මතක මතක - අටවෙනි කොටස

“... මං හිතන්නේ එයාට වෙන්න ඇත්තෙ හිතවත්කමට ‘බෑ’ කියන්න බැරිකම. මිනිහෙක් වුණාම බෑ කියන්නත් පුළුවන් වෙන්න ඕනි.”

රිවර්ස්ටන් එකට අදට දවස් සීයයි. මහරගම Amity Lite එකේ හවස පහට ෂෝ එකක් තියෙනවා. අද නං ඒකට යන්නම ඕනි. යමු නේද?

“සමහර මිනිස්සු ඉන්නවනෙ කරණාරත්න මහත්තයෝ  කොයිකටත් හා කියන... මං හිතන්නේ ඒක එයාල ඉපදෙනකොටම අරං ඇවිත් තියෙන හැටි වෙන්නැති.” කරු මහත්තයාගේ ප්‍රකාශයට පෝර දාලා මං හැරුණේ නමීගේ පැත්තටය.

“... හරියට අපේ නෙවිල් වගේ... නේද නමී.” මං වහන්සේ කොඳුරලාය එහෙම කිව්වේ. (එතකොට කරුණාරත්න මහත්තයා උන්නේ ගෙදර කෙනෙකු හා කතාවකය.)

“හ්ම්!” නමිනං උන්නැහේ කිව්වේ හිනාවක් හිර කරගෙනය. 😉

අද උදේ මේ ටික අකුරු කරද්දීය මට මීටර් වුණේ, නෙවිල්ගේ ඒ ගතියෙන් ඊයේ හැන්දෑවෙත් මං වැඩක් ගත්තු බව.
ඊයේ ‘රිවර්ස්ටන්’ film එකට දවස් 100ක් සම්පූර්ණ වෙලාය.

‘සිනමා අධිකරණයේ දින 100! ඔබත් සාක්ෂිකරුවෙක්ද?’ කියන ප්‍රශ්නය දැකපු ගමන් මට පිස්සු හැදුණේය. ඒ ෆිලුම බලන්නට යමුයි කිහිප වතාවක්ම සූදානම් වුණත් ඒ සේරටම ‘උදලු’ වැටුණේ පුදුමාකාර විදිහටය. අදත් එහෙම වෙයිද? ‘මතක මතක 7’ පෝස්ටුවේ වැඩ අවසන් කරමින් හිඳිද්දීය, අර ප්‍රශ්නය fb එකෙන් දැක්කේ. ඒ රාජකාරියත් නවත්තලාය මං නෙවිල්ට call කළේ.

“නෙවිල්... රිවර්ස්ටන් එකට අදට දවස් සීයයි. මහරගම Amity Lite එකේ හවස පහට ෂෝ එකක් තියෙනවා. අද නං ඒකට යන්නම ඕනි. යමු නේද?”

‘බැහැ’යි කියන්නට බැරි නෙවිල් උන්නැහේ ‘හා’ කිව්වේ සීයක් දේවල් කියමින් කෙඳිරි ගාමිනි. “ඔයා හෝල් එකට එන්න නෙවිල්... මම එහාට එන්නං.”
(දැන් මා තනිවම ගෙදරින් පිටතට යනවාට මගේ නෑ-හිතවතුන් කැමති නැත.)
“තනියම?”

“මම නමීටත් අඬ ගහන්නං.”
කොයි වෙලේ බැලුවත් නමී බිසිය. (මොන වැඩේට අඬ ගැහුවත් ‘හා’ කියන්නේ ටිකාක් විතර ගණන් උස්සා; ඩිමාන්ඩ් කරලා ඉවර වෙලාය. එහෙම කරලාත් හුඟ වෙලාවට මේ යක්ෂ පැටියා කියන්නේ ‘බෑ’ කියලාය! ඊයෙත් කළේ ඒකමය.)

සිනමා ශාලාව පිරෙන්නටම වාගේ පැමිණ සිටි රසිකයන් අතරට අපි දෙදෙනාත් එකතු වීමු.  

මට නං ‘රිවර්ස්ටන්’ සුපිරිය!
“මරු නේද?” නෙවිලුත් කිව්වේය. “පහුගිය කාලේ නිතරම වෙච්ච සිද්දියක් අරගෙන ඒකට වැඩ දාලා නියමෙට කතාව ලියලනේ. කොහොම මේවා හිතට එනවද මංදා.”

“ෆිල්ම් එක බලද්දී මට දැනුණේ රිවර්ස්ටන්, පිටවල පතන හරියෙම පින්නේ තෙමි-තෙමී හීතලේ ගැහි-ගැහී ඉන්නව වගේ.”
“එහෙම නම් මටත් දැනුණා හලෝ... රිවර්ස්ටන් කාගෙ ෆිල්ම්...” 
“ලලිත් රත්නායකගෙ! කොහොමත් මනුස්සයාගේ වැඩ සුපිරි! මේකෙත් ස්ක්‍රිප්ට් එක ලියලා direct කරලා තියෙන්නේ එයානේ. හොඳ ටෙලි කීපෙකුත් කළේ... මතක නැද්ද?”

කොහොමත් ලලිත් රත්නායකගෙ වැඩ සුපිරි! මේකෙත් ස්ක්‍රිප්ට් එක ලියලා...

“මොකද්ද?” නෙවිල් ටෙලි නාට්‍ය බලතත් ඒවා ගැන තෝම්බු මතකයේ රඳවා ගන්නට නොවෙහෙසෙන්නෙකි.

“ළඟකදීම ගියේ ‘ජීවිතයේ එක් දවසක්’ එක. බිමල් ජයකොඩි, පුබුදු, කලණි දොඩම්තැන්න, නයනතාරා එහෙම හිටියෙ... නයනතාරා දෙමළ කෙල්ලෙකුට act කළේ!”

Les Misérables පොතෙන් කේ.ජී. කරුණාතිලක මහත්තයාගේ ‘ටාර්සන්’ පරිවර්තනවලටත්- එතැනින් ‘රිවර්ස්ටන්’ film එකේ පීල්ලටත් වැටිලා ආව දුරක තරම... ඕන්න ආයෙමත් Les Misérables පොතට; හරියටම කියනවා නං... ඒකෙන් හැදූ filmsවලට.

“කරුණාරත්න මහත්තයා බලල ඇතිනේ ‘ලේ මිසරාබ්ලේ’ කතාවෙන් හැදුව ‘දුප්පතාගේ දුක’ චිත්‍රපටය.”
“බලල තියෙනවා නේන්නං! ඊට කලින් අපේ සිරිසේන විමලවීර උන්නැහෙත් ඔය කතාවෙන්ම හැදුවනේ film එකක් ‘සිරකරුවා’ කියලා. ඒකත් මම බලල තියෙනවා.”

1956 නිපදවුණු ‘දුප්පතාගේ දුක’ දෙවෙනි හෝ තුන්වෙනි හෝ වටයක ප්‍රදර්ශනය කරද්දීය, නිදි එය නැරඹුවේ. ජනප්‍රිය- සාර්ථක ෆිලුමක් නොවුණු ‘සිරකරුවා’ (1957) එක සැරෙන්ම හිරේ හිරවුණු විත්තියකි පේන්නේ.

හිතවත් බ්ලොග් රචක මයියාට අපේ Ano සහෘදයෙකු පසුගිය කොටසට එවූ comment එකක ‘ටයිටස් තොටවත්තයන්ගේ’ මෙහෙයවීමෙන් සිංහල හඬ කැවූ ‘මනුතාපය’ ෆිලුමක් ගැන කියා එහි ලින්කුවත් එවා තිබිණි.

‘Anonymous August 2, 2026 at 5:31 AM

@ මයියා, මනුතාපය කතාව මමත් මුලින්ම දැක්කේ 2000 දී විතර පාසල් යන කාලේ ජාතික රූපවාහිනිය නරඹන විට සිංහල හඬ කවපු කතාවක්, ඒකටත් වඩා මට හිත ගියේ සිටුවර මොන්ත ක්‍රිස්තෝ, යවෙස් ලූ මිනිසා, නොත්රදාමයේ කුදා වගේ කතාවලට, ඒ මනුතාපය චිත්‍රපටය පැය දෙකකට ආසන්න දිග කතාවක්. යූ ටියූබයේ තියෙනවා.
https://www.youtube.com/watch?v=Q-w2IQVwvSg ‘

Les Misérables කෘතිය මෙන්ම එහි නිර්මාතෘ වික්ටර් හියුගෝත් අතිවිශේෂය. ඒ ගැන ‘මංජුල සේනාරත්න’ සහෘදයා fb පිටුවක මෙසේ ලියයි.

‘... වික්ටර් හියුගෝ නමැති මහා ලේඛකයාගේ, සප්රමාණ මිනිසාගේ නොපිරුණු පැත්තක් ද විය. එනම් විවාහ දිවියයි.
හැම සාර්ථක මිනිසෙක් පිටුපසම සාර්ථක ගැහැනියක්, එනම් බිරිඳක් සිටිනා බව කියවේ. වික්ටර් හියුගෝ පිටුපසද ගැහැනියක් සිටි බව සැබෑය.
එහෙත් ඒ ඔහුගේ බිරිඳ නොවේ. දෙවන ගැහැනියකි. එසේත් නැතිනම් අනියම් බිරිඳකි. පුරුදු භාෂාවෙන් කියන්නේ නම් හොර ගැහැනියකි.

වික්ටර් හියුගෝ ස්ත්රී ලෝලියෙකි. ඔහු කාන්තාවන් (පෙම්වන්තියන්, ගණිකාවන්, තමන්ගේ නාට්යවල රඟපාන්නට පැමිණි නිළියන්) ඇසුරේ ගෙන ගිය ජීවිතය, ප්රේම කතා, ලිංගික චර්යාවන් ගැන ලියවුණු La Vie amoureuse de Victor Hugo (Love Life of Victor Hugo) නමැති පොත අපූරු තොරතුරු ලොවට හෙළි කරයි...

... මේ විවාහය ගත කරද්දී, වික්ටර් හියුගෝට දෙවන ගැහැනිය; Juliette Drouet මුණ ගැසෙන්නේ 1833 වසරේ ඔහුගේ වේදිකා නාට්යයක රඟපාන්නට පැමිණි තරුණ නිළියක් වශයෙනි.

... හියුගෝගේ විවාහය අවුරුදු 46 ක් පුරා විහිදී ගිය එකකි. මේ විවාහය ගත කරද්දී, වික්ටර් හියුගෝට දෙවන ගැහැනිය; Juliette Drouet මුණ ගැසෙන්නේ 1833 වසරේ ඔහුගේ වේදිකා නාට්යයක රඟපාන්නට පැමිණි තරුණ නිළියක් වශයෙනි. ඇගේ රූමත් බවින් මුසපත් වන තරුණ ලේඛකයා ඇය සමග ප්රේමයෙන් බැඳෙයි. එය වනාහි අඩ සිය වසක කාලයක් පුරා දිව ගිය අපූරු ප්රේම වෘතාන්තයකි. ගැඹුරු ආදරයකි. ජීවිතයේ ඉතාම වැදගත් තීරණ හා සංකීර්ණ සිද්ධිවලදී තමන් සමග සිටි මේ ගැහැනියට වික්ටර් හියුගෝ කිසි දිනක විවාහ යෝජනාවක් ගෙන ආවේ නැත. ඇයද ඒ ගැන කන්නලව් නොකළාය. තම බිරිඳගේ මරණයෙන් පසුව (1868) වුවද දෙවන ගැහැනිය විවාහ කර ගැනීමේ උවමනාවක් හියුගෝට නොවිණ...

... වික්ටර් හියුගෝ සහ Juliette Drouet හමු වී, ප්රේමයෙන් බැඳී දෙන්නා අතර කායික සබඳතාවයක් ඇති වන්නේ 1833 වසරේ පෙබරවාරි 16 -17 රාත්රියේය. මේ සුවිශේෂ දිනය අමතක නොකරමින්- වසර පනහක් පුරාම මේ දිනයට පෙම් හසුනක් තම ආදරවන්තියට (දෙවන ගැහැනියට) යැවීමට හියුගෝ අමතක නොකළේය. ඉතිං, ඉහත පොතේ ඇත්තේ වසර පනහක් පුරා ඔහු ඇයට යැවූ ආදර හසුන් පනහකි. මෙය අපූරු පොතක් වන්නේ...’

හීනෙකින්වත් හිතා නොතිබුණු විදිහටය, මේ posts මාලාව මෙච්චර දික් වුණේ. අද මෙතැනින් Les Misérables හා වික්ටර් හියුගෝ ගැන විස්තර ලිවීම නවත්වන්නටය හිතාගෙන උන්නේ. ඒත් මොනවා කරන්නද? මේ කෘතියට ඈඳෙන තවත් පොතක් ගැනත් Pra Jay හිතවතා දන්වා එවලාය! ඒ ගැනත් යන්තමින් කියලයි අපේ පටිගත කරගත් සාකච්ඡාවට යන්නෙ... කමක් නැහැනෙ?

ලේ මිසරාබ්ලේ පොතේ ආ ජෝන් වැල්ජින්ගේ දියණිය ‘කොසෙටා’ කේන්ද්‍ර කොටගෙනලු, Laura Kalpakian ඒ පොත ලියා තිබෙන්නේ. (ඒ ගැන උනන්දු වෙන්නන්ට ‘Cosette: The Sequel to Les Miserables’ සොයා ගැනීම ලෙහෙසිය.)
https://www.goodreads.com/en/book/show/166821.Cosette

ඉතිං... අපේ සාකච්ඡාව; ඒ කිව්වේ කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයාගේ සහ අමිල, නමී, නිදිගෙ සාකච්ඡාව බොහොම නිදහසේ ඉස්සරහට- ඉස්සරහට ගලාගෙන ගියා. ඒකට න්‍යාය පත්තරයක් තිබ්බේ නැහැ; කතානායකවරයෙකු හරි සභානායකවරයෙකු හරි හිටියෙත් නැහැ; පක්ෂ-විපක්ෂ දෙගොල්ලක් හිටියෙත් නැහැනේ. ඒ නිසා වෙන්නැති ඒ සංවාද නියමෙටම රසවත් වුණේ!

ඒ පැය දෙක තුනේදී මොනවද දෙයියනේ අපි කතා නොකළේ?
ලෝකයේ සම්භාවනාවට පාත්‍ර වුණු වැදගතුන් කී දෙනෙක් නං ඒ සාකච්ඡා මණ්ඩපයට ඇවිත් ගියාද...

මට මතක් වුණා ලස්සන කෙටිකතාවක්- මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ උන්නැහේගෙ.

වතාවක් එතැනට ආවේ ‘මා පයට තණ නිල්ල’ පොත ලියපු ජේ. විජයතුංග මහත්තයා, ඊළඟට ආවේ යන්ත්‍ර-මන්ත්‍ර ගුරුකම් කරන උදවිය.

“ඉස්සෙල්ලා නිමල් කිව්ව නේද රේඩියෝ එකේ ගිය නාට්‍යයක් ගැන... කැඩිච්ච නියපොතු කෑල්ල හොයමින් ඉඳලා රජ්ජුරුවන්ට අහුවෙච්ච හොරෙක් ගැන. එතකොට මට මතක් වුණා ලස්සන කෙටිකතාවක්- මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ උන්නැහේගෙ. මං හිතන්නේ ‘බේගල්’ද කොහෙද ඒකෙ නම..” කරුණාරත්න මහත්තයා කියාගෙන යයි.

“... ඔය ගුරුකම් කරන උදවිය; කට්ටඩියෝ අතරේ ඉන්නවනෙ වශී ගුරුකම් කරන අයත්. ඒ ගුරුකම්වලට ගත්තලු වශී කර ගන්න ඕනි කෙනාගේ කෙස්, නියපොතු එහෙම. ඒ නිසාලු විශේෂයෙන්ම ඉස්සර තරුණ කෙල්ලෝ ඔළුව පීරලා ඉවර වුණාම පනාවේ කෙස් ගස් කාටවත් නොපෙනෙන තැනකට දැම්මේ... නියපොතු කැපුවමත් එහෙමලු කළේ.
ඉතිං අර කෙටිකතාවෙත් එහෙම සිද්ධියක් තියෙනවා. ඒකෙ කෙස්ගස් ගෙනත් දෙන්න බාරගත්තු කෙනා කෙස් කියලා ගේන්නෙ පාපිස්සක කෙඳි. වශී ගුරුකම කරපු මිනිහගෙ ගෙදරට ඇවිත් දොරේ හැපෙන්නේ පාපිස්ස! 😅😅😅”

ඒ වගේ වෙලාවට හොට නොදා කට පියාගෙන හිටිතෑකිද (1964දී) ‘ධීවරයෝ’ ෆිලුම බලල තියෙන මං වහන්සේ වගේ කෙනෙකුට...

(මට එහි චරිතවල නම් අමතකය. ඒත් ඒවාට පණ පෙවූ නළු-නිළියන් මතක නිසා ඔවුන්ගේ නම් යොදා ගනිමින් විස්තරය කීවෙමි.)

“එහෙනං ඔය කතාවෙන් copy කරලා තමයි ධීවරයෝ film එකටත් මරු සිද්දියක් හදන්න ඇත්තෙ.
හියුගෝ ප්‍රනාන්දුට ඕනි වෙනවා සන්ධ්‍යා කුමාරිව වශී කර ගන්න. සන්ධ්‍යාගෙ කෙස්ගස් ගේන්න බාර ගන්නේ ඇන්තනි සී. පෙරේරා. වශී ගුරුකම කරවාගෙන හියුගෝ කෙළ හල-හල බලං ඉන්නවා සන්ධ්‍යා එනකල්.
ඒ ෆිලුමේ සන්ධ්‍යා ඉන්නේ මහා මරුමුසු ගති තියෙන- නාහෙට නාහන- කාටවත්ම බය නැති කෙල්ලෙක්ගෙ චරිතෙකට. එහෙම කෙල්ලෙක්ගෙන් කොහොමද කෙස් අර ගන්නේ... ඒ හින්ද ඇන්තනි හියුගෝට ගෙනත් දෙන්නේ වැස්සියෙක්ගෙ වලිගෙන් ගලව ගත්තු දිග කෙස්...
ඉතිං- වශී වෙලා ඇවිත් හියුගෝ පස්සෙන් පන්න-පන්නා දුවගෙන එන්නෙ අර වැස්සි. ඒ සීන් එකට film hall එකේ මිනිස්සු හිනා වුණේ විසිලුත් ගහන ගමන්... 😆😆😆”

“ඒක නේන්නං නිමල්, හියුගෝ- ඇන්තනි මරු මිනිස්සු!
එයාල හොඳ කොමිඩියන්ස්ලා. එයාලා හිනා වෙන්නෑනේ- එක්කෙනෙක්වත්... act කරද්දී. ඒවා බලන- අහන අපිනේ හිනා වෙන්නේ. ඒකටත් එක්ක දැන් ඉන්න විහිලුකාරයෝ. ඒ ගොල්ලෝ කරන විහිලුවලට අපට හිනා යන්නෑ; කේන්ති යනව මිසක්...”

වඳුරු කුණුහරුප නොකියා...

ඕන්න එතනින් පොටක් පාදාගෙන ගුවන් විදුලියේ ‘විනෝද සමය’ වැඩ සටහන්වලින් රටම හිනස්සපු සැමුවෙල්, ඇනස්ලි, බර්ටි ට්‍රිබලත් එතැනට එකතු වුණා.

“ඇත්තම කිව්වොත් ඇයි ඒ කාලේ විහිලු වැඩ සටහන්වල තිබ්බ කොලිටිය දැන් එව්වගෙ නැත්තේ?”
පෙර සූදානම අඩු වීම හා කරන දෙයට කැප වීම අඩු වීම කියන කරුණුයි ඒ ප්‍රශ්නයට උත්තර විදිහට මුලින්ම කියැවුණේ. (තවත් හේතු කියැවුණා; ඔයාලත් දන්නා. ඒවා ඔක්කොම ලියන්න නොයන්නේ මේ posts මාලාව අදින් අවසන් කරන්න ඕනි නිසා.)
“සැරයක් චන්දන තිලකරත්න කියල තිබ්බා...” අමිල කියනකොට කරු මහත්තයාගෙන් ඌන පූරණයක්...

“ආ, සැමුවෙල් රුද්‍රිගුගේ පුතා; චන්දන! ඉතිං ඉතිං...”

“ඒ හාදයා කියල තිබුණා ‘තාත්තල විනාඩි පහළොවක වැඩ සටහනකට සතියක් තිස්සෙ ප්‍රැක්ටිස් කරනව’යි කියල. ඒ මිනිස්සු හරි ජෙනුයින්... වැඩකට අවංකවම කැප වුණා...”

”මෙහෙමනේ අමිල! ඒ කාලෙ මිනිස්සු වැඩි දෙනෙක් උගත් අයනෙ. සැමුවෙල්ල වුණත් එහෙමයි. උගත් වගේම බයිලින්ගුවල්... එහෙම භාෂා දෙකක් දැනගෙන ඉන්න එකත් කෙනෙකුට ලොකු වාසියක්නෙ...” කරුණාරත්න මහත්තය ඔළු භාෂාවෙනුත් ‘ඔව්’ කිව්වා.

“එහෙම ලොකු දැනුමක් තියෙන කෙනෙකුට එයා රසිකයන්ට දෙන දේ සරලව දෙන්න පුළුවන් වෙනවනේ... වඳුරු කුණුහරුප නොකියා...” අමිල එහෙම කියනකොට නං, එයාට තරහත් ගිහිං තිබ්බා කියලයි මම හිතුවේ. ඒ තරමටම ‘මාධ්‍ය භාවිතය අද සිද්ද වෙන හැටි’ මාතෘකාව මඟින් අපිව උණුසුම් කරලයි තිබ්බේ.
ඒ හින්දාද මංදා අමිලම කතා කළේ.

“... අපි අද මේ ආවා වගේ දවසක් මම ගියා සෝමවීර සේනානායක මහත්තයව හම්බ වෙන්න ‘පළිඟු මැණිකේ -තිර නාටකය’ පොතත් අරං. එහෙම ගිහිං කතා කරද්දි මම ඇහුවා ‘අත්දැකීම් නැතිව තියෙද්දිත් එච්චර ලස්සනට ඒ වැඩේ කළේ කොහොමද’ කියල. සෝමවීර මහත්තය එතකොට කිව්ව හරි ලස්සන කතාවක්...”

ඒ දවස්වල නිර්මාණ ශිල්පීන්ගේ ළඟ ‘වැඩකට තිබුණු කැපවීම කොතරම්’දැයි කියන මේ කතන්දරය අමිල අපට කිව්වේ ප්‍රනීත තේ පැන් සංග්‍රහයකින් සංතර්පණය වූවාට පස්සෙය. එලෙස අපට සංග්‍රහ කළේ කරුණාරත්න මහතාගේ දියණිය / ලේලිය විසිනි. ඇයටත් මුව පුරා තුති පිදුමෙන් පස්සෙය; අමිල මේ කතා කරන්නේ.

ඒ සොඳුරු; මිහිරි සිනාව ‘ග්‍රේස් ආරියවිමල්’ගෙයි කියන විත්තිය.

“... එතකොට සෝමවීර මහත්තය පළිඟු මැණිකේ තිර නාටකය ලියල දීලත් ඉවරයිලු. ඒත්- හෙට ෂූට් කරන්න තියෙන කොටසෙ script එක මෙයයි, ධම්ම ජාගොඩ සරුයි එකතු වෙලා අද රෑ ආයෙමත් රීරයිට් කරනවලු... පොලිෂ් කර-කර ආපහු ලියනවලු. එහෙම කරලලු ඒ කොලිටියට ඒ නාට්‍යය ගත්තේ...

-ඊට පස්සේ සෝමවීර සේනානායක මහත්තයා මටත් ෂෝක් අවවාදයක් දුන්නා. ‘හෙමින් යන්න පුතා- එතකොට ගොඩක් දුර යන්න පුළුවන්’ කියලා...”

“අද කාලේ ඉන්න අයට නම් පුදුම තදියමක් නෙව අමිල තියෙන්නේ. ඉතිං මොන හෙමින්ද? එයාලා එක පාරටම සම්ප්‍රදාය බිඳින්නනෙ හදන්නේ- 😠😠😠 සම්ප්‍රදාය මොකක්ද කියලවත් හරියට නොදැන...”

දැන්-දැන්ය අපේ අමිල හිතවතාත් වැඩියෙන් කතා කරන්නේ.

“ඔතැනදි සුනන්ද මහේන්ද්‍ර මහත්තය කියල තියෙන කතාවක් මට මතක් වෙනවා. ‘මේ යන සිස්ටම් එකෙන් පරණ ලේඛකයන්ව බලාපොරොත්තු වෙන්න එපා- හරි මිනිහෙක් හැදෙයි කියල හිතන්නත් එපා. 77න් පස්සේ හැමෝම වගේ දුවන්නෙ රැල්ලට... ලංකාවට වෙච්ච ලොකුම හෙණේ ඒකයි.’ කියලා...”

රැල්ලට දුවනකොට වෙන්නැති ‘මියුරු ගීතය’කට ලොකු හෙණයක් කැටුණේ. මෙන්න සිංදුව! අහලම ඉන්නකො කැමතියි නං; “හිරු පායනවා - මල් පූදිනවා...’

‘මුවන් පැලැස්සේ ආරච්චිල / කෝරළේ මහත්තයා’ විදිහට රටම හඳුනන ‘විජේරත්න වරකාගොඩ මහත්තය’ තමයි ඒ ගීතය ගැයුවේ. ඇත්තම කිව්වොත් මට නං සිදුවේ ගායනයටත් වැඩියෙන් හිතට වැදුණේ ‘ගීතයේ අතරින් පතරේ ඇහෙන කොමල හිනාව’. අද වගේ අන්තර්ජාලය නොතිබුණු ඒ කාලේ පුදුමාකාර මහන්සියක් වෙලයි හොයා ගත්තේ... ඒ සොඳුරු; මිහිරි සිනාව ‘ග්‍රේස් ආරියවිමල්’ගෙයි කියන විත්තිය.

ටික කාලෙකට අස්සේ- මෙන්න බොලේ ‘වෙනින් කවුද මැණිකෙ කෙනෙක්ගෙ මොනර හිනාවක් එක්ක’ අර සිංදුව ඇහෙනවා. (ඒ මොනරා මොනර කොළවලට එන්නත් කලින්.) මට නං හොඳටම ෂුවර් ‘ඒ දෙවෙනි වර්ෂන් එකේ හිනා සද්දෙට නයින්ගේ බිත්තර වුණත් පුපුරයි’ කියලා.

‘ඇයි එහෙම කැත වැඩක් කෙරුණේ? කාගෙ උවමනාවටද?’

“විජේරත්න වරකාගොඩ මහත්තයාව මට මුණ ගැහෙනකල් මම බලා උන්නේ ඒ ප්‍රශ්න දෙක අහන්න. කරුණාරත්න මහත්තයා එහෙම දන්නවද ඒ ගැන මොකුත්?”
“මාර ප්‍රශ්නයක් නෙව නිමල්. 😂😂😂 මට වරක්ස්ව හම්බ වුණොත් මම එයාගෙන්ම අහන්නංකො.“

ඔහොම විවිධාකාර රසවත් දේවල් කතා කරනකොට කාලය ඉගිල්ලෙනවනේ. එදා සිද්ද වුණෙත් ඒකමයි.

කරුණාරත්න මහත්තයගේ පොත් කන්දරාව ‘වර්ගීකරණය’ කරලා තියෙන හැටි... (අමිලයි, මායි, නමියි ඒ පොත් කන්දෙන් ටිකක් එක්ක...)

හවස් වේගෙන එද්දි වුණත් අමිල හොඳ පරීක්ෂාවෙන් බලලා, විස්තරත් අහගත්තෙ කරුණාරත්න මහත්තයගේ පොත් කන්දරාව ‘වර්ගීකරණය’ කරලා තියෙන හැටි ගැනයි. අමිලත් මේ දවස්වල පුස්තකාලයක් හදමින් ඉන්නේ!

කරු මහත්තයා කොම්පියුටරයෙන් අකුරු කරන විදිහ ගැන කිව්වම නමී තමයි හාර-හාරා ඒ කාරණා අහගත්තෙ.
“මගේම ගෝල ගෑනු ළමයෙක් තමයි මට සේරම හරි ගස්සල දීලා වැඩේ කෙරෙව්වේ. වොයිස් ටයිපින්! මේක හරි ලේසියි නමී. අනික තමයි. මට ඉතිං අමුතු දෙයක් නෙවෙයිනේ කටහඬින් වැඩ ගැනිල්ල. මම ජීවිත කාලෙම කළේ ඒකනෙ. 😉😉😉“

“සර්ට ගොඩක් ස්තුතියි සෑහෙන වෙලාවක් අපි වෙනුවෙන් කැප කරලා- අපිත් එක්ක ඔබතුමාගේ දැනුමයි; අත්දැකීමුයි බෙදා ගත්තට...” ස්තුති කතාවෙන් අමිලට කියන්නට ලැබුණේ එච්චරය.
“මමයි අමිල ඔයාලට ස්තුති කරන්න ඕනේ. තෑගිත් අරගෙන, අපේ ගෙදරටම ඇවිත් මෙච්චර වෙලාවක් රසවත් වගේම හරවත් සංවාදයක නියැලීම වෙනුවෙන්... ආයෙමත් වෙලාවක එන්න...” යැයි කියූ කරණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයා අප තිදෙනාටම තෑගි ලෙස පොත් කිහිපයකුත් පිරිනැමුවේය.

ගොඩාක් ස්තුතියි කරුණාරත්න මහතාණෙනි. මේ පෝස්ටු මාලාව කියවූ ආදරණීය පාඨක ඔබ සැමටත් ස්තුතියි, හොඳේ.෴0෴