හතලිහේදී... තිස්හයවෙනි කොටස

“මේකේ ඇඳන් හතරක් තියෙන්නේ... තුන් දෙනා නෙවෙයිද ඉන්නේ...”

“හ..ත..ර..යි!”
“කොහෙටද ගියයි කිව්වේ දෙන්නයිනේ ප්‍රසාද්.”
“ඉතිරි එකාට අද උදෙන්ම මම කිව්වා අද රෑ වෙනකල් කාමරේට එන්න එපැයි කියලා.” ප්‍රසාද් නං කියයි. එයා එහෙම කිව්වට හදිසියෙවත් මිනිහා ආවොත්? තවත් රින -5%ක්. දැන් මගේ මූඩ් එකෙන් සීයට 15ක්ම අඩු වෙලා ඉවරයි!

පියවරෙන් පියවර සායම් තවරමින් චිත්‍රයක් අඳින්නා වගේ... පියවරෙන් පියවර; අඩියෙන් අඩිය ඉස්සරහට... 

ලිංගික කටයුත්තක යෙදීම මට නං එක්තරා කලාවක්; ලතාවකට අනුව- නිවී හැනහිල්ලේ කළ යුතු වතාවතක්! ඒක කෙරෙන්න ඕනත් බයෙන්- සැකෙන්- බාධාවලින් තොරව නේද? ඒකට උචිතම පරිසරයක් තියෙන එකත් මට නං ලැබෙන සංතෘප්තිය කෙරෙහි බලපානවා...

ප්‍රසාද් කාමරයේ දොර වැහුවා... හනි-හනික ඇඳුම් ගලවන්න පටන් ගත්තා. ඒ ඇඳුමුත් කිසිම පිළිවෙලක් නැතිව ඇඳක් උඩට ගියා. ”ඇයි උඹ බලාගෙන ඉන්නේ... මං උදව් කරන්නද?” බැනියමයි, යට ඇඳුමයි විතරක් ඉතිරි වෙලා තියෙද්දී ප්‍රසාද් මගෙන් ඇහුවා.
ඒත් එක්කම එයා ලාච්චුවකින් එළියට අරගෙන මට පෙන්නුවෙ කොන්ඩම් පැකට් එකක්...

අඃ, එතැනදී මට පොඩි වැරද්දක් වුණා. ප්‍රසාද් මට පෙන්නුවෙ කොන්ඩම් පැකට් එකක් නෙවෙයි, දෙකක්! “මේ බලාපං... ෆ්ලේවර්ස් දෙකක ඒවා තියෙනවා. කොයිකටද උඹ කැමති?” කියල කියාගෙනම ප්‍රසාද් ඒ කොන්ඩම් පැකට් දෙක මගේ මූණ ළඟටම දික් කළා.

රින ලකුණු 15%ට තවත් රින 5%ක් එකතු වුණේ එතකොටයි.
ඒ ප්‍රසාද්ගේ ළඟින් වහනය වුණු අමුතුම ගන්ධයක් මට දැනුණු නිසා. ඒක ප්‍රසාද්ගේ දහදිය ගන්ධයයි; එයා දාලා හිටිය සුවඳ විලවුන් සුගන්ධයකුයි මිශ්‍ර වෙච්ච එකක්! මහ අමුතුම කුයිලක්!!
“කෝ... උඹට කිසිම හදිස්සියක් නැහැ වගේනේ... උඹ තවම ඇඳුම් පිටින්නෙ... මං උදව් වෙන්නං ඕවා ගලවන්න...”
“ඉස්සෙල්ලම මට තුවායක් ඕනේ ප්‍රසාද්. මට wash එකක් දාගන්න ඕනි සේරටම කලින්.”

ඒ තමයි මගේ පුරුද්ද. පියවරෙන් පියවර සායම් තවරමින් චිත්‍රයක් අඳින්නා වගේ... පියවරෙන් පියවර; අඩියෙන් අඩිය ඉස්සරහට...

එහෙම විත්තියක වගක්වත් නැති ප්‍රසාද් දුන්නු උත්තරෙන් මං උඩ ගියා. “... ඉවර වෙලානෙ ෆ්‍රෙන්ඩ් වොෂ් එකක් දාන්න ඕනේ...”
“අනේ මේ ප්‍රසාද්, පිස්සු නැතිව මට ටවල් එකක් දීලා ගිහිං ඔයත් හොඳට ඇඟ හෝද ගන්නවා.” ප්‍රසාද් මගේ දිහා බැලුවේ පුදුමයෙන් වගේ. හරියට මං ‘මිනියක් මරන්න’ කිව්වා වගේ.

පසුගිය කොටසේ ඔය විස්තර කියවනකොට (ඩුප්ලිකට්*) නිදිගෙ පංච තන්තරේට හිතිලා තිබ්බා අපූරු අදහසක්.
(*ඩුප්ලිකට්- කිව්වේ මේ රසික හිතවතා comment කරන්නේත් ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ නමින්ම වීම හින්දායි. එයාට අපූරුවට කවි ලියන්නත් පුළුවන්. මුලදි මුලදී මටත් පැටලුණා- කව්ද බොලේ මේ මනුස්සයා කියලා. පස්සේ හොඳින් විපරම් කරලා බලනකොට මට හොයා ගන්න ඇහැකි වුණා එයායි මායි අතරේ එක වෙනසක්.
‘ඩුප්ලිකට් නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ගෙ නමට ඉස්සරහින්
තැඹිලි පාට ලෝගෝ එක 

 (ලාංචනය) වැටෙන්නේ නෑ!)

නිරුවත් සංදර්ශන වේදිකාවක ඇවිදින නිරූපණ ශිල්පියෙක් වගේ. බාගෙට ප්‍රාණවත් වෙලා තිබුණු එයාගේ ‘පුරුෂ නිමිත්ත’ත් එහාට- මෙහාට වන- වනා හරිම ආඩම්බරෙන්...

මෙන්න එයා කියා තිබූ අදහස:

‘... පේන හැටියට මේ ප්‍රසාද් කියන මනුස්සයට තියෙන්නෙ වැඩේ කරගන්න තියෙන උවමනාව විතරයිද කොහෙද. වෙන ඉමෝෂනල් කෑල්ලක් නම් පේන්න නෑ...’

සහතික ඇත්ත.
මං මවාගෙන; හිතාගෙන උන්නු ප්‍රසාද් මෙහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි. සුදුසු රහස් තැනක් හම්බ වුණාම එයා ආදරණීය ලිංගික සහකරුවෙකු විදිහට; ඉමෝෂනල් හාදයෙකු විදිහට ‘කෝෂයෙන්’ එළියට ඒවි කියලයි මං හිතුවේ. දැන් පෙනෙන විදිහට මේ හාදයාත් ‘ඇන්නා පැන්නා’ ජාතියේ බුවෙක් වගේනෙ; දැන් පෙනෙන විදිහට මේ යක්ෂ පැටියට තියෙන්නේ පුදුමාකාර තදියමක් විතරයිද කොහෙද... හරියට හත් අවුරුද්දක් සාගතෙන් ඉඳල වගේ...

“Go, go Prasad, have a wash!”
මං එහෙම කිව්වම කාමරේ දොර අඩවන් කරපු ප්‍රසාද් නුරුස්සන ගතියකින් මගේ දිහාවට තුවායක් විසි කළා. ඊළඟට එයාගේ යට බැනියමයි, යට ඇඳුමයි දෙකමත් ගලවලා මගේ ඉස්සරහින් එහාට-මෙහාට සක්මන් කෙරුවා... නිරුවත් සංදර්ශන වේදිකාවක ඇවිදින නිරූපණ ශිල්පියෙක් වගේ. බාගෙට ප්‍රාණවත් වෙලා තිබුණු එයාගේ ‘පුරුෂ නිමිත්ත’ත් එහාට- මෙහාට වන- වනා හරිම ආඩම්බරෙන්... “පේනවද ඔරිජිනල් ඉන්දියන් බඩු...”

ඒ දවස්වල ඔය වගේ පම්පෝරිකාරයන්ගේ වාගාලාපවලට උත්තර දෙන්න තරං දැනුමක් මට තිබුන්නෑනෙ. අන්තර්ජාලයට පිං සිද්ද වෙන්න අද නං මං වහන්සේ දන්නවා ඉන්දියාව කොතනද ඉන්නේ කියලා.

රටවල් අසූ අටක පිරිමින්ගේ ලිංගේන්ද්‍රිය ප්‍රමාණවල දත්ත ඇසුරෙන් සකස් කරපු ‘වාර්තාව’ක් තියෙනවා. ඒ ගැන 2022 අවුරුද්දේ ‘තිහේදී- පස්වෙනි කොටස’ ලියනකොටත් මං ඔයාලට කිව්වා.

‘... ලෝකෙ සෘජු වූ පුරුෂ ලිංගයක සාමාන්‍ය දිග සෙමි.13.58ක් වෙනවා. ඒ කියන්නෙ අඟල් 5.35ක්. රටවල් අනුව බැලුවම දිගම සාමාන්‍යය තියෙන්නෙ සෙ.මි.17.61ක්. ඒ කියන්නෙ අඟල් 6.93ක්. මේ රට තමයි ඉක්වදෝරය. වැඩියෙන්ම සාමාන්‍ය ශරීර උස වාර්තා වෙන්නෙත් ඉක්වදෝරයෙන්. හැබැයි ඒක හැම තැනකදිම එහෙම වෙන්නෙ නෑ.

පොඩිම සෘජු වූ ශිෂ්නයේ ඇවරේජ් එක වාර්තා වෙන්නෙ කාම්බෝජයෙන්. ඒක සෙ.මි.10.01ක්. ඒ කියන්නෙ අඟල් 3.95ක්...’

ඒ වාර්තාවට අනුව ඉන්දියාව ඉන්නේ 57 වෙනි ස්ථානයේ. ශ්‍රී ලංකාව ඉන්නේ 85 වෙනි තැන. හැබැයි මගේ අත්දැකීම්වලට අනුව නං අපේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් අතරෙත් ඉන්නවා ඉක්වදෝර්, කැමරූන්, බොලිවියා, සුඩාන්, හයිටි වගේ රටවල ඇත්තන්ගේ ‘ජාන’ උරුම වෙච්ච king ෆයිසාල්ලා... ඒත් ඉතිං එයාලා ඒ ‘අතිශය පෞද්ගලික දේපල’ ප්‍රසිද්ධියේ හැමොන්ටම පෙන්න පෙන්නා ඇවිදින එකක්යැ...

ඒ වුණාට ඩාලිං, ඔයා නොදන්නකමට නේද එදා එහෙම කිව්වේ? පුංචි ළමයි විතරයි මේකට මීයා කියල කියන්නේ... ඒකමයි මං ඔයාව කසාද බැඳ ගත්තෙත්.... ඉතිං දැන්වත් ඔයාට කියලා දෙන්න ඕනිනේ.... මේකට කියන්නෙ ‘මීයා’ කියල නෙවෙයි! හ....රි....ද?

මේ හා අදාළ රස කතා; යාන්ස්තුත් එමටයි. ඔයාලට මතකද ‘හිනා වෙන්න හිනා- හයවෙනි කොටසෙදි ලියපු ‘ඔබ අහිංසකාවී’ කතාවේ අන්තිම? 

“... එතකොටවත් ඔයා කතා කළේ නෑ. කීප සැරයක්ම මං ඔයාට වද කළාට පස්සෙයි ඔයා කට ඇරලා කතා කළේ.... ඒකත් බොහොම හෙමිං, එකම වචනයයි.... මතකද ඔයා හැදිච්චකමට කියපු වචනේ....”

“මීයා කියලනේ?”

“ආන්න හරි! ඒ වුණාට ඩාලිං, ඔයා නොදන්නකමට නේද එදා එහෙම කිව්වේ? පුංචි ළමයි විතරයි මේකට මීයා කියල කියන්නේ... ඒකමයි මං ඔයාව කසාද බැඳ ගත්තෙත්.... ඉතිං දැන්වත් ඔයාට කියලා දෙන්න ඕනිනේ.... මේකට කියන්නෙ ‘මීයා’ කියල නෙවෙයි! හ....රි....ද?”
දේශපාලක උත්තමයට එයින් එහාට එක වචනයක්වත් කියන්න ලැබුණෙ නෑ. බිරින්දෑගෙ කට ඇරුණා.

“මීයා නෙවෙයි? මීයා නෙවෙයි තමයි!
ඒත් ඉතිං ඕකට මීයා නොකියා xxx (ගැමි වහරේ මෙම අකුරු තුනේ වචනය පුරුෂ ලිංගයට මෙන්ම මඩිස්සලයටද යෙදේ.) කියන්නයැ? එහෙම කියයි xxxක් නොදැකපු එවුන්... මම නං නෙවෙයි!”

ඒ අහිංසක ආර්යාතුමී වගේ දරුණු විදිහට මොකුත් නොකියා මං ප්‍රසාද්ව නාන කාමරයට තල්ලු කළා.

“හරි අප් ප්‍රසාද්... අයි ඈම් getting late...” මං එයාව wash room එකට තල්ලු කරලා ඉවර වෙලා මගේ සපත්තු මේස් ගැලෙව්වා... කමිසයත් ගැලෙව්වා. කලිසමේ zipper එක බුරුල් කරන්න හිතාගෙන තුවාය අතට ගත්තේ ඉන වටේ දවටා ගන්නයි.
කිරි අප්පට බල්ලො පැනපි කිව්වලු!
ඒක brown belt පන්නයේ තුවායක්... ග..ඳාාාාාායි!!!!!

ඒ බ්‍රවුන් බෙල්ට් කතාව කියැවුණේ 1979 ‘ඇක්වයිනාස් කොලේජ්’ එකේ ඉගෙන ගනිමින් උන්නු තරුණ හිතවතෙකුගෙන්. තජක වැඩ මුළුවක් පැවැත්වෙන අතරේ.
“අයියෝ නිමල් බොසා... ඔයා එක ඇඳුමක් එක සැරයක් ඇඳපු ගමන් හෝදනවද? ඔන්න ඒකටත් එක්ක අපි. අන්ඩර් වෙයාර් එකක් නං බ්‍රවුන් බෙල්ට් වෙනකල් අඳිනවා... වැස්ස දවස්වලට නං black belt වෙනකලුත්...”
“ඔය බෙල්ට් දෙන්නේ කරාටේවලදි නේද?”

“ඔයාට කියන්න බොසා, මේ බෙල්ට් හම්බ වෙන්නෙ නිකං. දවස් හතර පහක් එකම සුදු පාට යට ඇඳුම් අඳිනකොට එව්වා මුලින්ම බ්‍රවුන් බෙල්ට් ඒවා වෙනවා... එතකොටත් හේදුවේ නැත්තං බ්ලැක් බෙල්ට් වෙනවා...”

ඒ ආසන්නයේ දිනයක යට ඇඳුම් කිහිපයක් මිලදී ගන්නට සාප්පුවකට ගියාමත් ඊට නොදෙවෙනි දෙයකි, සිද්ද වුණේ.
“සුදු පාට එව්වා නං ඉවරයි සර්... තද පාට ඒවා නං තියෙනවා...” වෙළෙඳ සහායකයා කිව්වා. “... හුඟ දෙනෙක් හොයන්නෙ තද පාට එව්වා. කිලිටු වුණත් පේන්නෑනේ සර්!”

එයා වොෂ් එකක් දානවා...

ඔය මං කිව්වේ 70-80 කාලේ වෙච්ච දේවල් දෙකක්. සමහරවිට ඒ දවස්වල තිබුණු සමාජයීය ආකල්පයන් ඒවායෙන් පිළිබිඹු වෙනව වෙන්නත් ඇති.

ඊට අවුරුදු පහළොවකට- විස්සකට විතර පස්සෙත් එහෙම brown beltකාරයෙකුව එංගලන්තයේදී හම්බ වුණයි කිව්වම...

තුවාය ඉන වටේ දවටා ගනිමින් හිටිය මගේ ඇස්දෙක ඉබේමයි, හිටි ගමන් ප්‍රසාද්ගේ යට ඇඳුම් දිහාවට ඇදුණේ. ඒවාත් කල්පෙකින් හෝදලා නැති පාටටයි පෙනුණේ.
හිටු කියලා මගේ ‘ශෘංගාර රසය’ විතැන් වෙවී ‘බීභත්ස්‍ය රසය’ ඉස්මත්තට එන අතරතුරේ- දඩස් ගාලා කාමරයේ දොර ඇරුණා. තක්බීර් වෙච්ච මං වහන්සේ සද්දේ ආව පැත්තට හැරුණා.
.......?????
උළුවස්ස මැද්දෙන් ප්‍රාදූර්භූත වෙලා උන්නේ හැඩිදැඩි කල්ලෙක්; සද්දන්ත කළු ජාතිකයෙක්. (අප්‍රිකානුවෙකු කියලයි මට හිතුණේ. ඒත් එක්කම මතක් වුණා, බන්ධුල හරිශ්චන්ද්‍ර මාස්ටර් ඇඳපු ‘කස පහර’ චිත්‍ර කතාවේ හිටි කාපිරියෙකුගේ විදිහත්...)

“Where is our friend?” ඒකා මගෙන් ඇහුවේ මවා ගත්තු සංවරශීලී ගතියකින් බව හොඳටම පෙනුණා... මට දැනුණේ ඒ සද්දන්තයා නිමල් දිසානායකයාව full scan පාරක් දාන හැඩක්.
“එයා වොෂ් එකක් දානවා...”
“ඕ කේ... එයාට කියන්න මම තව පැයකින් එනවයි කියලා.”

ඒ කීමත්, කියූ ලතාවත් කොහෙත්ම මගේ හිතට ඇල්ලුවේ නැත.
මට මතක් වුණේ භානු යාළු පළමුවැන්නායි.; පාළු පොල් වත්තකදී මා භානු හා එක් වෙන තුරු සැඟවී කල් බලා උන් මිතුරායි; ඉන් පසුව මගේ ළඟින්ම වැතිරී ‘අරූ බබෙක් රංජි මල්ලී.... සැපක් ගන්න දන්නෙත් නෑ- දෙන්න දන්නෙත් නෑ... කමක් නැහැ නේද...’ කියා කෙඳිරි ගාමින් මා වසඟයට ගත් මිතුරායි.

‘ඔව් ඔව් නිමලෝ... එන පොට නං එච්චර හොඳ නෑ වගෙයි. භානුගේ යාළුවා කලින් දන්න එකෙක්නෙ... ඒත් මූ? පු..ළු..වා..න් තරං ඉක්මනට ඔතනින් පිට වෙලා පලයන් නිමලෝ... නැතිනං උඹට මොකෙන් මොක වෙයිද දන්නෑ රජෝ. Blue filmsවල තමුසෙ දැකල තියෙනවනෙ ඔය වගේ කළු මිනිස්සුන්ගෙ වැඩකිඩ කොහොමද කියලා... හනුමා දර පළනවා වගේ!’

එදා මාත් බය වුණේ අස්ථානයේද / හිතෙන් මවා ගත් බිල්ලෙකුටද?

ඒ වෙලාවේ මං වහන්සේ දෙපාරක් හිතන්නට පරක්කු වුණේ නැති හැටි... දඩිබිඩියේම ආපහු ඇඳුම් ඇඳගත් හැටි... නාන කාමරයේ දොරට තට්ටු කර ‘මං යනව ප්‍රසාද්’ යැයි කඩිමුඩියේ කියූ හැටි... ප්‍රසාද් බාත් රූම් එකේ දොර අරිනකොටත් මං ඒ කාමරයෙන් පිටත් වී සිටින්නට වග බලාගත් හැටි... දුවන නොදුවන ගණනක වේගයෙන් bus stop එකටම ගිහින් නතර වුණු හැටි...

ඒ හැම මොහොතක්ම අධිවේගයෙන් දිවෙන කාටූන් film එකක දර්ශන මෙනි මගේ මතකයේ තවමත් රැඳී තියෙන්නේ.

ගිනි පෙනෙල්ලෙන් බැට කෑ එකා කණාමැදිරි එළියටත් බයයිලු නෙව.
ඒ වාගේ එදා මාත් බය වුණේ අස්ථානයේද / හිතෙන් මවා ගත් බිල්ලෙකුටද / ප්‍රසාද් ‘හවුලේ කෑමක් කන්න’ට හිතුවේ නැතිවාවත්ද?

ප්‍රසාද් මගේ පිටුපසින්ම මා ලුහුබැඳගෙන එතැයි යනුවෙනි මං හිතුවේ. ඒත් ඒ හාදයා එහෙම ආවේ නැත. ඒ ඉහවහා ගිය කේන්තිය නිසාද- නැත්තං බලාපොරොත්තු සුන්වීම නිසාද?

නත්තල් දවස නිසා බස් රථ තිබ්බෙත් අඩුවෙනි. සෑහෙන වෙලාවක් බස් නැවතුමට වී සීතලේ ගැහෙමින් බස් එකක් එනතුරු බලා සිටින්නටය, මට සිදු වුණේ.
එදා; 1994 දෙසැම්බර් 25 වෙනිදා හිම පියල්ලක්වත් පතිත නොවුණු නත්තල් දිනයක එලෙස සවුත්හෝල් බස් නැවතුමක තනිවී සිටියදී...

ඉතිරි හරිය ඉතා ඉක්මනින්...

හතලිහේදී... තිස්පස්වෙනි කොටස

දැන් නත්තල් පාටියේ තිබ්බ නිඳිමත රාජකාරි ගතිය අතුරුදහන් වෙලා. කතාබතා හිනා සද්ද පිරීතිරී යමින්... ඒකෙත් හැටි!

නටන අතරෙම වතාවක්- දෙකක් අමන් මටත් නටන්න එන්නැයි කිව්වත් මං ගියේ නෑ. අමන් මට ආරාධනා කරන වෙලාවේ මගේ ඇස් නිකංම දිව්වේ ප්‍රසාද්ගෙ දිහාවට. එයාගේ මුහුණ ඒ වෙලාවේ තවත් කළු ගැහිලයි තිබ්බේ.

Samගෙ මංගල්‍ය සාදය ගැන කියැවෙන...

ඔන්න ඒ අතරේ අලුත් සිංදුවක් වාදනේ වෙන්න ගත්තා...

අමන් නිතරෝම හම් කරන්න පුරුදු වෙලා උන්නු; මුමුණන්න පුරුදු වෙලා උන්නු සිංදුව... ‘සරා-සරා’ ගීතය!

මේ සීරීස් එක ලියන්න පටන් ගත්තු දවසේ ඉඳලම මට තිබුණු ලොකුම ප්‍රශ්නේ තමයි ‘මොකක්ද මේ ‘සරා-සරා’ සිංදුව’ කියන එක. ඒ සිංදුව හොයා ගන්නෙ නැතුව post එක ලියනවා කියන්නේ අමන්ට කරන ලොකු මදි-පුංචිකමක්! එහෙමයි මට හිතුණේ. Google එකෙයි, You Tube එකෙයි දෙකේම සරා සරා කියල සිංහලෙන් හෙව්වා; ඉංග්‍රීසියෙනුත් හෙව්වා. වැඩක් වුණේ නෑ.

‘තමුසෙ හොයන්නේ සිංදුවෙ මැදක තියෙන වචන දෙකක් ගහලනේ. ඉතිං හරි යාවියැ.’
මාත් ඒ විත්තිය නොදන්නවා නෙවෙයි හලෝ. සිංදුවෙ මුල් වචන දන්නෙත් නෑ. සිංදුව තියෙන ෆිල්ම් එක දන්නෙත් නෑ. ඉතිං මොකේදැයි දන් වළඳන්නේ?

ඔහොම තැවි-තැවී ඉන්න අතරේම ‘හතලිහේදී... විසිතුන්වෙනි කොටස’ ලියන්න ගත්තා. Samගෙ මංගල්‍ය සාදය ගැන කියැවෙන post එක; අපේ චූටි නංගි හින්දි නිළියක් වාගෙ මනරම් රංගනයක් දාපු හැටි ගැන කියැවුණු post එක. මෙහෙමයි ඒ විස්තරය තිබ්බේ.  

‘ඒ සද්දය යටපත් කරමින් හින්දි ගීතයක් වාදනේ වෙන්න පටන් ගත්තා... අර මුණු-මුණු සද්දය  හෙමින් වියැකෙන අතරේ අමුත්තන් වඩාත් ප්‍රාණවත් වෙනව පෙනුණා...

ඒ එක්කම මෙන්න බොලේ ගැහැනු පිරිමි තරගෙට වගෙ ශාලාව මැදට වැක්කෙරෙන්න ගත්තා. අපරාදෙ කියන්න බෑ. ඉන්දීය උදවියගේ ඇඟේම නැටුම පිහිටලා තියෙනවා වගෙ. හරිම අපූරුයි; මනඃකාන්තයි!

අපේ චූටි නංගි දීපානිත් ඉන්දීය නිළියක් වගෙයි. ඇඳලා හිටියෙත් ඒ ක්‍රමේට. නැටුවේත් ඒ ක්‍රමේට. චූටියා එදා නටපු හැටි තවමත් මගේ ඇස්දෙකේ!

Tu Cheez Badi Hai Mast Mast සද්දේ ඇහෙන්න ගත්තා විතරයි ශාලාව මැද්දේ නටමින් හිටිය කට්ටියට තව තව උදවියත් එකතු වුණේ පිස්සුවෙන් වගෙයි. ඇයි ඒ කියලා මං වහන්සේ එදා පුදුම වුණත් එක්ක. අහන ඕනිම කෙනෙකුට නිකංම නැටවෙන ඒ සිංදුවේ විස්තර අද අන්තර්ජාලයෙන් හොයද්දියි, රහස මට එළිදරව් වුණේ.

අල්කා යාග්නික්, උදිත් නාරායන් ගායනා කරන ඒ අපූරු සිංදුව තිබ්බේ Mohra චිත්‍රපටයේ. අක්ෂේ කුමාර්, සුනිල් ෂෙට්ටි, නස්රුදින් ෂා, රවීනා තන්ඩන් වගෙ ජනප්‍රියම නළු-නිළියන් රඟපාපු ‘මොහ්රා’ තිරගත වෙලා තියෙන්නෙත් 1994 ජුලි මාසේ. එතකොට ඉතිං ඉන්දියානුවන් අතරේ අර වාගෙ උන්මාදයක් ඇති වීම සොබාවිකයි නෙව.’

ඔය විස්තරේ අකුරු කරනකොට තමා නුවණට අධිපති ගණ දෙවියන් වහන්සේ හින්දි ගීයකට අනුව නටාගෙන වගේ මගේ ශීර්ෂ මස්තකයට වැඩියේ!

නුවණට අධිපති ගණ දෙවියන් වහන්සේ හින්දි ගීයකට අනුව නටාගෙන මගේ ශීර්ෂ මස්තකයට වැඩියේ...

සරා සරා සිංදුව තියෙන ෆිල්ම් එකත් ඒ කිට්ටුව රිලීස් වෙච්ච එකක් වෙන්නෝනි... හෙව්වා- 1994 හින්දි ෆිල්ම්ස් 116ක් තිරගත වෙලා තියෙනවා. ‘ඒ ඔක්කොම හොයන්න ඕනි නෑ... මේක එන්න ඇත්තෙ මොහ්රා එකට පස්සෙනෙ... අනිවා! ඒ films ටික තෝරාගෙන ඒවායේ තියෙන සිංදු අහ-අහ බැලුවම හරි!’ එහෙම හිතාගෙන වැඩේට බැස්සා.

පීනන්න වතුරට බැස්සට පස්සෙයි තේරුණේ- වෙලාව කන වැඩක්!

ඒත් කොහොම හරි වැඩේ කරනවා කියල හිතා ගත්ත. කරුණු දෙකක් හිංදා.
1. අමන් වෙනුවෙන්...
එදා හැන්දෑවෙ අච්චර ලස්සනට එයා කරපු මනමෝහනීය නර්තනය වෙනුවෙන්...
මගේ ගත-සිත දෙකම සන්තර්පණය කළ අමන්ගේ ඒ උණුසුම් වැළඳ ගැනීම් වෙනුවෙන්...
2. නිදිගෙ පංච තන්තරේ කියවන ආදරණීය පාඨක ඔයාලා වෙනුවෙන්.
ඔයාලා දන්නවනේ- ලියන දේට මං වහන්සේ කොච්චර වෙහෙසෙනවද; අවංකවම කැප වෙනවද කියලා. සමහර වෙලාවට වචන දහ-පහළොවක වැකියකින් කියන දේ හොඳටම තහවුරු කර ගන්න පැයක්- එකහමාරක් ගියත් මං නෙවෙයි ඒ ගැන තකන්නේ.

ඉතිං හොයාගෙන හොයාගෙන යනකොට හම්බ වෙච්චි... Zara zara හම්බ වෙච්චි!
තව ඩිංගෙන් සිංදුව මඟ ඇරෙනවත් එක්ක. ඇයි, දි..ග..ම දිග ආමුඛ සංගීත ඛණ්ඩයක්නෙ තියෙන්නේ. ඒ අරුමය අහන්නයි බලන්නයි හිතුණු හිතවත් සහෘදයන් වෙනුවෙනුයි මේ පාර කියන්නේ.

සිංදුව තියෙන්නේ Main Khiladi Tu Anari චිත්‍රපටියේ.
ගායනා කරන්නේ කුමාර් සානු, අල්කා යාග්නික් දෙන්නා. ගීතයට රංගනය Saif Ali Khan; Shilpa Shetty දෙන්නාගෙන්.

සරා සරා වචන මගේ හිතට කා වැදිලා තියෙන්නේ නිකංම නෙවෙයි. ඒ ගීතයේ මුල් පේළි හයේදී විතරක් zara වචනේ 16 වතාවක් කියැවෙනවා. මේන් බලන්නකො මං කියන්නේ බොරුද කියලා.

Paas voh aane lage zara zara
Nazrein churaane lage zara zara
Dil pe voh chhaane lage zara zara

Zara zara, zara zara, zara zara
Dhadkanein churaane lage zara zara
Paas voh aane lage zara zara

ඕනිම කෙනෙකු ඉබේටම නැටවෙන තාලෙකුයි ඒකටම ඔබින හරිම ලස්සන නැටුමකුයි දැක-දැක ඉන්න වෙලාවේ වෙලාව ගත වෙන විත්තියක් මට දැනුණේ නැති හැටි... මගේ මනෝකායත් ඒ වෙලාවේ හිටියෙ අමන් එක්ක දැවටි-දැවටී, ආලිංගනයේ යෙදෙමින් නට-නටා! ඔව්... එතැන හිටියෙ අපි දෙන්නා විතරමයි...

සිංදුව තියෙන්නේ Main Khiladi Tu Anari චිත්‍රපටියේ. ගායනා කරන්නේ කුමාර් සානු, අල්කා යාග්නික් දෙන්නා.

අනේ!
උන්හිටි ගමන් එතැනට කඩා වැඩුණු ප්‍රසාද් මාව පියවි ලෝකෙට ඇදල දැම්මා.

“අපි දෙන්නත් යමුද?”
“යන්න? තවම පාටිය ඉවර නැහැනෙ ප්‍රසාද්...”
“අර...”

ප්‍රසාද් මට පෙන්නුවෙ කීප දෙනෙකු පිටත් වෙලා යන හැටි. “ඒ අය ගියාවේ... මට නං මෙච්චර ලස්සන නැටුම් ටිකක් නොබලා යන්න හිතෙන්නෑ Mr. Prasad!”
“එතකොට ඔයා අද අපේ නවාතැනට එන්නැද්ද?” ප්‍රසාද් ඇහුවේ චූටි නොමනාප ගතියක් පෙන්නමින්.
“එන්නං... එන්නං. මේක ඉවර වුණාට පස්සේ... අර බලන්නකො ප්‍රසාද්, අමන් නටන අපූරුව...” මං එහෙම කිව්වේ නොදැනුවත්වම ඇවිළෙන ගින්නකට පිදුරු ටිකක් දමමින්... මට ඒ විත්තිය තේරුණේ ප්‍රසාද් දත්මිටි කන හැටි පෙනුණාමයි.

‘ඔය නත්තල් පාටියේ ගත්තු පොටෝවක්වත් නිදි ලොක්කා ගාව නැද්ද... නැත්නම් එංගලන්තයෙන් හා ඇඟලුම් කම්මලෙන් සමුගෙන එද්දි පොටෝවක් ගත්තේ නැද්ද?’

එහෙම අහල තිබ්බේ ‘කොළොම්පුරේ’ blog අඩවියේ අසංග මහත්තයා. ‘හතලිහේදී 34 වෙනි කොටස’ට පළමුවෙනි comment එක එවමින්.

මගේ බ්ලොග් අඩවිය කියවන්න ගත්තු blog රචකයන් අතරින් ඉස්-ඉස්සෙල්ලම අපේ ගෙදරට ආවේ අසංග. Posts ලියද්දී ඒවාට links යොදන හැටි ගැන මං අහගත්තේ අසංගගෙන්... ඉතිං ඒවාට ආපහු ස්තුති කරන්නත් එක්කම මං අසංග හිතවතාට කිව්වා මේ කොටසෙන්ම උත්තර ලියන විත්තිය.
මොකද දන්නවද ආපහු ස්තුති කරන්නේ?

Postsවලට links යෙදීමෙන් නිදිගෙ පංච තන්තරේට නම් ලොකු වාසියක් තමයි වෙලා තියෙන්නේ. අලුතෙන් මෙහාට ගොඩවැදිලා පෝස්ටු කියවන සහෘද පාඨක භවතුන්ලා ඒවායින් පරණ පෝස්ටු ගැනත් දැන ගන්නවා... ඒවාත් කියවනවා.

2019 අවුරුද්දේදී මං ලියාපු ‘ගණිත ගැටේ’ පෝස්ටු හතර මතක ඇතිනේ...
ගණිත ගැටේ - පළමුවෙනි කොටස
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2019/07/blog-post_20.html
ගණිත ගැටේ - දෙවෙනි කොටස
http://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2019/07/blog-post_26.html
ගණිත ගැටේ - තෙවෙනි කොටස
http://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2019/08/blog-post.html
ගණිත ගැටේ - සිව්වෙනි කොටස
 https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2019/08/blog-post_10.html

ඒවායේදී ‘චින්තන පර්ෂදයේ’ ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා- ගෙවිඳු කුමාරතුංග ප්‍රමුඛ පිරිසට මං වහන්සේ කිව්ව අදහස් තමයි මං තවමත් දරන්නේ.

‘අප ලියන දේ කියවීමට රුචිකර විය යුතුය- සරල විය යුතුය- විචිත්‍රවත් විය යුතුය.
එකම නිත්‍ය පාඨක පිරිසක් පමණක් ඉලක්ක කරගෙන සිටීම එතරම් සුදුසු නැත. අලුත් පාඨක පිරිසකගේ අවධානය දිනා ගැන්මත් අනිවාර්යයෙන්ම කළ යුතුය...’
ඒත් ඒ අදහස් පිළිගැනුණු බවක් නොපෙනිණි. ‘කාලය’ සඟරාවේ අලෙවිය ටිකෙන්-ටික ‘ඩවුන් ද පල්ලම්’ වී ගියේය! අපට ලක්ෂ ගණනක ‘පොල්ලක්’ තැබිණි!!

අඃ... බස්සා මහත්තයෝ, ගිය සතියේ ඔබතුමාට උත්තර දෙද්දී...

(අඃ... බස්සා මහත්තයෝ, ගිය සතියේ ඔබතුමාට උත්තර දෙද්දී මේ ගැන කියන්න අමතක වුණා. ලෙටර් ප්‍රෙස් ක්‍රමේ ගැන විස්තර ගොඩකුත් මේ පෝස්ටු හතරේ තියෙනවා... කොම්පෝසින් ගැන එහෙමත්.)

අලුත් පාඨක සහෘදයන් ගැන හිතලා links යෙදීම Hit Counter එක ඉහළ යැවීමට / පැරැණි posts කියවීමට කොච්චර ප්‍රයෝජනවත් වෙලාද කියන්න හොඳම සාක්ෂිය තමා මේ.
මං මේ දත්ත ගත්තේ 2026 පෙබරවාරි 19 හිමිදිරියේ 4.00 ටයි. (ඒ වනවිට Hit Counter එක 4,87,419ක්. පෙබරවාරි මාසයේ මෙතෙක් පිවිසුම් ගණන 6,525 ක්.)

පසුගිය දවස් හතේදි ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ පෝස්ට්ස් කියැවිල තියෙන්නේ මේ විදිහටයි:

හතලිහේදී... තිස්හතරවෙනි කොටස - පිවිසුම් 163
පොලියානලා... – 138
දාහතර වෙද්දී... - දහවෙනි කොටස - 78
දාහතර වෙද්දී... -හත්වෙනි කොටස - 76
උපවාස කුටියේ, වතුරෙන් යැපුණු පැය 68 දී... – 73
මාර මාරයෝ - 54
පහළොවේදී...- පළමුවෙනි කොටස - 45
දාහතර වෙද්දී... - අටවෙනි කොටස - 40
පහළොවේදී...- දෙවෙනි කොටස - 35
මාතර තානායමේ අමු හෙලුවෙන්...- දෙවෙනි කොටස - 35
හතලිහේදී... තිස්තුන්වෙනි කොටස - 32
තිස් එකේදී - 12ට comment එකක්... – 32
හතලිහේදී... විසිඅටවෙනි කොටස - 31
ශ්‍රී ලංකා not Vs England - නවවෙනි කොටස - 31
උපන් දිනේ මගෙ ආ හින්දා - පළමුවෙනි කොටස - 29
හරෝහරා! හයවෙනි වරටත් සහ කීටෝ - සිව්වෙනි කොටස - 28
පහළොවේදී...- නවවෙනි කොටස - 27
තිස් එකේදී...- විසිදෙවෙනි කොටස - 27
හරෝහරා! හතරවෙනි සැරේටත්... -තෙවෙනි කොටස - 26
යුවති කිරිල්ලී - විසිඑක්වෙනි කොටස -26

ඉතිං අසංග හිතවතාට විශේෂයෙන් ස්තුති නොකර කොහොමද? ගොඩක් ස්තුතියි අසංග මහත්තයෝ!

දැන් මෙන්න අසංග- ඔයාගේ ප්‍රශ්නවලට උත්තර...
1. එහිදී ගත්තු එක foto එකක්වත් නෑ මහත්තයෝ!
ඒ දවස්වල ජංගම දුරකතනවලින් ෆොටෝ ගන්න පුළුවන්කමක් තිබ්බේ නැතිවා වෙන්නැති. අනෙක ඒ ෆැක්ටරියෙන්ම මොබයිල් ෆෝන් එකක් තිබ්බේ (මං දැකපු විදිහට) Mr. Aheerටයි, බල්නූර්ටයි විතරයි.
වැදගත්ම කාරණය තමයි- ඒ ගාර්මන්ට් එකේ වැඩ කරපු වැඩි හරියක් දෙනා හොරෙන් එංගලන්තයට සංක්‍රමණය වුණු අය හෝ work permit නැති අය හෝ වීම. ඉතිං එහෙව් අය හැකිතාක් රහසෙන් වගේ තමා කල් ගෙව්වේ. Foto ගහනවා වගේ දේවල් නොකෙරෙන්නට ඒක හේතුවක් වෙන්නැති.
මට දැනුයි කල්පනා වෙන්නේ- අහීර් මහත්තයා ඒ නත්තල් පාටිය වුණත් වැඩි කල-එළියක් නැති / සද්ද බද්දයක් නැති එකක් විදිහට පවත්වන්න ඇත්තෙ ඒ නිසා වෙන්නැති කියලා.

අනාගතේ දවසක මේ විස්තර blog එකක ලියාවි කියලා කව්ද හිතුවේ?

2. ඇඟලුම් කම්හලෙන් හා එංගලන්තෙන් සමුගෙන එන දවස්වලත් එක ඡායාරූපයක්වත් අරගෙන නැහැ නෙව...

කොහෙද- අනාගතේ දවසක මේ විස්තර මේ විදිහට blog එකක ලියාවි කියලා කව්ද හිතුවේ? එහෙම දැනගෙන උන්න නං ඔන්න කොහොම හරි foto ටිකක් ගන්න ඉඩ තිබ්බා.

ප්‍රසාද් ගොයියා දත්මිටි කන විත්තිය කියන තැනිනුයි නත්තල් පාටියේ කතන්දරය පීලි පැන්නේ. අමන් හා ප්‍රසාද් ගැන දැන ගන්න ඉවසිලි නැති පාඨකයනුත් දැන් ඉන්නවා ඇත්තෙ දත්මිටි කකා වෙන්න පුළුවන්. තරහ අවසර- තරහ  අවසර! මෙන්න මං ආපහු එතනටම යනවා.

බල්නූර් කියලා තිබුණු විදිහටම පාටිය ඉක්මනටම නිමා වුණා. ඒ හින්දා වැඩියත්ම සතටු වුණේ ප්‍රසාද්.
හැබැයි විසිර යන වෙලාවේ අමන් මාව වැළඳගෙන සමු දෙද්දී නං ප්‍රසාද්ගේ මූණ ආයෙත් වතාවක් කළු ගැහුණා. අමන්ගේ ඒ උණුහුම් ප්‍රේමණීය hug එකෙන් ඒ වෙලාවේ මට ඇති වුණු ප්‍රමෝදය එයාට පෙනුණා නං... 

‘ඇති යන්තං... කෙහෙල්මල් පාටිය ඉවර වුණා!’ කියල කියාගෙනයි ප්‍රසාද් මාත් එක්ක පාරට බැස්සේ. එයා ගොඩක්ම බයෙන් හා සැකයෙන් හිටියලු පරක්කු වුණොත් මං එයාලගේ බෝඩිමට නෑවිත් කෙලින්ම ගෙදර යයි කියලා.

මාස ගණනාවක් මසට-මස ගැටෙන පිරිමි පහසක් නොලබා... ඒත් කිහිප වතාවක් ප්‍රසාද් එක්කම සුරතාන්තයන්ට පැමිණිලා හිටි මටත් එයා එක්ක හොඳටම නිදහස් තැනක තනි වෙන්න තිබ්බ ඕනෑකම... පොඩි පහේ එකක් නං නෙවෙයි. ඒත් ඒ බවක් මං ප්‍රසාද්ට පෙන්නුවෙ නෑ.

එයා ඔතෑනි පාට- පසුගාමී ගති ඇති මනුස්සයෙක් විත්තිය ඇත්තයි. ඒත් ඒ හාදයා කාමාතුරව ඇවිස්සුණාම අර ඔතෑනි- පසුගාමී ගති එහෙම පිටින්ම නැතිව යන එකයි පුදුමේ! මට ඒ ගතිය සහමුලින්ම අත්විඳ ගෙන බලන්නට තද ඕනෑකමකුත් තිබුණා!!!

ඒ සේරටම හපන් එයාගේ යගදාව!
පැසිව් පාට්නර් භූමිකාවට පුරුදු වී හිටි මං පුදුම ආසාවකින් උන්නේ ඒ හාදයාගේ අයෝමය ග්‍රහණයට ලක් වෙන්න... තමන්ගේ පිරිමිකම ගැන ඉහළම තක්සේරුවක හිටි බව පෙන්නුව එයා ඇක්ටිව් පාට්නර් කොටස මොන තරම් සාර්ථකව act කරයිද කියල බලා ගන්න.

අපේ ගාර්මන්ට් එක ළඟ ඉඳලා වැඩි ඈතක නෙවෙයි ප්‍රසාද්ලගේ බෝඩිම තිබුණේ. අතුරු පාරකට හැරිලා- පයින් යන දුර...
“මේක පරණම පරණ ගෙයක්. ළඟදිම කඩලා දාන්නලු ඉන්නේ...”
“ඉතිං එතකොට ඔයාට වෙන තැනක් හොයා ගන්න වෙයිනෙ, ප්‍රසාද්!”
“තැන් නං ඕනි තරං තියෙනවා friend. ගණනනේ වැඩි... එව්වයෙන් කමක් නෑ... මෙන්න අපේ කාමරේ...”

කොන්ඩම් 10,000ම දවස් කීපයක් ඇතුළත ඉවර වෙලාලු!

ප්‍රසාද් කාමරයේ දොර ඇරියා.

එතකොට කාමරේ ඇතුළෙන් ආවේ පුස් ගඳක් මිශ්‍ර වුණු හුළං පොදක්. මං කලිනුත් කියලා තියෙන දෙයක් තමයි- නිදි කියන්නේ ඉතා හොඳ ආඝ්‍රාණ සංවේදීතාවක් සතු කෙනෙක් විත්තිය. / දවසකට දෙවතාවක්වත් ස්නානය කරන- මගේම දහදිය ගන්ධය පවා නොඉවසන කෙනෙක් විත්තිය.
ඉතිං අර අප්‍රසන්න ගන්ධකේ හිංදා මං හිටිය මූඩ් එකෙන් 5%ක් විතර නිකංම වාෂ්ප වෙලා ගියා.

තවත් 5%ක් විතර නැති වෙලා ගියේ කාමරේ ඇතුළට ගියාමයි. හැම තැනම කිලිටි රෙදි. කාමරේ තිබුණු තට්ටු දෙකේ ඇඳන් දෙක උඩත් ගුළි කරලා දමපු ඇඳුම්...
“මේකේ ඇඳන් හතරක් තියෙන්නේ... තුන් දෙනා නෙවෙයිද ඉන්නේ...”

“හ..ත..ර..යි!”
“කොහෙටද ගියයි කිව්වේ දෙන්නයිනේ ප්‍රසාද්.”
“ඉතිරි එකාට අද උදෙන්ම මම කිව්වා අද රෑ වෙනකල් කාමරේට එන්න එපැයි කියලා.” ප්‍රසාද් නං කියයි. එයා එහෙම කිව්වට හදිසියෙවත් මිනිහා ආවොත්? තවත් රින -5%ක්. දැන් මගේ මූඩ් එකෙන් සීයට 15ක්ම අඩු වෙලා ඉවරයි!

ලිංගික කටයුත්තක යෙදීම මට නං එක්තරා කලාවක්; ලතාවකට අනුව- නිවී හැනහිල්ලේ කළ යුතු වතාවතක්! ඒක කෙරෙන්න ඕනත් බයෙන්- සැකෙන්- බාධාවලින් තොරව නේද? ඒකට උචිතම පරිසරයක් තියෙන එකත් මට නං ලැබෙන සංතෘප්තිය කෙරෙහි බලපානවා...

ප්‍රසාද් කාමරයේ දොර වැහුවා... හනි-හනික ඇඳුම් ගලවන්න පටන් ගත්තා. ඒ ඇඳුමුත් කිසිම පිළිවෙලක් නැතිව ඇඳක් උඩට ගියා. ”ඇයි උඹ බලාගෙන ඉන්නේ... මං උදව් කරන්නද?” බැනියමයි, යට ඇඳුමයි විතරක් ඉතිරි වෙලා තියෙද්දී ප්‍රසාද් මගෙන් ඇහුවා.
ඒත් එක්කම එයා ලාච්චුවකින් එළියට අරගෙන මට පෙන්නුවෙ කොන්ඩම් පැකට් එකක්...

මොන පුදුමයක්ද මංදා- මං වහන්සේ යමක් ලියාගෙන යනකොට ඒකට පෝර වැටෙන කාලීන දේවලුත් ලහි-ලහියේ හම්බ වෙනවා!
අද උදෙත් ඒක සිද්ද වුණා...

‘කොන්ඩම් අවසන් වී ශීත සෘතු ඔලිම්පික් උළෙලේ අනපේක්ෂිත අර්බුදයක්’ කියලා Dasatha News 4 එකේ ප්‍රවෘත්තියක් ඇහැ ගැහුණයි කියමුකො...

ඒ news එකට අනුව, 2026 පෙබරවාරි  6 වෙනිදා පටන් ගත්තු මිලාන් - කෝර්ටිනා ශීත සෘතු ඔලිම්පික් උළෙලට ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් 2,800කට වැඩි පිරිසක් සහභාගී වෙනවලු. මූලික සැපයුම අතරේ නොමිලේ ලබා දී තිබුණු කොන්ඩම් 10,000ම දවස් කීපයක් ඇතුළත ඉවර වෙලාලු. අලුතෙන් ‘කොපු’ සපයන්න පරක්කු වීම තමයි ප්‍රශ්නයක් වෙලා තියෙන්නේ...

කොහොමද ප්‍රගතිය?
ඉතිරි හරිය ඉතා ඉක්මනින්...