මතක මතක - සිව්වෙනි කොටස

මෙච්චර උගතෙක් වෙලත් මේ මනුස්සයා කිසිම ලජ්ජාවක් නැතිව තුට්ටු දෙකට වැටෙන හැටි! පෙනෙන විදිහට නං උන්නැහෙට එච්චර අහේනි පාටකුත් නැති එකේ...’

කොයි තරං දේවල් හිතට ආවත්, මේ ගැන ඊළඟට කරන දේ පරක්කු නොකර කරන්න ඕනිය කියලත් මට කල්පනා වුණා. බොස්ටත් විස්තරේ කියලා, මං ගොඩගේ මහත්තයාට ඇමතුමක් ගත්තා. සේරම විස්තර කිව්වා. එතුමාත් හූමිටි තියමින් මගේ කතන්දරේ අහගෙන උන්නා.
“දැන් මේකට මොනවද ගොඩගේ මහත්තයෝ කරන්නේ?”

යමුද අපිත් එක්ක තන්තිරිමලේ?

“කරන්නෙද?” ගොඩගේ මහත්තයාගේ නිවුණු ස්වරයයි ටෙලිෆෝන් එක දිගේ ගලාගෙන ආවේ.

“අපි ඔන්න ඔහේ ඒ මහත්තුරුන්ගේ කැමැත්තට ඉඩ දෙමු, නිමල්.
අපේ ගොඩගේ ප්‍රකාශන ආයතනය නිසා මට ලංකාවේ හොඳම පොත් කර්තෘවරුන් වගේම හොඳම පොත්කාරයොන්වත් අඳුනා ගන්න හම්බ වෙලා තියෙනවා... අවස්ථා ගොඩක් හම්බ වෙලා තියෙනවා... මොන විදිහේ දහංගැට ගැහුවත් අද ඒ ගොල්ලෝ පොත් ක්ෂේත්‍රයේවත් නෑ. නමුත් මම එදාටත් වඩා ස්ථාවරව තවමත් පොත් ප්‍රකාශන කර්මාන්තයේ ඉන්නවනේ. මට ඒ ඇති!”

ඒ වෙලාවේ ආලවක යක්ෂයා මගේ සිරස මස්තකයට වැඩම කරලා තිබ්බත් මං මුණි වත රැක්කේ ගොඩාක් අසීරුවෙන්. ‘ගොඩගේ මහත්තයාගේ කැමැත්තනෙ. නිමලෝ, තමුසෙ එයා කියනවට ඉහළින් යන්න ඕනියැ? ඒ මඟුලෙන් සිද්ද වෙන පාඩුවක් වෙන්නේ ගොඩගේ මහත්තයටමනේ...’ මගේ හිතුවිල්ලට බාධා කරමින් ගොඩගේ මහත්තයාමයි කතා කෙරුවේ.

“... තව එකක්. මෙහෙම කතාබහක් අපි අතරේ වුණු විත්තිය වෙන කවුරුවත් දැන ගන්න ඕනි නැහැ. අඩුම තරමෙන් ඔය මහාචාර්ය ගොයියයි, එයාගෙ ගෝලයායිවත්. එයාල අහන එකකුත් නැහැ- පොත් 250 ගහන්න ඕනි කරන කඩදහියි බෝඩුයි ගෙනෙන්න කිව්වම...”

ඒ සිද්දිය එහෙම පිටින්ම වැළලී යන්නට කලින් 2001 අවුරුද්දේ දවසක කේ.එම්.අයි. ස්වර්ණසිංහ මහත්තයා මට ආරාධනයක් කළේය.

‘"...නිමල්, යමුද අපිත් එක්ක තන්තිරිමලේ?" ප්‍රෙස් එකේදී ස්වර්ණසිංහ මහත්තයා ඇහුවා. එතකොට 'තන්තිරිමලේ' පොත අච්චු ගැහෙනවා. මම විස්තර ඇහුවා.
"පොත දොරට වඩන්නේ තන්තිරිමලේ පන්සලේදී... උත්සවයට ගොඩගේ මහත්තයයි, නෝනයි, ජේ. බී. සරුයි, යනවා- බස් එකක. සුනිල් සර්, නන්දා මාලිනී නෝනා එහෙමත් යනවා. තව කට්ටිය ඉන්නවා. සේරම වියදමුත් ගොඩගේ මහත්තයා ගණනේ. යමුද?''

කැමැත්ත දෙන ගමන්ම මං අවසර ගත්තා මගේ හිතවතෙක් වන නෙවිල්වත් ගමනට කැන්දන් එන්න...’

එහෙමයි මගේ මරණය තෙක් ඉතාමත් ආදරයෙන් සිහි කරන්නට ඇහැකි ‘ඉමිහිරි මතකයක්’ මට හිමි වෙන්නට මුල පිරුණේ. ඒ විස්තර ඔක්කොම 2018 අවුරුද්දේ මං ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ට ලිව්වා ‘කූචු කුචයියෝ’ post එක ලියද්දී.

(මං කිව්වනෙ අපි ඒ ගමන ගියේ 2001 අවුරුද්දේ කියලා. ඒ ගමන මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න මහත්තයාගේ හිතටත් හොඳටම වැදෙන්න ඇතිය කියලා මට හිතෙනවා. ඒ නිසාම 2007 අවුරුද්දේ එතුමා ‘උත්පලවණ්ණා’ ෆිලුම රූගත කරන්නත් තන්තිරිමලේ ප්‍රදේශය තෝරා ගන්න ඇති කියලා මගේ හිත කියනවා!)

සමහරු කියනවා මේවා සැර වැඩියි කියලා...

හැබැයි- අපේ තන්තිරිමලේ ගමනෙදි වුණත් ගොඩගේ මහත්තයා මගෙත් එක්ක කතා කළේ වචන දෙකයි.

ඒ බොහොම හෘදයංගම සිනහවකිනුත් සංග්‍රහ කරන ගමන්... “කොහොමද නිමල්?”
එතුමාගේ ඒ වචන දෙකෙනුත්- නිවුණු හිනාවෙනුත් කතන්දර සීයක්-හමාරක් කියැවුණු බවයි එදා මට හැඟුණේ.

ඒ ගමන පුරාවට මං දැක්කේ තමන් අඩුවෙන් කතා කරමින්- අනුන්ට රිසිසේ කතා කරන්නට ඉඩ හදන ‘අන්තිම සරල මනුස්සයෙක් වගේම ඉතා හොඳ සවන් දෙන්නෙක්’. ඒ අන්‍යයන්ට සවන්දීම පමණ ඉක්මවා ගිය එකක්ද කියලත් මට හිතුනා- පස්සේ දවසක. මගේ ‘හිනා වෙන්න හිනා’ පොත අච්චු ගැස්සෙව්වට පස්සේ.

ඒ අත්දැකීම නම් මිහිරි එකක් නොවිණි. එහෙත් ඒ ගැන පවා 2021 දී මම ඔබට කීවෙමි.

‘හිනා වෙන්න හිනා’ පළ කරන්නට ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශන සමාගමක අනුමැතිය ලැබිණි. මුද්‍රණ ආයතනයකම සේවය කළත්, මගේ වැඩ පෙරට දැමීමේ කලාව මා නොදන්නා බැවින් ‘වැඩේ ඇදුණේය’.

අන්තිමට පොත් 100ක් සකසා ප්‍රකාශන ආයතනයට යැවීමි.

පසුවදාම එහි සේවය කරන අයෙකුගෙන් දුරකථන ඇමතුමක් ලැබිණි. “අපේ මහත්තයයි, නෝනයි, තවත් අයයි කැකිරි පළනවා, නිමල් අයියගෙ පොත කියවලා!”
මම ඉමහත් සතුටට පත් වීමි!

ඒ සතුට රැඳුණේ පැය කිහිපයකි. තවත් දුර ඇමතුමක් ආවේය. ප්‍රකාශන සමාගමේ අධිපතිතුමාගෙනි.

“සමහරු කියනවා නිමල්, මේවා සැර වැඩියි කියලා.... ඊටත් මේ දේශපාලන යාං හෑලි. අපිටත් ප්‍රශ්නයක් වෙයිලු මේක ගහන එක...” එතුමෝ කීහ.

“... මං කියන්නම් වැඩක්. පොත් කවරේ පොසිටිව්ස්වලට, ප්ලේට්, ඉම්ප්‍රෙෂන්ස්, බෝඩ්, ලැමිනේටින්, ටයිටල් පිටු.... ඒවාට ගිය වියදම මම දරා ගන්නං. ඒවා අයින් කරලා, අපේ නම නැතිව පොත හදලා විකුණගන්න....”

පසුව ආරංචිවූ අයුරින් ඒ යෝජනාව කරන තැනට එතුමන්ව පත්කොට ඇත්තේ- ‘සදාචාර සම්පන්න, සත් ගුණවත්, බහුශ්‍රුත කිහිප දෙනෙකු’ විසිනි...'

එවැනි අවස්ථාවල තමන්ට සිදුවෙන පාඩුව හෝ අලාභය හෝ ගැන සිරිසුමන ගොඩගේ සිරිමතාණන් කිසිම තැකීමක් නොකළ බවටත් ඒ සිදුවීම හොඳ උදාහරණයකි.
එසේම, කළ යුතු දෙයක් එළැඹි කල්හි- කිසිසේත් නොබා ඒ කාර්යට උර දෙන්නටත් එතුමා පසුබට  නොවූයේය.

එලෙස කටයුතු කළ අවස්ථාවක මහිමය දකින්නටත් නිදි වාසනාවන්ත විණි.

සිංහලෙන් පළ වුණු පළමුවෙනි ‘කොෆී ටේබල්’ පොත වුණු එහි සැලසුම් ක්‍රියාවලියේ කොටසකට දායක වෙන්නටත්...

ඒ ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මැතිඳුන් පිළිබඳ රූපාලේඛ්‍යය මුද්‍රණයෙන් පළ කෙරුණු අවස්ථාවයි. සිංහලෙන් පළ වුණු පළමුවෙනි ‘කොෆී ටේබල්’ පොත වුණු එහි සැලසුම් ක්‍රියාවලියේ කොටසකට දායක වෙන්නටත් මට ඉඩ පෑදිණි. (මා ඒ කාර්යය මැනවින් ඉටු කළ නිසාදෝ...) ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාණන්ගේ 85 වෙනි ජන්මෝත්සවයටත්- එදින ගෝල්ෆේස් හෝටලයේ පැවැත්වූ පොත දොරට වැඩුමටත් සහභාගී වන්නැයි ඇරයුම්ද ලද්දෙමි. (බෙහෙවින්ම ස්තුතියි සුනිල් ආරියරත්න මහත්මාණෙනි.)

(වර්ණ මුද්‍රණ කටයුතු පිළිබඳ වැඩි අවබෝධයක් ලබනු රිසි අයට ‘ලෙස්ටර්’ Coffee Table පොතට ගෑවුණෙමි! -පළමුවෙනි පෝස්ටුවත් එහි දෙවෙනි පෝස්ටුවත් ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ අඩවියෙන්ම කියැවිය හැකිය.)

මං මේ ‘මතක මතක’ posts ලියන්න ගත්තේ ‘ගොඩගේ මැතිතුමා’ ගැනයි, ‘කරුණාරත්න අමරසිංහ මැතිතුමා’ ගැනයි සම්බන්ධ මගේ අත්දැකීම්වලින් ටිකක් ලියන්න හිතාගෙන.

ගොඩගේ මහත්තය ගැන නං දැනටමත් ටිකක් වැඩියෙන් ලියැවිලා වගෙයි... තව ටිකක් පස්සේ ලියමුකො.

කරුණාරත්න මහත්තයව මට හැබැහින් හම්බ වුණේත් ‘හිනා වෙන්න හිනා’ පොත නිසයි. ඒකට පාර හදලා දුන්නේ ඩී.බී. කුරුප්පු හිතවතායි.

“ඉතිං ළමයෝ, ඒකෙන් මේකෙන් ගහපු පොත් ටික විකුණා ගන්න මරාලෙ ඔය ළමයගෙම ඉහ උඩට කඩා පාත් වුණා එහෙනං.” මට වෙච්චි අකරතැබ්බේ ගැන විස්තර දැනගත්ත කුරුප්පු මහත්තය හූල්ලන සද්දේ ටෙලිෆෝන් එකෙන් ඇහුණා.

“මම දන්න දෙන්නෙක් රේඩියෝ එකේ ඉන්නවා... දෙන්නම හොඳ මිනිස්සු. එයාලට මම පොඩි ලියුම් දෙකක් ලියලා- ඔය ළමයට එවන්නං... එයාලට ටෙලිෆෝන් කරලා වෙලාවක් යොදාගෙන ගිහිං, ඒ දෙන්නව හම්බ වෙන්න. නිමල්ගේ ‘හිනා’ පොතකුත් එයාලට දෙන්න. මම ඒ දෙන්නටම කියන්නයි යන්නේ-මට කරන උදව්වක් විදිහට හිතලා ඔය ළමයාගේ පොතට ගුවන් විදුලියෙන් පොඩි ප්‍රචාරයක් දෙන්නයි කියලා.”

කුරුප්පු මහතා කියූ විදිහටම ඊළඟ සතියේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඉඳලා මට තඩි ලියුමක් ආවා. ඒ ලියුම ඇතුළේ තව ලියුම් දෙකක්. එකක් සුසිල් සිරිවර්ධන මහතා නමට. අනෙක කරුණාරත්න අමරසිංහ මහතාගේ නමට.

සුසිල් සිරිවර්ධන කිව්ව ගමන්ම මගේ මතකයට ආවේ 1971 ජේ.වී.පී කැරැල්ලට සම්බන්ධ උගතෙකු විදිහට ප්‍රසිද්ධ කෙනෙක්ව. (පස්සේ කාලෙකයි දැන ගත්තේ ‘මහ නඩුවේ 24 වෙනි විත්තිකාරයා’ වුණෙත් එතුමාම බව.)
“සුසිල් සමහරවිට ඔයාගේ පොතට උදව් කරන එකක් නෑ. එයා ගොඩක් දාර්ශනික- සංස්කෘතික අංශවලටයිනෙ බර. ඔයාට උදව් කළත් නැතත් ඒ මනුස්සයව හම්බ වෙලා කතා කරන එකත් නිමල්ට ලැබෙන ලොකු වාසනාවක්. හොඳ එක්ස්පීරියන්ස් එකක් වෙයි. රෙද්ද බැනියම අඳින බොහොම සරල මනුස්සයෙක්- ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේත් ඉගෙන ගත්තු කෙනෙක්ය කියලා සුසිල්ව දැක්කම කෙනෙකුට නොහිතෙන තරං...”

පස්සේ කාලෙකයි දැන ගත්තේ ‘මහ නඩුවේ 24 වෙනි විත්තිකාරයා’ වුණෙත් එතුමාම බව.

කුරුප්පු මහත්තයාගේ ඒ රෙකමදාරුව අහපු ගමන්ම මං තීරණය කළා ඉස්සෙල්ලම සුසිල් මහතාට කතා කරලා ඉන්න.

(මෙතෙන්දි තව හිනා යන කාරණයකුත් තියෙනවා ඔයාලට කියන්න. මං වහන්සේ යම් යම් නම්වලටත් වහ වැටෙනවා... නිකංම නිකං හේතු කාරණා නැතිවත්- හේතු කාරණා ඇතිවත්. සුසිල් නමත් මගේ සිත්ගත් නමක්. ඒ ‘රන් දූපත’ චිත්‍රකතා පොත නිසායි. ශ්‍රී ලංකාවේ මුද්‍රිත පළමුවෙනි චිත්‍රකතා පොතයි ‘රන් දූපත’. ඒක ඇන්දේ සුසිල් ප්‍රේමරත්න මහත්තයා. ඉතිං නිරාසයෙන්ම සුසිල් නමටත් මගෙන් ලකුණු ගොඩක් වැටිලයි තිබ්බේ.)

ඉතිං මං සුසිල් සිරිවර්ධන මහත්තයාට කතා කෙරුවා. එතුමා උත්තර දුන්නු විදිහෙන්ම තේරුණා කුරුප්පු මහත්තයා කෙරෙහි සිතේ තිබුණු සැලකිල්ල.
“බෝල්ඩ්වින් මහත්තයාගේ හිතවතෙක් කිව්ව නම් ඉතිං සුවිශේෂ කෙනෙක් වෙන්න ඇතිනේ... එතුමා ආවට ගියාට කාවවත් රෙකමන්ඩ් කරන කෙනෙක් නෙවෙයිනෙ. කොයි වෙලාවටද නිමල්ට මාව හම්බ වෙන්න පහසු?”

එදා අපේ දුරකථන සංවාදය නිම වුණේ හමු වීමට වෙලාවක් වෙන් කරගෙනය.
“නිමල් තැනකට යනවයි කිව්වම එතෙන්ට යන්නේ චන්ද්‍රිකා නෝනගේ වෙලාවෙන් නෙවෙයි නේද? හඃ හඃ...😃😃😃” වෙලාවක් යොදාගත්ත විස්තර ගැන කිව්වම කුරුප්පු මහත්තය ඇහුවේ පූර්ව දැනුම්දීමක් විදිහට.
“අපොයි නෑ! ඉස්සර නං මම මොන වැඩේට යන්නෙත් පරක්කු වෙලා... හැබැයි 1979 ඉඳලා මම ඒ කැත පුරුද්ද එහෙම පිටින්ම නැති කර ගෙනයි ඉන්නේ.”

“හරි ෂෝක්නේ. ඒ මොකෝ ළමයෝ... 76 ඉඳලා... ඒක පිටිපස්සේ හොඳ කතන්දරයක් තියෙනව වගෙයි.”

තජකයේ ප්‍රේමරත්න මහතා නිසා නිමල් දිසානායකගේ ජීවිතය ගොඩාරියක් ලස්සන කරන පුරුද්දක් ඇති වුණු හැටි මං එදා කුරුප්පු මහත්තයට කිව්වා. ඒ සිද්දිය මට නං අද වගේ මතකයි. (ඒ විස්තරය මුලින්ම මේ විදිහට ලිව්වේ අදට අවුරුදු පහකට කලින්.)

‘... ඒක; පරක්කු වීම මට පුරුද්දටම ගිහින් තිබුණු එකකි.

ශ්‍රී ලංකා පවුල් සංවිධාන සංගමයේ, තරුණ ජනගහන කමිටුවේ ‘උඩවැඩියා වගා පාඨමාලාව’ හදාරන්නට 1979 අගදී යනතුරුම මගේ වැඩ සේරම කෙරුණේ විනාඩියක් හරි පරක්කු වෙලාය. පළමුවෙනි දවසේ මා ඒ පන්තියට ගියෙත් පැය බාගයක් විතර පරක්කු වෙලාය. තවත් සමහරුන් ආවේ මටත් පස්සෙය!

“... පන්තියට ඇවිත් ඉන්න ඔයාලා සේරම වැඩිහිටි කට්ටිය විදිහටයි මට පෙනෙන්නේ. ඔයාලව ඉන්ටර්විව් කරන වෙලාවේ දකින්න ඇතිනේ පන්තියට සහභාගී වෙන්න හිතාගෙන කොච්චර කට්ටියක් ඇවිත් හිටියද කියලා.

සිංහලයො වුණාම සිංහල විදිහටනෙ වැඩ කරන්නේ.

-එයින් තේරුණු වාසනාවන්ත ඔයාලට මමත් නිසි විදිහටම ගරු කරන්න ඕනෙ.

-ඒ වෙනුවෙන් අද ඉඳලා එක දිගට මාස හයක් උපරිමයෙන් කැපවෙන්න මම ලැහැස්තියි. ඒ කැපවීමෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්න කියල මම බොහොම ගෞරවයෙන් ඔබ හැම දෙනාගෙන්ම ඉල්ලා හිටිනවා, ඉස්සෙල්ලම...

-අද අපි කාටත් පෙනුණා සමහරුන් පන්තියට ආව වෙලාව. ඒ සිංහල වෙලාවට... සිංහලයො වුණාම සිංහල විදිහටනෙ වැඩ කරන්නේ. ඉතින් මටත් සිද්ද වුණා, පන්තිය පටන් ගන්න ඔයාලා වැඩි දෙනෙක් එනකල් බලාගෙන ඉන්න.

-අපි වෙලාව ගණන් ගන්නේ සිංහල විදිහට නෙවෙන නිසා. ඔයාලගෙ ඔරලෝසු ඔක්කොමත් සිංහල ඔරලෝසු නෙවෙයිනෙ. ඉතින්, ඊළඟ දවසෙ ඉඳලා මම සිංහල වෙලාවට නෙවෙයි; හරියටම නියමිත වෙලාවට... පන්තිය පටන් ගන්නවා....

-ඇවිත් ඉන්නේ එක්කෙනාද, ඒත් මම නියමිත වෙලාවට පන්තිය පටන් ගන්නවා. මම ඔයාලට ගෞරව කරනවා වගේ, මටත් කරන ගෞරවයක් වශයෙන්, ඊළඟ දවසෙ ඉඳලා වෙලාව වරද්දන්නෙ නැතිව ඔය හැම දෙනෙක්ම පන්තියට එයි කියලා මට විශ්වාසයි....”

ඒ පන්තියේ අපේ ගුරුතුමා ලෙසින් කටයුතු කළ එම්.ජී. ප්‍රේමරත්න මහතා අහිංසක තර්ජනයක් කරමින් එදා කිව්වේය.

     ‘ගුරු සිත               නොරිදවා
      වේලාව               නොවරදවා
      බැති පෙම්                  උපදවා
     අකුරු උගනී කුමරු සොඳවා’ - කවිය අහලා; කට පාඩම් කරගෙන තිබුණා වුණත් එයින් කියවෙන පාඩම එතෙක්කල් මේ පණ්ඩිත මටවත් වැටහී තිබුණේ නැහැ නේද?

අනෙක් අයට කොහොමදැයි කියන්නට නොදන්නා මුත් ඒ ප්‍රසන්න කතාවත්, සුහද ඉරියවුත්, අධිකාරිවාදී tone එකත් මට නම් බොක්කටම වැදුණේය. මගේ පුරුද්ද ගැන හොඳටම ලජ්ජා හිතුණේය. එදින්-එදායින් පස්සේ නිමල් දිසානායක පුතයා කොයියම්ම වැඩකට යතත් වෙලාවට කලින් යන්නට පුරුදු වුණේය! හිතාමතා නම් පරක්කු වෙන්නෙම නැත. අද, මේ වෙන තුරුම; අවුරුදු 40ක් විතර කල් ගිහිල්ලත්!!

ප්‍රේමරත්න මහතාණෙනි, මා අදටත් එහෙම කරන්නේ ඔබට කෙරෙන උපරිම ගෞරවයක් පරිද්දෙනි!
ගුරුවරයෙකු ලෙසින් ඒ පන්තියේදී ඔබෙන් පළ වුණේ අත්‍යුදාර කැප කිරීමකි; සතිය පුරාම සටහන් ලියාගෙන- ආදර්ශ එකතු කොටගෙන එන ඔබේ වෙහෙස ගැන පන්තියේ සිසු-සිසුවියෝ පුදුම වූහ. ඉතිං, නූතන දිසාපාමොක් කෙනෙකු වූ ඔබට ගරු නොකොට කොහොමද?’

ටෙලිෆෝනය දිගේ මට ඇසුණේ අත්පොලසන් දෙන හඬකි. 

කාගෙන් හරි කමක් නෑ, හොඳ පුරුදු ඉගෙන ගත්තොත් අපිටමයි යහපතක් වෙන්නේ...

“හඃ, හඃ, හඃ... එහෙම තමයි ළමයෝ වෙන්න ඕනත්. කාගෙන් හරි කමක් නෑ, හොඳ පුරුදු ඉගෙන ගත්තොත් අපිටමයි යහපතක් වෙන්නේ... පොඩ්ඩක් හොයල බලල- පුළුවනි නං ඔය මිස්ටර් ප්‍රේමරත්නව මටත් මුණ ගස්සනවකෝ ළමයෝ. එහෙම අයව දැකගන්න එකත් වාසනාවක්.

-තව ඩිංගෙන් කියන්න හැදුව දේත් මඟ ඇරෙනවා... සුසිලුත් සුද්දා වගේ- වෙලාවට වැඩ කරන්නේ- රෙද්ද බැනියම ඇන්දට... ඔය ළමයට එන්න කියපු වෙලාවටම යන්න...”

සුසිල් මහත්තයාගේ දැවැන්ත- ගම්භීර මන්දිරය දැක්ක ගමන්ම මං වහන්සේ හේබාලා ගියා. ‘එසේ-මෙසේ පුතයෙක් නොවෙන කෙනෙකුට මෙහෙම තැනක ඉන්න පුළුවන්ද?’

ඒ හැඟීම ඉක්මනින්ම වාෂ්ප වෙලා ගියේ සුසිල් මහත්තය මාව පිළිගත්ත සුහද ලීලාවෙන්. “බෝල්ඩ්වින් මටත් ටෙලිෆෝන් කළා. කෝ නිමල් එයා එවපු ලියුම...” ඒ ලියුම කියවල ඉවර වෙලා, එතුමා මගෙන් ඉල්ලා ගත්ත ‘හිනා වෙන්න හිනා’ පොතත් අතැනින්- මෙතැනින් කියවල බැලුවා.
ඊට පස්සේ මගේ දිහාවට බොහොම සානුකම්පිත බැල්මක් හෙළුවා.😖

“හැබැයි නිමල් මහත්තයෝ- බෝල්ඩ්වින් මහත්තයාගේ මුඛ්‍ය යෝජනාවට නං මට දෙන්න වෙන්නේ නිෂේධනීය උත්තරයක්...”

ඉතිරි හරිය ඊළඟ කොටසෙන්...