වැඩ ගොඩ ගැහුණා; ඒ අස්සට මගේ ලෙඩයි- කම්පියුටරේ ලෙඩයි- අකුණු ගහන වැහි කෝඩයි ඔක්කොමත් එකතු වුණා. ඒකෙන් වුණේ නිදිගෙ පංච තන්තරේ ලියන වැඩේ කර ගන්න තිබුණු පුංචි ඉඩත් නැතිම වෙලා ගිහිං- ඒක හොඳටෝම පරක්කු වෙච්චි එක. ඒ ගැන උපරිමයෙන්ම කනගාටුයි- හොඳේ.
 |
අපේ පොඩි මාමා රඟපාන්න- සිංදු කියන්න බැරි ‘පික්චර් පිස්සෙක්’. ඒ වුණාට
උමතු ‘මාලිනී ෆොන්සේකා’ රසිකයෙක්! |
එදා සාකච්ඡාවෙන් පස්සේ
සරත් රංචාගොඩ අපට කිව්වා. (අපට කිව්වේ පොඩි මාමාටයි, සෝමවීරටයි, අපේ සුනිල්ටයි,
මටයි.)
අපේ පොඩි මාමා රඟපාන්න- සිංදු කියන්න බැරි ‘පික්චර්
පිස්සෙක්’. ඒ වුණාට උමතු ‘මාලිනී ෆොන්සේකා’ රසිකයෙක්. (ඒ කාරණේ හොඳට මතක තියා
ගන්නකො!)
අපේ සුනිල් මල්ලිත් රඟපෑවෙ නෑ- බටනලාව හා වයලීනය වාදනේ කළා විතරයි. හැබැයි සුන්නයි-
මායි තමා ඒ දවස්වල මහරගම අනුෂා- නැෂනල් හෝල් දෙකේ චිත්රපට බලන්න ගියේ.
සෝමවීර අපි හැමෝටම එහා පිචර් පිස්සෙක්. මිනිහා
සිංහල films බලලා වාර්තාවක් තියන්න හිතාගෙන හිටිය වගෙයි.
“මචං, සිංහල චිත්රපටවලින් මට බලන්න බැරි වෙලා තියෙන්නේ මුල්ම කාලේ එව්වා ටිකක්
විතරයි. කොහේ හරි තූත්තුකුඩියක තියෙන හෝල් එකකට වුණත් එහෙම ෆිල්ම් එකක් දැම්මයි
කියල දැනගත්ත ගමන් මං ගිහිං ඒකත් බලනවා...”
“සවුත්තු එකක් වුණත්?”
“මගේ list එක සම්පූර්ණ කර ගන්නනෙ සරත් එහෙම ගිහිං බලන්නේ.” සරත්ට එහෙම උත්තර දීල
සෝමවීර මගේ පැත්තට හැරුණා.
“මිස්ටර් නිමල් දිසානායක, මම නං කියන්නේ ඔය පද මානවක
ජාතකේ අස්සටත් ජොසී-මනප්පු වගේ කතන්දරයකුත් දාලා නාට්යය ලියපුවාම නියමෙට තියේවි
කියලයි. එහෙම කරන්න බැරිකමක් නැහැනේ...”
ඇත්තම කියතොත් එහෙම කාරණයක් මගේ හිතේ මුල්ලකත් තිබුණේය.
විශේෂයෙන්ම ‘චන්දරේ හා රෝහිණී’ නිසා. (චන්දරේ අපේ සුනිල්ගේ අනාගත මස්සිනාය; මල්ලිකාගේ අයියාය.
චන්දරේ දක්ෂ ඩොල්කි වාදකයෙකි; බෙර වාදකයෙකි. රෝහිණී නර්තනයටත්- රැඟුමටත් සමතියකි;
ඉතා ප්රියමනාප; සමාජශීලී යුවතියකි. රෝහිණී චන්දරේගේ පෙම්වතියයි.) ඔවුන් දෙදෙනාගේ
සහභාගිත්වය අපේ අලුත් නාට්යයට ලබා ගතහොත් ලොකු කලඑළියක් ලැබෙනවා නිසැක යැයි මට
හැඟී තිබිණි.
සමහරුන් නම් හැබෑම දක්ෂයන් කිට්ටුවට ගන්නටත්,
ඔවුන් හා එකතුව වැඩ කරන්නටත් අකැමතිය. ඒ තමන්ට වඩා ඔවුන් කැපී පෙනෙතැයි බියෙනි.
කෙරෙන කාර්යය මනරම් වෙන තරමට; පිරිපුන් වෙන තරමට කවුරු-කවුරුනුත් ජයග්රාහකයන් වෙන
බවය, එදත්- අදත් මගේ නම් අදහස.
“සරත්ගේ අදහසත් හරි! ඒකට බෙහෙතකුත් මම හිතලයි
තියෙන්නේ... මේ සෝමවීර කියපු ජාතියෙන්... මගේ තව අයිඩියා එකක් තියෙනවා... ඒකට නං
ඔයාගෙ උදව්වත් නැතිවම බෑ සුනිල්.”
“ඒ මොකක්ද අයියේ?”
“චන්දරේවයි, රෝහිණීවයි දෙන්නවත් අපට එකතු කරවගන්න...”
 |
යස්සනියෙක් ඉන්න නිසා යක් බෙරේ ගැහුවම ගතියට තියෙයි... (Foto- උදේනි අල්විස්) |
“චන්දරේට කියල යක් බෙරේ ගස්සව ගන්න ඕනි...”
“යක් බෙරේ?”
“හ්ම්! මේ කතාවේ යස්සනියෙක් ඉන්න නිසා යක් බෙරේ ගැහුවම ගතියට තියෙයි... රෝහිණීගෙන්
තමයි මං පහත රට නැටුම් ටිකක් ඉගෙන ගන්න හිතුවෙත්.”
“ඉගෙන ගන්න? පහත රට නැටුම්? නැටුම් ඉගෙන ගෙනයැ අයියා ඉස්සර නාට්යවලත් නැටුවේ...”
“ඒ ඉතිං ආවාට ගියාටනෙ සුනිල්... මම හිතුවේ නැටුම් පද ටිකක් එහෙම අහගෙන, පිළිවෙලකට...”
“අයියේ, අදයි මම මේක ඔයාට කියන්නේ. ආවට ගියාට
නැටුවයි කියල ඔයා හිතාගෙන හිටියට, අපේ සීයා කිව්ව
විදිහට නං ඔයාත් නටනකොට සරලා බායි වගේලු... තව ටිකක් ප්රැක්ටිස් කරලා- සරුවපිත්තල
ඇඳුම් ඇඳලා dance කළා නං මරු කියලයි සීයා කිව්වේ.”
“යකඩෝ... මේ මනුස්සයව තියන්න වටින්නෑනෙ... සිය සැරයකටත්
වැඩිය සීයා ඔය සරලා බායි ගැන මටත් කියල තියෙනවා. හැබැයි, මගේ නැටුම් ගැන හ්ම් කියලවත්
එක වචනයක් කියල නැහැනෙ.”
“ඉස්සර මිනිස්සු එහෙමයිලුනේ රංජි මල්ලී. කතාවක්
තියෙනවා අහල ඇතිනෙ ‘ළමයි ඇහැරිලා ඉඳිද්දී ආදරේ පෙන්නන්න එපා, නිඳා ගත්තට පස්සේ
ආදරේ පෙන්නන්න’ කියල. ඒ වගේ සීයා හිතුවද දන්නෑ ඔයාගේ නැටුම් හොඳයි කිව්වමත් ඔයා නරක්
වෙයි කියලා...” ඒ සරත්.
මේ පොඩි මාමා. “ඊටත් වැඩිය වැඩේ සුනිල්- සීයා සරලා බායි නටනවා දැකල තියෙනවලුද?”
“මොකද නැත්තේ... සීයා ගෙන්දගම් පොළොවේ හැදිච්ච
කෙනෙක්ලුනේ...”
අල්ලේ පැලවෙන බොරුත් විටෙක කියන්නට පුරුදු වී හිටි අපේ සීයා සරලා බායි නාටිකාංගනාව ගැන කියා තිබුණු කතන්දර
තාර බර සහිත ඒවා කියලාය අප හිතා උන්නේ. එහෙත් ‘ප්රජා’ අඩවියේ පළවී
තිබුණු එම්.එන්.පී. රණවීර මහතාගේ ‘අපේ කලා ඉතිහාසය හැඩ කළ සුරූපී පිරිමි නිළිය’
නම්වූ සටහන දුටු විගස මට වැටහුණේ අපේ සීයාගේ ඒ කතන්දරත් අතිශයෝක්තීන් නොව ‘යුගයක් පිළිබඳ
මතක සටහන්’ බවයි!
‘සරලා බායි කියන්නේ ටවර් හෝල් යුගයේ
ප්රේක්ෂකයන්ව තමන්ගේ ස්ත්රී ලාලිත්යයෙන් පිස්සු වට්ටපු පිරිමි ශරීරයකින් ඉපිද නිළියක්
ලෙස ජනප්රිය වූ පිරිමි පුද්ගලයෙක්. ටවර්හෝල් නාට්ය විකාශනයේ වැඩිම වාර ගණනක් සඳහන්
වන නිළියගේ නම වන්නේද ‘සරලා බායි’ නාමයම තමයි...
 |
ඒ අපූරු රූමත් නළඟන සරලා බායි 1996 වසරේ එක්තරා දිනයක ජීවන රඟමඬලෙන්
බැස ගොස්... |
මේත් සමගයි මේ තරුණ කොලු ගැටයා ඔහුගේ
නම වෙනස් කරමින් වේදිකා නාමය “සරලා බායි” ලෙස නම් වෙනස් කර ගන්නේ...
සරලාගේ විශේෂත්වයක් වූවේ ඔහු නටන විට
ඔහුගේ මුවග රැඳුණ සුන්දර සිනහවයි. මේ වූ සිනහවට සේම ලාලිත්යවන් ශරීර හැඩය නිසාවෙන්
ඒ කාලේ වේදිකාවෙ ඔහු රඟන විට ඇතැම් පිරිමි වේදිකාවට නැගලා සරලාගේ ඇඳුම්වලද මුදල් නෝට්ටු
එල්ලූ බවත් සඳහන්.
ඒ වගේම මේ නිසා ඔහු පිරිමියෙක් වුවත්
ඔහුට පිරිමින්ගේ ප්රේමාරාධනාවලින් අඩුවක් නොවූවා සේම සමහර පිරිමි ඔහු පිරිමියෙක් බව
නොදැන ඔහුගේ ගෙදරට ඇවිත් දෙමව්පියන්ගෙන් ඔහුව විවාහ කරගන්නට අවසර පැතු බවත් ඒ කාලේ
ප්රසිද්ධ පුවතක්...
ඔහු පිරිමියෙක් බව කෙතරම් කීවත් නොපිළිගත්, ඔහුගේ අත පතාගෙන ආපු පිරිමියෙක්
ඔහුගේ ගෙදර කලහකාරී ලෙස හැසිරීම හේතුවෙන් සරලාගේ අම්මා විසින් සරලාව කුස්සියේ දුමේ
හැංගූ බවත් ඒ කාලේ හිට් ගොසිප් එකක්.
වේදිකාව මතදීම එකිනෙකට වෙනස් ඇඳුම්
කීපයක් සැණෙකින් වෙනස් කරමින් ඇය සිදු කරපු රඟපෑම් බලන්න ප්රේක්ෂකයෝ වැල නොකැඩී එක්රැස්
වුණ බවත්, රුක්මණී දේවියට සමාන හැඩහුරුකම්වලින් යුතු වීම නිසා සරලා බායි කෙරෙහි තව
තවත් ජනතා ආකර්ෂණය ලැබුණ බවත් ඉතිහාසයේ කියවෙනවා.
ටවර් රඟහල රජය සතු කිරීමේලා ආර්ය සිංහල
නාට්ය සභාව ගෙන ගිය සටනේ සරලා බායි ද ප්රමුඛයෙකු වූ අතර, ඔහු 1978 රණසිංහ ප්රේමදාස
සංකල්පය යටතේ නවීකරණය වූ ටවර්හෝල් රඟහල් පදනමේ විශ්රාම වැටුප්ලාභියෙකු වූ අතර, මේත්
එක්කම සරලා බායිට තනිවම ජීවත් වන්න මාලිගාවත්ත මහල් නිවාස ලැබී තිබෙනවා...
මීරිගම ගම්මානයේ මුස්ලිම් ජාතිකයෙකුව
ඉපිද, ටවර්හෝල් යුගයේ සිය ගණනක් වූ නාට්යවලට නර්තන දායකත්වය දෙමින්, රට පුරා සංදර්ශනවලදී
ජනී ජනයා ප්රමෝදයට පත් කරමින් රටම වශී කළ ඒ අපූරු රූමත් නළඟන සරලා බායි 1996 වසරේ
එක්තරා දිනයක ජීවන රඟමඬලෙන් බැස ගොස් සදහටම සමාදානයේ සැතපුණාය.
 |
එලෙස ලියද්දී, රජ වාසළේ සේවය කරන්නෙකුගේ
චරිතයට සුදුසු නළුවෙකු උන්නේ නැත. ඔහුගේ කටහැකර බිරියගෙ චරිතයට නම්... (Foto- උදේනි අල්විස්) |
“ටවර් හෝල් ටීටර්වල එකම චරිතේ කරන්න පුළුවන්කම
තිබ්බ නළු-නිළියො කීප දෙනෙක්ම හිටියා. හැබැයි නැටුම්වලට නං ඉතිං හිටියෙ සරලා බායිම
තමා!” අපේ දෙවෙනි නාට්යය වුණු විධුර නාටකයේ පිටපත අරගෙන ආ අබරන් මාස්ටරුත් අපට
කියා තිබිණි.
එහෙම වුණත් ‘පද මානවක ජාතකයෙන්’ කෙරෙන්නට යන
අපේ නාට්යයට නම් වැඩිපුර තියා- ඇති තරමටවත් නළු-නිළියන් අපට උන්නේ නැත. නාට්ය
පිටපත ලියද්දී ඒ විත්තියත් ඔළුවේ තියා ගන්නට මට සිද්ද වුණේය. ඒ වාගෙම එක එක චරිතයට
ගන්නේ කවුරුන්දැයි කියන කාරණයත් මගේ හිතේ තියාගෙනය, නාට්ය පිටපත ලියැවුණේ.
එලෙස ලියද්දී, රජ වාසළේ සේවය කරන්නෙකුගේ චරිතයට
සුදුසු නළුවෙකු උන්නේ නැත. ඔහුගේ කටහැකර බිරියගේ චරිතයට නම් රෝහිණීත්, අපේ ලොකු
නංගිත් දෙන්නාම ගැළපෙයි. එතකොටය මට අපේ අනිල් මල්ලීව සිහි වුණේ. හත් හැවිරිදිව
සිටියදී- 1966 අජාසත්ත නාට්යයේ වධක පැටියාට රඟා,
පිටපතේ නොතිබුණු දෙබසකුත් පවසා ප්රේක්ෂකයන් සිනා ගැන්වූ අනිල්ව ඉන් පසු අපේ නාට්යවලට
තෝරා නොගැනුණේ ඇයි? අපට නළු-නිළි අතිරික්තයක් තිබුණු නිසාද?
“අනිල්, මේ සැරේ අපි කරන්න යන නාට්යයේ තමුසෙටත්
කොටසක් තියෙනවා. කරමු නේද?” මම අන්නාට යෝජනා කළෙමි.
“ලොකා කියනවා නං...” කියමිනි අන්නා දෙවරක් නොහිතා කැමත්ත දුන්නේ.
ඒත් ඒ චරිතයට අනිල්ව ගැනීමෙන් සිද්ද වුණේ අපේ ලොකු නංගිට නාට්යයේ චරිතයක් නොලැබී
යාමයි.
එහෙම කරන්නට වුණේ දසනායක රත්නවතී මැතිනියගේ
සෘජු බලපෑම්වලට නතු නොවී ඉන්නට මේ නිමල් දිසානායකයාට නොහැකි වුණු නිසාය. “ඇයි
ළමයෝ, නාට්ටියකට වුණත් අක්කයි මල්ලියි දෙන්නා ගෑනිටයි මිනිහටයි ඇට් කරවන එක හරිද මං
අහන්නේ... චී චී චී, එහෙම කළොත් ගමේ මිනිස්සු මූණට කෙළ ගහයිනේ...” ආච්චිත් එක්ක
වාදයකට නොයාම, ඒ චරිතය රෝහිණීට පැවරීමය, මං වහන්සේ කෙරුවේ.
ඔය කීවේ ‘නොනිමි ආශා’ ලියැවෙන- පුහුණු වීම්
කෙරෙන අවදියේ සිද්ද වුණු හුටප්පරවලින් ටිකකි!
නොනිමි ආශා!
ඒ දවස්වල මගේ දැනුම් වපසරියේ තරම පෙන්නන හොඳම සාධකයකි නාට්යයට යෙදූ ‘නොනිමි ආශා’ නම. කොතරම් සාම්ප්රදායික
නමක්ද? මට එහෙම හිතෙන්නේ දැන්ය.
 |
ඒ ඇරයුම් පත්රයත් තිබ්බේ මගේ අතීත ලට්ට- ලොට්ට සහිත පාමුල් පෙට්ටියේය. |
එය hand-made ඇරයුම් පතකි. එහිවූ රතුපාට Forget
Me Not රෙදි මල් ටික හැදුවේ අපේ ලොකු නංගි පුෂ්පා රංජනී දිසානායකයි. අකුරු
ලිව්වෙත්, පෝන්ස් අතු හා මල් අලවා ඇරයුම් පත නිම කෙරුවෙත් මේ ලියන්නා විසින්.
“නිමල් මල්ලී, මේ ඉන්විටේෂන් කාඩ් එක නං
නාට්ටියෙන් පස්සෙවත් කවුරුවත් විසි කරන එකක් නෑ...” ආරාධනා පත්රය දැක්ක ගමන් කළු අක්කා
කිව්වේ සතුටින් ඉල්පිලා. “... හරිම ලස්සනයි. කාඩ් කීයක් විතර බෙදන්නද ඔයා හිතං ඉන්නේ?”
“නාට්යයට සම්බන්ධ හැමෝටම මම කියලයි තියෙන්නේ-
ඇත්තම කතන්දරේ. රුපියල් දහදාහට වැඩිය නාට්යයට වියදං යන විදිහයි දැනටම පේන්නේ. එහෙම
වුණත් කොහොම හරි බැඳ ගත්ත බෙරේ ගහලම එපැයි බිම තියන්න. Invitation Cards
සීයක්-දෙසීයක්වත් බෙදා ගන්න ඇහැක් වුණොත්... අපිට ලේසියෙන්ම තව රුපියල් තුන්හාරදාහක්
හොයා ගත්තෑකි. එහෙම වුණොත් නං අපි ගොඩ! Stage එක ඉස්සරහින්ම අමුත්තොන්ට ඉඳගන්න
පුටු ටිකක් දාන එක මහ ලොකු අමාරුවක් නෙවෙයිනෙ කළු අක්කේ.
රුපියල් විසිපහකට හරි පනහකට හරි ටිකට් එකක් කඩලා... ඉඳගෙන නාට්යය බලන්න කැමති අයට
ඉඩ දෙන්නත් අපිට පුළුවන් නේද?”
“ඔයා ඒ වියදම ගැන ඔච්චර කරදර වෙන්න එපා, නිමල්
මල්ලී. අපි කීප දෙනෙක් දැනටමත් කතා වෙලා ඉන්නේ- වැඩි බරක් අදින්න වුණොත් එහෙම
කරමුයි කියල... අපිනේ අහක හිටිය ඔයාලව මේ වැඩේට ඇදල දැම්මේ...”
“එහෙම කරන්න බෑ. අපි හැමෝම එකතු වෙලා නාට්යයේ
වැඩේට කර ගහන්න කැමති වෙලානේ වැඩේට බැස්සේ. ඉතිං මට
විතරක් විශේෂයක් කරන්න දෙන්න බෑ. වෙන ඕනිම දෙයක් අපි දහ දෙනා දරා ගනිමු.
ඒත් වැඩිය ගණනක් නොදා කවුරු කවුරුන්වත් බේරා ගන්නයි මම plan කරන්නේ. ඒකමයි කළු අක්කේ-
මම හැමෝටම කිව්වේ එයාල දන්නා හඳුනන විශේෂ අය ඉන්නවා නං... එහෙම අයට ඉන්වයිට් කරමුය කියලා. ඒක
වුණත් ලකයක් ඇතිව කෙරෙන්න ඕනි නිසයි මං කිව්වේ සේරටම කලින්, තම-තමන් ආරාධනා කරන්න
යන උදවියගේ නම් ටික ලියාගෙන ඇවිත් පෙන්නන්න කියලා.
කෝ- තවම ඔයාගේ list එකවත් ලියාගෙන ආවයැ?”
මං එහෙම කිව්වට පස්සේ කළු අක්කා මට කොළයක් දික්
කළා, හිනා වෙවී. “ඕන්න මම ආරාධනා කරන්න යන ඇත්තෝ.”
“ඇයි මනුස්සයෝ මාව මහන්සි නොකර මේ ලැයිස්තුව
කලින් මට නොදුන්නේ?”
“නිමල් මල්ලී අනිත් හැමෝටම වගේ මටත් ගෝරි දානවද කියලා බලන්න හිතුණා!” කළු අක්කා
කීවේ එතකොටයි...
ඉතිරි හරිය ඊළඟ කොටසෙන්...
