්නටය. ඒත්... ආත්මාර්ථකාමීකම ඉහවහා ගිය තරුණයෙකුගේ ස්වභාවය කෙබඳු දැයි ඔබට වටහා ගැනීම සඳහා ‘ඒ රහස’ හෙළිදරව් කිරීමේ වරදක් නැතැයි සිතුවෙමි.
ස්වාර්ථයම පැතූ ඒ බන්ටිගෙ ඉරණම කෙලෙස විණි දැයි කියා හෝ; ඔහු අද කොහේදැයි කියා හෝ මම නොදන්නෙමි!

අපේ චූටි නංගි නම් දැන් වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන්ම house wife කෙනෙකි; ආදරණීය බිරියකි; යොවුන් දූ පුතුන් පස් දෙනෙකුගේ මාතාවකි!

ඊළඟට කියන්නට තියෙන්නේ අමන් ගැනයි, ප්‍රසාද් ගැනයි නේද?
එයාට සුපුරුදු විදිහෙන්ම හරිම කෙළිලොල් අයුරින් හැසිරුණු ඒ යක්ෂ පැටියා අමන් මගේ හිත එහෙම පිටින්ම බද්දට අරගෙනයි උන්නේ! ‘ඕනි කෙනෙක් ඕනි දෙයක් හිතා ගත්තාවේ. දවස් කීපයක් තිස්සෙ කළා වගේ ආයෙමත් මාව බදා ගන්න අමන්!’ කියලා එයාට කියන්න හිතුණෙ එක සැරයක්-දෙකක් නෙවෙයි; සිය දහස් වාරයක්! ඒත් මං එහෙම හිතුවා විතරයි...

අමන් වැඩ කරන අතරේ හින්දි සිංදු මිමුණුවා- නැත්තං ‘හම්’ කළා. එව්වා අතරේ මං කලිනුත් කියපු ‘සරා සරා’ ගීතයත් නොවැරදීම තිබුණා.

ඒ දවස්වල ප්‍රසාද් කියල කෙනෙක් උන්නද මළාද කියලවත් මට ගනිච්චියක් තිබ්බෙ නෑ.
මගේ කැත හිතක හැටි; ජාගර හිතක හැටි...
ඔයාලට තේරෙනවනෙ- ප්‍රසාද් හරියට මගේ අතේ හිටිය කුරුල්ලෙක් වගෙයි... ඕනිම වෙලාවක වැඩි මහන්සියක් නැතුවම එයාව ටිකක් අවුස්සන්න විතරයි තිබ්බේ... එකම කාරණේ අපි දෙන්නට ‘අවසර කල් රහස් තැන’ක් නොතිබීමයි.

ඔයා හිතුවද මම කැලැන්ඩරේ බලන්නේ නැති මනුස්සයෙක් කියලා?

ප්‍රසාද් එක්ක සංසන්දනය කරලා බලනකොට, අමන් අත්තේ හිටිය කුරුල්ලෙක් වගෙයි- ඒත් වැඩියෙන් වටිනවය කියල මට දැනුණේ අත්තේ ලැගල හිටිය ඒ කුරුල්ලාවයි!

අන්ත චපල හිතක් තියෙන මං වහන්සේ මෙතැනදී නං ‘කිරියා’ කරලා තියෙන්නෙ ‘Xරියා’ වගෙයි. ඔයාල කවුරුත් මට සමා වෙන්න ඕනි- මාව හඳුන්වන්න ඒ නොසරුප්; ග්‍රාම්‍ය වචනය ඇර වෙන සුදුසු වචනයක් කල්පනාවට ආවේ නෑ- ඒකයි!

එහෙම කිව්වේ නිකංම නෙවෙයි. නයනානන්ද ගැනත් මතක් වෙලා. 

නයනානන්ද?
අනේ පව්... මං යවන හැම ලියුමකටම එයා පොරොන්දු වුණු විදිහට නොවැරදීම උත්තර ලිව්වා. මං නං ලියන්න කම්මැලි නැති හාදයෙක්. ඒත් නයනේ- එයා ලියන්න කැමති; ලිවිල්ල හුරු කෙනෙක් නෙවෙයි. එහෙමත් තියෙද්දී තමායි එයා මට ලියුම් ලිව්වේ. (ඒ හැම ලියුමක්ම තවමත් මගේ ළඟ! අග්නි දේවතාවා නොඉවසිල්ලෙන් බලාගෙන ඉන්නේ ඒ ලියුම් මිටිය වැළඳ ගන්න. මේ සීරීස් එක ලියල ඉවර වුණාම, ඒ ලියුම්වලින් එතුමාට ගිනි පූජාවක් කරන බවට මං පොරොන්දුවක් දීලයි තියෙන්නේ.)

ඇත්තටම වෙලාවකට පුදුමත් එක්ක- හිතල බලද්දී.
කාලෙකදි අපි බොහොම ආසාවෙන් ලබා ගන්න පෙරුම් පුරපු දේවල් වුණත් ලැබුණට පස්සේ සිද්ද වෙන දේ... අපිට ඒකෙ අගය අඩු වෙලා යනවා... හෙමිහිට; ටිකෙන් ටික. තවත් ටික කාලයක් යද්දී අපි එහෙම දෙයක් ප්‍රාර්ථනා කළාද කියලවත් අපිට මතක නැති වෙනවනේ!
අපි කියලා බහුවචනයෙන් කිව්වට සමා වෙන්නෝනි- මං හිතුවේ ඔයාලටත් එහෙම වෙනවා ඇති කියලයි.

ඒ දවස්වල නයනේ සම්බන්ධයෙන් මට හැඟුණේත් ඒ වගේ...
අනෙක මං නයනානන්දගෙන් ඈත් වෙලා මාස පහකටත් කිට්ටුයි. ‘Out of sight, out of mind’ කියමන මට නං නියමෙට ගැළපෙනවා. එතකොට තමයි මගේ හිත වැඩියෙන්ම හීලෑ නැති වෙන්නේ!

“ඕන්න නිමල්, දැන් ඉඳලම හිතේ තියා ගනිං. නත්තලට තව දවස් දෙකයි...”
“ඔයා හිතුවද මම කැලැන්ඩරේ බලන්නේ නැති මනුස්සයෙක් කියලා.” එහෙමයි මං ප්‍රසාද්ට ප්‍රතිඋත්තර දුන්නේ. “අනෙක මුළු එංගලන්තේම නත්තල එනකල් බලාගෙන හිටිද්දි... අපේ මල්ලියා අපේ ගෙදරත් decorate කරලයි තියෙන්නේ... ඔයා...”
“මම නං බලාගෙන හිටියෙ නත්තල එනකං නෙවෙයි, නත්තලට මගේ රූමලා දෙන්නා බෝඩිමෙන් යනකල්... උන් දෙන්නා යන එක ෂුවර්! එතකොට room එකම තනි මට... මට නෙවෙයි අපිට...”

“උඹ හිතන්නේ මං උඹලගෙ කාමරේ පදිංචියටම එයි කියලද?”

ඒ සමහරක තිබුණා Phone Sex දැන්වීම් ගොඩකුත්- කතා කළ යුතු ටෙලිෆෝන් නොම්මරත් එක්කම.

“පදිංචියටම ආවේ නැතුවට කමක් නෑ... පැය දෙක තුනකට වරෙන්කො... ඒ ඇති...” ප්‍රසාද් එහෙම කියද්දි මිනිහගෙ ඇස්දෙක දිලිසි දිලිසි තිබ්බේ. එයා උණුසුම් වෙලා තමයි!

ඇයි මං? මාත් එහෙම කතාබහෙනුත් උණුසුම් වෙන්නෙක්... මගේ රහසිගත විශ්වයේ සමහර වැසියන්ව එහෙම කතාවෙන් කුල්මත් කෙරෙව්ව කෙනෙක්.

ඒකත් එක කලාවක්නෙ... ඒ වගේම වෙළෙඳාමකුත් නෙව!

ඔයාලට මතක ඇතිනෙ මම ලංකාවට අරගෙන එන්න ගත්තු sex මැගසින්ස් ගැන. ඒ සමහරක තිබුණා Phone Sex දැන්වීම් ගොඩකුත්- කතා කළ යුතු ටෙලිෆෝන් නොම්මරත් එක්කම. දැන් ඒ කර්මාන්තයයි, කටයුත්තයි කොච්චර පැතිරිලාද කියල අමුතුවෙන් කියන්න ඕනි නැහැනේ.

පැය දෙක තුනකට!
ප්‍රසාද් කිව්වේ එහෙම. එයාත් තමන් ගැන අධිතක්සේරුවකින් ඉන්න හාදයෙක් වගෙයි.

‘මිනිත්තු එකොළහේ කතන්දරේ’දී පාවුලෝ කොයියෝ හරිම ලස්සනට තේරුම් කරනවා- මොන King Faisal කෙනෙකුගේ වැඩකිඩ වුණත් උපරිම මිනිත්තු එකොළහකින් හමාර වෙන හැටි! ඒ පොත ලියවෙන කාලයේ ‘ව්‍යාඝ්‍රා’ හෙම වෙළෙඳපළට ඇවිත් තියෙන්න නැතුව ඇති.

“පැය ගණනක් කොහොම වෙතත් ප්‍රසාද්- මිනිත්තු ගණනට හරි එන්න ඉඩක් හොයා ගන්නත් එපායැ.” මං එහෙම කිව්වත් එක්කම බස් නැවතුම් පොළේ උන්නු දෙතුන් දෙනා ගැනවත් නොතකා ප්‍රසාද් මගේ අත් දෙකින්ම අල්ලා ගත්තා.
“Please, ප්ලීස් Nimal, උඹ එන්නම ඕනි. කොහොම හරි එන්න ඕනි. මම බල්නූර්ගෙන් අහගත්තා වෙනදට නත්තල් පාටිය ගන්න විදිහ. ඒක එච්චර දිගට ඇදෙන එකක් නෙවෙයිලු... එච්චර සරු එකකුත් නෙවෙයිලු. ඉක්මනට ඉවර වෙනවත්ලු... ඒ හින්දා ලේසියෙන්ම උඹට අපේ room එකට එන්න පුළුවනි...”

ප්‍රසාද් කිව්වා හරිය. නත්තල් දවසේ අපේ වැඩපළේ තිබුණේ ‘පාටිය’ක් නොවේ- ‘පාටියක වාටිය’කියි කිව්වාම වඩාත් ගැළපෙයි.

එහෙම කියන්නේ කෑම-බීමවල අඩුවක් තිබුණු නිසා නොවේ- ලොකු උත්සවශ්‍රීයක් නොතිබුණු නිසාය; කලබල ගතියක් නොතිබුණු නිසාය. මොකක්දෝ හික්මුණු ගතියක්- විනීත ගතියක්... ඕනෑවටත් වැඩියෙන් ඒ නත්තල් සාදයේ තිබිණි. ම් ම් ම්... රාජකාරි සොබාවයක් සහිත සාදයක්!
මට හිතෙන්නේ එහෙම වෙන්න ඇත්තේ මධු පානය සාදයට වැද්දගෙන නොතිබුණු නිසයි.

බන්ටි, ප්‍රසාද් දෙන්නාත් උන්නේ සිල් ගත්තවුන් වගේ... වාඩි වුණු පුටුවලටම ඇලිලා. උපහාසයෙන් එහෙම කියන මාත් එහෙම්ම තමයි!
අමන් විතරය සුපුරුදු සැහැල්ලුවෙන් යුතුව සෙල්ලක්කාර ගමනින් එහා මෙහා යමින් හිටියේ.

වතාවක්- දෙකක් අමන් මටත් නටන්න එන්නැයි කිව්වත්...

“හේයි සමීරා... දැන්වත් අපි ටිකක් නටමු නේද?” හිටි ගමන් අමන් ඇහුවා. එහෙම ඇහුවෙත් හෙමින් නෙවෙයි, මහ සද්දෙන්. එතකොට කාට-කාටත් කාරණය තේරුණා; ඒ හාදයා එහෙම ඇහුවේ Mr. Aheerට ඇහෙන්නයි කියලා.

සමීරාත් බොස් දිහා බැලුවේ අනුමැතිය පතනවා වගෙයි.

“Let them Samira!” කියාගෙන අහීර් මහත්තයා එයාගේ office room එකට ගියා.
එච්චර වෙලාවක් ළාවට ඇහෙමින් තිබුණු සංගීත නාදයෙ වොලියුම් එක වැඩි වුණා. සින්දුත් මාරු කෙරුණා... අමන් ශාලාවේ මැද්දට ඇවිත් නටන්න ගත්තා. තව තුන් හතර දෙනෙකුම නැටුම් බිමට ආවත්, ඒ කාටවත්ම අමන්ගෙ ළඟටවත් එන්න බැරි වුණා...
අමන් ඒ තරමටම නැටුමට දක්ෂයෙක්!

දැන් නත්තල් පාටියේ තිබ්බ නිඳිමත රාජකාරි ගතිය අතුරුදහන් වෙලා. කතාබතා හිනා සද්ද පිරීතිරී යමින්... ඒකෙත් හැටි!
නටන අතරෙම වතාවක්- දෙකක් අමන් මටත් නටන්න එන්නැයි කිව්වත් මං ගියේ නෑ. අමන් මට ආරාධනා කරන වෙලාවේ මගේ ඇස් නිකංම දිව්වේ ප්‍රසාද්ගෙ දිහාවට. එයාගේ මුහුණ ඒ වෙලාවේ තවත් කළු ගැහිලයි තිබ්බේ.

ඔන්න ඒ අතරේ අලුත් සිංදුවක් වාදනේ වෙන්න ගත්තා...
අමන් නිතරෝම හම් කරන්න පුරුදු වෙලා උන්නු; මුමුණන්න පුරුදු වෙලා උන්නු සිංදුව ‘සරා-සරා’ ගීතය!

ඉතිරි හරිය ඉතා ඉක්මනින්...