මතක මතක - දෙවෙනි කොටස

... කරුණාරත්න මහත්තයා මගේ ගැටවර කාලයේ පටන්ම මගේ වීරයෙක් වෙලයි හිටියෙ. ඒ එතුමාව නොදැකම; හමු නොවීම... රෙදෙව්ව හරහා කටහඬ අහලා!

කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයා අපේ ගෙවල්වලට සැපත් වුණේ ‘රේඩියෝ සිලෝන්’ එකේ රේඩියෝව හරහා.

රෙදෙව්ව? ඔව් ඔව්, රෙදෙව්ව තමයි; කාටත් හුරු පුරුදු බාසාවෙන් කියනවා නං රේඩියෝ එක.

Radio එකට සිංහල නමක් දාපු කතන්දරේ කියවද්දී මට හිතුණෙ මේකයි. ‘පණ්ඩිතයන්ටත් සමහර වෙලාවට වරදිනවා වගෙයි’. එහෙම කියන්නේ මුනිදාස කුමාරතුංග සිරිමතාණන් නිපැදවූ ‘රෙදෙව්ව’ වදන ජනගත නොවී ක්‍රමයෙන් අභාවයට යමින් පවතින හිංදා.

දැන් කාලේ බොහොමයක් යෞවන යෞවනියන්ගේ වීරයන් වෙන්නේ ටෙලි නළු-නිළියන් වුණාට 1960 / 1970 කාලේ එහෙම නෙවෙයි. පොත් ලියන අය- චිත්‍රකතා අඳින අය- ගායක ගායිකාවෝ- ගුවන් විදුලි නිවේදක නිවේදිකාවෝ, චිත්‍රපට නළු-නිළියෝ වගේ උදවියයි අපේ වීරයෝ වුණේ.
කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයා අපේ ගෙවල්වලට සැපත් වුණේ රේඩියෝව හරහා. මගේ ගැන කියනවා නං ‘රෙඩිෆියුෂන්’ එක හරහා. රෙඩිෆියුෂන් තිබ්බේ ඇති-පැති උදවියගෙ ගෙවල්වල තමා. අපිට ඒවා තිබ්බෙ නෑ.

ඒත් ගුවන් විදුලියට; විශේෂයෙන් ගුවන් විදුලි නාට්‍යවලට කන් දීමෙන් මං හීන් එකා සන්දියේදීම ඉගෙනගත් පාඩම් ගොඩයි! 

එතකොට අපි හිටියෙ බදුල්ලේ රේල්වේ ක්වාර්ටස්වල (ලැයිම් පේළියේ) ගෙදරක. බදුල්ලේ ‘සන්දේ’ට පහළින් තිබුණු ඒ දුම්රිය නිවාස පේළියේ එක ගෙදරකටවත් රෙඩිෆියුෂන් තිබුණෙ නෑ. අපේ ගෙදරත් එහෙමමයි.
ඒත් මොකක්දෝ වාසනාවකට වගේ අපේ ගෙදර තිබ්බේ බී.එච්. බණ්ඩාර මහත්තයලගෙ ගෙදරට ඉස්සරහින්; පාරෙන් මෙහා පැත්තෙ. (එතකොට බණ්ඩාර මහත්තය තමයි බදුල්ලේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී.)

පහතින් තියෙන මේ විස්තර නං මමම ලිව්ව ‘පේව්මන්ට් එකේ රජ වී- 3‘ පෝස්ටුවෙන්...

‘... එතැනම හෝටලයකුත් තිබ්බා. මන්ත්‍රී කතාව මට වැදුණේ අපේ අම්ම නිසයි. "මන්ත්‍රීතුමා අපටත් දුරින් නෑයෙක් වෙනවා." අම්මා ඒ දවස්වලත් හීනියට පම්පෝරි ගහනවා.

තාත්තා එහෙම වෙලාවට කියන්න පුරුදු වෙලා හිටි කතාවක් තියෙනවා."අනේ තමුසෙලගෙ නෑයෝ! ඉස්සෙල්ලාම බදුල්ලට කෝච්චිය එන දවසේ තමුසෙලගෙ තාත්තලා සීයලා නේද තණකොළ කපාගෙන ගෝනි පිටින් උස්සන් ගියේ?" කතාවේ ඇත්ත නැත්ත කොහොම වුණත් මට නම් එතන තිබ්බෙ හිනාවෙන්න දෙයක් නෙවෙයි. බදුල්ලේ සීයලගේ මනුස්සකමනේ ඒ. ඉස්සර අශ්ව කෝච්චි ඇද්දේ අශ්වයෝ. සීයලා හිතන්න ඇති මේ කෝච්චිත් අදින්නේ අශ්වයන්ය කියලා.

එහේ රේල්වේ ක්වාර්ටර්ස්වල ඉඳිද්දී අපි හුඟ වෙලාවක් රේඩියෝ එක ඇහුවා. ඇහුවා කිව්වාට වැඩිය හරි ඇහුණා කිව්වා නම්. ඒ දවස්වල තිබ්බෙ 'රෙඩිෆියුෂන්'. වයර්ලස් නෙවෙයි. අර මං කිව්ව හෝටලයේ රෙඩිෆියුෂන් එක තුන්සිය හැටපස් දවසෙම, උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකල් දාලයි තිබ්බෙ. ඉතින් මට ගොඩක් සිංදු මතක හිටියා. ඇයි 'ගුවන් විදුලි රඟ මඬල'. ඒක ගියේ රෑට. හැබැයි මං නොවැරදීම ඇහුවා. අර ප්‍රතිපත්තිය මගේ හිතට වැදුණේ ඒකෙන්, එක නාට්‍යයකින්.

ඒත් ගුවන් විදුලියට; විශේෂයෙන් ගුවන් විදුලි නාට්‍යවලට කන් දීමෙන් මං හීන් එකා සන්දියේදීම ඉගෙනගත් පාඩම් ගොඩයි! (මට අවුරුදු හයේදී විතර ලොකු නංගි පුෂ්පා රංජනීත් එක්ක. හම ගිහින් තිබුණු ෆොටෝවකට පණ දුන් නමීට ගොඩක් ස්තුතියි!)

ඔන්න හොරෙක් රජ මාළිගාවකට යනවා හොරකම් කරන්න. මේකා පුළුවන් තරම් රිදී-රත්තරන් බඩු පොදි ගහලා ගෝනියක දමාගෙන එන්න හදද්දී කකුල වදිනවා මොකකද. ඇයි කළුවරේනේ. බලනකොට එයාගෙ කකුලේ ඇඟිල්ලක නියපොත්ත කැඩිලා. මේ මිනිහා පණ දාගෙන නියපොතු කෑල්ල හොයනවා එළි වෙනකල්ම. රාජ පුරුෂයෝ මේ හොරාව අල්ලලා, කුදලලා බැඳගෙන රජතුමා ඉදිරියට ගෙනියනවා. රජ්ජුරුවෝ හොරාගෙන් ප්‍රශ්න කරන්න පටන් ගන්නවා.

"යුෂ්මතා හොරකම් කරගත්තා නම් ඇයි එළිවෙනකල් මාළිගාවේ රැඳී හිටියේ?"

"අනේ ස්වාමීනි, මම මගේ කැඩුණු නියපොතු කෑල්ල හෙව්වා." දැන් රජතුමාටයි, රාජ සභාවටයි මේක හරිම ප්‍රශ්නයක්. නියපොතු කෑල්ලක් එච්චර වටිනවාද?

"නියපොතු කෑල්ල වටින්නේ නැහැ තමයි රජතුමනි. ඒත් මං කොහොමද ඒක අත් ඇරදාලා යන්නේ? මට හොරකම් කරගන්න පුළුවන් වුණේ ඔබතුමා පොහොසතෙක් නිසා. ඔබතුමා දුප්පත් වුණොත්.....මට පුළුවන්ද ආයෙමත් මෙහෙන් හොරකම් කරගන්න. මං දන්නා විදියට නම් නියපොතු කෑලි පෑගි-පෑගී තියෙන්න ගියොත් ඔබතුමා දුප්පත් වෙනවනේ." හොරා කියනවා!

"මං නැති-බැරිකමට ඔබතුමාගෙන් හොරකම් කළා තමයි. හැබැයි, මං ඔබතුමාට ආදරෙයි, කරුණාවයි. දැන-දැනම ඔබතුමාව දුප්පත් වෙන්න අරින්න පුළුවන්යැ."

‘ගුවන් විදුලි රඟ මඬල’ වගේම තවත් අතිශයින් ජනප්‍රිය වෙච්ච වැඩ සටහනක් තමයි ‘මුවන් පැලැස්ස’ නාට්‍යය.

ගුවන් විදුලි ශිල්පීන් අතරෙත් ‘එක එක කල්ලි’ ගැහීම් තිබුණු විත්තියක් ගැටවර වයසෙදි මට හැඟුණා. මට එහෙම හිතුණෙ වික්ටර් මිගෙල්, ගැමුණු විජේසූරිය, ධර්ම ශ්‍රී මුණසිංහ, මුදලිනායක සෝමරත්න, වොලී නානායක්කාර, නෙතලි නානායක්කාර වගේ උදවිය එක කල්ලියක් විදිහට දැනුණු නිසයි. (සමහර විට මං වැරදි වෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා- හොඳේ!)

‘විසි පැන’ වැඩ සටහනින් මගේ හිතට වැදුණු ජේ.එච්. ජයවර්ධන, ට්‍රිලීෂියා ගුණවර්ධන තවත් අතිදක්ෂ ගුවන් විදුලි ශිල්පීන් දෙදෙනෙක්.

කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයා ‘ගලබොඩ අප්පෝ’ වුණු ‘ගජමුතු’ නාට්‍යයේදී, මුතූ කියපු කවි දෙකක් මට කටපාඩම් වුණත් එක්ක. මං හිතන්නේ මට ඒ කවි දෙක මිහිරට ගායනා කරන්නත් යම්කිසි හැකියාවක් තිබ්බ කියලයි. ඒ ගැන ‘ආදර පූජාසනේ- 5’ post එකේදී මෙහෙම ලියැවුණේ අවුරුදු හයකට කලින්.

    ‘ඉරුගල් නුවර ඉරුගල පවතිනා       තුරු
    සඳගල් නුවර සඳගල පවතිනා          තුරු
    මැද මහනුවර රන්කොත පවතිනා  තුරු
    හිමියනි ඔබ පතමි සසරෙහි වසන තුරු’

කුලහීන මුතූගේ චරිතයට නිරංජලා සරෝජිනී පීරිසුත්...

මතකද? ඒ ජන කවියක් ටිකාක් විතර modify කර හදාගත්තකි. එහෙම කිරීමේ ගෞරවය යන්නට ඕනේ ‘ධර්ම ශ්‍රී මුණසිංහ’ ගුවන් විදුලි නාට්‍ය රචකයාටය. ඔහු වෙනස් කර තිබ්බේ කවියේ අන්තිම පදයයි.

‘කෙළලා යන්ට නොදෙමුව දිවි තිබෙන තුරු’ යනුවෙනි original කවියේ අන්තිම පදය තිබුණේ. ධර්ම ශ්‍රී අතිදක්ෂ විදිහට, ඔහොම කවිය වෙනස් කළේ ‘ගජමුතු’ ගුවන් විදුලි නාට්‍යයටයි. නාට්‍යයේදී කවිය කියන්නී ‘මුතූ’ය. යළි-යළිත් ඒ කවිය ගයන්නැයි මුතූට කියන්නේ ‘ගලබොඩ අප්පෝ’යි.

කුලහීන මුතූගේ චරිතයට නිරංජලා සරෝජිනී පීරිසුත්, වංශවත් ගලබොඩ අප්පෝ (නිලමේ) චරිතයට කරුණාරත්න අමරසිංහත් අපූරුවට හඬ දුන්නෝය! ඒ ගුවන් විදුලි නාට්‍යය ‘මුවන් පැලැස්ස’ටත් වැඩියෙන් ජනප්‍රිය වුණා කියලාය මට හිතෙන්නේ.

කලවැද්දෙක් කොස් ගහකට නැඟලා වැල ගෙඩි බරු ගහතෙයි
තෙ තෙයි තෙයි වැල ගෙඩි බරු ගහතෙයි//
ඌගේ පැටියෝ ඒවා කාලා - අතු උඩ දුව පනිතෙයි
තෙ තෙයි තෙයි අතු උඩ දුව පනිතෙයි//

‘කලවැදි සවුදමේ’ එන ඒ කවියත් මුතූ සමහර දවසක ගැයුවාය.

ඊට අවුරුදු කීපයකට පස්සේ පනාගොඩ,අසෝක කපුරුගේ (තරුණ ජනගහන කමිටුවේ) මිත්‍රයාගේ ගෙදරට ගොඩවැදෙන වාරයක් ගණනේ මට අර කවි දෙක නොකියා එන්නට ඉඩක් ලැබුණේම නැත! ඒ අසෝකලාගේ තාත්තාගෙනි. මං හිතන්නේ ‘නිරංජලා’ තරම්ම නැතත් මා ඒවා මිහිරට ගායනා කරන්නට ඇතිවා විය යුතුය...’

ඔයාලා දන්නවද? ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ ලියැවෙන ශෛලිය ගැන අපේ ආදරණීය පාඨකයන්ගෙන් කියැවෙන අදහසක් තමයි ‘හතර වටේ පඳුරු තලනවා’ කියන එක. ඇත්ත, සහතික ඇත්ත. මං එහෙම කරනවා තමයි!
විෂ්ණු ශර්මන් පඬිතුමාගෙ ‘පංච තන්ත්‍ර කෘතියේ ලේඛන රටාව' මේ posts රචනයට තෝරා ගනිද්දිත්; මුලදිමත් මං වහන්සේ දැනගෙන උන්න මෙහෙම විවේචනයක් එත හැකි බව. ඒත් ඉතිං මක්කැයි කරන්නේ? කියන්න කාරණා ගොඩකොට... මතකයන් ගොඩකොට...

මගේ විදිහටම ලියාගෙන යනවා නං දැන් කරන්න තියෙන්නේ ගොඩගේ මහත්තයා ගැන විස්තර ටිකක් ලියල ඉන්නයි. ඒ මොකද දන්නවද?
ඉහතින් කියාගෙන ආව (මගේ වීරයෙක් වෙන) කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයව පළමු වතාවට මට මුණ ගැසෙන්නටත් ගොඩගේ සිරිමතාණන් අනියමින් වගේ දායක වෙච්චි නිසා!
ඒක වුණේ ‘හිනා වෙන්න හිනා’ පොත අච්චු ගැහිල්ලේදී. ඒත් ඊට ඉස්සෙල්ලානේ යුවති කිරිල්ලී අච්චු ගැහුවේ.

‘යුවති කිරිල්ලී’ පොත ගහලා ගොඩ ගියත්, ඒකෙන්ම මට පොත් කෙරුවාව ඇති වුණා. අපරාදේ කියන්න බෑ, ගිහාන් ශ්‍රීනාත් සහෘදයා පොත බෙදා හරින්න පුදුම විදිහට මහන්සි වුණා. එයාට ඒ වගේ සිය ගුණයක් මහන්සි වෙන්න වුණා එහෙම බෙදා හැරිය පොත්වල සල්ලි එකතු කරන්න.

ප්‍රියන්ජන් බහුශ්‍රැතයෙකි; ප්‍රිය මනාප සංවාදශීලියෙකි; හොඳ පාඨකයෙකි; ඒ මදිවාට උමතු සිනමාලෝලියෙකි! (ප්‍රියන්ජන්, ඔහුගේ ප්‍රියම්බිකාව සහ එකම දියණිය චිත්රූ පාඨලී සමඟ)

“ඇත්තමයි නිමල් අයියේ, ලංකාවේ ගොඩක් පොත් සාප්පුකාරයොත් මස් කඩකාරයෝ වගේ. සමහරු ඊටත් හපන්... චිඃ විතරක්!” ගිහාන් ශ්‍රීනාත් කිව්වේ හොඳටෝම කලකිරිච්ච tone එකකින්.

“මොකෝ ගිහාන්, අද නං ඔය මහත්තයගේ හොඳටම මූඩ් එක බැහැලා?”

“ගොඩක් පොත් සාප්පුවලින් විකිණුනාට පස්සේ සල්ලි ගෙවන කොන්දේසිය යටතෙනෙ පොත් ගන්නේ. ඒකත් පොත් පහක් විතර- දහයක් ගන්නේ එහෙමත් කෙනෙක් විතරයි. හිතන්නකො ඔයාගේ පොතෙන් copies පහක් දාපු සාප්පුවකට ගියා කියල සල්ලි ගන්න. පොත් හතරක් විකිණිලා තිබ්බත් සාප්පුකාරයා කියන්නේ අනෙක් පොතත් විකිණුනාට පස්සෙම පොත්වල සල්ලි දෙන්නං කියල. ඇත්තමයි නිමල් අයියෙ... මේ කෙරුවාව ඉක්මනටම නවත්තල දාන්නයි මට හිතිලා තියෙන්නේ.”

ඒ තත්ත්වය දැන්වත් වෙනස් වෙලා ඇතිද?
ඒ දවස්වල හැම නගරයකම පාහේ පොත් සාප්පුවක් බැගින්වත් තිබිණි. ඒත් ඒවායින් වැඩි හරියක් වැසී ගොසින්ය.

මා දන්නා තරමින් 60-70 කාලයේ මහරගම පොත් සාප්පු දෙකක් තිබිණි. සරසවි පොත් හල හා නාලන්දා පොත් හල. (මගේ මතකය නිවැරදි නම් නාලන්දා සාප්පුව හිමිකාර වෙත්තසිංහ මහතා ‘නාග මාණික්‍යය 1 සහ 2’ නම් චිත්‍රකතා පොත් දෙකකුත් ප්‍රකාශනය කළේය.) ඒ අතර කාලයේ ‘සුමලී’ නමින් තවත් පොත් හලක් මහරගමට එකතු විණි.   

ටික කලකින් නාලන්දාව වැසී ගියේය. සුමලීත්...
ජාතියට කියවීම පුරුදු කළ ‘ගුණසේන’ සමාගමේ ශාඛාවකුත් මහරගමට සපැමිණියත් වැඩිකල් නොගොසින්ම පිටව ගියේය. එහෙම වුණේ ඇයි?

‘1960 ගණන්වලදී මාරක කතා චක්‍රවර්ති ඩීමන් ආනන්ද මහත්තයාගේ පොත් පවා මුද්‍රණයවී තිබුණේ 4,000- 5,000 බැගින්ය.

සාහිත්‍ය කීර්ති ඩබ්ලිව්.ඒ. සිල්වා ශූරීන්ගේ ‘ලක්ෂ්මී හෙවත් නොනැසෙන රැජින’ පොතේ පළමු මුද්‍රණයෙදී පොත් දෙදහසක් පළ විණි. ඒ 1922 අවුරුද්දෙදීය. 1923 දී ‘හිඟන කොල්ලා’ පළ වෙද්දී එකෑවරම පොත් 20,000ක් අච්චු ගස්වලාය!

අද්‍යතන තත්ත්වය මා නොදන්නා මුත්, මෑතකාලීන අතීතයේ පොතකින් මුද්‍රණය වෙන පිටපත් ගණන බොහෝ විට 500- 1,000 අතරේ ගණනක හිරවී තිබුණු බව නම් දනිමි. (එදාට වඩා ශ්‍රී ලංකාවේ ජනගහනය කොතරම් වැඩි වෙලාද?)

මේ කියවෙන්නේ අපේ කියවීමේ රුචිය පල්ලම් බැස ඇති විත්තියක්ද?

එහෙමත් නැතිනම් ජාතියක් වශයෙන්ම අප බුද්ධිමය පිපාසාවකින් නොපෙළෙන බවද....’

ඉතිං මේ නිමල් දිසානායකයා 2006 කාලයේ පොත් පළ කිරීම ගැන උකටලීව; චුට්ටක් විතර කලකිරීමෙන් හිටින අතරේ කෙරුණු අල්ලාප-සල්ලාපයකදී මහින්ද කුමාර දළුපොත සහෘදයා මගෙන් අහපි ප්‍රශ්නයක්.
“ඔයාගේ පළමුවෙනි පොතෙන් පිටපත් 3,000ක් ගියා නං- පොත කියවන අයගෙන් තවමත් ඔයාට ලියුම් එනවා නං- ඒකෙන් පේන්නෙ පොත පාඨකයන්ට අල්ලලා ගිය බව නේද? ඇයි නිමල් අයියා ඒ පොතේ රීප්‍රින්ට් එකක් කරන්නැත්තේ...”

අනෙක මං ඔය වැඩවලට රස්තියාදු ගහන්න අකැමැති කෙනෙක්නෙ මහත්තයෝ!

“එකෙන්ම එපා වුණා දළුපොත මහත්තයෝ...” මං එයාට පොත් ප්‍රකාශනයේදී මට එතෙක් ලැබිලා තිබුණු තරමක් අමිහිරි අත්දැකීම් ටික විස්තර කළා. “අනෙක මං ඔය වැඩවලට රස්තියාදු ගහන්න අකැමැති කෙනෙක්නෙ මහත්තයෝ.”

“ඔය කරදර එකක්වත් නැහැනෙ ඔයාගේ පොත පබ්ලිෂර් කෙනෙක්ට දුන්නා නං... මොකද කියන්නේ? මම ගොඩගේ මහත්තයට කතා කරන්නං, නිමල් අයියා පොත එහාට දෙන්න කැමැතියි නං. ඔයාට කර්තෘ භාගය විදිහට පොතේ වටිනාකමින් 100% ක් සල්ලිවලින් හම්බ වෙයි. තව පොත් දහයකුත් හම්බ වෙයි... ඊට අමතරව තවත් පොත් ඔයාට ඕනි නං සීයට පනහ ගණනේ ගන්නත් පුළුවනි.”

ඒ වතාවෙත් මං වහන්සේට ගොඩගේ මහත්තයාව මුණ නොගැසිණි. නමුත් යුවති කිරිල්ලී දෙවෙනි මුද්‍රණය කෙරීගෙන ගියේය.

“නිමල් අයියේ, අද හෙටම වෙලාවක අපි යමු ප්‍රියන්ජන් සුරේෂ් ද සිල්වා හම්බ වෙන්න. එයා තමයි ඔයාගෙ පොතේ කවරෙ හදන්නේ. ඔයා පහට off වෙනකොට මම press එකට එන්නං. විනාඩි පහක් යයි ප්‍රියන්ජන්ලගෙ ගෙදරට යන්න.”
“එච්චර ඉක්මනට  යන්න... එයා ඉන්නෙත් විජේරාමෙමද?”
“මං හිතුවේ ඔයා දන්නවත් ඇති කියලා..”

ඒ ගමනෙන් මගේ හිතවතුන් අතරට තවත් කෙනෙක් එකතු විය. ප්‍රියන්ජන් බහුශ්‍රැතයෙකි; ප්‍රිය මනාප සංවාදශීලියෙකි; හොඳ පාඨකයෙකි; ඒ මදිවාට උමතු සිනමාලෝලියෙකි!

“මගේ අම්මෝ! මෙච්චර DVD එකතුවක්! ප්‍රියන්ජන්ට මේවා බලන්න වෙලාවක් කොහෙන්ද?”
“ඉඩක් හම්බ වුණු ගමන් බලනවා... අවම වශයෙන් දවසකට එකක්වත් බලනවා- සමහර දවසකදී films තුනක් විතර බලන වෙලාවලුත් තියෙනවා. අදනෙ දන්නෙ ඔයත් චිත්‍රපට පිස්සෙක් බව. මේවයින් ඔයා කැමැති කීපයක් අරං ගිහිං බලලා ගේන්න!” ප්‍රියන්ජන් එදාම මට කිව්වේය.

යුවති කිරිල්ලී දෙවෙනි මුද්‍රණය කෙරුණේ 2006 අවුරුද්දෙය.
ඊට කලින් 2000දීය, මංජුල වෙඩිවර්ධන ‘මේරි නම් වූ මරියා’ පොත මුද්‍රණයට රැගෙන ආවේ. පොත අච්චු ගහමින් තිබෙන අතරේ ‘තහනම් කෙරුණු හැටි’ත්, පොතෙන් පිටපත් තුන්සීයක් බේරා ගන්නට මා යෙදූ උප්පරවැට්ටිත්, CID නිලදරුවන් හමුවේ කළ-කී දේවලුත් දයාබර පාඨක ඔබ දැනටමත් කියවා තිබෙනවා නේද?

ඒ posts දෙකේදී නොකියැවුණු කොටසය මේ.

හදලා තිබුණු සේරම පොතුත්, ඉතිරි වී තිබුණු පෝරමත්, කවරත්, ප්ලේට්ස්තුත්, පොසිටිව්ස් හා ට්‍රේසින් පේපරුත් ඔක්කොම අරගෙනයි CID නිලධාරීන් ගියේ. ඊට පස්සේ අපේ බොස්; සුදු මහත්තයා මට කතා කළා.
“ඔයා ගොඩගේ මහත්තයට කියන්න වෙච්ච දේ... බර පාඩුවක්නෙ. මොකද කරන්නේ කියලත් අහන්න.”

එවෙලේ නං මට මතක් වුණේ ලෝමහංස ජාතකයේ තාපසයා...

මාත් එවෙලේම ගොඩගේ මහත්තයට ටෙලිෆෝන් කළා. ඇලපිල්ලක් ඉස්පිල්ලක් නෑර සේරම විස්තරෙත් ගොඩගේ මහත්තයට කිව්වා. එතුමා බොහොම ඉවසීමෙන්, සුසුමක්වත් නොහෙළා මගේ විස්තරේට කන් දුන්නා. අන්තිමට අර උපේක්ෂා සහගත කටහඬින් මෙහෙමත් කිව්වා.

“ව්‍යාපාරයක් කරනකොට නිමල්, ලාභ වගේම අලාභත් විඳින්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්න එපැයි. අපි ඒ පාඩුව දරා ගන්නං. පියසිරි මහත්තයට කියන්න වෙච්ච කරදරයට මටත් ගොඩක් කනගාටුය කියලා. ඔයාලා පොත අච්චු ගැහුව විදිහටම ගණන් හදලා බිලක් එවන්න, වෙනද විදිහටම.”

එවෙලේ නං මට මතක් වුණේ ලෝමහංස ජාතකයේ තාපසයා... ඒත් මහාචාර්යතුමෙක් බලු වැඩක් කරන්න ගියාමත් ගොඩගේ මහත්තයා ක්ෂාන්තිවාදී තාපසයා වෙන්න හදපු වෙලාවේ නං මගෙත් මළ පැන්නා!

ඒ විස්තරේ සහසුද්දෙන්ම ලියන්නංකො ‘මතක මතක 3’න්...