දිව්‍ය අංගනි සේ මම සැරැසී - එකොළොස්වෙනි කොටස

චිත්‍රකතා ඇඳීමේ කෙරුවාව මට යාදුන්නේ නැති වුණත්..................

මට චිත්‍රකතා ඇඳිල්ල යාදුන්නේ නැතත්, අපේ නාට්‍ය කෙරිල්ල නම් තිතට කෙරුණේය; අබරන් මාස්ටර් වියෝ වෙලාත්! අනේ, අබරන් මාස්ටර් හිටි-හැටියේ වියෝ වුණේ හොරු අරගෙන ගියා වගෙය!

අපේ ගෙදර පැදුරු සාජ්ජයකට සම්මාදම්වී, ඥාති සහෝදරයෙකු ඇරලවන්නට ගිහිං සම්පත් පුංචිහේවා නීතීඥතුමා නොඑන ගමන් ගියා මතකද? 

ඒ 2008 අවුරුද්දෙය. ඒ විපත්තිය වුණේ මහ රාත්තිරියේ එකට විතරය. සම්පත්ගේ වාහනය හැප්පුණේ, මහරගම ඉඳලා කොළඹට යන අතරේය; නාවින්නේ ආර්පිකෝ ප්‍රදර්ශනාගාරය පහු කරනවාත් එක්කම ඇති වංගුවේ- වම් පැත්තේ තිබුණු විශාල යකඩ කණුවකය.

අබරන් මාස්ටර් ආවේ කොළඹ පැත්තේ ඉඳලාය; මහරගමටය. එයාගේ කාරය හැප්පී තිබුණේත් පාරේ වම් පැත්තේය. එකම ඉසව්වේ.... හැබැයි දෙපැත්තේ! අවුරුදු 40 ක විතර පරතරයකුත් ඇතිවය.

මාස්ටර්ට කාර් එකක් තිබුණු බව මේ පෝස්ටු මාලාවේ මුලදී කියවුණා මතකයි නේද. එයා ගමන්-බිමන් ගියේ ඒකෙය. 

විපත්තිය වුණේ හැන්දෑකරේකය; හතරට පහට විතර වගෙය. මං හිටියේ පේව්මන්ට් එකේ රජ වෙන්නට ගිහින්ය. මාස්ටර්ලගේ ගෙදරට එද්දීම වෙනසක් පෙනිණි. සෙනඟක් එකතු වෙලාය. මං ගෙට අඩිය ගහනවාත් එක්කම ඇන්ටි විලාපයක් දුන්නාය!

ඇස්වල කඳුළු තටාකයක්ම පුරවාගෙන.............

“අනේ රංජි පුතේ මාස්ටර්.......!” S අක්කා හිටියේ ඇන්ටිව වත්තන් කරගෙනය; ඇස්වල කඳුළු තටාකයක්ම හිර කරගෙනය. ඇන්ටිව පුටුවක වාඩි කරවා ඉවරවී S අක්කා මට කතාව කීවාය.

“රංජි මල්ලී, මාමා එද්දී කාර් එක හැප්පිලා. හයියෙන් යන කෙනෙකුත් නෙවෙයිනේ...... කවුරුවත් දන්නේ නැහැ මොකද වුණේ කියලා. G අයියා ගියා ඉස්පිරිතාලෙට. මාමා අන්තරා වෙලාලු.” හැම මළ දානයක්ම මතක ඇතත් මේ සිදුවීමේ නම් මට මතක ඇත්තේ ඔච්චරම විතරය. අනෙක් හැම දෙයක්ම blank ය.

මළගමින් පස්සේ මගේ ස්ථාන මාරුවක් සිදුවුණු බව මිස, ඒකෙ විස්තරත් හුප්පේය.

මගේ අනුමානය නම් ඒ නිසා 1967 අවුරුද්දේ ‘විධුර’ නැටුවේ නැති බවයි. වසරක දෙකක වෙනස මොකක්ද, මේ හඳට යාම වැනි ඉතිහාස ගතවෙන දෙයක්යැ? ඒ කාල නිර්ණය චුට්ටකට පැත්තකින් තියලා............

“ඔය ආර්පිකෝ එක තියෙන තැන නිමල්ට මතකද ලොකු කැලෑවක් තිබ්බා?”

“කැලෑවක්ම නෙවෙයි දේවිකා නංගිලාගේ අම්මේ. එතැන තිබ්බේ පොඩිසිඤ්ඤොමරං මණ්ඩියක් නේද. ලොකු කැන්ද ගස් වගයක් නං තිබුණා වගේ......”

දැන් ඔය ආර්පිකෝ ෂෝ room එක තියෙන හරියට ඒ කාලේ කිව්වේ පෝරමෝල වත්ත.............

“හරි නේන්නං. ඔය මතක තියෙන්නේ. ඉස්සර ඔතනට කිව්වේ ‘පෝරමෝල වත්ත’ කියලා. ආර්පිකෝ නමක් නං අපි දැනගෙන හිටියේ නැහැ. රිචඩ් පීරිස් එක කියලයි කිව්වේ. 

ඒකෙ නළාවක් ගැහුවද කොහෙද....වැඩ පටන් ගන්න-ඇරෙන- කෑම වෙලාවල්වල. පළාතේ හුඟක් අය ඒකෙන් තමයි වෙලාව දැනගත්තෙත් උදේ-හවස දෙකේ.”

“මට මතක ඒ මණ්ඩියෙ තිබිච්ච සිල්පර කොටන් තොගේ... අනෙක තමයි දැන් ඔය කුණු ගොඩකරලා හදලා තියන පිට්ටනිය...”

එතකොටය දේවිකා නංගිලාගේ අම්මා හෙවත් සෝමාවතීටත් ඒ විත්තිය මතක් වුණේ. 

“ඒක නේන්නං නිමල්, පාර අයින දිගේ රූස්ස මාර ගස් පෙළක් තිබුණා. පල්ලමේ ඉඳලාම වෙල් යාය. වත්තේගෙදර පාරේ එහා කොනෙන් නාවින්නට එන ගුරුපාරටත් යතහැකි නියර දිගේ! එහෙම තමා අපි ඒ කාලේ ගියේ-කරේ. මොකෝ දැන් වගේ බස්- three වීල් තිබ්බා කියලය.”

මේ විදියට අතීත තොරතුරු හාරා-අවුස්සද්දී පෙනෙන්නේ අප කොතරම් අතීතකාමී අයද කියන එකය! අතීතය අපට කොතරම් නම් පාඩම් කියා දෙනවාද? ඉතිහාසයක් නැති අයට වර්තමානයක් තිබුණත් අනාගතයක් තියේවිද?

“දැන් මොනවා කරන්නද? කොහොම හරි නාට්‍යය පෙන්නනත් ඕනැනේ. බන්දු, තමුසේ කොයි විදියෙන් හරි තමුසෙගෙ කොටස කරනවා..... මට තමයි දෙබස් කියන්න වෙන්නේ.” තාත්තා හොඳටම තැවුණේය. 

කවුදෝ කෙනෙක් ඉලිප්පූ පොල් කෑලි ගොන්නක් පුච්චලා ගෙනැවිත් ...........

ඒ අස්සේ කවුදෝ පුච්චපු පොල් කෑලි වගයක් උස්සාගෙන ආවේය. පොදු වැඩක් කරද්දී ඕනෑ කරන්නේ පටන් ගැනීම විතරය. ඊට පස්සේ උදව්-පදව් ගොඩක් ලැබෙනවාමය!

“ඕකත් කාලා බලනවා බන්දු. හොඳ වෙලාවට තමුසෙට වැඩිය ඩයලොග්ස් නැත්තේ. පුච්චපු පොල් කනකොට උගුර හරියනවා!” 

ඒ කතාව විශ්වාස කළ හින්දාද කොහෙද පූර්ණකයා දිගටම හිටියේ පිච්චූ පොල්වලින් කට පුරවාගෙනය. එහෙම ඉන්දදීත් ඒ යක්ෂයා ඉන්නට ඇත්තේ නම් යක්ෂ හිතිවිල්ලකුත් හිතේ හංගාගෙනය. ඒ බව හෙළිවුණේ තවත් ජවනිකා කිහිපයකට පස්සේය.

කාළගිරි පර්වතය මුදුනේදී එරන්දතී නාග කන්‍යාවිය පූර්ණක යක්ෂ සේනාධිපතියාට පොරොන්දුවක් දෙයි. “මගේ මෑණියන්ගේ දොළ සංසිඳුවාලීමට විධුර පණ්ඩිතයන් වහන්සේගේ හෘදය මාංශය ගෙනවුත් දෙන්නේ නම් මම ඔබගේ පතිනිය වන්නෙමි!”.

‘දැක්ක දාම සිත් ඇදී ගියා ප්‍රියේ - පෙම් තොටිල්ලෙ මා ඉතින් ඔබේ ළයේ’ කියලා එරන්දතී කිව්වාම පූර්ණක full ජොලියෙන් පිටත් වෙන්නේ, විදුර පඬිතුමා පර-සක්වල ගහලා හරි මරා දමා හදවත අරන් එන්නටය. 

ඒක නිකම් බැරිය. ඒ කාලේ යක්කු වුණත් ගුණ ධර්මයකට අනුව වැඩ කළ අය වූහ. 

කුරු රජ්ජුරුවෝ මදිය නොකියන්නම දාදු කෙළියට ඇබ්බැහිවූ සූදු අන්තුවෙකි!

කුරු රටේ රජතුමාට සේවය කරන විදුර පඬිතුමා රජුට අයිති වස්තුවකි. අන්සතු වස්තුවක් බලෙන් හෝ හොරෙන් හෝ ගැනීම නීචකමකි. රජතුමා එතරම් උතුම් වස්තුවක් නිකම්ම-නිකම් යකෙකුට දෙන්නේත් නැත. එය දන්නා යකා ඒකට ක්‍රමයක් හොයයි.

කුරු රජතුමාගේ ලොකු දුබලතාවක් යකාට අහුවෙන්නේ එතකොටය. 

ඒක මේ ‘ව්‍යාඝ්‍රා’ ගහන්න වෙන තාලේ දුර්වලකමක් නොවේ! වියාග්ඝරා නැතිවුණාට මොකෝ, ඉස්සර රජ්ජුරු ගොල්ලන්ටත් වාජීකරණ අවුසද ඕනේ වුණාලුනේ; දැන් ඉන්න වයෝවෘද්ධ ලොක්කන්ට වගේම. 

හැබැයි කුරු රජතුමාට තිබුණු දුබලතාව adict වීමකි. උන්නැහේ සූදු අන්තුවෙකි; දාදු කෙළියට එක පයින්මය. පූර්ණකයා රජා එක්ක දාදු කෙළියි. ඒ විදුර පඬිතුමාව ඔට්ටුවට තියලාය. රජු පරදියි.

“දැන් සමරේ... ජාතක කතාවේ නම් තියෙන්නේ පූර්ණක විධුර පණ්ඩිතයන්ව පර-සක්වල ගහන කතන්දරයක්ලු. ස්ටේජ් එකේ අපි ඒක කරන්න යන්නේ මෙහෙමයි. තමුසේ පුටුවකට දකුණු කකුල තියලා..... මෙන්න මෙහෙම, ඒ කකුලෙ දණිස්ස උඩින් දකුණු අතේ වැලමිට තියාගෙන කල්පනාවක් කරනවා.....” අපේ තාත්තා සමරසිරිට කියා දුන්නේය. 

(අපේ සුනිලුයි මායි එක්ක මීන සංහාරය කළේ මේ සමරසිරි හෙවත් සුදු මල්ලීය.)

“තමුසේ ඉන්න ඕනි ඇඟ පණ නැති කරලා. එතකොට තමුසේ..... බන්දු; තමුසේ යකා වගේ ස්ටේජ් එකට ඇවිත් සමරේගේ අනෙක් අතින් ඇදලා අරන්, රවුමක් කරකවලා විසි කරනවා ඉස්සරහට.... හරිනේ. සමරේ මුල පොඩ්ඩේදි විතරයි ඇඟ පණ නැති කරලා ඉන්න ඕනේ. බන්දු තමුසෙගෙ අතින් ඇදලා කරකවනකොට පෙන්නන්න ඕනේ එයා තමුන්ව කරකවනවා වගේ... තේරුණා නේද. එහෙම කැරකිලා ගිහින් බිමට වැටෙන්නයි තියෙන්නේ.”

අලි පැටියෙක් ඇදගෙන වැටුණා වාගෙය විධුර පණ්ඩිතයන් වහන්සේ කැරකී ගිහින් පඩිපෙළෙනුත් ....

ඒ සීන් එක විසි-තිස් වතාවකටත් වැඩියෙන් පුරුදුවී හිටි නිසා වරදින්නට ඉඩක් තිබ්බේ නැත. ඒත් පූර්ණකයා කළේ පුරුදුවී හිටි විදියට නොවේ.

එක වතාවක් වෙනුවට දෙවතාවක්ම විදුර පණ්ඩිතයන්ව කැරකෙව්වේය. විසි කරන බව පෙන්නනවා වෙනුවට ඇත්තටම විසි කළේය. 

ඒකෙන් වුණේ සමරසිරිව කැරකී; විසිවී ගොස් වේදිකාවේ ඉස්සරහ පඩි පේළියේ පඩියකිනුත් පහතට පෙරළී යාමය. අලියෙකු පෙරලුණා වාගේය, සමරසිරි ඇද වැටුණේ. යමක් වැරැදුණු බව කලින්ම පෙනුණේ ඉස්සරහ තිරය අයිනේම උන් තාත්තාටය.

“සමරේ.... සමරේ....” තාත්තා විධුර පණ්ඩිතයන්ට කෙඳුරුවේය! සමරසිරි කෙඳිරිගාගෙන නැඟිට්ටේ ඇත්තටම අමාරුවෙනි; වේදනාවෙනි. පූර්ණක යකා ඒ දිහා බලාගෙන හිටියේ උද්දාමයෙනි! ඒ උගන්නලා තිබුණාටත් වැඩියෙන් වගෙය.

එඩිතර සර්පයා මත්ස්‍යයෙකු දියේ ගිලීමෙන් වළක්වා ගත්තේය. - අද මාධ්‍යවල ප්‍රවෘත්ති වාර්තාකරණය මෙපරිදිය! (පරිවර්තනය මගේය.) fb එකේ දුටු මේ ෆොටෝ එක වගේම උද්ධෘතයත් හරිම ෂෝක්ය.

අද මාධ්‍ය මඟින් ප්‍රවෘත්ති වාර්තා කරන ක්‍රමයටම එදා පූර්ණක යක්ෂයාත්......

එදා බන්ධුල ජයකොඩිගෙන් එහෙම කළේ ඇයිදැයි කවුරුන්මවත් ඇහුවේ නැත. ඇහුවා නම් බන්දු කියනවා ඇත්තේ ‘තව ටිකක් හොඳට ඇක්ට් කළා’කියලාය. දොරේ හඬත්, පඩේ හඬත් හඳුනන නිසා බන්දු එහෙම තාත්වික රංගනයක යෙදුණු හේතුව අපට රහසක් නොවිණි.

විධුර නාට්‍යයටත් ආධාර එකතු කරන්නට ගියේ නළු-නිළියන්මය! 

එහෙම වචනෙට කිව්වාට අපේ කිසිම නිළියෙක් ඒ ගමන්වලට සහභාගී නොවූවාය. නාට්‍ය වේදිකාවේ පෙනුමට නිකම් පෙනී හිඳින්නටවත් අපට හිටියේ, බොහොම අමාරුවෙන් ඇහිඳගත් කෙල්ලන් කිහිප දෙනෙකු කොට..... මොන ආධාර එකතු කිරීමේ ගමන්ද?

“......2005 විතර වෙද්දී මම නාමෙල්-මාලිනී පුංචි තියටර් එකේ වැඩක් ඉල්ලගෙන එහෙ නතර වෙනවා.වේදිකා පරිපාලන සහායකයෙකු හැටියට මම වැඩ කළා. 

ඒත් එයට එන වැඩිමල් පරම්පරාව සමඟ ඇතිවන මතවාදී ගැටුම් නිසා එතනින් ඉවත් වෙන්න සිද්ධ වෙනවා. බුද්ධික දමයන්තයි, ධනංජය කරුණාරත්නයි පටන් ගෙන තිබුණු ඕෆ් තියටර් පදනම මඟින් නාට්‍ය පෙන්නුවා. අනුර ඒකනායක කළ ලෝකාන්තයට ආදරය කරන්න නාට්‍යයේ සමනලී ෆොන්සේකා පළමුවෙනි වතාවට වේදිකා නාට්‍යයකට සම්බන්ධ වෙලා හොඳම නිළියත් වෙනවා. මම තමයි ඒකෙ ස්ටේජ් මැනේජර්. 

ඕෆ් තියටර් එකේ අපට යැපෙන්න ක්‍රමයක් නැති වුණාම නාට්‍යයක් කරන්න කියලා බුක් මාර්ක්  ගහලා ඒවා විකුණලා ජීවත් වෙන්නේ..........”

අපට යැපෙන්න ක්‍රමයක් නැති වුණාම නාට්‍යයක් කරන්න කියලා............

2019 මාර්තු 28 සරසවිය පත්තරේට අරුණි මුතුමලී සපයා තිබුණු ලිපියකය මේ කොටස තිබුණේ. ඒ ටික පත්තරේට කියලා තිබුණේ ‘සුළඟ අප රැගෙන යාවි’ චිත්‍රපටයේ අධ්‍යක්ෂ නුවන් ජේ (ජයතිලක) කලාකරුවාය.

නාට්‍ය, චිත්‍රපට වැනි ක්ෂේත්‍රයන්ට පිවිසෙන්නට පෙරුම් පුරන නවකයන්ට විඳින්නට වෙන ගැහැට පොඩි නැත; නිමකුත් නැත. 

නුවන්ලා වික්කේ ‘බුක් මාර්ක්ස්’ ය. එයාලා වැනි තවත් පිරිසක් කළ ‘සම්‍යක් ප්‍රයෝගයක’ට එක විදියකින් මමත් දායක වීමි. ඒ අච්චු ගැහීමෙනි. එහෙම අච්චු ගැහුවේ නාට්‍ය ටිකට්ය!

දවසක් ප්‍රෙස් එකට ආවේ හරිම කඩවසම් හාදයෙකි. ඇත්තටම ඔහු උස, උසේ තරමට මහත, පැහැපත් යව්වනයෙකි. ඕනෑම තැනක කැපී පෙනෙන මට්ටමේ ප්‍රභාවක් හිමි කෙනෙකි. ආවෙත් තනියම නෙවේ. කලාව කරන බව ඇඳුම-පැළඳුමෙන් පවා පෙන්වන කොල්ලන්-කෙල්ලන් ගණනාවකුත් පිරිවරාගෙනය. 

එයාලා අර තරුණ නායකයාගේ අනුගාමිකයන් බව නිකම්ම පෙනෙයි.

එයාලා ඇවිත් තිබුණේ නාට්‍ය ගැන පත්තරයක් මුද්‍රණය කරවාගන්නටය. ඔහොම අයව එවන්නෙම මගේ ළඟටය. හරියටම කියනවා නම් ඒකේ මිල ගණන්, මුලින් ගෙවිය යුතු අත්තිකාරම් වගේ කප්පරක් විස්තර අසාගන්නටය; ඇවිත් තිබ්බේ. 

අජාසත්ත, විදුර වගෙ නාට්‍ය ගණනාවක් කරලා, ඒවාට සම්බන්ධ වීම නැවතී තිබුණත්, මෙහෙම උදවිය ආවාම මගේ හදවත උණුවෙයි. මට පුළුවන් උපරිම සහයෝගය දෙන්නේ ඒ නිසාමය.

මෙහෙම උදවිය ආවාම මගේ හදවත උණු වෙයි........

නාට්‍ය පත්තරේට කොටේෂන් අරගෙන ගිහින් දෙවෙනි දවසේ ඒ නඩය ආපහු ආවෝය. නාට්‍යයක ටිකට් ගහගන්නට. “මිස්ටර් නිමල්, අපේ ටිකට්ස් පොත් වගේ අමුණලා හදන්න ඕනේ නැහැ. ලූස් දුන්නාම ඇති.” එහෙම කියනකොටම මට හිතුණේ හොරයක් තියෙන බවය.

 “....අනෙක් කාරණේ තමයි, ප්‍රින්ට් කළාට පස්සේ ප්ලේට්ස් අහක දාන්න එපා. සමහර විට අපට ඒවා තව ගහගන්න ඕනෙවෙයි....”

දැන් සැකය තහවුරුය. මේ මගඩි නාටකයකි. 

ඕෆ්සෙට් ක්‍රමයට යමක් මුද්‍රණය කරද්දී ප්ලේට්ස් (මුද්‍රණ තහඩු) යළිත් පාවිච්චි කළ හැකිය. එහෙත් ඒවායේ තිබෙන දේ වෙනස් කළ නොහැකිය. 

නාට්‍යයකට ටිකට්ස් මුද්‍රණය කෙරෙන්නේ, දිනය- පෙන්වන ශාලාව ආදියත් එක්කය. ඉතින් එහෙම ටිකට්ස් යළි-යළිත් ගහන්නට යනවා නම්, ඒක තක්කඩිකමක් නෙවෙයිද?

වත්තේ පොල් කඩන්නට ආ එකා වත්තේ ඔප්පු-තිරප්පු, හතර මායිම් හොයන්නේ නැත. තමුන් ආ රාජකාරිය කරනවා මිස. මටත් වුණේ ඒකමය. ඊටත් වඩා මා දන්නා තරමින් නම් එවැනි මුද්‍රණ ඇණවුමක් ලැබුණාම ඒකෙ පැටිකිරිය හොයන්න යන සිරිතක් එදා තිබ්බේ නැත; අදවත් තියෙනවාද?

වත්තේ පොල් කඩන්නට එන මිනිහා හතර මායිම් හොයමින් ඉන්නේ.........

අපි ඒ ටිකට්ස් මුද්‍රණය කළෙමු. ඒ හොඳම කඩදාසිවලය. ඔහුට ඕනෑ වුණේ එහෙමය. ගනකම ආර්ට් පේපර් කඩදාසියේ, 4 කලර්වලින්. 

ටිකෙන්-ටික අපේ හිතවත්කම් ලියලද්දී එයාලගෙ ප්‍රයෝගය එළි වුණේය.

ඒ ටිකට්ස් විකිණුවේ බම්බලපිටියේ මැජෙස්ටික් සිටි වැනි ‘පොෂ්’ සාප්පු සංකීර්ණ ඇතුළේය. හොඳට ඇඳ-පැළඳගත්, අව් කන්නාඩි දමාගත් නියම කෙල්ලන්-කොල්ලන්ය; එයාලගෙ කලා ශාලිකාවට ‘සපෝර්ට්’ එකක් විදියට ටිකට් එකක් ගන්නට ඇරයුම් කරමිනි. 

නාට්‍යය තියෙන්නේ මාස හයකට විතර පස්සේ දවසකය. ප්‍රසිද්ධ නැති හෝල් එකකය. 

ටිකට් එකක් ගන්නවා මිස, ඒක පරෙස්සම් කරගෙන මාස පහ-හයක් තිස්සේ නාට්‍යයක් බලන්නට පෙරුම් පුරන්නේ මොන ජගතාද?

අන්තිමේදී නාට්‍ය පත්තරයත් ගැහුණේය; මාස කිහිපයක් තිස්සේ.

පස්සේ අර ගෝලයන් සමහරෙක් කලාව විකලාවවී ආපහු ගම්වලට ගිහින්ය. සමහරුන් අලුතෙන් ඇවිත්ය. නඩේ ගුරා ලෝක ප්‍රසිද්ධ නාට්‍ය ශිල්පියෙකු ගැන හරබර- අගනා පොතකුත් අච්චු ගැස්සෙව්වේය. රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලකදී සම්මානයකුත් දිනා ගත්තේය! 

කලා උණෙන් පෙළෙමින් ඔහු හා හිටි ටික දෙනෙක් දැන් රූපවාහිනී තිරයේ ඉන්නවා පෙනෙයි. එකියකට නම් හරියටම හරි ගිහින්ය. ඇය විදේශිකයෙකු හා විවාහවී නර්තන පාසලක් පවත්වාගෙන යයි.

මේ ටික කිව්වේ හැම නරකකම හොඳකුත් තියෙන බව කියන්නටය. 

ලියන්, කිරිල්ලියන් විතරක් නොව ඕනෑ තරම් xxවියන් පවා අද කලා කෙතට ඇවිත් බව.....

‘කලා උණ’ තියෙන සමහරුන්ට ‘උලා කන’ මට්ටමින් ඉන්නටත් වෙන බව පහදලා දෙන්නටය; එදා අපට නොහිටියාට අද නම් කලා ක්ෂේත්‍රවල ඕනෑ තරම් ‘ලියන්; කිරිල්ලියන් විතරක් නොව xxවියන්’ පවා ඉන්නා බව කියන්නටය.

ඉතින් අර කිව් විදියට ආධාර එකතු කරන්නට ගිහින් එන ගමනකදී බන්දුත් සමරේත් ගිනිරාමෙට පැටලුණාහ. රණ්ඩුව ඇවිළී ගියේ අප දෙන්නාම නොහිතූ විදියටය. අපය කිව්වේ අපේ ලොකු මල්ලී සුනිලුත්, මාත්ය.

එතකොට රෑ හතට-අටට විතර ඇතිය. තැනත් කියනවා නම් පමුණුව පාරේ ‘පද්මමාලි ට්‍රේඩ් සෙන්ටර්’ එක ඉස්සරහය. ඒ දැන්ය. 

ඉස්සර තිබ්බේ පියදාස මුදලාලිල කඩයයි, ගෙදරයිය. මගේ මුකුණුවැන්න මිටි වික්ක කඩය ඒකය! එතකොට සුන්නාත් මාත් දෙන්නාම පුංචිය. අප දෙන්නාම බලාගෙන හිටියේ ගෝරිය නවත්තන්නට විදියක් නැතිවය. 

සමරේත් බන්දුලත් දෙන්නා පාර පුරා පනිමින් ගුටි කෙළගනිති. දිගටම ඔහෙ ගහගත්තාවේ තව ටික දවසක්, ඊළඟ කොටස ලියන තෙක්!

පත්තෑයාට පෙත්තෙන් - හයවෙනි කොටස

සුරංගනී හාමුලගේ ගෙදරට යන අතරේ; මහරගමින් 112 (කොටුව හරහා කඩුවෙලට යන) ඩබල් ඩෙකර් බසයේදී අපේ අම්මා කියූ දෙකින් මගේ සතුට ඉහවහා ගියේය. “සුරංගනී හාමු කිව්වා ඔයාටත් බතික් කරන හැටිත් පෙන්නලා දෙනවයි කියල පස්සේ වෙලාවක.”

සුරංගනී හාමුලා හිටියේ බම්බලපිටියේ මෙල්බෝන් ඇවිනියු එකේ..........

සුරංගනී හාමු හිටියේ වැඩි ඈතක නොවේ. බම්බලපිටියේය. ඩික්මන් පාර, ගාලු පාරට වැටෙන තැනම ඉස්සරහින් sea side එකට තියෙන මෙල්බෝන් ඇවිනියු එකේය. 

අපරාදේ කියන්නට ඕනෑ නැත. මේ හාමුලා කවුරු-කවුරුනුත් ජන්මයෙන්ම ඉහළ පරම්පරාවල උපන් අය නිසාමද කොහෙද හුඟක්ම නිහතමානිය. මට නම් උද්ධච්ච; ඔළුව ඉදිමුණු අය හමුවී තියෙන්නේම අලුත් සල්ලිකාරයන් අතරේය. ඒ එයාලා නොතිබුණු තත්ත්වයක් ආරෝපණය කරගන්නට හදන හින්දා වෙන්නත් පුළුවන්ය!

“අනේ, ලීලෝ. ඔයාගේ පුතා පුංචි කොල්ලෙක්නේ. මෙයාද ගෙදරට හම්බ කරලා දෙන්නේ?” කියාගෙනය සුරංගනී හාමු උණුහුමින් මාව පිළිගත්තේ.

ඒ විතරක් නොවේ.ඉස්සෙල්ලාම මට සංග්‍රහයකුත් කළාය! කතා කළේ ඒ අතරේය. 

“මං නම් කියන්නේ, නිමල්ට බතික් කරන එක වුණත් ඉක්මනටම අල්ලගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. ලීලා..... පුතාටත් යන්න හදිස්සියක් නැහැනේ. smocking- cross stiches- රේන්ද ගෙතිලි පුළුවන් එක්කෙනාට මේක අමාරු වෙන්න විදිහක් නැහැ. අපි බලමුකෝ අදම පටන් අරන්.... ටුඩේ අයෑම් ෆ්‍රී”.

බතික් කරන්නට ගන්නා උපකරණ අතරේ ඡන්ටින්ස් ඉතාම වැදගත්ය. සියුම් වැඩ කරන්නට නම් මේවා නැතිව බැරිය!

“නිමල්, මට නම් මාස ගානක් ගියා හරියට වැක්ස් කරන්න ඉගෙන ගන්න. මං ඔයාට කියල දෙන්නම්, වැක්ස්  ටික පදමට උණු වුණාට පස්සේ ඡන්ටින් එකෙන් ඉටි කරන සිස්ටම් එක! බය වෙන්න එපා. ඉටි කළාට පස්සේ ඒ රෙද්ද නාස්ති වෙන්නේ නැහැ. ආයෙම ගන්න පුළුවන් උණු වතුරෙන් තැම්බුවාම.”

බතික් කිරීමේ අත්පොත් තබන්නට කලින්ම මගේ බය නැතිවෙලා ගියේය. 

රෙද්දේ තවරන්නේ උණු කළ ඉටිය. සායම් නොවේ. ඒ හින්දා සුරංගනී හාමුට වැඩි පාඩුවක් වෙන්නට ඉඩක් නැත. waxing පුරුදු වෙන්නට මං පාවිච්චි කරන රෙද්ද අහක දමන්නට වෙන්නේ නැතිය!

ඒ කාලයේ බතික් රෙදි ඇන්දේ පොහොසත්ම අය විතරය. කොළඹ හතෙන්, කුරුඳුවත්තෙන් ඒවා ටිකෙන්-ටික ගමට එමින් තිබිණි. 

මටත් බතික් කමිසයක් ඇඳීමේ වාසනාව ඒ වෙනකොටත් ලැබිලාය. කාගේදෝ ගෙදරක බතික් ඇඳුමක් මහද්දී ඉතිරි වුණු කෑලි ඉල්ලාගෙන ආ අම්මා ඒවා මූට්ටු කරලාය; මට ඒ කමිසය මසා දුන්නේ. 

ඒ කාලේ බතික් ඇඳුම් ඇන්දේ ඇති-හැකි උදවියයි!

එහෙම ගමට එන දේවල් ගැනය, ෆ්‍රෙඩී සිල්වා සින්දුවකිනුත් කියන්නේ. ‘එන්ගලාංතේ පරණ ෆැෂන්- ඒ පැත්තේ අලුත් ෆැෂන්- ඒ පැත්තේ පරණ ෆැෂන් - මේ පැත්තේ අලුත් ෆැෂන්’.

ඒ කමිසය දැක්ක දවසේ හිටන්ම මං හිතාගෙන හිටියේ බතික්වලදී රෙද්දේ සායම් තැවරීමක් කෙරෙනවා කියලාය. 

එහෙම කෙරෙන්නේ ස්ක්‍රීන් ප්‍රින්ටින්, රෙදි පින්තාරු කිරීම ආදියෙහිදීය.

‘බතික්’ ලංකාවට ආවේ යුරෝපීය රටකින් නොවේ. එහෙනම්? ආසියාතික රටකිනි!

ඒ කාලේ ඉඳලාම යමක් ගැන උනන්දුවක් ඇතිවුණු විට මගේ පුරුද්ද වුණේ, ඒ ගැන තොරතුරු හෙවිල්ලය. බතික් ගැන වුණෙත් ඒකය. 

ඒත් ඒ කාලේ මං හොයාගත් විස්තරවලටත් වඩා හොඳට බතික් ඉතිහාසය ගැන කියවෙන ලියවිල්ලක් වෙබ් අඩවියක නොබෝදා පළවී තිබිණි. එය ලියා තිබ්බේ පුන්‍යා චාන්දනී ද සිල්වායි. ‘ලංකාවට බතික් හඳුන්වා දුන් සෝමා- ඇය දැන් දසසිල් මාතාවක්....!!!’

ඒ ලිපියේ කියන්නේ ජාවා දූපත්වල මේ කලාව ඉතාමත් දියුණු බවයි.

රත්නපුරයේ හිටි සෝමා උඩබාගේ යුවතිය ........

එවකට සෝමා උඩබාගේ මිණිපුරයේ විසූ රූබර යුවතියක් වූවාය. 
“මේ අතර දෛවෝපගතව ඇය විවාහ ගිවිසගත්තේ 1950 දශකයේ යුග පුරුෂයෙක් වූ ප්‍රේමකුමාර එපිටවෙල මහතා සමඟයි. ස්වයංපෝෂිත ආර්ථිකය, දේශීයත්වය ගැන හදවතේ බැඳුන බන්ධනය වැනි සුවිශේෂීත්වයකින් යුක්ත ප්‍රේමකුමාර එපිටවෙල මහතා විවාහ පොරොන්දුව සමඟ සෝමා උඩබාගේ නම් තරුණියට තවත් යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළේය.”

අද කාලේ නම් ඒ යෝජනාව මොකක් වෙයිද? ටිකක් හිතා බැලීම රසික ඔබටම බාරය!

“විවාහ වෙන්න ඉස්සර අවුරුදු දෙකක් ශාන්ති නිකේතනයට ගිහින් කලා කටයුතු ඉගෙන ගෙන එන්න.... ඔහුගේ යෝජනාවයි.....”

ඒ අනුවය සෝමා යුවතිය ඉන්දියාවට ගිහින් තියෙන්නේ. විෂය නිර්දේශය වී තිබෙන්නේ චිත්‍ර හා මූර්ති ශිල්ප දෙකය. 

විෂය නිර්දේශය වී තිබුණේ චිත්‍ර ශිල්පය හා මුර්ති කලාව...........

“.......... ඒ අතර බතික් කලාව පිළිබඳව යාන්තමින් දැනුමක් ලබාදීමත් විෂය නිර්දේශයට ඇතුළත්ව තිබිණි....”

එතැනින් බතික්වලට වශී වුණු සෝමා තනිවම අත්හදා බැලීම් කරමින් ශිල්ප ප්‍රගුණ කළාය. ඊළඟට ලංකාවට.... සිරි ලංකාවට බතික් ගෙනාවේ ඇයයි. ස්තුතියි සෝමා උඩබාගේ මැතිනියනි! 

එහෙම කියන එක වැරැදිද මංදා, දැන් ඇය දසසිල් මාතාවක්නේ. ස්තුතියෙන් ඇයට පලක් නැත. ‘සසර ගමන කෙටි කර ගන්නට අවැසි ශක්තිය, ධෛර්යය, වීර්යය ඔබතුමියට ලැබේවා!’

රැකියා නැති තරුණ පෙළට නොමිලයේම බතික් ඉගැන්වූ සෝමා මැතිනිය, තවත් අයට ‘බතික් පාඩම් දහයක්’ රුපියල් 250/- කට ඉගැන්නුවාලු. සුරංගනී හාමුත් එහෙම ඉගෙනගත් එක්කෙනෙක් වෙන්නට ඇත.

ඉතින් සුරංගනී හාමු ‘සිග්මා’ බූමිතෙල් ලිප දල්වා, ඉටි තාච්චිය උණුවෙන්නට තිබ්බාය; ඉටි කරන විදිය පෙන්නුවාය. 

දැන් සිග්මා ළිප් තියෙනවාදැයි මා දන්නේ නැත. ඒවා මීට වඩා සිම්පල්ය. ලාබ වෙන්නටත් ඕනෑය.

“නිමල්, ඉටි ඕනෙවට වැඩිය උණු වෙන්නත් බැහැ, එතකොට කවර් කරන්න ඕනේ කරන ඒරියා එකෙන් එහාටත් පැතිරෙනවා. ඉටි නිවිලා තිබුණොතින්.... උඩින් වැක්ස් ගෑවිලා තිබ්බත්, යටින් රෙද්දට ඩයි උරා ගන්නවා!”

අත්තානං උපමං කත්වා- තමන් උපමා කොට හිතන නිසා, මට නම් මෙහෙම වෙලාවක ‘බතික් ගැන ඉගෙනගන්නට’ හිතෙයි. ඔයාලාටත් එහෙම හිතෙනවා වෙන්නැතිය. 

ඉතින් මේ සැරසෙන්නේ බතික් ගැනත් චුට්ටක් කියා දෙන්නටය. අනේ, තරහ ගන්න එපා. ටිකක් දැනගත්තාම මොකද වෙන්නේ?

වචන දාහකට වැඩියෙන් එක පින්තූරයක් වටිනවාලුනේ. ඉතින් මං ඔයාලට ආරාධනා කරන්නේ පහතින් ඇති බතික් බිත්ති සැරසිල්ල හොඳින් බලන්නට කියලාය. බැලුවාද?

මෙය ඉතා සරල බතික් බිත්ති සැරසිල්ලකි. භාවිත කර තියෙන්නේ කහ, කොළ, කළු වර්ණ තුනයි.

මුලින්ම මේක තිබෙන්නට ඇත්තේ සුදු රෙදි කෑල්ලක් විදියටය. 

ඉස්සෙල්ලාම කෙරෙන්නේ රෙද්ද හොඳින් සෝදලා ‘කැඳ’ ඉවත් කරගැනීමය. සමහර රෙදිවලට යහමින් කැඳ දමලා තියෙන නිසා ඒවා උණු වතුරෙන් තම්බලා; හෝදා ගන්නට වෙන තැනුත් තිබෙයි. සෝදලා කැඳ අයින් කරගෙන වේලා ගත්තාට පස්සේ තියෙන්නේ අලියාගේ රූපය රෙද්දේ ඇඳ ගැනීමය. 

ඒකට ගන්නේ පැන්සලය; එක්කෝ කාබන් කොළය. පැන්සල් ඉරිත්, කාබන් කොළ සටහනුත් හේදිලා යන නිසාය ඒ.

දැන් කරන්නේ සැරසිල්ලේ සුදු පාටින් තිබෙන තැන් විතරක් උණු ඉටිවලින් වැසීමය. ඒකට පාවිච්චි කරන්නේ ‘ඡන්ටින්’ (Tjanting) එකය. සමහර අත හුරු නැති අය නම් පින්සලකිනුත් ඒ වැඩේ කරනවාය. මට නම් ඒක එච්චර හරියන වැඩක් නොවේ!

“නිමල්, එක පැත්තක් වැක්ස් කළාට පස්සේ රෙද්ද අනික් පැත්ත හරවලා, ආයෙමත් අර වැක්ස් කරපු තැන් උඩින් වැක්ස් කරන්න ඕනේ!” සුරංගනී හාමු මට ඉගැන්නුවේ නම් එහෙමය. 

මෙතැන ඉන්නා වැඩි දෙනෙක් wax කරන්නේ රෙදි වම් අතේ රඳවාගෙනය. රතු ඊතලයෙන් පෙන්වන්නේ බ්ලොග්කරුවාය.
ඒ 'වස් කවි කීම' පෝස්ටුවලට අදාළ යුගයේය!

ඒත් ඉටි ටික හරි පදමට උණුවෙන් තියෙනවා නම්, පළපුරුදු කෙනෙක් ඉටි කළාම දෙවතාවක් ඒ වැඩේ කරන්නට වෙන්නේ නැත.

ඊළඟට රෙද්ද කහ පාටින් ඩයි කෙරෙයි. 

කරලා, සීරුවෙන්- පොඩි නොවෙන විදියට වතුරෙන් හෝදා ගන්නටත් ඕනෑය. ඒ වැඩිපුර තියෙන රසායනික දේවල් හේදෙන්නටය. ඉටි කළ රෙදි වේලන්නේ පවනේය; ඉර එළිය වැටෙන්නට නොදීය; අව්වට ඉටි උණුවෙන නිසාය. 

බැලූ බැල්මට නම් බොහොම පුංචි කාරණයකි. ඒත් එවැනි හින්නිකිතර කාරණයක් සැලකිල්ලට නොගත් හින්දා ඉකාරස් මාරයා වැලඳ ගත්තේලු.

ඩියෝඩලස්, ඉකාරස් දෙන්නා හිටියේ මිනොස් රජතුමාගෙ කාලයේ, ක්‍රීටයේය. ඩියෝඩලස් සහජ බුද්ධිමතෙකි; හැබෑ අයිඩියානන්ද කෙනෙකි. කොච්චරද කියතොත් ඩියෝඩලස් මිනොස් රජ්ජුරුවන්ට වංකගිරියකුත් හදලා දුන්නේය. 

කොයි කාලේ, කොයි රටේ හිටියත් රජ්ජුරු ගොල්ලත් එක්ක වැඩ කරන්නට ඕනේ පරෙස්සමෙන්ය. මතකයිනේ, දුටුගැමුණු රජ්ජුරුවන්ගේ බුලතා යෝධයා. පඩි නැති වැඩ කරන්න ගිහින් හිස්ගැසුම් කෑවා. 

ඒ අත්තටු ජෝඩු පැලඳගෙන අහසට නඟින්නට කලින් ඩියෝඩලස් ලොක්කා පුත්තරයාට............

ඩියෝඩලස්ට වුණෙත් ඒකමය. මිනොස් රජතුමා ඩියෝඩලස් ලොක්කාව නිවාස අඩස්සියේ තිබ්බේය. තනියම හෙමත් නොවේ. එකම පුතා ඉකාරස් එක්කය.

ගෙදරටම කොටුවී ඉන්නට ඩියෝඩලස් කැමති වුණේ නැත. 

වෙනින් රටකට පැනලා යන්නට මිනිහා ප්ලෑනක් ගැහුවේය. කුරුලු පිහාටු කන්දකුත් කිට්ටු කරගත් මිනිහා ලොකු අත්තටු ජෝඩු දෙකක් හැදුවේය. එකක් එයාටය, අනෙක පුතාටය. ඒ අත්තටු ජෝඩු පැලඳගෙන ඉගිලෙන්නට කලින් තාත්තා පුතාට අවවාදයකුත් දුන්නේය.

“ඉගිල්ලිලා උඩින් යන්න ගත්තාම පිස්සු හදාගන්නවා හෙම නෙවෙයි. උඩට ගිහින් අනිත් අය පුංචියට පෙනෙනකොට තව-තව උඩ යන්න හිතෙයි. හැබැයි පුතේ, ඕනෙවට වැඩිය උඩ ගියොත් නම් බිමටත් වැටිලා, බෙල්ල-අත-පයත් කඩාගෙන තමයි නවතින්න වෙන්නෙ.”

ඩියෝඩලස් එහෙම කිව්වේ අත්තටුවල පිහාටු සවිකරලා තිබුණේ ඉටිවලින් හින්දාය. මොන, අද ඉන්නා නොට්ටිගෙ පුතාලා වගේම ඉකාරසුත් අහසට නැංගා විතරය. ඔළුව උදුම්මා ගත්තේය. සූරිය දිව්‍ය රාජයාටත් ඉහළින් පියාඹන්නට වීරිය ගත්තේය.

වැක්ස් කරන්නට මී ඉටිත්, පැරෆින් ඉටිත් පාවිච්චියට ගැනෙයි.....

හිරු රශ්මියට ඉටි උණුවී පිහාටු හැලෙන්නට විණි. ඉකාරස් බිමටම ඇදගෙන වැටුණේ එතකොටය. මං ඔය කතාව නම් දැනගත්තේ බතික් කරන්නට අරන් සෑහෙන කාලයකට පස්සෙය.

එහෙම හිරු එළිය වැටෙන්නට නොදී, පවනේ වේලාගත්තාට පස්සේ කරන්නේ සැරසිල්ලේ කහ පාටින් ඇති කොටස් සේරමත් උණු ඉටිවලින් වැසීමය. 

දැන් සැරසිල්ලේ වැඩිම කොටසක් ඉටිවලින් වැහිලාය. 

ඊළඟට කොළ පාටින් ඩයි කරගැනීම, සේදීම, වේලා ගැනීම. ඊට පස්සේ, කොළ පාටින් ඉතිරි කරගත යුතු කොටසුත් ඉටිවලින් වසාගෙන කළු පාට දැම්මාම ඇත්තේ තව චුට්ටකි. සැරසිල්ල හොඳින් සෝදා උතුරන වතුරේ ඔබමින් කීප වරක් තම්බා ගැනීම!

මේ waxing රාජකාරියේදී ඉටි වර්ග දෙකක් පාවිච්චියට ගැනෙයි. මී ඉටි. ඒවා ගන්නේ මී වදවලිනි; මිලෙන් වැඩිය; නමුත් පොඩි නැමීම්වලට එහෙම ඔරොත්තු දෙයි, ඉරි තලන්නේ නැත. 

ලී රාමුවක රෙද්ද සවි කරගෙන ඉටි කරන්නේ සරොම්, සාරි වැනි ලොකු රෙද්දක් ඇති විටය.
එමෙන්ම සියුම්කමෙන් අඩු; ලොකු මෝස්‌තර යොදන විටදීය............

වැඩියත්ම මී ඉටි පාවිච්චි කරන්නේ බිත්ති සැරසිලි වැනි සියුම් බතික් නිර්මාණ කරද්දීය.

අනෙක් ඉටි වර්ගය පැරෆින් වැක්ස්ය. තේරෙන හිංගලෙන් කියනවා නම් ඉටිපන්දම් ඉටිය.

වතුරට වඩා ඉක්මනින් ඉටි උණු වෙයි. ඒ වාගේම සිසිල් වෙද්දී ඉක්මනින් නැවත කලින් තත්ත්වයටම පත්වෙයි. 

මේ අලියාගේ බිත්ති සැරසිල්ල දිහා බලන අතරේ, කහ පාට පසුබිමේ කළු පාටින් තියෙන ඉරිතලා;පිපිරී ගිය ලකුණු පෙනෙනවාද? ඒවා ඉටි තැවරූ පසු ඉරිතලා ගිය තැන්ය. 

බතික්වලදී පසුබිමට බොහෝ විට මේ cracks- ක්‍රැක්ස් යොදාගන්නේ උවමනාවෙන්මය.

“මෙහෙමයි ඡන්ටින් එකට උණු ඉටි අරගෙන රෙද්දේ ඉටි ගාන්නේ. පරෙස්සමින්... අපිට ඕනේ තැන්වලට විතරයි. වෙන තැන්වලට ඉටි වැටෙන්නේ නැතිවෙන්න රෙද්ද අල්ලාගෙන....” සේරම වචනවලින්ම කිව්වාම හරියැයි? මං ඔය කිව්වේ එදා සුරංගනී හාමු මට කිව් ටිකය. 

වමතින් රෙද්ද අල්ලාගෙන, දකුණතින් ඉටි තවරන ටූල් එක අරන් wax කරනවා වගේම,  රෙද්ද ලී රාමුවක ගහගෙනත් wax කරන්නට පුළුවනිය. ඒත් එහෙම කරන්නට ගියොත් ලොකු ඉඩක් ඕනෑ වෙයි.

නිර්මාණයක් ඔප කරගන්නට 'ක්‍රැක්ස්' පාවිච්චියට ගත් අවස්ථාවකි; මේ!

    පහනින් පහන් සිය ගණනක් ඇවිලුව           ද

    එ පහන් සිලෙහි එළි අඩු නොව දිලෙන   ලෙද

    ලොවැ අන් සතුන් ගුණ පළ කරමින්   නොමද

    සුපසන් ගුණෙනි වැජඹෙති සුජනෝ       පබඳ  

-කියලා ‘සුභාෂිත’යෙ කවියක් තියෙනවා. 

ඒක දැනගෙන හරි; නොදැන හරි සුරංගනී හාමු මට බතික් කරන හැටි කියලා දුන්නා. කිසිම ඉරිසියාවක්, කුහකකමක් නැතිව. 

ඔයාට පින් සුරංගනී හාමු! එදා මං නමොවිත්තියෙන්ම ඡන්ටින් එක අරගෙන wax කරන්න වාඩි වුණාම ඔයාත් මගේ ළඟින්ම හිටියා. අම්මෙක් වගේ; වැඩියත්ම හරි ‘දයාබර අක්කියෙක්’ වගේ කියන එක.

“නිමල්, අන්න හරි. ඔහොම ඉටි ටිකක් ඡන්ටින් එකට පුරවලා අරන්.... බාගෙට. බාගෙට පුරවාගන්න! අන්න හරි. 

දැන් රෙද්දේ තිත්-තිත් තියන්න හෙමින් සැරේ. ෂෝක්නෙ ළමයෝ. 

ඔය ෂෝක් එකට තියන්නේ. දැන් රවුම් ටිකක් අඳින්න බලන්න. පුංචි.... ඔව් පුංචි රවුම් ටිකක්.... ඉටි ටික නිවීගෙන එනවා වගේ දැනෙනවා නම් 

ඡන්ටින් එකේ තියෙන ඉටි ආයෙම තාච්චියට දාලා උණු ඉටි අරගන්න...”

 මුල් පේළි 3 ඇත්තේ  මූලික මෝස්‌තර හතකි. ඊළඟ පේළිවලින් දැක්වෙන්නේ
ඒ මූලික හැඩතල යොදාගෙන නිර්මිත මෝස්‌තර කිහිපයකි.

බතික්වලදීත් මූලික හැඩතල ටිකක් තිබේ. ඒවා එක-එක විදියට එකතු කරගැනීමෙන් මෝස්‌තර හදා ගැනීම ලෙහෙසිය. 

එකම සයිස් එකට බෝල ටිකක්, කොටු ටිකක්, දැති ටිකක්, අඹගෙඩි ටිකක්, බින්දු ටිකක් උණු ඉටිවලින් රෙද්දේ අඳින්නට ඇහැකි නම් වැඩේ ගොඩේ-ගොඩය! එහෙම හපන්කම් බැරි උදවියට රෙද්දේ මෝස්‌තර පිටපත් කර ගන්නටත් කාලය වැය වෙයි.

මට හිතෙන විදියට නම් බතික් කලාවෙදී වැඩියත්ම මට පිහිට වුණේ චිත්‍රකතා- මෝස්‌තර අඳින්නට තිබුණු ආසාව බවයි. බතික් කෙරුමෙක් වෙන්නට උදව් වුණේ, සිංහල සැරසිලි මෝස්‌තර ගැන හොයන්නට උනන්දු වීමය!

“අනේ දරුවෝ, ඉස්සර රේන්ද ගොතපු, වැඩ දාපු මැහුම්-ගෙතුම් කරපු මට වෙලා තියෙන දේක හැටි! දැන් උඹේ උදව්ව නැතිව ඉඳිකට්ට නූල අමුණාගන්න බැහැ. අනිච්චේ දුක්ඛේ... සංසාරෙක හැටි!” 

රේන්ද ගොතපු, යස රඟේට මැහුම්-ගෙතුම් වැඩ දාපු මට දැන් උඹේ උදව් නැතිව..........

අපේ ආච්චී මට එහෙම කිව්වේ ඉඳිකටුවට නූලක් දමලා දුන්නාමය. මටත් අනාගතයේදී ඒ ඉරණමම අයිති වෙතැයි එදා මට හිතුණේ නැත. අනේ, දැන් මාත් වියපත්වී තියෙන හැටි! දුර්වලවී හිටින හැටි!! 

දැන් ඉතිරිව තියෙන්නේ ඉස්සර හපන්කම් ගැන වරුණ කීමේ හැකියාව විතරය.

ඒත් මොකෝ? තවමත් කියා අහවර කරන්නට බැරි තරම් හපන්කම් - මෝඩකම් - පුරසාරම් ගොන්නක් මගේ මතක සංචිතයේ තිබේ. එයින් තව ඩිංගක් ඉස්සරහදී කියවමු!

දිව්‍ය අංගනි සේ මම සැරැසී - දහවෙනි කොටස

වේදිකාවේ කොනකට වෙන්න තිබුණු, කළු රෙද්දකින් වහපු මේසයක් උඩ; වැරැදුණා- කාළගිරි පරුවතේ උඩ ඉන්න එරන්දතී කුමාරිකාව දිහා බලාගෙන දිසානායක හේවගේ ගුණපාල හෙවත් අපේ තාත්තා බල්-බල් සද්දෙන් සිංදුව පටන් ගත්තා. (මං කලින් කිව්වනේ, අපේ  තාත්තට තිබ්බේ සිංදු නොකීමේ හැකියාව!). 

බන්දුල ජයකොඩි හෙවත් පූර්ණක යක්ෂ සේනාධිපතියා හේබාලා ගිහින්, රූකඩයක් වගේ කට හොලවමින් රංගනයක යෙදුණා. උගුර බැරැන්ඩි නොවී තිබ්බා නම් මිනිහා ‘රාවණ’ රජ්ජුරුවන්ට වුණත් තේජස් පෙන්නාවි! පව් බන්දුල!

උගුර බැරැන්ඩිය නොතිබුණා නම් මිනිහා රාවණ රජ්ජුරුවන්ට වුණත් .......

    දෙව් ලොවේ දිව්‍ය අංගනියක් වගේ//

    පර්වත මුදුනේ - හිඳ ගී ගයනේ//

    කවුද කියන් මට පහදාල මේ වරේ

    දෙව් ලොවේ දිව්‍ය අංගනියක් වගේ....

බන්දුට පුරුදු කරවලා තිබුණේ ‘කවුද කියන්’ කියලා කියද්දී අඩි පොළොවේ හප්පන්න. 

“ළමයා, ඒ කාලේ මං පූර්ණකයාට ඇඳලා  ඇවිත් ඔය සිංදුව කියද්දී, කවුද කියන් මට පහදාල මේ වරේ කෑල්ලෙදී අඩිය පොළොවේ හප්පන සද්දේ හෝල් එකේ එහා කෙළවරටම ඇහුණා!” නාට්ටියේ සම අධ්‍යක්ෂණය කළ අබරන් මාස්ටර් බන්දුට කිව්වේය. බන්දු මට කිව්වේ ඒ කාලේ වේදිකා, ලෑලිවලින් හදලා තිබුණු නිසා එහෙම සද්දේ ඇහෙන්නට ඇති කියලාය.

“හරි මාස්ටර්, එදාට මං කරන්නම්. දැන් තියාම ඔහොම අඩි පොළොවේ හප්පන්න ගියොත් මට වැඩට යන්න වෙන්නේ කොර ගගහා.” බන්දු කිව්වේ ඇත්තටමය. 

ඒකෙන් නම් අබරන් මාස්ටර්ගේ මූණත් ‘නාලු’ වෙලා ගියේය. ඒක ටිකාක් හරි හරිගියේ අපේ තාත්තා ආධුනික පූර්ණකයාගේ ඇඟට ගොඩ වුණාමය. “අයිසෙ බන්දු. වැදගත්, වැඩිහිටි අය යමක් කිව්වම අහනවා. මූණටම දමල අනිනවා වගේ කතා නොකර!”.

සල්ගල ට්‍රිප් එක ලැහැස්ති කළේ නැන්සි ආච්චිය.

බන්දුල ජයකොඩි එහෙම වෙලාවට නම් නිස්සද්ද වෙයි. 

ඒත්, පස්සේ කාලෙක පිළිකාවකින් පීඩා විඳ මරණයට පත් වෙන තුරුමත් ‘පොල්ලෙන් ගහන්නා’ වගේ කතා කිරීමේ පුරුද්ද නම් මිනිහා අතෑරියේ නැත. ඒ දවස්වල බන්දු වැඩ කළේ ‘සිටි කැරියර්ස්’ එකේය. එයාත්, බන්දුගේ පොඩි අයියා අතුලත් දෙන්නාම ඒ කොම්පැණියේ ‘බර උස්සන්නෝ’ වූහ. එයාලා හිටියෙත් නැන්සි අක්කලාගේ වත්තේය. 

මගේ චූස් එකේදි කියූ සල්ගල ට්‍රිප් එක ලැහැස්ති කළේ ඒ ඇන්ටිය.

ඉතින් තාත්තා සිංදුව කිව්වාට බන්දුට ‘හොඳ ගැම්මක්’ ආවේ නැති බව හොඳටම පෙනුණේ එරන්දතීටය. ඒක එරන්දතීගේ උත්තර දීල්ලටත් බලපෑ බව කියන්නම වෙයි. රඟපාද්දී සහාය නළු-නිළියන්ගේ කොටසුත් හරියට කෙරෙන එක ‘මූඩ්’ එකට එන්නට ලොකු උදව්වකි. මං ‘තර්ගයේ’ දෙවෙනි කොටස කිව්වෙත් හිතේ අමාරුවෙනි.

    නා ලොවේ නාග රාජාගේ දෝණි මං//

    මෑණියො මාගේ - විමලා දේවී//

    එරන්දතී වේය මේ මාගේ නාමේ

    නා ලොවේ නාග රාජාගේ දෝණි මං ........

නියම හෙළයන් කියන්නේ යකුන්ටද? නිමලුත් යකෙක් තමයි.....

අබරන් මාස්ටර් එතැන නොහිටි එක අප කාගෙ-කාගෙත් වාසනාවකි. නැතිනම් ස්ටේජ් එක උඩදීම මාස්ටර් ආලවකයා වෙනවා නිසැකය. 

ආලවකයා යකෙකි. නියම හෙළයනුත් යකුන්ලු. ‘නිමලුත් යකෙක් තමයි’ කියලාත් සමහරුන් කියා තිබේ. මෙතැනදී මට නම් වැදගත් වෙන්නේ යක්කුන්ට රහස් රැකගත හැකිද කියන එකය. ඔව්! මේ ඡේදයේ මුලින් කී කරුණු අනුව, නිමල් දිසානායකත් යකෙකිය යන පදනම මත-තර්කයක් ගොඩ නඟන්නේ නම් යකුන්ටත් රහස් රැකගත හැකිය. හැබැයි......

මං මෙච්චර කාලයකට කටේ කෙළ බිම නොහැලූ රහසක්ය දැන් කියන්නට යන්නේ. මේ කාරණාව දන්නේ අප හතර දෙනෙකු විතරය! 

ඒ වෙලාවේ අප හිටියේ අර කලින් කියූ කුරුඳු කැලයේ නාන ළිඳ ළඟය. අපය කිව්වේ S අක්කාත්, ප්‍රසාද්ලගේ අක්කලා දෙන්නාත්, මාත්ය.

ඒ වෙලාව අපට අපේම නිදහස් ලෝකයක් විවර කර දෙයි. අර ගැටවරියන් දෙන්නාගෙන් එක්කෙනෙක් නම් තොරතෝංචියක් නැතිව ඕනෑම දෙයක් කියයි. සමහර දේවල් නම් සොහොයුරියක් ඉස්සරහදී කියන්නට බැරි තරම්ය. ඒත්, එහෙම වෙලාවට ඔව්වා තකන්නේ කවුද? නාන්නට ගියාට වැඩියෙන්ම අපේ වෙලාව ගතවුණේ ඔහොම කතා කියන්නටය. 

එතැන පොඩිම එකා හින්දා මං කළේ නිස්සද්දව  අහගෙන ඉඳිල්ලය.

නාමින් හිටි එකිය කියූ වලත්ත කතාවකට හිනා වෙන්නට ගිහිං....

එදා, එකියක් නාමින් ඉඳිද්දී තව එකියක් සබන් ගාමින් හිටියාය. අනෙකිය හිටියේ ඇඳුම් උනා දිය රෙද්ද අඳිමිනි. නාමින් හිටි එකිය කියූ වලත්ත කතාවකට හිනාවෙන්නට ගිය තෙවැන්නීගේ අතින් දිය රෙද්ද ගිලිහිණි. 

දෙයියෝ සාක්කි! ඇගේ ‘උකුළ ළැම හස - මලවි කරළිය’ සේරම එළියේය; ගැටයෙකු ඉස්සරහය. ඇත්තම කිව්වොත් වැඩියෙන්ම ලජ්ජාවට පත් වුණේ මාය. මහරගම ජාතික තරුණ සේවා සභාව ඉස්සරහින් යද්දී මට ඒ සිදුවීම නිතර මතක් වෙයි. අර දැරියන් තුන්දෙනාගෙන් දෙන්නෙකුත් ඉඳහිට මහරගමදී මුණ ගැහෙයි. දැන් එයාලා ආච්චිලාය. 

හැබැයි ඇබැද්දිය වුණේ කාටදැයි දැන් මට මතක නැත! 

ඔහොම දේවල් නිසා ටිකක් රසවත් වුණත්, ඉක්මනින්ම අබරන් වාසභවනය මට තිත්ත විණි. එහෙත් එතකොට මා හොඳටම ඇට්ටරවී තිබුණේ නැත. එහෙම වෙලා තිබුණා නම් 

‘වස් කවි කීම 3’ පෝස්ටුවේදී කියූ පන්නේ මගඩියක් කරන්නට තිබිණි.

වැඩියත්ම මට රුස්සන්නේ නැතිව ගියේ S අක්කාට කෙරුණු කෙනෙහිලිය. ඒත් ඒ මනුස්ස ප්‍රාණියා ගනිච්චියකට ගත්තේ කෙහෙල්මල් ඔලිව් ඔයිල් ගැන විතරය.

රස මිහිරි ආකරයක්ම වුණු 'මිහිර' පත්තරයට මං වහ වැටුණේ..........

එච්චර බන්ධන- තහංචි ඇති තැනක ඔලිව් තෙල් ගන්නට S අක්කාට සල්ලි කොහෙන්දැයි මට හිතෙන්නේ දැන්ය. කොහොම වුණත් මා එහි සිටි මාස කිහිපයෙදී දෙතුන් වතාවක්ම ඒ රහස් රාජකාරිය මා’තින් ඉටුවිණි. ඒ නිසාමදෝ S අක්කාත් නිතරම මට අඩු-පාඩුවක් වෙන්නට නොදුන්නාය.

ලේක්හවුසියේ ‘මිහිර’ පත්තරයට මං වහ වැටුණේ ඒ දවස්වලය. ඇත්තටම  මිහිර රසමිහිරි ආකරයක්ම විණි!

‘ඔන්න බබෝ ඇතින්නියා’ චිත්‍රකතාවේ හිටි ‘බූ, බබා, බටකොළ ආච්චී’, ‘යෝධයා හා පඬිතුමා’ අපේ ගෙදර උදවිය තරමටම මට කිට්ටු වූහ. ඒවා චිත්‍රයට නැඟූ මිහිරේ එස්.ඒ. දිසානායක සූරීන්ගේ අත්සන පවා මට නම් ඇති කළේ ලොකුම චමත්කාරයකි! 

හතරැස් හැඩයට දිගට-හරහට වැටී තිබුණු ඉරි කැබලි ඔස්සේ එස්.ඒ. දිසානායක අකුරු හොයන්නට මං කොච්චරක් නම් කාලේ කන්නට ඇතිද? ඒක කොච්චරට හිතේ කාවැදුණු එකක්ද කියනවා නම් පැය ගණනක් වැය කරලාය දිසානායක මහත්තයාගේ අත්සන හොයාගත්තේ.

රතු ඊතලයෙන් පෙන්නා ඇත්තේ එස්.ඒ. දිසානායක මහත්තයාගේ අත්සනය.

සත විසිපහකට,‘මිහිර’ මිහිර බෙදන්නට පටන්ගෙන තිබුණේ 1964 ජුලි 27 වෙනිදා ඉඳලය. මට ඉනාව කැවුණේ අවුරුදු හතරක විතර ‘කැකුළු වියේ හිටි’ මිහිරෙනි.

අබරන් මාස්ටර් වැඩ කළෙත් ලේක්හවුසියේමය. මුද්‍රණ අංශයේමය. ෆොර්මන්වරයෙක් විදියට කියලාය මට ඇහී තිබුණේ. දවසක් මාවත් එහාට ගෙන්නාගෙන ගිහින් පත්තර අච්චු ගැහෙන හැටිත් පෙන්නුවේය. ඒ මං පේව්මන්ට් එකේ රජ වෙන්නට යන ගමනකදීමය. 

‘ඒබ්‍රහම්, කොලුවාගේ රජ සූට් එකත් සූට්කේස් එකේම තියෙන නිසා අපි මිනිහගේ ෆොටෝ එකක් අරන් පොඩි නිව්ස් එකකුත් ‘ජනතා’වට දාමු!” කවුදෝ මාස්ටර්ට කිව්වේය.

“රංජි. උඹ කැමතිද?” මාස්ටර් ඇහුවේය. මං කළේ ඔළුව උඩට-පහළට හෙලවීමය. 

(අපේ ඩැඩාට ලොකුම හිසරදයක් වුණු ඔය ඔළුව හොල්ලන බාසාව ගැන කලින් කියලා තිබෙනවාය.) 

ඒ සුවිශාල ගොඩනැඟිල්ලේම කාමරයක් අද්දරදී රජ සූට් එක ඇඳගත්තාම මගේ ෆොටෝ එකක් ගත්තා මතකය. ඒකත් එක්කමය ජනතා පත්තරයේ විස්තරය තිබුණේ. 

වනිතා විත්තියේ ‘අටකගේ ගින්න නිවන්න නටන නිමල්’ව බේරපු වේයෝ ‘ජනතා’වේ විස්තරේ එහෙම පිටින්ම කාලා දැම්මෝය. අපේ රටේ දේශපාලුවන් වගේමය; උනුත් වැඩියෙන් තරහ ජනතාව එක්ක වෙන්නැති.

අබරන් මාස්ටර් වැඩ කළෙත් ලේක් හවුස් එකේය. දවසක් මාවත් එහාට............

අවුරුදු ගණනාවක හිට ලේක්හවුසියට ගිහින් ඒ පින්තූරය හොයන්නට මගේ හිතේ තිබිණි. හැබැයි දවස් 33 ක පරණ පත්තර හොයන්නට වෙනවාය. 

1967-68-69 අවුරුදුවල. ඔක්තෝබර් 3-13 දිනවල. මං ගියෝතින් නම් ඉස්සෙල්ලාම හොයන්නේ ඔක්තෝබර් 10 වෙනිදා දින තුනේ පත්තරය. හීනෙන් වගේ මතක තියෙන්නේ එදා පළවුණු පත්තරේ ෆොටෝ එක වැටුණු වගයි.

ඒක විතරක් නොවේ; ‘මුව දඩයම’ත් හොයාගන්න හිතෙන ගොඩේ තියෙයි. 

ඒ කිව්වේ කරුණාසේන ජයලත්ගේ මුව දඩයම නොවේ. ජයලත් මහත්තයා සදාකාලික නින්දට වැටුණාටත් පස්සේ ‘කුරුප්පු-පද්මා-ජයලත්’ ත්‍රිකෝණ ප්‍රේම වෘතාන්තය ‘ගොළු හදවත’ට පාදක වුණු හැටි හෙළි කළ කාලයේ තිබුණු ජවය අදත් මට තියෙනවා නම්........ මගේ ‘මුව දඩයම’ත් හොයාගන්නවා හොයාගන්නවාමය.

ඔය කාලයේදී චිත්‍රකතා අඳින පිස්සුව තදින්ම මගේ ඔළුවට ගහලාය. සිසිර විජේසිංහයි මායි

දෙන්නා හරි-හරියට තරග වැදී එව්වා ඇන්දේ ඒ කාලයේය. මට නම් පිස්සු double වුණේ බන්ධුල හරිශ්චන්ද්‍ර මහත්තයා නිසාය. 

‘දිනමිණ’පත්තරේට තීරු චිත්‍රකතාවක් ඇන්ද බන්ධුල හරිශ්චන්ද්‍ර මහත්තයා වැඩියෙන් ඇන්දේ බණ කතන්දරය. නල දමයන්ති, දේවස්මිතා, සද්දන්ත, හේලෝ වගේ වයිවාරන්න කතන්දර අඳින්නට ගත්තේ පස්සෙය; ඒ නවයුගය, සිළුමිණ පත්තරවලටත් චිත්‍රකතා අඳින කාලයේ වෙන්නට ඕනෑය.

අබරන් මාස්ටර්ට නම් චිත්‍රකතාවල වගක්-වටනාකමක් තිබ්බේ නැත. ගෙනාවෙත් ජනතා පත්තරය විතරය. 

මං එයාලට පෙන්නුවේ බන්ධුල මාස්ටර්ගේ චිත්‍ර බලාගෙන ඇඳපු ඒවා...........

අර නාන සගයන් ගොඩේ හිටි කෙල්ලන් දෙන්නාත්, එයාලගෙ මල්ලී ප්‍රසාද්තුත්, S අක්කාත්, අල්විස් මිසීලගේ ගෙදර ළමයිනුත් මගේ ඇඳීමේ හැකියාව වර්ණනා කළේ ‘මුරුංගා’ ගහේ උඩම අත්තට මාව නංවමිනි.

මං එයාලාට පෙන්නුවේ බන්ධුල මාස්ටර්ගේ චිත්‍ර බලාගෙන මං ඇඳපු ඒවාය. ඒක කළෙත් සිය-දහස් වතාවක් විතර ඇඳලා-ඇඳලා පුරුදු වුණාමය. එහෙම කරලා චිත්‍ර ශිල්පියෙක් වෙන්නට බැරි බව මේ මෝල් වහන්සේ ඒ දවස්වල තේරුම් ගත්තේ නැත.

“....... බටකොළ ආච්චි කියන නම මං ඇහුවෙ අපේ අම්මාගෙන්.මං පුංචි කාලයේ අපේ අම්මා බටකොළ ආච්චි ගැන කියනවා. හරිම කෙටියෙන් බටකොළ ආච්චි ගැන අම්මා කිව් කතාව මගෙ හිතේ ඇඳුණේ මේ විදියටයි. බටකොළ ආච්චිට එළදෙනෙක් හිටියා. මේ එළදෙන අරගෙන යන්න හැමදාම බටකොළ ආච්චිගේ පැල අසලට කොටියෙක් එනවා....

...,එවිට ඈ බැන වදිමින් කැත්තක් රැගෙන එළියට එනවා. එතකොට කොටියා ටික-ටික පසුපසට යනවා. බටකොළ ආච්චිගෙ පැලට බටකොළ සෙවිලි කළ නිසා බටකොළ ආච්චි කියනවා.....” (සෝමපාල අල්විස්) එස්.ඒ. දිසානායක මහත්තයා දිනමිණ පත්තරයේ සන්ධ්‍යා කරුණාරත්නට කියා තිබිණි. ඒ 2010 ජුනි 22 වෙනිදාය.

1959 වසරේ ඔක්තෝබර් 29 වෙනිදා ප්‍රංශයේ උපන් Asterix වීරයා.........

දිසානායක මහත්තයාගේ පුතණු චරිත දිසානායක ‘කැඩපත’ට 2016 දී පවසා තියෙන තොරතුරුවල අපූරු විත්තියක් තිබිණි. කොච්චර චිත්‍ර ඇන්දත් දිසානායක මහත්තයා ලේක් හවුස් ගොඩනැඟිල්ලේ පිළිගැනීම් කවුන්ටරයෙන් එහාට පිය නඟා නැත! 

(දිසානායකලා හැමෝම මාන්නක්කාරයෝ වෙන්ටෑ!)

ඒ කාලයේම වාගේ ප්‍රංශයේ Rene Goscinny රචනය කළ චිත්‍රකතාවක් Albert Uderzo අඳින්න පටන් ගන්නවා. 1959 ඔක්තෝබර් 29 වෙනිදා ඉඳලයි එය පළවෙන්නේ. ඒකෙ තමයි Asterix උන්නැහේ හිටියෙත්. 

පුදුමේ කියන්නේ ඇස්ටරික්ස්ගෙයි, යෝධ රාළහාමිගෙයි සමානකම් බොහොමයි. වැඩත් එක වගේද වුණේ කියලා නම් හොයන්න ඕනේ මං නෙවෙයි, වෙනින් කවුරු හරි.

“පත්තරයට එවන චිත්‍රකතා ඉන්දියන් ඉන්ක්-කළු තීන්තෙන් සුදු කඩදාසියේ තනි පැත්තේ ඇඳ එවිය යුතුය!” කියලා උපදේශයකුත් මගේ ඇහැ ගැහුණේ ඔය සංදියේ. එතෙක් අප එක්සයිස් පොත්වල කාබන් පෑන්වලින් ඇන්දා විතරය. 

පහුවදාම මං හිටියේ සරසවි පොත් සාප්පුවේය. දැන් චිත්‍රපට නිෂ්පාදක ප්‍රේමසිරි මහත්තයා හිටි සාප්පුව ඒකය! ඉන්දියන් තීන්ත කුප්පියකුත්, කටු පෑනකුත් අරගෙන මං ආපහු ආවේ රටම දිනන චිත්‍ර ශිල්පියෙකු වීමේ හීන දකිමිනි.

ගොයියෝ, තරහ වෙන්න එපා. ඔය ළමයාගෙ අම්මා ඔහෙව වදලා තියෙන්නෙ කහඹිලියා ගාලකට.........

චිත්‍රකතාව අඳින්න ගත්තාමය මට ඒකේ රඟ තේරුණේ. 

මළඉලව් කටු පෑනට තීන්ත පුරවන්නට බණ්ඩියක් නැතිය. කුප්පියේ ඔබමින් ඉවසිල්ලේ, සීරුවට අඳින්නට ඕනෑය. මොන ඉවසිල්ලක්ද? ඊට අවුරුදු 10 කට පස්සෙ, හරියටම මගේ ගතිගුණයක් විශ්ලේෂණය කළ ‘බෙන්තොට මුදලාලි හෙවත් මඩවිට පටබැඳිගේ සිරිසේන මහත්තයා’  1975 දී මට කිව්වේ මෙහෙමය.

“ගොයියෝ, කිව්වට තරහ වෙන්න එපා. අම්මපා, ඔය ළමයාගේ අම්මා ඔහෙව වදලා තියෙන්නෙ නම් කහඹිලියා ගාලක් උඩට!” (මං බෙන්තර ගඟෙන් එතෙර හිටි ඒ වකවනුව ගැන යන්තමින්වත් කියවුණේ මේ දැන්ය.)

ඉතින් එහෙව් ඉවසිල්ලක් නැති ‘නිදි’ සුදු කඩදාසි ගොන්නක්ම විනාශ කරමින් චිත්‍රකතාවක් ඇන්දේය.

සතතාභ්‍යාසය! ඒ වචනය පවා මං ඉගෙන ගත්තේ ඊට අවුරුදු තිහකට විතර පස්සෙය. මොන වැඩක් කරන්නට ගියත් නිතර එහි නිරත වීම වැදගත්ය. අත්දැකීම් ලබන තරමට කෙරෙන කාරිය වඩා පිරිපුන් වෙයි. 

මේ දවස්වල නම් මං නරඹන්නේ 'වීරයා ගෙදර ඇවිත්' ටෙලි නාට්‍යය විතරය!

එහෙම නොවෙනවා නම් වෙන්නේ ටෙලිනාටකවලදී විතරය. මුලින් හොඳට හිටි අයත් ඔළුව ඉදිමෙද්දී හරක් වෙති. අලුත් නළු-නිළියන් විතරක් නොවේ, නිෂ්පාදක අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේත් හොඳකම නිසාම දැන්-දැන් මා වැනි මොට්ටයන් රූපවාහිනිය නරඹන්නේ නැත. (මේ දිනවල මා බලන්නේ ‘වීරයා ගෙදර ඇවිත්’ විතරය.)

රජතුමෙක් අසීමිතව මත්පැනෙහි ගැලෙයි. ඔහුගේ දියණිය ඇගේ උපන් දිනය දවසේ පියාගෙන් ඉල්ලන්නී මතින් තොර වෙන්නටය. (ඒ මතට තිත තියන්නට හෙම නොවේ).  

‘මං බොන්නේ අතීතය අමතක කරන්නයි. ඔබව දකිද්දී මා කළ පාපයක් නිබඳව සිහිවෙනවා!’ පියා කියයි. ‘මං දවසක් දඩයමේ ගියා. පඳුරක් මුවාවෙ හිටි මුවෙකුට විදලා, එතැනට ගියාමයි දැක්කේ, ඒ මුව හමක් ඇඳගෙන හිටි මවක්. එයා අතේ පුංචි බිලිඳියක් හිටියා. ඇයව රැකබලා ගන්නැයි ඉල්ලමින් තමා අර කාන්තාව මියැදුණේ. ඒ බිලිඳිය ඔබයි.’ 

ඒ මගේ චිත්‍රකතාවේ කතාවය.

කන්දක් විළි ලා මා වැදූ ‘මී පැටික්කිය’ ලේක්හවුසියට ගෙනිච්චේ අබරන් මාස්ටර්ය. මට හිතෙන්නේ මාස්ටර්ගෙ servise එකට සැලකුවා වෙන්නට ඇතිය; ඊළඟ සතියේ ‘ජනතා’ පත්තරේ ළමා පිටුවේ ‘නිමල් දිසානායක’ගේ ‘මුව දඩයම’ පළවී තිබිණි. 

පඳුරක් මුවාවෙ හිටි මුවෙකුට විදලා, එතැනට ගියාමයි දැක්කේ...........

සහතිකෙන්ම මට ලජ්ජාවේ බැරිව ගියේ එතකොටය. තීන්ත ගොජවී, හැළී තිබුණු ඒකත් වේයෝ නොකෑවා නම් මේ මැට්ටාගේ මැටි වැඩේ පෙන්වන්නට තිබිණි. ස්තුතියි වේයනි!

ඒ චිත්‍රකතාව පළවුණායින් පස්සේ මම ඒවා ඇඳිල්ල නවත්තලාම දැම්මෙමි. 

බැරි දේ නොකරන් අබරෝ! ඔහොම තීරණයකට එළඹිලා තියෙද්දීය අබරන් මාස්ටර්........ ඒ වග ඊළඟ කොටසින්.