හතලිහේදී... විසිහත්වෙනි කොටස

හැබැයි මම නං එයාගෙ මනෝකාය මගේ ළඟට ගෙන්න ගත්තා...අපරාදේ කියන්න බෑ, ඒ මනෝකාය මට ඕනි විදියට- මගේ හිතේ හැටියට මාව සංසිඳුවලයි ආපහු ගියේ!

ඔයා එනකොට හොඳ ෆොටෝ තියෙන සඟරාවල් දෙක-තුනක් ගේන්න පුළුවන්ද?

‘මං වගේ චපල හෝන්තුවක්!’ පහුවදා මට හිතුණා. ඒ නයනානන්ද එවා තිබුණු ලියුම කියවද්දී. ‘Out of sight out of mind’ කියන එක මගේ සම්බන්ධයෙන් නං සහතික ඇත්ත නේද?

මං දෙවෙනි වතාවේ එංගලන්තයට එනකොට අපේ සම්බන්ධය ගොඩක් ශක්තිමත් එකක් කියලයි මං හිතාගෙන උන්නේ. නෑවිත් බැරිකම හිංදා ආවා මිසක්, මාස හයක කෙටි කාල සීමාවකට වුණත් නයනෙගෙන් ඈත් වෙන්න මගේ කිසිම කැමැත්තක් තිබුන්නෑ. ඒ හින්දමයි මං එයාව පොරොන්දු කරවාගෙන ආවේ ‘මගේ හැම ලියුමකටම උත්තරයක් ලියනවා’ කියල. (අපරාදේ කියන්න බෑ, එයා දිගටම එහෙම කළත් එක්ක.) එහෙමත් තියෙද්දී දැන් මගේ හිතෙන් නයනෙව කොච්චර දුරස් වෙලාද?

ඊයෙ හවස ප්‍රසාද් ගැන මවාගත්තු කාමුක හීන දාහක් අතරෙ නන්නත්තාර වෙවී හිටිද්දීවත් මට නයනානන්ද ගැන සංකාවක්වත් සිහි වුණේ නැති හැටි... දැනුයි මට කල්පනා වෙන්නේ.
හැබෑම මනුස්ස ගති සොබාව මේකද? හම්බ වෙච්ච දේවල්වල අගය දැනෙන එක කාලය ගත වෙද්දී ටිකෙන්-ටික අඩු වෙලා යනවද- අලුතෙන් ඇහැ ගිය; අලුතෙන් හම්බ වෙන්න තියෙන දේවල්වල අගය තියෙනවාටත් වඩා වැඩියෙන් දැනෙනවද? ඒ ‘අන්දොස් ධර්මතාව’ අදාළ වෙන්නේ මේ නසරානි නිමල් දිසානායකයාට විතරමද...

‘ඔහොම තමයි යක්ෂයො. මතකයි නේද තමුසෙ උපදිනකොටම උරුම කරගෙන ආව ‘අතිධාවන කාම යෝග’ය. මතක ඇතිනේ-1985 මුල් දවස් 118ට උඹ අලුතින් 16 දෙනෙක් එක්ක පැටලුනු හැටි... මහපොළ දිනපොතේ ලියා තිබ්බ හිංදනෙ තමුසෙට ඒක මතක තිබ්බෙත්. සමහරවිට තමුසෙම ඒ record එක කඩා ගන්නත් ඇති නොදැනුවත්වම...’

එහෙම හිතිවිලි කන්දරාවක් මැද්දේමය, මං නයනෙගේ ලියුම කියෙව්වේ.
මට හොඳටම පාළුයි / නිතරම ඔයාව මතක් වෙනවා- වගේ හැමදාම ලියන දේවල් තමයි නයනේ එදාත් ලියල තිබ්බේ. එයා ලියුම් ලියන්න ඒ තරං හපනෙක් නෙවෙයිනෙ. ඒත් එදා නං නයනානන්ද තව විශේෂ කාරණයකුත් ලියල තිබුණා.

‘නිමා, ඔයා එනකොට හොඳ ෆොටෝ තියෙන සඟරාවල් දෙක-තුනක් ගේන්න පුළුවන්ද. මං කියන්නේ මොන වගේ එව්වද කියල දන්නවා නේද? එංගලන්තේ නං එහෙම සඟරා පත්තර එළිපිටම තියෙනවලු නේද...’

ඒ වගේ පොත්- පත්තර විකුණන්න තියෙනවද කියලා මං හොයල තිබ්බෙ නෑ. උදේම වැඩට යන්නයි, රෑ හතට off වෙලා ආපහු එන්නයි සීමා වෙලා ගෙවෙන ජීවිතේ අරහෙම දේවල් හොයන්න වෙලාවක් තිබ්බෙත් නෑ! කාගෙන් හරි අහගන්නයි වෙන්නේ එව්වා තියෙන තැනක්. කාගෙන්ද අහන්න හොඳ...

අනෙක තමා body shape එක අනුව බැලුව වුණත්...

‘සමහර විට ප්‍රසාද් දන්නවා ඇති! අහන්න ඕනි හෙටම.’ මං හිතා ගත්තා.

‘ඊට කලින් නයනෙට ලියුමක් ලියල හිටපං නිමලෝ. අත්තෙ ඉන්න කුරුල්ලෙක්ව දැක්ක ගමන් අතේ ඉන්න කුරුල්ලව යවාගන්න එපා, මෝඩයෙක් වගේ. අනෙක, තව මාස කීයද තමුසෙට මෙහෙ ඉන්න තියෙන්නේ- ආයේම ලංකාවට යන එකනෙ.’

තදින්ම දත්මිටි කාගෙනයි මං වහන්සේ නයනෙට ලියුමක් ලියන්න පටන් ගත්තේ. ඒත් එදා නං ඒක වෙනද තරං ලේසි වැඩක් වුණේ නෑ. ප්‍රසාද් සැරෙන්-සැරේ එතෙන්ට එබෙන්න ගත්තා... ඒ හාදයා විතරක් නං මදැයි. බන්ටි... අමන් එහෙමත්... එතැනට එමින්-යමින් මට බාධා කරන්න පටන් ගත්තනෙ.
කොහෙ ඉඳලද බොලේ බන්ටි එතැනට කඩා පාත් වුණේ? මං එයාව දැක්කෙත් අදයි.
අනෙක තමා body shape එක අනුව බැලුව වුණත් බන්ටි මගේ හිත කාමුකව ඇදගන්න type එකේ හාදයෙකු නොවෙච්ච එක.  ඔන්න අමන් නං...

ඊට පහුවදා උදේ මං ඇහැරුණේ වැඩට නොගිහිං බැරි නිසාමයි.
කලින් දවසේ රෑ මැදක් වුණා- ලියුම ලියල ඉවර වෙද්දී. ඊට පස්සේ අර හාදයනුත් උන්නු එක-එක පන්නෙ හීන කෝටියක් විතර දැක-දැක හිටි නිසා සුවදායක නින්දක් නෙවෙයි නිදිට හම්බ වුණේ. එහෙම වුණාම ඉතිං උදේට නැඟිටින්න හිතෙන්නෑ නේන්නං, කෙඩෙත්තු ගතිය නිසා.

ඒත් වැඩට ගියා. හවස තේ වෙලාවේ මං ප්‍රසාද්ගෙන් ඇහුවා අර සඟරා ගැන.

“උඹ ඒවා හොයා ගත්තත් එව්වා උඹලගේ රටට ගෙනියන්න හම්බ වෙන එකක් නෑ, නිමල්. ලංකාවෙත් ඔය Erotic සඟරා තහනම් නේද- අපේ රටේ වගේම...”
“මම හිතන්නේ තහනම් ඇති! ඒත් ලංකාවේ සමහර යාළුවො ළඟ එව්වා තියෙනවා ප්‍රසාද්... හොරෙන් ගෙනියපුවා වෙන්නැති.”
“ඉතිං ෆ්‍රෙන්ඩ්, සල්ලි වියදම් කරලා ඔය පොත් අරගෙන-ඊට පස්සේ හංගගෙන ගෙනිහිං එයාර්පෝට් එකේදී අහුවුණොත් අපරාදෙනේ. ඊටත් ඒවා හරි ගණන් නිමල්.”

“උඹ හිතන්නේ මම ඒ පොත් සිය ගණනක් අරගෙන යන්න හදනවයි කියලද? අහුවුණොත් අහුවුණාවේ... මට ඒවා තුන-හතරක් හොයා ගන්න ඕනි, ප්‍රසාද්.”
“අලුත් ඒවා තමයි ගණන්. අපේ කාමරේ ඉන්න එකෙක් හැම මාසෙකම ඔව්වා ගෙනෙනවා ගොඩක් අඩුවට. පරණ පොත් විකුණන තැනකින්ලු කියලයි ඌ කිව්වේ. හිටපංකෝ මම හෙට අහගෙන එන්නං ඒ shops තියෙන තැන.”

ප්‍රසාද් කියූ විදිහටම පසුවදා වැඩට ආවේ ලිපිනයකුත් අරගෙනය.
ඊළඟට මා උදව් ඉල්ලුවේ අපේ බඩා මල්ලියාගෙනි. “මං ඔයාව ඔය එඩ්රස් එකට එක්ක යන්නං ලොකූ... ඒක එක එක ජාතියේ old books විකුණන shops ගොඩක් තියෙන හරියක්. මොන වගේ පොත්ද ලොකූ ඔයා ගන්න හොයන්නේ?”

මම ඒ කුලකයට අයත් කෙනෙක් නොවන්නෙමි.

“ඒ පොත් හොයන්නේ මට නෙවෙයි D. ලංකාවේ යාළුවෙකුට... මෙහෙන් adult magazine දෙක-තුනක් ගේන්නයි කියලා එයා කියනවා. ඒකයි...” දීපාල්ට එහෙම කියද්දී මට කිසිම පැකිළීමක් දැනුණේ නැත. අපේ පවුලේ බාලම සහෝදරයා වුණත් දැන් ඒකා වැඩුණු මිනිසෙකි. එහෙව් කෙනෙකු එක්ක වැඩිහිටි කතාබහක යෙදුණම මක් වේවිද?

හැබැයි... සිරි ලංකාවේ ගොඩාරියක් අම්මලා- තාත්තලා නං ඒ ගණයේ අය නොවේ. තමන්ගේ දුවල-පුතාලා උස් මහත්වී; කඳ බඩ මෝරා; දරු-මල්ලන් ලැබුවාට පස්සෙත්’ දෙමවුපියන්ට ඔවුන්ව පෙනෙන්නේ නොදරුවන් ලෙසිනි!
බොහොමයක් අයියලා- අක්කලාටත් තමන්ගේ බාල සොහොයුරු සොහොයුරියන් හැමදාමත් ‘බාලයන්’ය!!

මම ඒ කුලකයට අයත් කෙනෙක් නොවන්නෙමි.

‘අනේ නිකං හිටපං නිමලෝ! උඹ වුණත් ඒ කාලේ හිතුවේ ඒ විදිහටම නේද...
මතකද 1985 උඹ පළමුවෙනි වතාවෙ එංගලන්තෙට ඇවිත් හිටිද්දී වෙච්ච දේ. එතකොට බඩා මල්ලාට අවුරුදු 15ක්. ‘දීපාල් මැචුවර් වීගෙන එනවා නිමල්... මේ කාලේදීම එයාට master bating ගැන කියල දෙන එක හොඳයි නේද?’ කියල ඩැඩා උඹට යෝජනා කළා. එතකොට උඹ ගල්බීත වුණේ... බාල සහෝදරයෙකුට කුණුහරුප කියල දෙන්න පුළුවන්ද කියලා හිතුවේ. ‘උඹම කියා දියං’ කියල ඩැඩාට කිව්වේ!’

කිව්ව නේන්නං!
මට එදා දීපාල්ව පෙනුණේ පොඩි එකෙක් හැටියට. එතකොට මිනිහ දැනුමයි අදහසුයි අතින් මෝරලා තිබ්බේ අඩුවෙන් වගෙයි මට දැනුණේ. ඒකයි අරහෙම දෙයක් එයාට කියන්න මම පස්ස ගැහුවේ.
හැබැයි, දැන්... කොල්ලා මුහුකුරා ගිය එකෙක් විදිහට පෙනෙන නිසයි ‘මගේ ගැන ඇත්ත’ත් එයාට කියන්න හිතාගෙන ඉන්නේ.

එදා මගේම හිතට උත්තර දෙද්දීය, ඒ අදහස පැන නැංගේ!
මේ සඟරා හොයන්නට යන ගමනේදී ‘ඒ හෙළිදරව්වත් කරන්නට පොටක් පාදා ගැනීම’ ලෙහෙසිය. මේ posts ලියන්නාගේ ඔළුවට අලුත් අලුත් අයිඩියාස් එන්නේ එහෙමය- උන් හිටි ගමන්ය.

එදා අපේ අම්මා වැඩ අවසන් වී ගෙදර ආවේ ‘රංජි’ කියාගෙනය. වඩාත් පැහැදිලිව කියන්නේ නං ‘රංජි කියා කෑ ගසාගෙන’ය. ඒ කෑ ගැසීමෙන් බිම් මාලයේ හිටි හැමෝම කලබල වූහ. වැඩියත්ම ඩැඩා...

“Why... what happened Leelaa? What...”
“Don’t worry Cecil... I meet very old friend...”
“That is wrong Leelaa. Not meet... Met- met. You met someone... Isn’t it.” ඊළඟට ඩැඩා අපේ අම්මගෙන් ඇහුවේ ‘පැරණි හඳුනන කෙනෙකු මුණ ගැසීම බෙරිහන් දී කියන්නට තරම් දෙයක්ද?’ කියලයි.

හොඳ නරක කොහොම වෙතත් අපේ ඉරණම තව කී දෙනෙකුගේ ඉරණම හා බැඳී තිබෙනවාද...

“OK, ok.” අම්මා කිව්වේ කේන්තියෙන්. “මෙයා මට ඉංග්‍රීසි උගන්නන්න හදනවා. මම මේ තකහනියක් කියන්න ආපු දේත් නවත්තලා... You don't know her, Cecil. උඹට මේ කතාවෙන් වැඩක් නෑ. But රංජි එයාව දන්නවා.” අම්මා ඒ ටික කිව්ව tone එක ඕනෑම මෝඩයෙකුට වුණත් තේරුම් යන තරම්.

‘කට වහගනිං!’ තානය නොදන්නෙ කවුද?

ඒක හරියටම තේරුම් ගත්තු ඩැඩා මොකුත් නොකියා නිස්සද්ද වුණා.

“රංජිට මතකයිද හෝමාගම නන්දනී... ඔයාගේ බතික් වැඩවලට ඉස්සෙල්ලම ආව ගෑනු ළමයා. අර කොණ්ඩේ කොට්ට කපල හිටිය ගෑනු ළමයා... එයාගේ අක්කව හම්බ වුණානේ අද.”
“එයත් එංගලන්තෙට ඇවිත්ද?”

“මං ඔයාලට ලියල එව්වේ නැද්ද ඒ ගැන... තිරීස් මිසී මුලින්ම එංගලන්තෙට එක්කගෙන එන්න හැදුවේ මාවනෙ. කොහෙද, ඔයාලගේ තාත්තා එපැයි කිව්වනේ. ඊළඟට තිරීස් මිසී හිතාගෙන හිටියෙ එයා ආපහු මෙහාට එද්දී සිරියාවතීව එක්කං එන්න. ඒකිගේ ඔළුව ඉදිමිලා ඉගිල්ලෙන්න ගිහිං වෙච්ච ජංජාලේ මතකයිනේ. ඒකිට තිරීස් මිසී තෑගි දීල තිබ්බ ඒවත් හොරෙන් ගෙනල්ලයි කිය-කියා ලොකු ජල්ලියක් ඇල්ලුවේ...
ඊට පස්සේ ඔය නන්දනීල අක්කව තමයි මම තිරීස් මිසීට පංගාඩම් කරලා දුන්නේ. ඒ අම්මණ්ඩි මෙහාට ඇවිත් මාස ගාණකින්ම නාකි සුද්දෙක්ව කසාද බැඳගෙන...”

‘අම්මත් කළේ එහෙමමනෙ.’ කියල කියන්නට හිතුණා වුණත් අන්තිම තත්පරයේදී බ්‍රේක් ගැසුවෙමි. එහෙම නොකළා නං කතන්දරයේ ඉතිරි හරිය අසා ගන්නට නොහැකි වෙනවා සිකුරුය.

“ඊට පස්සෙද තිරීස් මිසී තව පාරක් අම්මට කතා කළේ? අම්මගෙත් ඉරණමේ ලියවිලා තියෙන්න ඇති මෙහෙම! ඉතිං, ඉතිං...”
“ඒ වුණාට රංජි- නන්දනීල අක්කත් මහ කෙළෙහිගුණයක් නැති ගෑනියෙක්... එහෙන් ගියාට පස්සේ ගෑනි එක දවසක්වත් තිරීස් මිසීව බලන්න ඇවිත් නෑ. ඒ තියා එක ටෙලිෆෝන් කෝල් එකක්වත් දීලත් නෑ...”

“එහෙම අම්මණ්ඩියෙක්ව හම්බ වෙච්ච එකද අම්ම මේ කෑ ගහගෙන; උඩ දාගෙන කියන්න ආවේ....” මට කියැවුණේ කේන්තියෙන්.

“මාත් එයාව දැක්කම මඟ ඇරලා යන්න තමයි හැදුවේ... ගෑනිම තමයි ළඟට දුවගෙන ඇවිත් කතා කළේ. මං කරපු උදව්ව නොවෙයි නං එයත් තවම ලංකාවේ දහදුක් විඳිනවා තමයි කිව්වා. අපිව අමතක කරපු එකට සමා වෙන්නයි කියලත් කිව්වා. ඔයා ගැනත් හාර-හාරා විස්තර ඇහුවා.
කොච්චර එකක්ද රංජි- දැන් හරි එයාලට තේරිලා තියෙන එක- මම කරපු හොඳේ...”

හොඳ නරක කොහොම වෙතත් අපේ ඉරණම හා අපේ කෙරුවාවල් තව කී දෙනෙකුගේ ඉරණම හා බැඳී තිබෙනවාද යන්නය- එවෙලේ මට කල්පනා වුණේ...

එයාලත් එක්ක ගිහිං හො..ඳ..ට නත්තල එන්ජෝයි කරලා එන්නනෙ තියෙන්නේ!

අපේ ඉරණම තීරණය කරන හෝ මෙහෙයවන යම්කිසි තීරක බලයක් මෙලොව තියෙනවාද? නැතිනම් මේ විශ්වයේ- මේ මන්දාකිනියේ...  

“ළඟදිම දවසක බෝඩිමේ- මගේ කාමරේ ඉන්න දෙන්නා නැති වෙන දවසක් එන්නයි යන්නේ...  උන් දෙන්නගෙ රටෙන්ම  ආපු යාළුවෙක්ගේ දිහා යනවලු නත්තලට. මටත් අඬගැහුවා යමුයි කියලා...” විශේෂ සිද්දියක් නොවී ගෙවුණු දවස් කිහිපයකට පස්සේ දවසක හවස ප්‍රසාද් මට කිව්වා.
“ඉතිං...”
“මං උන්ට බැහැයි කිව්වා.”
“අප..රා..දෙනේ ප්‍රසාද්... එයාලත් එක්ක ගිහිං හො..ඳ..ට නත්තල එන්ජෝයි කරලා එන්නනෙ තියෙන්නේ.”

“හොඳට enjoy කරන්න හිතාගෙන තමයි මම ඒ ගමන නොගිහිං නවතින්නෙ.” ප්‍රසාද් හෙමිහිට කිව්වේ ඉඟි මරමින්. “එදාට උඹ එහෙට එනවා නේද?”
“එදාට?”
“අනේ... ප්ලීස් නිමල්...”
“නත්තල් දවසට නං මට එන්න විදිහක් නැති වෙයි ප්‍රසාද්. නංගිලාගේ ගෙදර යන්න වෙයි වගේ.”

“ඒ ගියත් හවසකට නේද උඹලා යන්නෙ... උඹ දවල්ට ෆ්‍රීනෙ.”
ප්‍රසාද් පෙන්නුවේ තද උනන්දුවකි. (ඒ උනන්දුව දෙවෙනි වුණේ මා දොළොස්වෙනි වියේ පසුවෙද්දී මාව එයාලාගේ ගෙදර එක්කරගෙන යන්නට පියසිරි දැක්වූ උනන්දුවට විතරකියි මට සිතිණි.)

ඒ දෙවතාවේම රහසිගත තැනෙකදී ඔවුන් හා තනි වෙන්නට තිබුණු මගේ දැඩි ආසාවත්- තද උනන්දුවත් ඔවුනට නොපෙන්වා සිටීමට තරම් මම සටකපට වූයෙමි.

“තව දවස් තියෙනවනේ ප්‍රසාද්. නත්තලට තව වැඩි දවසක් නැහැනේ. එතකොට නිදහස් දවසක් ලැබුණාම බලමුකො... එතකං ඉවසමු.”
“උඹ නං කියයි. ම.ම..නෙ දන්නෙ ඉවසං ඉන්න එකේ තියෙන අමාරුව... කොහෙද? ඉස්සර තරං උඹ එක්ක කතා කරන්නවත් හම්බ වෙනවයැ දැන්...” ඒ හාදයා ඉතිරි හරිය කිව්වේ දත්මිටි කන ගමන්ය. “අර මූ..සල බමුණු බන්ටියා උඹේ ළඟට රිංගගෙනනෙ...”

ඉතිරි හරිය ඉතා ඉක්මනින්...

2026 ඔබ සැමට වාසනාවන්ත වසරක් වේවා!

හතලිහේදී... විසිහයවෙනි කොටස

“නිමල්, අද මං ගියා මිස්ටර් අහීර්ව හම්බ වෙන්න. මාව දැක්ක ගමන්ම මනුස්සයා ඇහුවේ ඔයාලගේ වෙඩින් එක ඉවරයිද කියලා. ඊළඟට ඇහුවේ නිමල් ආයිත් වැඩට එයි නේද කියලා... මනුස්සයට ඔයාව හොඳට හිතට අල්ලලා පාටයිනෙ. Garment එකේ දෙතුන් දෙනෙක්මත් ඔයාව මතක් කර කර ඉන්නවලු... ඒක නෙවෙයි නිමල්ලගේ මහතැන; ඩැඩා මොකද කියන්නේ? වැඩට යන්න එපැයි කිව්වද...” යසිරු ප්‍රශ්න වැලක්ම ඇහුවා.

වැලිගල්වලින් සාදා ඇති "හාපි" ප්‍රතිමාව පැපිරස් ලියවිල්ලක් අල්ලාගෙන සිටින ආකාරයක් නිරූපණය කරයි.

මං ඒවා අහගෙන උන්නේ අඩ නින්දෙන් වගේ. ඒත්, වැදගත්ම ප්‍රශ්නෙට උත්තර දෙන්න මං අමතක කළේ නෑ. “මම ආයෙත් වැඩට යන්නයි ඉන්නේ, යසිරු!”

“අන්න හරි! එයාලට ලොකු order එකක් හම්බ වෙලා. මං එහෙනං මිස්ටර් Aheerට කියන්නද ඔයා වැඩට එයි කියලා...”

“කමක් නෑ... කියන්න. අනිද්දා ඉඳලා එනවයි කියනවද තරහ නැතිව...”

සිද්ද වෙච්ච දේවල් තත්ත්වාකාරයෙන්ම ලියල තියන එක හරිම වැදගත් කියලයි මං හිතන්නේ. ඒ ‘හිත’ මට එන්න ඇත්තෙ මානව ජානවලින්ම වෙන්න ඇති. නොයෙක් දේවල් සටහන් කරලා තබන පුරුද්දක් ඒ කාලේ ඉඳලම මානවයාට තිබිල තියෙනවනෙ.

සෙටි 1 හා දෙවැනි රැම්සෙස් රජවරුන්ගේ කාලයේදි ඊජිප්තුවේ අමුන් දෙවොලේ පරිපාලන අධ්‍යක්ෂක තනතුර දැරුව ‘හාපි’ පැපිරස් පත්‍රවල එහෙම සටහන් තියපු කෙනෙක්. සියවස් ගණනාවකට කලින් ජීවත් වෙච්ච හාපි ලේඛකයා ඔහුගෙ සටහන් තැබීම නිසා අනුස්මරණීය කෙනෙකු වුණා වගේ...
නිමල් දිසානායකයාත් එයාගේ ලේඛනයන් නිසා පොඩි අනාගත කාලයක් හරි ජීවත් වේවිද?     

මං විතරක් නෙවෙයි. මගේ ජීවිතේට සම්බන්ධ වුණු ගොඩක් පාත්‍ර වර්ගයනුත් මගේ ලියැවිලි නිසා නිකංම අනුස්මරණීය වෙනවා. එකම ප්‍රශ්නේ හුඟක් වෙලාවට එයාල ගැන ලියැවෙන්නෙ ඇත්තම නම්වලින් නොවෙන එකයි. ඒත් බන්ටි ගැන එහෙම නෙවෙයි- එයාගේ ඇත්තම නම මොකක් වුණත්- හැමෝම එයාට කතා කළේ බන්ටි කියලයි.

යසිරුට කීව විදිහටම ඊට දවසකට පස්සේ මං ආපහු වැඩට ගියා. එතකොටයි මං බන්ටිව දැක්කේ.

හරිම පැහැපත් පාට හමක් තියෙන, උස, උසේ තරමට මහතත් තියෙන බන්ටිට තිබ්බේ මුදු- මුදු ගැහුණු කෙස්සක්. ඉන්දියන්කාර බ්‍රාහ්මණ වංශිකයෙක් වුණත් බන්ටිගෙන් පළ වුණේ ළගන්නා ග්‍රීක පිළිමයක ස්වරූපයක්...
මං එයාව දකින වෙලේ බන්ටි හිටගෙන උන්නේ මගේ අයනින් ටේබල් එකට ඉස්සරහ එකේ; මගේ partner විදිහට.
“Good Morning Mr. Nimal. Glad to meet you...” බල්නූර් මාව අඳුන්නලා දෙන්නත් කලින්ම බන්ටි හිනා වෙලා කියමින් එයාගේ දකුණත දික්කළා.

“ගුඩ් මෝනින්. මං හිතන්නේ ඔයා බන්ටි වෙන්න ඇති.” මාත් එයාගේ දකුණත මිරිකමින් කිව්වා. “මේ දවස් ටිකට බල්නූර්ලා මාව star කෙනෙක් කරවලා පාටයිනෙ Mr. Bunty.”

“Nimal, අපි දෙන්නම දැන් ඉඳලම මිස්ටර් කෑල්ල අත ඇරලා දාමු නේද? එහෙම කළාම ලේසියි, හොඳයි නේද බල්නූර්.”
කියපු පළමුවෙනි දේවල්වලින්ම බන්ටිව මගේ හිතට ඇල්ලුවා.

කිර්ලියාන් ෆොටෝ එකක් ගත්ත නං දැනගන්න ඇහැක් වෙයි...

“ස්ටාර් කෙනෙක් කොහොම වෙතත් ඔයා හරි කඩිසර කෙනෙක් කියලා නං බල්නූර් මට කිව්වා. අපිට නිමල් එක්ක හැරෙන්නවත් බැරි වෙයි කියලත් කිව්වම- මං හිතාගෙන හිටියෙ නිමල් හරි ලොකු matured කෙනෙක් විදිහට. දැන් බැලුවම... ඔයා එහෙම නෙවෙයිනේ... ඔයා young guy කෙනෙක්නෙ.”

“හා හා ඔය මදැයි! බොස් මෙතෙන්ට එන්න කලින් උඹලා වැඩ පටන් ගත්තොත් හොඳයි... නිමල් බ්‍රදර්, ඕන්න මං පුළුවන් තරං මහන්සි වෙලා බන්ටිව ට්‍රේන් කරවලයි තියෙන්නේ... හැබැයි ඉතිං speed එක නං වැඩි කර ගන්න වෙන්නේ එයාටමනෙ... එහෙනං... Good Luck!” එහෙමත් කියාගෙනයි බල්නූර් ඈතට ගියේ.
මදින්නට තියෙන ඇඳුම් ගොඩක් බදාගෙන ආව සමීරා ඒවා බක්කියට දාන ගමන් මගේ එක්කත් හිනා වුණා. “ආයෙමත් මට ගොඩ සැරයක් මෙතෙන්ට එන්න වෙනව...”

ඔය කතා-බතා සේරම අස්සෙ මගේ ඇස් දෙක එහෙ-මෙහෙ දිව්වේ ප්‍රසාද්ව දකින්නයි. බොස් එයාව ඇඳුම් මැදිල්ලෙන් ඈත් කරලා වෙනින් තැනකට දාලා වගෙයි. ප්‍රසාදුත් ඒ වැඩ කරන ගමන් අපේ පැත්තට එයාගේ ඇස් දෙක එවන හැටි මං දැක්කා.

වැඩ කරන ගමන්ම මට කල්පනා වුණේ ප්‍රසාද්ගේ කියුම්. එයා මට කිව්වේ බොරුද? එයා කියපු විදිහේ මහන්තත්ත ආඩම්බරකමක්වත්, හොම්බට අනින්න හිතෙන තරමේ මහා උඩඟුකමක්වත් බන්ටිට තියෙන විත්තියක් නං මට පෙනුන්නෑ. හැබැයි- එයා ළඟ පැහැදිලිවම පෙනෙන මොකක්දෝ අභිමානවත් ගතියක් නං තිබ්බා.
‘ආයෙ දෙකක් නෑ. බන්ටිගේ කිර්ලියාන් ෆොටෝ එකක් ගත්ත නං දැනගන්න ඇහැක් වෙයි... එයාගේ රැස් වළල්ල වැඩි ඈතකට විහිදෙන විත්තිය!’.

හැබැයි, එහෙම ලොකු පෞරුෂවත් පෙනුමක් තිබුණ වුණාට බන්ටිගෙ ළඟත් මහ ලොකු කඩිසර ගතියක් නං තිබ්බේ නෑ!

අහීර් මහත්තයා අපේ ළඟට එනකොටත් බන්ටිගෙ කොටස මදින්න තියෙන ඇඳුම් ගොඩ ගැහිලයි තිබ්බේ. ඒ විත්තිය දැකලත් එයා ගෝලු ගත්තෙ නෑ, ප්‍රසාද් එක්ක වගේ. කන්නාඩි දෙකට යටින් ඒ දිහාට බැල්මක් දාලා... Mr. Aheer මගේ පැත්තට හැරුණා.
“නිමල්, ටික දවසක් යනකල් උඹට පුළුවන් නේද බන්ටිටත් උදව් වෙන්න- ප්‍රසාද්ට උදව් වුණා වගේ.”  

බැහැයි කියන්නයැ?
ඒ කුණ්ඩාවාඩයත් නිදිගෙ ඉහ මත කඩා පාත් වුණේ ආන්න එහෙමයි.

එහෙම සිද්ද වෙච්ච එක ගැන බන්ටි නං චුට්ටක්වත් ගණන් ගත්ත විත්තියක් පෙනුන්නෑ. ‘මිනිහත් මාර කපටියෙක් වගේ. අපිට නං ලජ්ජයිනෙ ඔහොම වැඩක් වුණා නං. ඒකටත් එක්ක මෙන්න මිනිහ. නිකමට සොරි කියලවත් කියපං... එහෙමවත් නෑ... ඒ අතින් ප්‍රසාද් තව හොඳයි!’

කොයි කොදෙව්වක කොයි ජාතියක උපන්නත් පිරිමින්ගේ ඒ ගතිය වෙනස් වෙන්නෑ. (විශේෂයෙන්ම) ලිංගික කටයුතුවලදී...

ප්‍රසාද් උන්නේ මැදල ඉවර කරපු ඇඳුම්, හැන්ගර්ස්වල එල්ලලා, ඒවා ආවරණය වෙන විදිහට විනිවිද පෙනෙන; දිලිසෙන පොලිතින් කවර දමමින්. එතැනටම හිර වෙලා හිටිය මිසක් මිනිහට අපේ පැත්තට එන්න ඉඩක් ලැබුණේ නෑ. අපි හම්බ වුණේ තේ බොන්න යද්දියි.

“ඉතිං කොහොමද නිමල්? පහුගිය ටිකේ ඔයා මහත් වෙලා- පාටත් වැටිලා. ඔයාව දැක්කත් සන්තෝසයි!” ප්‍රසාද් මගේ අත් දෙක මිරිකමින් කිව්වේ හරි උනන්දුවකින්. ඒත් එක්කම මිනිහා හීනි හඬකින් ඇහැව්වේ බන්ටි ගැන. “ඒකා ඔයාටත් උගෙ ලොකුකම් පෙන්නුවද?”
“ඔයාගේ මනස්ගාත ප්‍රසාද්. එයා එච්චරම අහංකාර නෑ...”
“එච්චරම අහංකාර නෑ? ඒ කියන්නේ ටිකක් හරි අහංකාරයි කියන එකනෙ.”

දුටු මනතින් හරි, පැයකින් දෙක-තුනකින් හරි පුළුවනිද මිනිහෙකු ගැන හරි තක්සේරුවක් කරන්න? සමහර වෙලාවට මාත් ඒ ගොන්කම කරනවා තමයි. ඒත් එදා නං එහෙම කළේ නෑ. “වචනවලම එල්ලෙන්න හදන්න එපා මහත්තයෝ... අපි තව ටිකක් බලමුකෝ. යමු, යමු... නැත්තං තේ ඉවර වෙයි.”

එදා හවස් වෙද්දී මං හිටියෙ බාගෙට මැරිලා. දිගටම වැඩ කරනකොට නං හිටගෙන ඉන්න එක පුරුද්දට ගිහිං තිබ්බේ. “පහුගිය දවස් ටිකට ඒ පුරුද්ද නැති වෙලා. කකුල් දෙක රිදෙනවා ප්‍රසාද්!” වැඩපොළේ ඉඳලා bus stop එකට යන අතරේ මට කියැවුණා. මං එපා කියද්දීත් ප්‍රසාද් මගෙත් එක්ක බස් නැවතුමට ආවේ.
“මොනව කරන්නද ෆ්‍රෙන්ඩ්... තැනකුයි නිදහසකුයි තියෙනවා නං මම උඹව එක්කගෙන ගිහිං කකුල් දෙකට හොඳ මසාජ් එකක් දෙනවා...”

එහෙම වෙලාවට මගේ තියෙන ‘කුප්පිදු කුප්පන ගතිය’ එළියට පනින්නේ නිකංමමයි.
“එච්චරයිද?”
“ඔයා ඉඩ දෙනවා නං ඉතිං... ඊට පස්සේ...” ප්‍රසාද් මගේ අතකින් අල්ලගෙන පිරිමදිමින් කිව්වා. “උඹ දන්නවද? මම බලාගෙන ඉන්නේ ඉක්මනටම මගේ room mateල දෙන්නා නවාතැනේ නැති දවසක් එනකල්. එදාට උඹ එහෙ එන්න ඕනි... එතකොට පෙන්නංනංකො තව මොනවද කියලා.” ඒ වචන කීපය පිට කරද්දී එයාගෙ කටහඬේ තිබ්බේ එසේ-මෙසේ කාමුක ගතියක් නෙවෙයි.

“බලමුකො බලමුකො, ඉඩක් හම්බ වෙච්ච දවසක... ඔයා ඔය කියන තරං වැඩ්ඩෙක්ද කියලා.”

ඒ වචනවලින් ප්‍රසාද් තවත් ඇවිස්සෙන විත්තිය දැනගෙන හිතා-මතාමයි මං එහෙම කිව්වේ.
ඒක පිරිමින්ගේ හැටි. කොයි කොදෙව්වක- කොයි ජාතියක උපන්නත් පිරිමින්ගේ ඒ ගතිය වෙනස් වෙන්නෑ වගෙයි. (විශේෂයෙන්ම) ලිංගික කටයුතුවලදී හැම පිරිමියෙකුම පාහේ හිතන්නේ ‘මං තමයි කෙරුමා’ කියන විදිහට. සමහරු හිතන්නේ ‘හනුමා දර පලන විදිහට කළා’ම සේරම හරි කියලයි. ප්‍රසාදුත් එහෙම කෙනෙක්ද?

මිනිහෙක්ව පිස්සු වට්ටන්න නං අන්තිමටම නොයා නවත්තන්න ඕනි බව...

‘අනේ වලත්තයා! දැන් ඉඳලම ඔව්වද හිතන්නේ... යකෝ, ගොඩ ඉඳන් පීනන්න බැරි විත්තිය දන්නැද්ද. එයා ගැන හරියටම දැනගන්න වෙන්නේ එයත් එක්ක subject එකට බැස්සට පස්සේ නේද...

-අනෙක එදා; අදට අවුරුදු තිහකට විතර කලින් උඹට ඔය දේවල් හිතෙන්න ඇති තමයි. ඒත් මී හරකෝ-  ඒවා මොකටද දැන් එළියට දාන්නේ... ඒකෙන් වෙන්නේ තමුසෙගෙ හිතේ  තිබිල තියෙන කැත අලුගුත්තේරුකම් ඔක්කොම පිටස්තර ලෝකයා දැනගන්න එක නේද... උඹ දැන් ඉන්න වයස ගැනත් කල්පනා කරන්න ඕනි නේද?’

‘ඔය එක පැත්තක් විතරයිනේ. දන්නවනේ- අපේ තාත්තා අපිව හැඩ ගස්සපු හැටි. ‘ඇත්ත කියන්නයි බිම ඉඳ ගන්නයි බය වෙන්න එපා!’. මොන හේතුවකට හරි මේ නිමලයා හැදිලා තියෙන්නේ ඒ විදිහට. මම මේ බ්ලොග් අඩවිය ලියන්න ගත්තෙත් හිතේ හංගල තියාගෙන උන්නු දේවල් එළියට දාන්නනෙ. එහෙම එළියට දාලා හිත නිදහස් කර ගන්නනෙ.

‘හැබෑට, එහෙනං දැන් හිත නිදහස්ද?’

සත්තකින්ම! මගේ ජීවනාන්දරය (හැකි පමණ) හෙළිදරවු කරමින්, ආදරණීය පාඨක ඔබ සමඟින් බෙදාගැනීම මෙතරම් සහනයක් වෙතියි පටන් ගැන්මේදී මම නොසිතුවෙමි. ඇත්තෙන්ම මේ අතීතාවලෝකනයේ යෙදෙමින් කරන ලේඛන ව්‍යායාමය භාව විශෝධනයකි.
එසේම මේ ලේඛන කියවූ රසික-රසිකාවියන්ගෙන් මට ලැබුණෙත් හොඳ දිරි ගැන්වීම්මය. ඒවායෙන් කියැවුණේ ‘නොපැකිළ ඇත්ත කීම ගැන පැසසුම් වදන්’ය.

ඉදින්, මම ඉදිරියේදීත් එසේ කරන්නෙමි. කුමන විවේචන ලදුවත් ඇත්තම ලියන්නෙමි. සිදු වුණු සියලු දේ නොබා ලියන්නෙමි...  

“My skills?” එහෙම අහද්දී ප්‍රසාද්ගේ ඇස්දෙක දිලිසෙමින් තිබ්බේ. ඒකෙන් මට පෙනුණේ ඒ යක්ෂ පැටියාගෙ ආසාවන් අවදි වෙලා තිබුණ වගයි; Heart බීට් එක වැඩි වෙලා තිබුණ වගයි; රුධිර සංසරණ වේගය වැඩි වෙලා තිබුණ වගයි කියන කාරණා.
‘එච්චර විතරක් නෙවෙයි නිමලෝ- කොල්ලගේ චූටි පැටියාත් පණ ගහලා; පිම්බිලා; ලොකු වෙලා ඇති!’ වනචර චිත්තයා මට කිව්වා. හොඳට වටපිට බලලා- කවුරුවත් ළඟපාතක නැති විත්තිය තහවුරු කරගෙන මං ප්‍රසාද්ගේ රහසඟ මිරිකලා බැලුවා- ඒ කීම හැබෑවක්ද කියලා.

ඔව්නේ!
එයාගේ යගදාව ප්‍රාණවත්...

“Again... ප්ලීස් මයි ඩියර්...” ප්‍රසාද් කෙඳිරි ගෑවා.
මිනිහෙක්ව පිස්සු වට්ටන්න නං අන්තිමටම නොයා නවත්තන්න ඕනි බව මං එතකොට ඉගෙන ගෙනයි උන්නේ. පටන් ගත්තම ඇති. හැම  තිස්සෙම ඉවර කරන්න දෙන්න හොඳ නෑ. ඉඳහිට මිසක් climax එකට යන්න හොඳ නෑ. (‘අඩහ කෑම දහස් වටී’ කියන පුරාණ කියමන වුණත් මෙතෙනට අදාළයිද මංදා.) එතකොටයි මනුස්සයා දිගටම ඊළඟ අවස්ථාව ගැන හීන මවන්නේ...

එහෙම නැත්නම් ෆෝන් එකට නොටිෆිකේෂන් එකක් එද්දි හිතට දැනෙන...

“Not now...” මං ප්‍රසාද්ට කීවේ අධිකාරිමය ස්වරයකින්. ඒ හාදයත් ඒකෙන් control වෙච්ච විදිහයි. කලින් දවසක වගේ එදා හැන්දෑවෙ නං එයා මාත් එක්ක බස් එකට නොනඟින බවත් මං දැනගෙනයි උන්නේ. වැඩිය රෑ වෙලා නොතිබ්බ ඒ වෙලාවේ බස් එකේ සෙනඟ නිසා.

මට තනියෙන්ම හවුන්ස්ලෝ බස් එකට නඟින්න දීල ප්‍රසාද් අත වැනුවා. මං හිතන්නෙ ඒ මොහොතේ මගේ ලේවල අඩංගු ඩොපෙමින් මට්ටම තියෙන්න ඇත්තෙ ඉහළ අගයක! ඩොපෙමින් හෝර්මෝනය ගැන නං අපි කලිනුත් කතා කරල තියෙනවා. ඒත් ඒ වගේම වැදගත් තව හෝර්මෝන ජාති තියෙනවනෙ...

‘... අපේ ජීවිතේ සතුට සහ ගැම්ම තීරණය කරන ප්‍රධානම චරිතයක් තමයි ඩෝපමීන් (Dopamine) කියන්නේ. අපි මොකක් හරි වැඩක් සාර්ථකව ඉවර කළාම, ආස කෑමක් කද්දි, එහෙම නැත්නම් ෆෝන් එකට නොටිෆිකේෂන් එකක් එද්දි හිතට දැනෙන ඒ ක්ෂණික සතුට අරගෙන එන්නේ මෙයා.
හැබැයි මේකේ භයානක පැත්තකුත් තියෙනවා. අපේ ඇඟේ ඩෝපමීන් මට්ටම අඩු වුණාම තමයි අපිට ලෝකෙ කිසිම දේකට ආසාවක් නැති, පුදුම කම්මැලිකමක් සහ එපා වීමක් දැනෙන්න පටන් ගන්නේ.

මේකට සමානවම වැදගත් අනිත් කෙනා තමයි සෙරොටොනින් (Serotonin). ඩෝපමීන් වලින් ක්ෂණික සතුටක් ගෙනාවට, අපේ මනස සන්සුන්ව සහ සමබරව තියාගන්න උදව් වෙන්නේ මේ සෙරොටොනින්. අපි නිතරම හේතුවක් නැතුව දුකෙන් ඉන්නවා නම්, තනිකමක් දැනෙනවා නම් ගොඩක් වෙලාවට අපේ සෙරොටොනින් මට්ටම පහළ බැහැලා වෙන්න පුළුවන්. විශාදය (Depression) වැනි තත්ත්වයන්ට පවා මේ හෝමෝනය අඩු වීම සෘජුවම බලපානවා.

අපේ සමාජ සම්බන්ධතා සහ ආදරය පාලනය කරන්නෙත් මේ වගේම රසායනික ද්‍රව්‍ය එකතුවක්.

උදාහරණයකට ඔක්සිටොසින් (Oxytocin) හඳුන්වන්නේ "ආදර හෝමෝනය" කියලා. අපි ආදරය කරන කෙනෙක්ව වැළඳ ගත්තම, පොඩි දරුවෙක්ව තුරුල් කර ගත්තම හරි යාළුවෝ එක්ක හයියෙන් හිනාවෙද්දි හරි ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ මෙයා. මිනිස්සු අතර විශ්වාසය සහ බැඳීම් ඇති කරන්න ප්‍රධාන වෙන්නේ මේ ඔක්සිටොසින්.

ඒ වගේම තමයි එන්ඩෝෆින් (Endorphins) කියන්නේ ස්වභාවික වේදනා නාශකයක් වගේ දෙයක්. අපි හොඳටම සෙල්ලම් කරලා හරි ව්‍යායාම කරලා හරි මහන්සි වුණාම ඇඟට දැනෙන සැහැල්ලුව දෙන්නේ මෙයා. කායික වේදනාව විතරක් නෙවෙයි මානසික වේදනාව යටපත් කරන්නත් මේකට පුදුම හැකියාවක් තියෙනවා.

දවසම මූඩ් අප්සෙට් වෙලා ඉන්න ප්රධාන හේතුවක් තමයි...

අනිත් අතට අපේ නින්ද සහ ආතතිය පාලනය කරන ප්‍රධාන චරිත දෙකක් ගැනත් අපි දැනගන්නම ඕන. රෑ වෙද්දි අපිට ඉබේම නිදිමත හැදෙන්නේ මෙලටොනින් (Melatonin) කියන හෝමෝනය නිසයි. හැබැයි අපි රෑ තිස්සේ ලයිට් දාගෙන ෆෝන් එක ඔබ ඔබ හිටියොත් මොළය රැවටෙනවා තාම දවල් කියලා. එතකොට මෙලටොනින් ශ්‍රාවය වීම නවතිනවා. පහුවදා උදේට ඔලුව බර වෙලා, දවසම මූඩ් අප්සෙට් වෙලා ඉන්න ප්‍රධාන හේතුවක් තමයි මේක. මේ ඔක්කොම අතරේ ටිකක් භයානක කෙනෙක් තමයි...’

‘විශ්ව කර්ම’ fb සමූහයේ පළ කරල තිබුණු ‘පිස්සු වට්ටන හෝර්මෝන්’ post එකෙන් උපුටාගෙන දැම්ම ටිකේ අන්තිම ඡේදය විතරක් වුණත් කොයි තරං වැදගත්ද?

එහෙම බලනකොට නං අපි හැමෝම රූකඩ. හෝර්මෝන අතේ නැටවෙන රූකඩ!

පව්! ප්‍රසාද් එදා බෝඩිමට යන්න ඇත්තෙත් රූකඩයක් වගේ. එයා නවාතැනට ගිය ගමන්ම, හවස සිද්ද වුණු දේවල් මෙනෙහි කරමින් ප්‍රසාද් ඇඳුම් සේරම ගලවල දාලා bath room එකට රිංග ගන්න ඇති... එතකොටත් එයාගේ ඉඳුරන් අවදි වෙච්ච ගමන්ම තියෙන්න ඇති... ‘දැන් නවත්තපං‘ කියල හරි ‘එපා’ කියල හරි කියන්න කෙනෙක් නැති- ඒත් තමන්ට කැමති ඕනි දෙයක් කරන්න නිදහස ඇති- නාන කාමරයේ ඉඳගෙන ප්‍රසාද් මගේ රූපකාය මවා ගන්න ඇති... මවාගෙන?

මම එහෙම හිතුවට, ප්‍රසාද් එහෙම කළාද කියලා නං මං හරියටම දන්නෑ.

හැබැයි මම නං එයාගෙ මනෝකාය මගේ ළඟට ගෙන්න ගත්තා...අපරාදේ කියන්න බෑ, ඒ මනෝකාය මට ඕනි විදියට- මගේ හිතේ හැටියට මාව සනසවලා සංසිඳුවලයි ආපහු ගියේ!   

ඉතිරි හරිය ඉතා ඉක්මනින්...

සැමටම ප්‍රීතිමත් නත්තලක් වේවා!

හතලිහේදී... විසිපස්වෙනි කොටස

ගොඩාරියක් කනගාටුදායක දේවල් ගොඩාරියක් හින්දා ‘හතලිහේදී’ පෝස්ටු මාලාව දෙවතාවක්ම අතරමඟින් නවත්තන්න සිද්ද වුණා. ඉස්සෙල්ලාම ඒ ගැන සමාව ඉල්ලා හිටිනවා- මගේ ආදරණීය පාඨක රසික-රසිකාවියන්ගෙන්.

ලිවින් ටුගෙදර් සංකල්පය ගැන අම්මලාගේ විවේචන...

මට මේ දේවල් සිදු වුණේ මීට අවුරුදු හතලිහකට කලින්නෙ. ඒවා මට නං තවම මතකයි. (එහෙම වෙන්නේ ඒවා මේ ලියන මට සිද්ද වුණු නිසානෙ.) ඒත් ඒවා කියවපු ඔයාලට ඒ ගැන මතකයේ රැඳෙන්න තියෙන ඉඩ අඩුයි.

ඒ හින්දමයි ඒ ඒ කොටසේ ඉතා කෙටි සාරාංශයක් බැගින් ලියලා ඉන්න හදන්නේ. තවත් විස්තර ඕනි කෙනෙකුට ඉතා පහසුවෙන් ඒ ඒ කොටසට ගිහිල්ලම කියවන්නත් පුළුවනි රතු පැහැයෙන් තියෙන වචන උඩ click කරලා.
(අලුතින්ම ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ කියවන්නට සපැමිණෙන පිරිසටත් මේ සාරාංශ උදව්වක් වේවි කියලා හිතනවා.)

හතලිහේදී... පළමුවෙනි කොටස
දෙවෙනි වතාවටත් එංගලන්තයට යෑමට තීරණය කළෙමි. ඊට පසුබිම් වුණු හේතු...

හතලිහේදී... දෙවෙනි කොටස
Unknown කෙනෙකු පසුගිය post එකේදී විමසා තිබුණු ප්‍රශ්නය. ‘නිමල් අයියා සමලිංගික අයියා කෙනෙක්ද?’ / එයට පිළිතුරු / ස්වකීය සමරිසි අනන්‍යතාව හෙළි වීම නිසා ජීවිතයෙන්ම වන්දි ගෙවන්නට සිදු වුණු ඇලන් ටියුරින් (පරිගණකයේ පියා) / සමන්ති නංගිලා එංගලන්තයට ගිය කිට්ටුව එවූ ලිපි / Sam විවාහ වෙන්නට යයි / මංගල ඇරයුම් පත / එහි සමන්තිගේ නම තිබ්බේ මෙසේය: ‘Samanthi, beloved sister of Mr. Nimal Dissanayaka of Sri Lanka...’ / ඒ සා ගෞරවයක්- මට? / මා ඊට නිස්සෙක්ද... / ඇරයුම් පත ගැන අම්මලා අසතුටෙනි / ලිවින් ටුගෙදර් සංකල්පය ගැන අම්මලාගේ විවේචන / 70 දශකයෙදීත් එය ලංකාවේ තිබිණි / සියුස් විසින් දෙපලු කරනු ලැබූ මිනිසා

හතලිහේදී... තෙවෙනි කොටස
මගේ මතකය දැඩි එකකි / බෑක්සයිඩ් ටෙලිය / ළමා වියේ අත්දැකීම් ජීවිත කාලයටම බලපායි / කායිකව මෙන්ම මානසිකවත් ගැලපුණු සබඳකමකට අවුරුදු හයක් ගෙවී තිබියදී ඔහු හැර දමා එංගලන්තයට යන්නේ කොහොමද / දිගටම ලියුම් ලියන්නට ගිවිසවා ගැනීම / දැන් දැන් ලියවෙන දේ අකුරු කිරීම අසීරු තරම්ය / ඒ තරම් දේවල් අප අතර සිදු වුණු බැවිනි / එවන් තෘප්තිමත් සබඳකමක් තිබියදී පවා මම වෙනත් සබඳකම්ද පැවත්වීමි / ඔහු 145 වෙනියාය / ගණන් තියාගත්තේ සමරු පොතක ලිවීමෙනි / ඒ සමරු පොත මට තිලින කළේ අනිල් මල්ලීයි / ඒ 1979 දෙසැම්බර් 18 වෙනිදා- ඔහුගේ පළමු රැකියාවේ පළමු වැටුපෙන් මට පිදූ කෘතෝපහාරයයි

හතලිහේදී... සිව්වෙනි කොටස
අමුතු දොස්තර / මා Blog අඩවියට මගේ ජීවිත කතන්දරය ලියන්නේ හිතට සහනයක් ලබා ගන්නටය / එයින් කවරෙකුට හෝ ගත යුතු දෙයක් තිබෙතැයි සිතමිනි / 145 වෙනියාට නමක් දෙන්නෙමි... නයනානන්ද! / අර ඔටෝග්‍රාෆ් එක කියන විදිහට 1994 වෙනකොට නිදිගේ score එක 175යි / පිපාසයට ලුණු වතුර බිව්වොත් මොකද වෙන්නේ / ආදරය ඇති වන්නේත් සිරුරේ රසායනයන් නිසාය / වීසා ලබා ගැනීමට තානාපති කාර්යාලයට

ඩයිනසෝරයන් මිහිතලය මත බිහි වෙන්නටත් කලින්; අවුරුදු මිලියන 300කටත් කලින්...

හතලිහේදී... පස්වෙනි කොටස
සම්මුඛ පරීක්ෂණය / ගිය වතාවේ අපි කියූ දේවලුත් පරිගණකයේ තිබුණා වගෙයි / වීසා ලැබෙයි / කාමාතුර සිංහ යුවළක් (විනාඩි 20-30 අතරතුරදී, එක වතාවකට රමණය සඳහා විනාඩියකටත් වඩා අඩු කාලයක් වැය කරමින්) දවසකදී 50 වතාවක් විතර සංවාසයේ යෙදෙනවලු! අප... / සමහර විටෙක නූතනවාදී මා විටෙක අතිශයින්ම සාම්ප්‍රදායිකය / අප වැඩුණු කාලයේ සංස්කෘතික හා සමාජ බලපෑම

හතලිහේදී... හයවෙනි කොටස
තිරිසන් සතුන් අතරේ වුණත් පවතින්නේ ‘සදාතනික ආදරය’කට වඩා ‘රාගාන්විත සබඳකමක්’ / ඒ ඒ සත්ත්ව වර්ගයාගේ පැවැත්මට මේ ලිංගික සබඳතා; ප්‍රජනන සිදුවීම් අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් / ඩයිනසෝරයන් මිහිතලය මත බිහි වෙන්නටත් කලින්; අවුරුදු මිලියන 300කටත් කලින් පෘථිවියේ තිබුණු Wood’s cycad නම් විවෘත බීජක පුං ශාඛයක් 1895 දී හොයා ගැනුණා. තවමත් විද්‍යාඥයන් මේ වර්ගයේ ස්ත්‍රී ශාකයක් සොයමින් ලෝකය පීරනවාලු! / එංගලන්තයට ගියෙමි / ඩැඩාට තවමත් සිංහල බෑ / එයා ඉස්සරහත් අපේ කට්ටිය සිංහලෙන් කතා කරති / සමා ඉන්නේ ඩ්රුතීලා ගෙදර / එංගලන්තේ මත්පැන් අලෙවි සල් රෑ දහය වෙනතුරු විවෘතව තැබිය යුතුය / වෙඩිම දාටයි හෝම් කමින් දවසටයි ලොකාට එකම සූට් එක අඳින්න බෑනෙ සෑම් කියයි / මරිසි මංගල්ලේදී හමුවූ චානිගේ මිතුරා ලැන්ග්ලිගෙන් සූට් එකක් / මට මොකක් හරි වැඩක් හොයාගන්න ඕනි / යසිරු / සමහර අහඹු සිදුවීම් ලෝකය පවා වෙනස් කරයි / චර්චිල්- ඇලෙක්සැන්ඩර් ෆ්ලෙමින් - පෙනිසිලින්

හතලිහේදී... හත්වෙනි කොටස
මට රැකියාවක් සොයා දීමට යසිරු එකඟ වෙයි / ගාමන්ට් එකක් / බොසා Mr. Aheer / ළපටි කැරට් කොළ සම්බෝල ඉතාම රසවත් ආහාරයක් / Sam බිමල් එක්ක යාළු වෙලා තියෙන්නේ මැක් ඩොනල්ඩ් එකේ වැඩ කරනකොට / ඒ දෙන්නා තීරණේ කරල හරියට ස්ථාවර තත්ත්වෙකට ඇවිල්ලම මැරි කරන්න / බිමල්ගේ අක්කා ඩ්රුතීයි අර්ජුන් කුමාරුයි දෙන්නත් එයාලට හරියට help කළාලු. / රෝන් නම්බර් කතාව / යසිරුත් එක්ක සවුත්හෝල් ගියා මිස්ටර් අහීර් හමු වෙන්න

හතලිහේදී... අටවෙනි කොටස
අහීර් මහතාගේ ෆැක්ටරිය ළඟම සමෝසා හදන තැනකි / අවුරුදු 1,100කට ඉස්සර කාලයකදී පර්සියාවේ උපන් ‘සමෝසා’ / එවැනි කෑම නිසා කොලෙස්ටරෝල්- පපුවේ අමාරු වැඩි වෙලාද / ෆැක්ටරිය / ‘මගේ ළඟ හොඳින් වැඩ කරගෙන හිටියොත් බඳින්න කෙල්ලෙකුත් හොයල දෙන්නං- එතකොට නිමල්ට මෙහෙ නවතින්නත් පුළුවනි, ලංකාවට නොයා’ අහීර් කියයි / එහෙත් එහෙ පඩි මදි බව ඩැඩා කියයි

හතලිහේදී... නවවෙනි කොටස
මං එතැන රැකියාවට යනවා / ‘මේ සමීරා. අපේ ෆැක්ටරියේ පරණම එක්කෙනා. මෙයා බල්නූර්- all rounder’ / ඇඳුම් මැදීම තමයි  job එක / මං අකමැතිම වැඩක් / කිර්පාල් මගේ අනෙක් සගයායි / ‘හයියෙන් හයියෙන් මදින්න එපා, හෙමින් කරපන්’ කිර්පාල්ගේ උපදෙස් / සමීරා කේලාම්කාරියකි / එපා කරපු ගඳක් එයි / චා; තේ / එතෙක් මෙතෙක් බීලා තියෙන පාඩාවී තේ එක / භාෂා අවුල / මිනිස්සු බාබෙල් කුලුන තනද්දී බියවූ දෙවියෝ භාෂා ගොඩක් මිනිසුන්ට දුන්හ / විවේක ගන්නට තැනක් ෆැක්ටරියේ නැත; පුටු නැත!

හොඳ දේශපාලන උපහාසාත්මක...

හතලිහේදී... දහවෙනි කොටස
අහීර් මහතා බිව්වෙත් ඒ තේමයි / කඩක් චායි / හොඳ දේශපාලන උපහාසාත්මක කමෙන්ටුවක් / එදා ගෙදර යද්දී හොඳ පණ ගිහින් / කිර්පාල්ගේ ‘මෞඛ දුර්ගන්ධය’ / නදීක ගුරුගේ මහතාගේ බස

හතලිහේදී... එකොළොස්වෙනි කොටස
කිර්පාල් හඩ්ඩෙකි; කම්මැලියෙකි. / සමන්තිල ගෙදරට ගමනක් / බ්රූනෝ / සමන්තිගේ ආරක්ෂක සුනඛ රාජයා / Jobseeker's Allowance (JSA) එක... Doll එක ගැන විස්තර / 2024දී ඒ ගෙවීම් සිද්ද වී තිබෙන විදිහ - වයස අවුරුදු 24 දක්වා කෙනෙකුට සතියකට පවුම් 71.70ක් (£71.70). / අවුරුදු 25ට වැඩි කෙනෙකුට නම් ‘සතියකට £90.50’කි.

හතලිහේදී... දොළොස්වෙනි කොටස
සමහර අය මේ ලෝකෙ deodorant කියලා ජාතියක් තියෙනවා කියලා දන්නෙත් නෑ. / අපේ කුණු බැහැරලීමේ සිරිත /  මේ ලෝකේ ඉන්න ඔක්කොම මිනිස්සු ගාණට වඩා බැක්ටීරියා ප්‍රමාණයක් කටේ ජීවත් වෙනවා / සරලව කිව්වොත් එක දතක බැක්ටීරියා මිලියන 400ක්, බිලියන 1ක් අතර ප්‍රමාණයක් ඉන්නවලු / කිර්පාල්ගේ කිවිසුම / දබරය / කිර්පාල්ගේ තැනට අමන් / අමන් හැන්ඩියෙක්. කහපාටට හුරු සුදු පාටයි. කොණ්ඩය දිගට වවලා. කැරලි නොගැහී උරහිසට ගලා හැලුණු ඒ කොණ්ඩය ඒ කඩවසම් හාදයාගේ නෙත්කලු පෙනුම තවත් වැඩි කළා / අමන්ව දැකපු පළමුවෙනි දවසෙම මගේ ඇහැට වැටුණා. වැඩියත්ම ඒ හාදයාගේ තිබ්බ කෙළිලොල් සැහැල්ලු ගතිය! / නයනානන්දගෙන් ලියුමක් / හොඳටම ගැලපෙන දෙදෙනෙකු අතර ඇතිවන ලිංගික රසායනිකයක් වුණත් එක්ස්පයර් වෙනවා / රාග සූත්‍ර

හතලිහේදී... දහතුන්වෙනි කොටස
අශාන් ගැන මතක / මගේ ලිංගික අනන්‍යතාව ගැන ඇත්ත හෙළි කළ යුතු කාලයද මේ / ඉස්සෙල්ලාම කියන්නෙ කාටද? / කොහොමද කියන්නේ? / Bus Pass / බල්නූර් ජංගම දුරකථනයක් අරගෙනය / අමන් සමඟ සාමීචිය වැඩි වෙයි / “... කෙල්ලෝ විතරක් නෙවෙයි නිමල්... උඹට නං කොල්ලො එක්කත් එෆෙයාර්ස් තියෙනවා වෙන්නැති! ඇත්තටම උඹට එහෙම එෆෙයාර්ස් තිබිලා නැද්ද?” අමන් අහයි.

හතලිහෙදී... දාහතරවෙනි කොටස
මෙතෙක් ලියැවුණු දේ කෙටියෙන්

හතලිහේදී... පහළොස්වෙනි කොටස
අමන්ගේ ප්‍රශ්න ගැන බල්නූර් නොමනාපයෙනි / මා සමරිසියෙකු නිසා ලියද්දී ඒ විෂය ගැන වැඩියෙන් කියවෙයි / ඒවා පිළිබඳව සෘජු පාඨක ප්‍රතිචාර / මගේ ප්‍රතිචාර / දෙබිඩ්ඩෙක් විදිහට ගත කළ ජීවිතය ලොවට වසන් කිරීමේ උපායන් / ඇත්ත කීමේ දැඩි ආශාව / බල්නූර් ජංගම දුරකතනයක් මිලදී අරං / ගාමන්ට් එකේ වැඩි දෙනෙක් ඔහු වටේ / ඉරිදාට calls නොමිලේ / නයනානන්දටත් කතා කරන්න හිතුණා / බල්නූර්ගේ මොබයිලයෙන්ම මං gay කෙනෙකු විත්තිය සමන්ති නංගිට කියනවා / මොනවා හිතාවිද

හතලිහේදී... දහසයවෙනි කොටස
ඉරිදාට යමක් කියන බව කිව්වම සෑම්ටත් පුදුමයි / දීපානිගෙ දඩබ්බරකම් - එයාට වැඩිහිටියෙකු වගේ පිළිගන්නලු / දීපානි England තාලෙට හැදෙනවාට අම්මා කැමති නැත / බිමල්ගේ බැචලර් පාටියට මල්ලාටත් මටත් ආරාධනා / මා gay බව ඉරිදා සමන්තිට කිව්වා / ‘මට ගොඩක් සතුටුයි ලොකූ, ඔයාගෙ ජීවිතේ ලොකුම ලොකු වැදගත් රහසක් මගෙත් එක්ක ෂෙයාර් කර ගන්න හිතුවට. ඒක මට ලොකු honour එකක් ලොකා. ඇත්තමයි, I never thought ඔයා මාව මේ තරමටම විශ්වාස කරයි කියලා.’- සෑම් කියයි / සමලිංගික වදන පවා ක්‍රමයෙන් භාවිතයට ගැනුණු එකකි

‘එයා ගොඩක් අසරණ වෙලා ඉන්නේ’ මං කිව්වා. ‘එහෙම කෙනෙකුට උදව් කරන එක මට සතුටක්.’ මම කිව්වා.

හතලිහේදී... දාහත්වෙනි කොටස
ලලිත් ධර්මවර්ධන- කොණ්ඩ ලලිත් සහෘදයා නොඑන ගමන් ගිහිං.  විෂ්ණු වාසු ලියු ‘සාරි ඇඳපු පිරිමි’ පොත / මා ගැන ඊළඟට හෙළි කරන්නේ කාටද / බඩා මල්ලාට / ඒත් අප අතර වයස පරතරේ අවුරුදු 16ක් / නමුත් එංගලන්තේ හැදුණු බඩා මේරූ අදහස් සහිතයි / මිස්ටර් අහීර් ප්‍රසාද්ව මා හා වැඩට යොදවයි / ප්‍රසාද් උසය- ඉංජිනේරුවෙක්ලු- හොරෙන් ආව හාදයෙක් / නෝංජල්- ඔතෑනි ගතියකුත් තිබ්බා / ප්‍රසාද් slow coach කෙනෙක්! / ඇඳුම් මැද්දේ හෙමින් / අහීර් මහතා නං ප්‍රසාද් ගැන පැහැදුණේ  නෑ / ඒත් බල්නූරුයි මායි එයාව කවර් කළා / ප්‍රසාද්ට ජොබ් එක ලැබුණා / වැඩ ඇරුණාම ප්‍රසාද් කිව්වා -අපි දෙන්නා එයාගේ ජීවිතේ බේරුවා කියල / අන්තිම හුදෙකලාවෙන්ලු එයා ඉන්නේ / මට පාලිව මතක් වුණා / පව් / ඔයාට ඕනිම දෙයක් මගෙත් එක්ක කියන්න - මම අහගෙන ඉන්නං - මම කිව්වා  / ප්‍රසාද්ගෙන් අනපේක්ෂිත උණුසුම් hug එකක්!

හතලිහේදී... දහඅටවෙනි කොටස
ප්‍රසාද්ගේ වැළඳ ගැනීමෙන් උණුසුම් වුණු මා / නටන අමුඩේ කවි / කතාවෙන් bus stop එකට / ප්‍රසාද් කපටියෙකුට රැවටී ණයවී මෙහි ආවෙකි / රැකියාවක් නැතිව- තනිව- කුසගින්නේ පවා හිඳින්නට වී ඇති ඒ හාදයා අවුරුද්දකින්වත් ගෙදරට ලිපියක් යවා නැත / බස් රථ දෙකක්ම මිස් කර ගනිමින් මා ඔහුට සවන් දෙමින් උන්නේ මනුස්සකම නිසාමද- නැත්තං ජාගර හිතකින් යුතු වීම නිසාද... / මං ගෙදර එන්න පරක්කු වුණාම අම්මා කලබල වෙලා / යසිරුගෙන් අහන්නත් හදලා / බිමල්ගේ බැචුලර්ස් පාටියට ගියා /කවුරුවත් මට බොන්න බල කළේ නෑ / බොස් උඹට දොස් කිව්වත් මොකුත් නොකියා සද්ද නැතිව අහගෙන හිටපං- බල්නූර් මට කිව්වේ කෝල් එකකින්

හතලිහේදී... දහනවවෙනි කොටස
මං වැඩට ගියේ දවසකට පස්සෙයි / අහීර් මහතා මාව එයාගේ ඔෆිස් එකට එක්ක ගියා / එහාට එන්න කලින් මං ප්‍රසාද්ව අඳුරනවද යාළුවෙක්ද කියල මගෙන් ඇහුවා / එයාගේ වැඩ කොටහෙන් ටිකක් කරලා දෙන්නේ ඇයි කියලත් ඇහුවා / ‘එයා ගොඩක් අසරණ වෙලා ඉන්නේ’ මං කිව්වා / එහෙම කෙනෙකුට උදව් කරන එක මට සතුටක් - මම කිව්වා / Dunki ෆිලුම / ප්‍රසාද්ගේ කතාවෙන් ෆිල්ම් එක හදල වගේ / ‘ඔහොම අනුකම්පා කර කර හිටිය නං මට සාර්ථක බිස්නස්කාරයෙක් වෙන්න හම්බ වෙන්නේ නෑ- ඒත් උඹ ඉන්දියන්කාරයෙක් ගැන හිතපු විදිහට මං කැමතියි - මං ප්‍රසාද් ගැන කැමැත්තෙන් නෙවෙයි ඉන්නේ- ඒත් උඹ නිසා දැන් මිනිහට තව මාස දෙකක chance එකක් දෙනවා- හැබැයි, උඹ දිගටම මෙහෙ ඉන්න කැමතියි නං මම උඹට හොඳ දෑවැද්දක් එක්ක කසාදයක් ලෑස්ති කරලා දීලා වීසා ගන්නත් උදව් කරන්නං’ එතකොට අහීර් මහතා කීවා / ප්‍රසාද් හිතුවේ කෙල්ලෙක් බැඳගෙන වීසා ගන්නයි / ඒත් එයා නෙගටිව් විදිහට හිතන; උනන්දුව අඩු කෙනෙක් / Bus stop එකේදී ප්‍රසාද්ගේ රළු හස්ත ස්පර්ශය / ඊට පසුවදා සමෝසා හදන තැනට පොලිසියෙන් හා Home Office එකෙන් පැනලා... / Work පර්මිට් නැතිව වැඩ කරන අයව අල්ලගෙන යන්න / අපිවත් හංගාගෙන ඉඳලා ගෙදර යැව්වා / උඹවත් අහු වුණා නං black list කරලා බනානා බෝට්ටුවක පටවලා ආපහු ලංකාවට යවනවා ඩැඩා කිව්වේය / එදා රෑ බල්නූර් කෝල් කරයි / ප්‍රසාද් අපතයෙක්. නියුඩ් ඩාන්ස් කරනවා බලන්න යන කෙනෙක්- බල්නූර් කියයි

හොඳින් පිරිමි හෝර්මෝන නිපදවෙන කෙනෙකුට අනිත් අයට වැඩියෙන් ලිංගික ආශාවන් ඇති නොවී තියේවියැ?

හතලිහේදී... විසිවෙනි කොටස
මූ මහ වනචරයෙක්නෙ-  බල්නූර් කිව්වා / පව්! ප්‍රසාද්ගේ පිරිමි හෝර්මෝන වැඩි ඇති / එයාගේ අතපයේ වුණත් යහමින් පඬි වැවිල තියෙනවනෙ. හොඳින් පිරිමි හෝර්මෝන නිපදවෙන කෙනෙකුට අනිත් අයට වැඩියෙන් ලිංගික ආශාවන් ඇති නොවී තියේවියැ? /  යසිරුලා අපේ ගෙදරට එති / උදේ මොකද වුණේ? / වැඩට යන එක නවත්තනවද? / ජීවිතේදී risks ගන්න වෙනවනේ / සමන්තිගේ වෙඩින් එක ඉවර වෙනකල් මම නිවාඩු ගන්නං / ඒ නිවාඩුවෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන තෑගි ටිකක් ගන්නට ගියාමයි පෙනුණේ; Hounslow වෙනස් වෙලා තියෙන තරම / AI තාක්ෂණයෙන් පරණ ෆොටෝ අලුත් කෙරෙයි / ප්‍රසාද් කෝල් එකක් දෙයි / හමු වෙන්නට කියයි / ‘නිමල්, අහීර් මහත්තයා තව ඉන්දියන් එකෙක්ව වැඩට අරං. ඌ ලොකු වංශේක එකෙක්. මට ඌව පේන්න බෑ’ ප්‍රසාද් මැසිවිලි කියයි / බන්ටි බ්‍රාහ්මණ කුලේකලු- ප්‍රසාද් අඩු කුලේකලු / මිනිහත් මගෙත් එක්කම බස් එකට නැංගා

හතලිහේදී... විසිඑක්වෙනි කොටස
සවුත්හෝල්වලින් ඩබල් ඩෙකර් බස් එකට නැංග ප්‍රසාදුයි මායි තව දෙතුන් දෙනෙකුයි විතරයි උඩ තට්ටුවේ උන්නේ / ‘ඔයා නියුඩ් ඩාන්ස් බලන්න යනවද’ මං ඇහුවා / යන විත්තිය ප්‍රසාද් කිව්වා / ඒ ගමන්ම මගේ අත අරගෙන එයාගේ කලිසමේ ගොල්ෆිය හරියට උඩින් තියලා තද කළා / මගේ අතට අහු වුණේ යකඩ පොට්ටනියක්! / ප්‍රසාද්ගේ ඇඳුම් තියෙද්දීම මගේ අතට දැනුණා ගිනියම් වෙලා ගැහෙන යකඩ දණ්ඩක පහස / ඊළඟට මගේ අත ලවා දිගටම කෙරෙව්වේ අර ගිනියම් යකඩ පොට්ටනිය මිරිකිල්ල; එයාගේ සුකුරු මුදා හැරීම සිදු වෙන තුරු / බස් එකෙන් බැහැලා ප්‍රසාද් අපේ ගෙදර පෙනෙන තෙක් මානෙට ඇවිත් ආපහු ගියා / මඟුල් ගෙදරට සාරියක්ද ඔසරියද අඳින්නේ යන්න අම්මාට ප්‍රශ්නයකි / ඩැඩා හා වාදය / ‘ලොකා, වෙඩිම දවසට අපේ අම්මා gold ජුවෙලරීසුයි silver ජුවෙලරීසුයි දෙජාතියම දාන එක නවත්තන්න ඕනි.’ සෑම් කියයි / අපේ අම්මා taxවලින් බේරීම සඳහා ඇගේ සල්ලි බැංකුවක තැන්පත් කළේ නැත / කළේ රන් බඩු මිලදී ගැනීමය  

හතලිහේදී... විසිදෙවෙනි කොටස
ශ්‍රී ලංකාවේ ටැක්ස් නොගෙවන්නෝ / ‘දෘඩ වීමේ ගුණය’ Samටත් අඩු නැතිවම තියෙයි. ඒ නිසාමය සමන්තිත් බිමලුත් ආර්ථික වශයෙන් ස්ථාවර තත්ත්වයකට එනතුරු ඔවුන්ගේ විවාහය පමා කළේ. එයාලගේ පෙම් සබඳතාව පටන් ගනිද්දීම ඔවුන් ඒ තීරණයට ඇවිදින්ය / සමන්තිලාගේ විවාහයේ එක සාක්කිකරුවෙකු වූයේ මාය. / එතකොටත් මල්ටිපල් මයෙලෝමාවේ ලකුණු මට තිබුණාද? / 2025 මගේ උපන් දිනයට චූටි නංගි දීපානි එයාගේ දරුවන් දෙදෙනෙකුත් සමඟ ලංකාවට එන්න හදයි / දීපානි අතේ එවිය යුතු මොනවාදැයි සෑම් ඇහුවා / ‘බ්ලොග් postවල දාන්න ඔයාගෙ වෙඩින් ෆොටෝස් එවන්න’ කියලයි මං කිව්වේ 

මංගල්‍යෝත්සවය තිබුණේ...

හතලිහේදී... විසිතුන්වෙනි කොටස
සෑම් ඉක්මනින්ම වෙඩින් ෆොටෝස් එව්වාය / ඒවා මේ පෝස්ට්ස් සරසයි; අතීතය මතක් කරයි / ඒවා බලද්දීය මතක් වුණේ; ඒ වෙද්දී අජිත් මල්ලීත් එංගලන්තයට පැනගෙනය / මංගල්‍යෝත්සවය තිබුණේ ‘කන්ට්‍රි ක්ලබ් සහ විවාහ මංගල්‍ය මධ්‍යස්ථාන’ ශාලාවකය. ‘හතලිහේදී දෙවෙනි කොටස’ට comment එකක් එවූ Ano මහත්මා නිසාය, මේ මංගල ශාලාවේ වැදගත්කම මට ඒත්තු ගියේ. / අපේ අම්මලා විවාහ වුණු වෙලාවේ ගත් මංගල ඡායාරූපය අනුව- මංගල මල් කලඹට යොදා තිබුණු මල් වර්ගය මට හොඳට මතකය / සෝමා පුංචිගේ විවාහයේ මල් කලඹත් ඊට සමානය / ඒ මල් වර්ගය මැඩෝනා ලිලීය / සෝම පුංචිගෙ ලොකු දියණිය අනෝමාට අනුව ඒ මල් කලඹ හදල දීලා තිබෙන්නේත් අපේ තාත්තාය / සෑම්ගේ වෙඩිමේ කැපී පෙනුණු රූමතියකි; දීපානි / මොහ්රා ෆිලුමේ Tu Cheez Badi Hai Mast Mast ගීතයට කට්ටිය නටපු නැටුම / නැටුම් කෝච්චිය / ‘කෑමට ගියහම තමයි වැඩේ’ ඩැඩා කියයි; හැබෑවකි- සේරම ගිතෙල්වලින් නාවලාය / අම්මා විනාඩි පහෙන් පහට ගිහිං ‘Thank you Bimal’ කිය කියා එනවාලු- සෑම්ට ඒ ගැන තරහයි- ‘මම කුණු මාළු කෑල්ලක්ද- බිමල් ඒකට කර ගැහුවද’ / එතැන් සිට මම අම්මා ළඟින්ම වීමි!

හතලිහේදී... විසිහතරවෙනි කොටස
පැයක් විතර යද්දී අම්මාට ‘මගේ පලිහ ඇල්ලීමේ රාජකාරිය හෙවත් මුවා කිරීමේ රාජකාරිය’ ගැන ඉව වැටෙයි / අම්මාගේ තර්ජනය / රාජ භෝජන / කඩේ පුංචිගෙ පෝරුව හදා තියෙන්නෙත් අපේ තාත්තාලු / මංගල සාදය ඉවර වී අපි ගෙදර ආවේ රෑ මැද්දේ. එතකොට 1994 අගෝස්තු පළමු වෙනිදත් වෙලා. හරියට නින්ද ගියාද කියලවත් නොදැන හීනලන්තයේ අතරමංව ඉඳිද්දී... මහ හයියෙන් කවුද දොරට තඩි බාන සද්දේ ඇහුණා / “ලොකූ... ලොකූ. Call for you!” / නිඳි මරල ඉන්න දවසේ කව්ද යකඩො ටිකක් දවල් වෙනකල් නිඳා ගන්නවත් නොදෙන්නේ...

එහෙමය මං වහන්සේ ‘හතලිහේදී 24වෙනි කොටස’ ලියා අවසන් කළේ.
ටෙලිෆෝන් කළේ කවුරුන්දැයි ඒ පෝස්ටුව කියවූ කිහිප දෙනෙකුම අහලත් තිබිණි. තවත් හංගන්නේ මොකටද? දැන් කියන්නෙමි.  ලයින් එකේ හිටියේ යසිරුය.

“නිමල්, අද මං ගියා මිස්ටර් අහීර්ව හම්බ වෙන්න. මාව දැක්ක ගමන්ම මනුස්සයා ඇහුවේ ඔයාලගේ වෙඩින් එක ඉවරයිද කියලා. ඊළඟට ඇහුවේ නිමල් ආයිත් වැඩට එයි නේද කියලා... මනුස්සයට ඔයාව හොඳට හිතට අල්ලලා පාටයිනෙ. Garment එකේ දෙතුන් දෙනෙක්මත් ඔයාව මතක් කර කර ඉන්නවලු...
ඒක නෙවෙයි නිමල්ලගේ මහතැන; ඩැඩා මොකද කියන්නේ? වැඩට යන්න එපැයි කිව්වද...” යසිරු ප්‍රශ්න වැලක්ම ඇහුවා.
මං ඒවා අහගෙන උන්නේ අඩ නින්දෙන් වගේ. ඒත්, වැදගත්ම ප්‍රශ්නෙට උත්තර දෙන්න මං අමතක කළේ නෑ.

“මම ආයෙත් වැඩට යන්නයි ඉන්නේ, යසිරු!”
“අන්න හරි! එයාලට ලොකු order එකක් හම්බ වෙලා. මං එහෙනං මිස්ටර් Aheerට කියන්නද ඔයා වැඩට එයි කියලා...’
“කමක් නෑ... කියන්න. අනිද්දා ඉඳලා එනවයි කියනවද තරහ නැතිව...”

ඉතිරි හරිය ඉතා ඉක්මනින්...