පොකුරු පොකුරු මතක පොකුරු - දෙවෙනි කොටස

කම් නැත!
තමන්ගේ අඹු සිඟිත්ත දික්තලා, අතරමඟදී හාද වුණු දික්පිටියා හා එක්ව තුටු පහටුව ඔයෙන් එතෙරව යද්දී, දියේ ගිලෙතියි බියෙන් ගැහි-ගැහී දියට නොබැස කල් මරමින් හුන් කාළගෝලයා අන්තිමේදී ‘මියෙම්වා රැකෙම්වා’ කියා එඩි වඩා දියට බට ලෙසින්...
මමත් මොවුනට මුහුණ දෙන්නෙමි!

ආයෙත් ඒ නීල වර්ණය හිස ඔසවන්නේ... (foto- Priyantha Bandara Travel Photography)

ඔව්... 2025 නොවැම්බර් 22වෙනිදාට නොබියව මොවුනට මුහුණ දෙන්නෙමි!! කියලනෙ පහුගිය කොටස අවසන් කළේ.

අපි කතා වෙලා තිබුණේ විසි දෙවෙනිදා උදෙන්ම ගමනට පිටත් වෙන්නයි. අපරාදේ කියන්න බෑ- ඒ කතාවෙච්ච විදිහටම අපි මහරගමින් පිටත් වුණා. Pra Jay මහත්තයාගේ ඩබල් කැබ් රථයෙන්.
පැහැදිලි ආකාසේ පැත්තක ළා නිල් පාටින් හැඩ වෙලා තිබුණත්, සමනල කන්ද දිහාවෙන් තැඹිලි- රතු- රන්වන් පාටක් මෝදු වෙමින් තිබුණා. පැතිරෙමින් තිබුණු ඒ රන්වන් රතු පාටට ඉඩ දෙමින් නිල් පැහැය හීන් සීරුවේ පසු බසිමින් තිබ්බේ සිකුරු පරාජය බාර ගනිමින්. ආයෙත් ඒ නීල වර්ණය හිස ඔසවනවා නං ඔසවන්නේ ගොම්මනත් එක්ක නෙව!

“නිමල්, අද ඔයා අර ලොකු ඉඹුල් කිරිබත් ගෙඩි හදාගෙන ආවෙ නැද්ද?” වාහනේ පදවාගෙන යන අතරේම ප්‍රදීප් ඇහුවා.

“... එදා නමී ආවේ නැහැනේ. අපි හඟුරන්කෙත යන දවසේ නිමල් හදාගෙන ආවා ජයන්ට් ඉඹුල් කිරිබත් ගෙඩි ටිකක්. එක්කෙනෙකුට එකක් කන්න බැරි තරං ලොකුයි. ඒවා හින්දා රවීට ලොකු කරදරයකුත් වෙලා- නේද අමිල.”

අමිලත් හිනා වෙවී ප්‍රාට උඩගෙඩි දුන්නා.
“ඒක නේන්නං. අපි හඟුරන්කෙත ගිහිං එනකොට රවීල ගෙදරට ගියානේ. එතකොට රවී අයියා ඉතිරි වෙලා තිබ්බ අර ඉඹුල් කිරිබත් ගෙඩි ටික එයාලගේ ෆ්‍රිජ් එකට දැම්මා අපරාදෙනේ කියල. පොරට ඒක මතක නැති වෙලා...”

“අම්මට සිරි!” නමී වැලමිටෙන් මගේ ඉලයට ඇන්නා. “... ඉතිං ඉතිං බොසා?”

“ඉතිං තමයි... දවස් ගාණකට පස්සේ ෆ්‍රිජ් එකෙන් කුණු ගඳක් එනකොට රවි අයියලා හොයන්න පටන් අරං. 😟😟එතකොට තමයි කුණු වෙලා තිබිච්ච ඉඹුල් කිරිබත් ටික අහුවෙලා තියෙන්නේ.“

(සභාවේ තද සිනා!)
“මොකද දිසානායක කතා නැත්තේ...” නෙවිලුත් ඇහුවේ ඔච්චම් ස්වරයකින්. “... අද මොනවද හලෝ උදේට කන්නේ? දැන් නං බඩගිනිත් එක්ක.”

“බඩගිනි නං කනවා දත්මිටි!” දත්මිටි කන සෙය්‍යාවෙන් රඟලයි මං කිව්වේ.
“ඇත්තටම නිමල් අද මොනවත් හදාගෙන ආවේ නැද්ද?” ප්‍රා ඇහුවේ යටපත් කරගත්තු හීන් හිනාවකුත් එක්ක බව මං දැක්කා.
“නෑ මහත්තයෝ- හදාගෙන ආවෙ නෑ! 😉😉😉මොකටද නිකං මහන්සිත් වෙලා, කතන්දරත් අහන්නේ...”

“ආතල් එකටනෙ ලොක්කා... ගණන් ගන්න එපා.” නමී කෙඳිරුවේ මට.
“මොනාද බොසා ඔය නමියා කෙඳිරි ගාන්නේ? බඩගිනිලුද...” අමිල ඇහුවේ මගෙන් වුණත්, උත්තර දුන්නේ නෙවිල්. “ඒකනේ අමිල, මිනිහට කලන්තේ දායිලු...”

ඒ අත්දැකීම්වලට පණ පොවා- රස කවා- කියන්නටත්; ලියන්නටත්... (Pra Jay, ධම්මිකා චාන්දනී හා රවී)

“අනේ මේ... නෙවිල් අයියගේ බොරුනේ. මම එහෙම කිව්වේ නෑ.”

“කමක් නෑ, කමක් නෑ. මටත් බඩගිනියි. පස්යාලෙන් හරවලා කුරුණෑගල හයිවේ එකට දාන්න කලින් හොඳ තැනකින් උදේට කාල යමු නේද ප්‍රදීප්.”
ඊළඟට ක්‍රියාත්මක වුණේ ඒ යෝජනාවයි.

“මොනවද නමියෝ- ඔය වයසට ඔය තරමට චුට්ටක් කාල ඇතිද බං? බලපංකො මචං මේකගෙ ඇඟේ මස් කලඳක්වත් නැති හැටි... ඇටයි හමයි විතරයි! හම නැත්තං ඇටත් බිම...”
“මේකා ඔහොමම තමයි මචං. කන්දක් තරං කෑම තිබ්බත් කන් හැන්දකට වැඩියෙන් කන්න පින නෑ! පූරුවේ පව්...”

“ඕන්න ඒකටත් එක්ක මෙයා. අපි බලෙන් නවත්තන්න කිව්වත් එයා කන එක නවත්තන්නෙ නෑ... 😃😃😃”
“ඇයි මිනිහෝ, ආයෙ තව තැනකින් කන්නද?” මං නෙවිල්ට උත්තර බැන්දේ වතුර උගුරක් බීල ඉවර වෙලා. ”... නැතිව ඉතිං, බාගෙට කාලා දවසම බඩගින්නේ ඉන්නයැ.”
“නිමල් අයියා මුගේ කතන්දරවලට ඇවිස්සෙන්න එපා. අපිට හදිසියක් නැහැනේ...”

“ඒක නෙවෙයි අමිල, රවීව ගන්න අපි පැණිදෙනියට යන්න ඕනිද?”
“නෑ ප්‍රදීප්, පොර මට කිව්වේ එයා කටුගස්තොටට එන්නං කියලයි. අපි ආපහු යන ගමන් රවී අයියලාගේ ගෙදරට යමු. කොයිකටත් මම පොරට call එකක් දීලා බලන්නංකො...”

යොදාගෙන තිබුණු විදිහටම රවී සහෘදයා කටුගස්තොටට ඇවිත් උන්නේය. “කොහොමද මචංලා?”යි අසාගෙන රවී වාහනයට ගොඩනැඟුණු මොහොතේ සිටම ආගිය රසබර තොරතුරු ප්‍රවාහයකට මැදි වෙන්නටය, අප කාටත් සිද්ද වුණේ. එහෙම වුණේ රවී පුළුල් අත්දැකීම් බහුල රසවතෙකු වූ බැවිනි; ඒ අත්දැකීම්වලට පණ පොවා- රස කවා- කියන්නටත්; ලියන්නටත් සමතෙකු වූ බැවිනි.

ඒ හපන්කම ඇතිව රවී blog විජිතයට සම්ප්‍රාප්තවී තිබෙන්නේ 2010 වසරේදීය.

‘තිලක සිත’ බ්ලොග් අඩවියේ පළවී තිබුණු ‘රවී වීරසිංහ නම් පඳුරු තලන්නා හා සිංහල බ්ලොග් ලෝකය’ ලිපිය blog ඉතිහාසය පිළිබඳවත්, රවී පිළිබඳවත් ඉතා වැදගත් තොරතුරු රැසක්ම අපට හෙළිදරව් කරයි!

‘... රවී ඒ වන විටත් සිංහල බ්ලොග් අවකාශය තුළ අතිශය ජනප්රිය “පඳුරු තළන්නකු” වී සිටි වගයි!

අන්තර්ජාලය හරහා අදහස් හුවමාරු කරගන්නා ඉතිහාසය දෙස හැරී බැලීමේදී, බ්ලොග්කරණය යනු ලෝක සන්නිවේදන රටාව උඩුයටිකුරු කළ සුවිශේෂී සන්ධිස්ථානයකි. අද වන විට කෙටි සමාජ මාධ්ය සටහන් සහ ක්ෂණික වීඩියෝ දර්ශන ඉදිරියට පැමිණ තිබුණද, ගැඹුරු සංවාදයන් සහ නිර්මාණශීලී සාහිත්යයක් සයිබර් අවකාශය තුළ බිහිවීමට පදනම වැටුණේ බ්ලොග් අඩවි හරහාය.

මම ඈත අතීත මතක මන්දිර- මංපෙත් හා දසුන් ඔස්සේ සැරි සරන්නට වීමි.

වෙබ් අඩවියක් නිර්මාණය කිරීම සාමාන්ය පරිශීලකයකුට සංකීර්ණ තාක්ෂණික කාර්යයක්ව පැවති යුගයක, එම බාධකය බිඳ හෙළමින් 1997 දෙසැම්බර් මාසයේදී ජෝර්න් බාර්ගර් විසින් අන්තර්ජාලය තුළ තමන් කැමැති සබැඳි හා සටහන්, සටහන් කර තැබීමේ ක්රියාවලිය හැඳින්වීමට ‘Weblog’ යන වචනය භාවිතයට ගෙන ආවේය. පසුව 1999දී පීටර් මෙරහෝල්ස් එය ‘we blog’ ලෙස වෙන් කර දැක්වීමෙන් ‘Blog’ යන කෙටි නාමය ලොව පුරා ජනප්රිය විය.

බ්ලොග් කලාව තාක්ෂණික ප්රවීණයන්ගෙන් මිදී සාමාන්ය ජනතාව අතට පත් වීමට ප්රධානතම හේතුව වූයේ 1999 අගෝස්තු මාසයේදී ඉවන් විලියම්ස් සහ මෙග් හවුරිහන් විසින් Pyra Labs සමාගම හරහා Blogger.com වේදිකාව හඳුන්වා දීමයි. පරිශීලකයාට කිසිදු කේතකරණ දැනුමකින් තොරව, වෙබ් පෝරමයක් පිරවීමෙන් පමණක් සිය අදහස් ක්ෂණිකව අන්තර්ජාලයට මුදාහැරීමේ පහසුකම ලැබුණු අතර, 2003 වසරේදී Google සමාගම විසින් Blogger සේවාව මිලදී ගැනීමෙන් පසු එහි බොහෝ සේවාවන් නොමිලේ ලබාදෙමින් බ්ලොග්කරණය ලොව පුරා සාමාන්ය ජනතාව අතර තවත් ජනප්රිය කළේය.

මෙම තාක්ෂණික විප්ලවය ලංකාවට පැමිණ සිංහල යුනිකෝඩ් තාක්ෂණය සමඟ මුසු වීමත් සමඟ, මාගේ නිරීක්ෂණයට අනුව 2010 පමණ සිට 2018 දක්වා කාලය ලාංකේය බ්ලොග් අවකාශයේ ස්වර්ණමය යුගය ලෙස හැඳින්විය හැකිය...’

තිලකෙගේ ඒ කියමන අනුව නම් මං වහන්සේ ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ ලියන්නට පටන්ගෙන තිබෙන්නේ ‘ලාංකේය බ්ලොග් අවකාශයේ ස්වර්ණමය යුගය’ අවසන් වෙන වකවනුවේදී; 2018දීය.

“මොනවා වුණත් රවී, ඔයාත් දැනුවත්ව හරි නොදැනුවත්ව හරි බ්ලොග්ස්වලින් ඈත් වෙවී- අන්තිමට ෆේස් බුක් එකට සින්න වෙච්ච එක නං හෙණ අපරාධයක්.” අපේ කතාබහ අතරේදී මට කියැවිණි.
“මේකයිනෙ නිමල්. ලියන ප්ලැට්ෆෝම් එකයි, ලියන දේවලුයි තීරණය වෙන්නේ ලියන කෙනාට කැමති විදිහටනේ මචං. කාටවත් බැහැනෙ මචං, ඒක කරන්න ඕනි මෙහෙමයි කියල වැටවල් ගහල නීති දාන්න.” රවී කිව්වේ විවාදාපන්න ස්වරයකින් නොවේ. “... මට හිතෙන්නේ එහෙමයි!”

“මේ... කවුරු හරි මට directions දෙන්න වෙයි. අපි කොහාටද ඉස්සෙල්ලම යන්නේ? බෝමුරේද නාරංපනාවේද?” ප්‍රදීප් ඇහුවේ එතකොට.

“ඉස්සෙල්ලම ගිහින් ඉමු ප්‍රදීප් බෝමුරේට. එන ගමන් යමු කුමාරගම මහත්තයාගේ සොහොන බලන්න.”
“අමිල, ඔයා ගූගල් map එක දාගෙන නේද තියෙන්නේ?”
“හ්ම්! නුවර ඉඳලම බෝමුරේට කිලෝ මීටර් තිස් පහක් කියලයි පෙන්නුවෙ...”

එයාලා පාර ගැන විමසිල්ලෙන් යද්දී මම ඈත අතීත මතක මන්දිර- මංපෙත් හා දසුන් ඔස්සේ සැරි සරන්නට වීමි.

අපේ ආච්චිගේ කෝණයෙන් බලද්දී ශ්‍රී වික්‍රම කියන්නේ නොසන්ඩාල රජෙකි.

“ඇහැලේපොල කුමාරිහාමි හරිම රූපවන්ත ස්ත්‍රියාවක්. දරුවො තුන් දෙනෙකුගේ අම්ම වෙලත් ඒ කුමාරිහාමිගේ රූප ශ්‍රියාව චුට්ටක්වත් අඩු වුණේ නෑ රංජි පුතේ!”

දසනායක රත්නවතී; අපේ මහරගම ආච්චීය ‘ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජ්ජුරුවන්ගේ පැටිකිරිය’ ඉස්සෙල්ලාම මට කියා දුන්නේ.

“ශ්‍රී වික්‍රම කියලා රජ වුණාට මොකද- එයා රජ වෙන්න හිටපු උරුමක්කාරයෙක් නෙවෙයිනේ. එතකොට එයා නිකංම නිකං කන්නසාමි... තම්පලා කොරටුවක වැඩ කර-කර හිටිද්දී තමයි පිළිමතලව්වේ අධිකාරම එයාව ඇදගෙන ඇවිත් සිංහාසනයේ වාඩි කෙරෙව්වේ. රජ වුණත් තියෙන බලු ගති ඇරෙනවයැ? වඩුග රජාත් හුඟක් මෝඩ රජවරු වගේ කේලම් අහන්න පුරුදු වුණා... බේබද්දෙක් වුණා. ඇහැලේපොල කුමාරිහාමිව දැක්කා විතරයි, කාම තෘෂ්ණාව ඉහට ගැහුවා. අන්තිමට මොකද වුණේ? අහිංසක දරු පවුලක්ම විනාශ වෙලා, රජ්ජුරුවන්ට රජකමත් නැති වුණා...”

අපේ ආච්චිගේ කෝණයෙන් බලද්දී ශ්‍රී වික්‍රම කියන්නේ නොසන්ඩාල රජෙකි. මාත් මුලදී හිතාගෙන උන්නේ ඒ විදිහටමය!

ඊට ටික කාලයකට පස්සේ ඒ කතන්දරය ‘දිනපතා ලංකාදීප’ පත්තරයේ තීරු චිත්‍රකතාවක් විදිහට පළ වෙන්නට පටන් ගත්තේය. මගේ මතකය හරි නම් කතාව ලිව්වේ ධර්ම ශ්‍රී කල්දේරා මහතාණන්ය; චිත්‍ර ඇන්දේ පුරවිජය ෆොන්සේකා ශිල්පියාණන්ය.

ඒ කතාවේ ආ එක සිදුවීමක් මගේ හිත තදින්ම සොරා ගත්තා මට මතකය. ඒ ගැන අපේ ආච්චීත් දැනගෙන සිටියාය.
“ඉස්සර රජවරු කොයිකටත් කියල තිස්සෙම සූදානං සරීරෙන් උන්නේ. හදිස්සියෙවත් හතුරෝ පහර දුන්නොත්, පණ බේරාගෙන පැනල යන්න විදිහවලුත් ලැහැස්ති කරගෙන.
එහෙම තැනක්; උමඟක් තිබ්බලු උඩදුම්බර පැත්තෙ දිය ඇල්ලක් පිටිපස්සේ. එතෙන්ට ගිහින් වතුර පාරට තල් අත්තක් ඇල්ලුවහම අර වතුර පාර දෙබෑ වෙලා උමඟේ දොර ඇරෙනවලු...   

-ඉතිං අර වඩුග රජා ඇහැලේපොල පවුලම විනාශ කළාට පස්සෙ දැනගත්තලු අදිකාරම්ලත් ඉංගිරිස්කාරයන්ට හවුල් වෙන්න යනවය කියල. එතකොට රජ්ජුරුවො බිසෝවරුයි, හිතවත්ම කිහිප දෙනෙකුයි එක්ක පැනල යන්න ගත්තා.

-ඇහැලේපොල පවුලට අර සහගහන අපරාදේ කෙරෙව්ව හින්දා දෙවියොත් රජ්ජුරුවො එක්ක කෝප වෙලාලු හිටියෙ. ඉතිං තල් අත්ත ඇල්ලුවට වතුර පාර නැවතිලත් නෑ; උමඟේ දොර ඇරිලත් නෑ...
ඒ පාර තමයි රංජි පුතේ, රජ්ජුරුවෝ කට්ටියත් එක්කම මැද මහනුවර බෝමුරේට ගිහිං තියෙන්නේ...”

ඒ වයසේදී ඒ කතන්දරවල තිබුණු කතා රසය වින්දා විනා ඒවායේ තිබුණු එෛතිහාසික අගය මං වහන්සේ පවා තේරුම් නොගත් හැටි...

බෝමුරේ වෙල් යාය...

ඒ තියා 2003 අවුරුද්දේදී ආපහු බෝමුරේ ගැන කතාව ඇදිලා ආ වෙලාවෙදීත් මේ දිසානායකයා ඒ ගැන වැඩි සැලකිල්ලක් දැක්වූයේ නැත!        

ගොනෙක් පිටේ හකුරු ගෝනි ගණනාවක් පැටෙව්වත් ගොනාට පැණි රහ දැනෙන එකක්යැ?

2003 දී D.B. කුරුප්පු මහත්තයා පියසිරියට ආවේ ඉංග්‍රීසි පොත් පිංචක් මුද්‍රණය කරවා ගන්නටය. පොත ‘Surrender or Betrayal – Sri Lanka Gives up Last King’ය.

“ඔය ළමයා ගිහිං තියෙනවද ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජුරුවන්ව සුද්දන්ට අහු වෙච්ච තැන බලන්න?”
“නැහැනේ කුරුප්පු මහත්තයෝ...”
“බලන්න යන්නම වටින තැනක්. ටික දවසකට කලින් මම ගියා. එතැන තවමත් තියෙනවා රූස්ස සියඹලා ගහක්. 1815 පෙබරවාරි 18 වෙනිදා රජ්ජුරුවන්ව අත්අඩංගුවට ගන්නවා දැකපු ගහක්...” කුරුප්පු මහතා කිව්වේ කනගාටුවෙන් වගේ.

“... වැලි අංගා වගේ මිනිස්සුන්ගෙ දුෂ්ටකම් දැකපු ගහක්...”

“කවුද කුරුප්පු මහත්තයෝ ඔය වැලි අංගා?”
“නිමල් අහල නැද්ද ඒ මනුස්සයා ගැන... මාලිගාවෙන් පැනල ගිය රජ්ජුරුවො බෝමුරේ හිටපු උඩුපිටිය ආරච්චිගේ ගෙදරයි හැංගුණේ. එක්නැලිගොඩ නිලමෙයි සබරගමුවේ හේවා පන්නෙයි රජ්ජුරුවන්ව හොයාගෙන බෝමුරේට ආවලු. ඒ පිරිස දැකලා බයවෙච්ච කොලු ගැටයෙක් දුවන්න ගත්තම- හේවායෝ පැනල කොල්ලව අල්ලගෙන.

-හොඳටම බය වෙච්ච ඒ කොල්ලා රජ්ජුරුවො හැංගිලා ඉන්න තැන කට්ටියට කිව්වලු. උන් ගිහිල්ලා උඩුපිටියේ ආරච්චිලවත් මරල දාලා රජතුමාව අල්ලගෙන.
ඒ වෙලාවේ එතැන හිටියලු අර කියපු වැලි අංගා... මිනිහව අඳුරගත්තු රජ්ජුරුවෝ කිව්වලු ‘ආ, මේ අපේ වැලි අංගානෙ’ කියලා...

-එතකොට වැලි අංගා රජ්ජුරුවන්ගේ කතාව තඹේකටවත් ගණන් නොගෙන කිව්වලු ‘එදා එහෙමයි- අද මෙහෙමයි’ කියලා. ඒ මදිවට ඒ යකා රජ්ජුරුවන්ට පයිනුත් ගැහුවලු...”

“අනේ!”
“ඔය කතන්දරේ දැනගත්තම මටත් හිතුණෙ අනේ කියල තමයි... හැබැයි ළමයෝ, ඕව කාට-කාටත් හොඳ පාඩම්!”

එදා කුරුප්පු මහතා කියූ විදිහට නම් ‘ඒ වැලි අංගාගෙ පාදයකට ටික දිනකින්ම සුව නොවෙන කුෂ්ටයක් බෝ වී තිබේ’.
“ඒ ගමේ තාමත් ඉන්නවලු ඒ මිනිහගෙ පරම්පරාවේ අය. ඒ මිනිස්සුන්ටත් අර කුෂ්ටේ තියෙනවයි කියල තමයි බෝමුරේ මිනිස්සු කියන්නේ.”

“අන්න අන්න, බෝඩ් එකක්... තව ඩිංගෙන් මිස් වෙනවා...”
ඒ කලබැගෑනිය නිසාය, මං වහන්සේ අතීත මනෝ ලෝකයෙන් පිටතට ආවේ.
“එච්චර ලොකු පාරක් නෙවෙයිනෙ...”
“පාර පුංචි වුණාට නං කමක් නෑ. හරවගන්න තැන් තිබුණොත්...”
“මේ හරියට සිග්නල් නැති නිසා...”

මුන්ගෙ ආච්චිලට හාල් ගරන්න එපැයි... මෙහෙම තැනක…

“ප්‍රදීප්, අපි ඉස්සරහට ගිහිං බලමු...”
“අමිල කියනව නං...”

පාරේ එක පැත්තක කන්දය. අනිත් පැත්තේ පල්ලමය. ඒ මදිවාට පොඩ්ඩෙන් පොඩ්ඩට වංගුය.

ඒත් අපට එහෙම යන්නට ලැබුණේ ටික දුරක් විතරකි!
“අඩේ, පාර දෙකට බෙදෙනවා නේද? කොයි පාරෙන්ද යන්නේ... උඩහට  තියෙන එකෙන්ද- පල්ලමට තියෙන එකෙන්ද?”
“මුන්ගෙ ආච්චිලට හාල් ගරන්න එපැයි... 😞😞 මෙහෙම තැනක පොඩි බෝඩ් කෑල්ලක් ගැහුවම හෙණද යකෝ...”
“**&** #^+ ^$#!”

“හීනි පොදයකුත් ගහනවා මචං.” අමිල වාහනයෙන් බහින්නට හදද්දී රවි කිව්වේය.
“ගාණක් නෑ රවී අයියේ... මම පල්ලෙහාට තියෙන පාර දිගේ ගිහිං බලන්නං. පාරක් අහගන්නවත් මෙලෝ යකෙක් නැති පැත්තක්නෙ. මචං ප්‍රදීප්, ඔයා වාහනේ ඔහොමම තියාගෙන ඉන්න, මං එනකල්...”

හිරිපොද වැස්ස ගැන වගක්වත් නැතිව අමිල පාරේ ඈතට නොපෙනී ගියේය.
“මේ පාරවල්වල වැඩිය කවුරුවත් වාහනවල යන්නෙ නෑ වගේ. පාර දෙපැත්තෙම වල් වැවිලා හොඳටම.”
“පව් වැඩේ අමිල අයියට... දැන් විනාඩි දහයකටත් කිට්ටුයිනෙ...”
“වෙලාව ගියා වගේ නෙවෙයිනේ, නමියෝ. ගෙයක් හරි, මිනිහෙක් හරි හම්බ වෙලා පාර අහගෙන මිසක් අමිල ආපහු එන එකක් නෑ...”   

“නමී, අපි මේ පාරට හරවපු තැන තිබ්බ බෝඩ් එක හරි නේද?”

එතැන ඉඳලා විස්තරේ ඊළඟ කොටසෙන්...

පොකුරු පොකුරු මතක පොකුරු - පළමුවෙනි කොටස

‘... ඩුං, ඩුං, ඩුඩුං, ඩුං’ කියල ළමා කතන්දර පොතකුත් තිබ්බ අපි සුට්ටි එව්වො කාලෙ...…පොඩි සන්දියෙ ඉස්සෙල්ලම මම කතන්දර පොතක් කියෙව්වෙ මට මතක විදිහට අවුරුදු හතරෙදි පහේදි විතර. යන්තමට අකුරු ගැටගහගෙන තටම තටම කියෙව්වෙ....

කුඩ හොරා පොත ලිව්වෙ සිබිල් වෙත්තසිංහ මහත්මිය. කියවල ඇතිනෙ නේද අර වඳුරෙක් කුඩ හොරකං කරගෙන අරං යන කතාව.

කොහොම හරි ඒ ඉස්සෙල්ලම ඉස්කෝලෙ යන්ටත් ඉස්සෙල්ල කියල නම් හොඳටම මතකයි. පොතේ නම තමයි මතක නැත්තෙ. "නයි-මුගටි හටන", "කුඩ හොරා", "ඉරුණු බළලා" හෝ ඔය මම කලිං කියපු "ඩුං ඩුං ඩුඩුං ඩුං" කියන පොත්වලින් එකක් වෙන්න ඕන. ඉරුණු බළලා සහ ඩුං ඩුං ඩුඩුං ඩුං ලිව්වෙ කේ. ජයතිලක මහත්මය. නවකථා කෙටිකථා විතරක් එහෙම නෙවෙයි එතුමා ළමා කතා ලියන්නත් රුසියා.

කුඩ හොරා පොත ලිව්වෙ සිබිල් වෙත්තසිංහ මහත්මිය. කියවල ඇතිනෙ නේද අර වඳුරෙක් කුඩ හොරකං කරගෙන අරං යන කතාව. ඔය කුඩ හොරාගෙ කතාව මගෙ හිතට කොච්චර බලපෑමක් කලාද කියල පැහැදිලි කරන්න මෙන්න චුට්ටි උදාහරණයක්... එක වැස්ස දවසක අපෙ අම්ම හම්බ වෙන්ට ආව ඔන්න අම්මත් එක්ක එකට වැඩ කරන අම්මගෙ යාලු නැන්දල තුන් හතර දෙනෙක්.

එයාල ගෙනාපු කුඩ වතුර බේරෙන්ටත් එක්ක ඉස්තෝප්පුවත් එක්කම තියන පිලේ හේත්තු කරලයි එයාල ගෙට ආවෙ. ඔන්න යන්ට ලැහැත්ති වෙලා බලනකොට කුඩ නෑ...

"කෝ වීරෙ අපේ කුඩ?"

ඒ නැන්දල ඔන්න එහෙ මෙහෙ විපරං කරන්ට පටං ගත්ත. අම්මත්  හොඳටම අප්සෙට් වෙලා හොයනව කුඩවලට මොකද උනේ කියල.

"අර කුඩ හොරා ඇවිල්ල කුව ගෙනියයි කියල මම කුඩ ගේ ඇතුලෙන් තිබ්බ."
කුඩ හතර පහ බදාගෙන උස්සගෙන ගේ ඇතුලෙ ඉඳං එන ගමං මම කිව්ව.

"අනේ ඇත්තම නේන්නං, පුතාට එහෙම හිතුන එක කොච්චර එකක්ද?"

රත්නායක නැන්ද මගෙ ඔලුව අතගෑව. ළමයෙකුගෙ හිත ඇදගන්න විදිහට ලියවුනු ළමා කතන්දර පොතකට ළමා සිතකට කරන්න පුලුවන් බලපෑම අන්න එහෙමයි.

ජීවිතේ ඉස්සොරෝම මතක තියෙන්නෙ මොනවද? එහෙමත් නැත්තං මොන වගේ සිද්ධියක්ද? පොඩ්ඩක් මතක් කරල බලන්ට ඔලුව එහෙම කහල. මට නම් ඉස්සෙල්ලාම කියල මතක තියෙන්නෙ ඉපදෙනකොට මගෙ බෙල්ල වටේ දෙපාරක් පෙකණි වැළ පැටලිලා තිබ්බ එක.

"මේ මොකද්ද බොලේ මේ? කුරහං සාටකයක්වත්ද හැබෑටම?”

ඔහොම මටම කියාගන්න ගමං මම ඒ පෙකණි වැල බෙල්ල වටේ එතිල තිබ්බ පැටලුං ඇරල අයිං කරල දොස්තර දිහාවෙ බලල හිනාවෙලා දොස්තරට දකුණු අතේ මාපට ඇඟිල්ල උස්සල පෙන්නුව. ඒ තමයි මට මතක තියෙන මුල්ම සිද්ධිය. හෙහ්,හෙහ්...

මට මතක තියෙන විදිහට මං පුංචිම කාලේ අමාරුවෙන් අමාරුවෙන් කියෙව්ව පොතත් සිබිල් ඇන්ටිගේ පොතක්. දුවන රැවුළ!

හරි, හරි, ඒ කතාව ඇත්තමත් නෙවෙයි ඇත්තම කිව්වොත්. ඇත්ත ආශ්‍රයෙන් කල ප්‍රබන්ධයක්. මගේ බෙල්ල වටේ පෙකණිවැල දෙපාරක් පැටලිල තිබ්බ එක තමයි ඇත්ත සිද්ධිය. අපෙ අම්ම මට එහෙම කිව්ව. අන්න ඒ හින්දයි මම ඒ ගැන දන්නෙ...’

‘නිදහස් සිතුවිලි’ බ්ලොග් අඩවියේ තියෙන ‘ඩුං... ඩුං…ඩුඩුං…ඩුං’ කියන 276 වෙනි post එකෙන් ගත්තු කොටසක් තමයි මෙච්චෙල්ලා ඔයාල කියෙව්වේ. රවී වීරසිංහ සහෘදයා ඒ පෝස්ටුව ලියල තියෙන්නේ 2014 අගෝස්තුවේ.

“රවී අයියගේ ඒ අපූරු post එක මගේ බොක්කටම වැදුණා. නිමල් අයිය දන්නවද මොකද කියලා... ලියලා තියෙන style එකයි, තව කාරණයකුයි නිසා. රවී අයිය වගේමයි මමත්- මට මතක තියෙන විදිහට මං පුංචිම කාලේ අමාරුවෙන් අමාරුවෙන් කියෙව්ව පොතත් සිබිල් ඇන්ටිගේ පොතක්. දුවන රැවුල!” අමිල මගෙත්තෙක්ක කිව්වෙ අවුරුදු තුන හතරකට කලින්.

අමිල රවී එක්කත් හිතවත්කම් වගා-දිගා කරගෙන තියෙන්නේ blog අඩවිය හරහා; මගේ එක්කත් එහෙමමයිනෙ...

බ්ලොග්ස් නොලියන අමිල ඒ දවස්වල ‘සිරිබිරිස්’ කියන නමින් comment කෙරුවා; දැනුත්...
“එතකොට අමිල Pra Jayව අඳුනගත්තෙ කොහොමද- ප්‍රා ජේ මහත්තයා blog ලියන කෙනෙක් නෙවෙයිනේ.” එදා මං ඇහුවෙ පුදුමෙන්.

“Pra බ්ලොග් නොලිව්වට එව්වා කියවල පෝර දානවනේ... පෝර දාන කෙනෙක් නිසා තමා ප්‍රා සෙට් උනේ... ඒ දවස්වල නිමල් අයියේ, කමෙන්ට් කරන අය අතරත් යාළුකම් තිබුණා. කවුරු හරි මනුස්සයෙක් මගේ ෆ්‍රීකුවන්සියෙයි කියල තේරුණොත් ඉතිං මං ඒ මනුස්සයව හොයාගෙන ගිහිල්ල බලනවනෙ...”
“ඔය විදිහට බලද්දී, බ්ලොග්ස්වලින් අදහස් බෙදා ගන්නවා විතරක් නෙවෙයිනේ, අලුත් යාළු මිත්‍රයොත් හදා ගැනෙනවනේ.
ඒක නෙවෙයි අමිල මහත්තයෝ... මට කියල ඉන්නකො සිබිල් ඇන්ටි ගැන... කලින් දවසෙත් ඒ ගැන කතා කර-කර ඉඳල මඟින් නවත්තන්න වුණානෙ...”

මිලදී ගන්නා පොතක් හිතට ඇල්ලුවොත් එහි කතුවරයා / කතුවරිය හොයාගෙන ගොස් හෝ ඔවුනගේ අත්සන් ඒ පොතට ලබා ගැනීම අමිලගේ පුරුද්දක් බව කලින් ලිව්වෙමි.

“ඔව්! ඒ පුරුද්දට තමයි මං මුලින්ම සිබිල් ඇන්ටිව හොයාගෙන පැපිලියානේ එයාගේ ගෙදරට ගියේ. කතාබහ කරලා ඊට පස්සේ මගේ ළඟ තිබ්බේ නැති එයාගේ සමහර පොතුත් එයාගෙන් ගත්තා. ඔයා දන්නවනෙ මගේ හැටි!
සිබිල් ඇන්ටි හරි හොඳයි... ඔය කාලෙදි සිබිල් ඇන්ටිට මගේ පොඩි love එකකුත් තිබුණු තරං..
ඇන්ටිටත් මාව හිතට අල්ලලා තිබුණ කියලයි මට හිතෙන්නේ...”

ආච්චි කිව්වලු ලොකු ගස්වල රුක් දෙවිවරු වැඩ ඉන්නවයි කියල...

“මටත් සිබිල් ඇන්ටිව මුණ ගැහිල තියෙනවා. පියසිරියෙදී. එයාගේ ‘මැටි ගෙදර ළමයි’ පොත රීප්‍රින්ට් කරනකොට...” එතකොට මං අමිලට කිව්වා. හැබැයි, එවෙලේ මං අමිලට නොකිව්ව දෙයකුත් තිබුණා.

මට නං සිබිල් වෙත්තසිංහ මහත්මියව එච්චර හිතට ඇල්ලුවේ නෑ! අනේ, එහෙම වුණේ එතුමියගෙ අතේ තිබුණු වැරැද්දක් නිසා හෙම නෙවෙයි! තකතිරු මගේ තියෙන වැරැද්ද නිසයි. මගේ ඇහේ මිම්මෙන් බලද්දී සිබිල් ඇන්ටි රූපවතියක් නෙවෙයි; ඒක වෙන්නැති...

මගේ වැහැංගීම අමිලට පෙනෙන එකක්යැ. එයා දිගටම කතා කරගෙන ගියා.

“... ඇන්ටි විකුණන්න ඇඳලා තිබුණු චිත්‍ර කීපයකුත් මම ගත්තා. ඒ සැරේ සිබිල් ඇන්ටි එයා ගණනේ තව චිත්‍ර කීපයකුත් මට තෑගි දුන්නා.
ඔයා දන්නවද නිමල් අයියේ දවසක් එහෙ ගිය වෙලාවක සිබිල් ඇන්ටි මට කියපු කතාවක්. ඒකෙන් කියැවුණේ හරිම සුන්දර කන්සෙප්ට් එකක්!

-එයා හිටියෙ උඩ තට්ටුවක. ඒකෙ බැල්කනියේ අතු වැදෙන අඹ ගහක් තිබුණා. ඇන්ටි මට කිව්වා, එයා හැමදාම ඒ අඹ ගහට වඳිනවා කියලා. එයාගෙ ආච්චිලු ඇන්ටි පුංචි කාලේ ඒ පුරුද්ද ඉගැන්නුවේ. ආච්චි කිව්වලු ලොකු ගස්වල රුක් දෙවිවරු වැඩ ඉන්නවයි කියල...

-රුක් දෙවියො ඉන්නව හෝ නැතා, දරුවො පොඩි කාලෙම ගහ-කොළවලට ගරු කරන්න පුරුදු කරවන එක කොච්චර හොඳද?” අමිල එහෙම කියනකොට මගෙන් සිබිල් ඇන්ටිට +ලකුණු කිහිපයක්ම එකතු වුණේ මටත් නොදැනී...
අවට ලෝකයට, ගහට-කොළට, ඇලට-දොළට, ගඟට-මුහුදට, සතා-සීපාවාට ගරු කරන; ආදරේ කරන ඇත්තන්ට / ඇත්තියන්ට මං වහන්සේත් හරිම මනාපයි! මට තේරුම් ගිහිං තියෙන විදිහට නං ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ කියවන ආදරණීය ඔයාලාත් එහෙම උදවියයි.

“ඉතිං බොසා- මම සිබිල් ඇන්ටිට කියල තිබුණනෙ මට චිත්‍රයක් ඇඳලා දෙන්න. ඕක මම රවී අයියටත් කිව්වා- අපි කතා කරන වෙලාවක... රවී අයියත් සිබිල් නැන්දට love හන්දා මං ඇහුවා ‘අයියේ උඹට නැන්දා ඇඳපු original චිත්‍රයක් ඕනිද’ කියල.
පටස් ගාලා උත්තරේ ලැබුණා ‘අනේ මල්ලියේ දියංකො’ කියලා.

-තෑග්ගෙන් තෑග්ග උතුම් තෑග්ග කියනවනේ. සිබිල් නැන්දා මට තෑගි කරලා තිබුණු චිත්‍රවලින් එකක් රාමු කරව ගත්තා, රවි අයියට දෙන්න.

-තව, රවී හොය-හොය හිටියා නුවර ගැන ලියවෙච්ච පොතක්. පරණ පොත් සාප්පුවකදී මට ඒ පොතත් හම්බ වුණා. අර චිත්‍රයයි, මේ පොතයි දෙකම මේ සැරේ රවී අයියට දෙන්න තියෙනවා. ඒකට කොහොම හරි දවසක් දාගෙන මම නුවර යන්නයි ඉන්නේ. නිමල් අයියා මොකද කියන්නේ- යංද...”

අර ‘Sunlight’ ad එක ෂූට් කරල තියෙන්නෙත් නාරම්පනාවෙදිලු...

“රවීලගේ ගෙදරද?”
“ගෙදරටත් යමු. ඔයා බෝමුරේ ගිහිල්ල තියෙනවද? ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජ්ජුරුවන්ව අත්අඩංගුවට ගත්ත තැන. ඒ ගමන්ම එහාටත් යන්න හිතේ තියෙනවා. තව විමලරත්න කුමාරගම මහත්තයාගේ සොහොන බලන්න යන්නත් ආසයි... ලොක්ක නං ඔය දෙපොළටම ගිහිං ඇතිනෙ...”

අමිල එහෙම ඇහුවම නං මට ලජ්ජත් හිතුණා.
විසි අවුරුද්දකට විතර කලින් සිද්ද වෙච්ච දෙයක් මතක් වෙලයි ඒ.

අපේ හොඳම  හිතවතෙකුගේ ඥාතියෙක් හිටියා නුවර මැණික්හින්නේ. දීර්ඝ සති අන්තයක් ආවොත් එයාගේ සිය පවුලම මැණික්හින්නේ යන්නයි පුරුදු වෙලා උන්නේ. එහෙම යන හුඟක් දවස්වල අපේ නඩෙන් කීප දෙනෙකුවත් අඬගහගෙන ගියා. ඒ ගමන්වල මුඛ්‍ය පරමාර්ථය වුණේ උපරිම විනෝදය ලබා ගැනීමයි. (එයාලා ඒ විනෝදය store කරල තියෙනවය කියල හිතුවේ බෝතල්වලයි!)

නිදිගෙ පංච තන්තරේ කියවන ආදරණීය රසික- රසිකාවියන් නං දැන් හිතනවා ඇති ‘අමද්‍යප නිදි’ කොහොමද එතැනට ගැලපුණේ කියලා.
මෙහෙමයි... ඒ නඩේට හිටිය එකම වාදකයා අපේ නෙවිල් අනුරසිරි. ප්‍රධාන ගායකයෙකුයි, හරිම පොහොසත් ගීත ගබඩාවයි වුණේ නිදි. ඒකයි, තිස්සෙම මටත් ඒ ගමන්වල ඉඩක් වෙන් කෙරුණේ.

එහෙම මැණික්හින්නේ ගිය දවස්වල අපි නාරංපනාවටත් ගියා. නාන්න...
“එතැන හරි ආතල් මචං. ලස්සන ගඟක් තියෙන්නේ. ගැඹුරුත් නෑ... ගඟ දෙපැත්තේම කුඹුරුයි, ගසුයි. මාර නිස්කලංකයි.” ගෙහිමියා අපේ මිතුරාට කිව්වා. එතැනම හිටිය එයාගේ ලොකු පුතණ්ඩියාත් තාත්තගේ කතාවට මුක්කුවක් ගැහුවේ මෙහෙම කියමින්.

“ඔව්, අන්කල්. මේ දවස්වල tv එකේ යන අර ‘Sunlight’ ad එක ෂූට් කරල තියෙන්නෙත් එහෙදි... ඒ පාරෙමයි කුමාරගම මහත්තයාගේ සොහොන තියෙන්නෙත්...”

එතකොට නං අපේ ‘කළු සුද්දෙක්’ පුදුම වුණත් එක්ක... “Who is Kumaragama?”
“😒😒😒එයා ගැන දන්නෙ නෑ? ලජ්ජයි හලෝ ලජ්ජයි... Mr. නිමාාාාල්... මෙන්න මෙයාට කියන්නකො කුමාරතුංග මහත්තයා කවුද කියලා.”

“කුමාරතුංග නෙවෙයි මහත්තයෝ- කුමාරගම... විමලරත්න කුමාරගම... ලංකාවේ හිටිය හොඳම කවියෙක්... ඉපදිලා තියෙන්නෙ නාරම්පනාවේ... අහල තියෙනවද මේ කවිය.       

වන පෙත දැවෙන විට වැද මළ හිරුගෙ      රත
ගණ'ඳුර වසන විට ආලෝකයෙහි           නෙත
සඳරැස් ගලන විට තෙරපී සෙවණ             මත
එක දෙවියෙක් නොවේ දාහක් එතන ඇත

-ඒ ‘අයියනායක’ කවි පන්තියේ කවියක්.

-මෙන්න මේක කියවනකොට නං පුදුම දුකක් උපදින්නේ. රස්සාවට මිණී කපන හේරත් හාමිට සිද්ද වෙනව එයාගෙම නංගිගෙ මිණිය කපන්න.

මෙව්වා හොය හොයා කියවන්න වටින කවි හලෝ!

අලියා වැටුණු වැව සිටි හේරත්            හාමි
මා වැනියකු වුවද මම වැදගත්              වීමි
මිනී කපන මුත් ඒ හේරත්                  හාමි
ඔහු මට වඩා විසි තිස් ගුණයෙන්   දෑමි

-මෙව්වා හොය හොයා කියවන්න වටින කවි හලෝ!”

එවෙලේ මං එහෙම කිව්වත්, ඒ කවි දෙකෙන් එකක්වත් අර කළු සුද්දාගෙ හිතට ඇල්ලූ විත්තියක් මට නම් පෙනුණේ නැත.

ඒත් සන්ලයිට් දැන්වීම ගැන කතාව නං උන්නැහේට වැදිලාය. “සොහොනක නං ඉතිං මොනව බලන්නද? ඒත් මචං අර ගඟ ළඟට ගිහිං ගලක් උඩ වාඩි වෙලා, සීතල වතුරේ කකුල් දෙක ඔබාගෙන- ෂොට් එකක් දාන එක නං නියමෙට තියෙයි.”

(ඒ සබන් දැන්වීමේ හිටි නිරූපිකාව ‘රෝහිත රාජපක්ෂ මහත්මිය’ බවට පත්වුණු විත්තිය අප දැනගත්තේ පසු කලකය.)

පැරණි දේ අගය කරන, ඉතිහාසගත දේවල් සොයා යන අමිල වැනි කෙනෙකු- මං වහන්සේට මැණික්හින්නේදී සිද්ද වුණු ඒ සිද්දිය දැනගන්නේ මේ පෝස්ටුව කියැවූ විටයි!
එදා; 2025 අන්තිම කාර්තුවේ මුල් දවසක අපේ ඒ කතාබහ කෙරුණු විත්තිය ආපහු මතක් කරන්නෙමි.

“මං ඔය දෙතැනින් එකකටවත් ගිහිල්ල නෑ මහත්තයෝ. යන්නත් ආසයි. ඒත් මම දැන් සීඝ්‍රගාමී නෙවෙයි බඩගාමී...”
“ආයෙ වචනයක්වත් කියන්න එපා ලොක්කා. බඩගාමී... ඔය වෙලාවට තමයි මට යකා නඟින්නේ. ඕන්න ගමන කන්ෆර්ම්. මම ප්‍රදීප්ගෙනුත් ඇහුවා. පොරත් එනවයි කිව්වා.”

“Pra Jay මහත්තයා කොහොම හරි එයි, අමිල.
ඉතිහාසගත දේවල්වලට මාර ආසාවක්නෙ එයාට තියෙන්නේ.”
“ඒක නං ඇත්තයි අයියේ. හිස්ට්‍රි ගැන ප්‍රාට තියෙන්නේ පුදුම ආසාවක්. මිසිස් ජයතුංග කිව්වා- දවසක් එයාලා ගියාලු ෆියුනරල් එකකට. මෝදර සිමෙට්‍රියට. ටිකකින් ප්‍රදීප් මිසින්ලු. බලනකොට පොර සොහොන්කොත් කියවනවලු...  “

දවසෙන් දෙකෙන් අපේ ගමන සංවිධානය වුණේය.

“නිමල් අයියේ, ප්‍රදීප් එයාගේ ඩබල් කැබ් එක අරං එන්නං කිව්වා. වාහනේට second option එක විදිහට නෙවිල් අයියගේ වාහනේ ඔලුවේ තියාගෙන ඉඳිමු. එතකොට ප්‍රායි, නෙවිල් අයියයි, නමියයි, ඔයයි, මමයි... පස්දෙනා මෙහෙන් යන්නෙ. රවී අයිය නුවරින් අපට එකතු වෙනවා.”
“ංආ, රවිත් එනව කිව්වද අමිල?”

“කිව්ව නේන්නං. මං හැදුවේ බෝමුරේ යන ගමන් හරි, එන ගමන් හරි රවී අයියලාගේ ගෙදට්ට යන්න. ඒක කියපු ගමන් ඒ යක්ෂයා කිව්වනේ -අනේ මල්ලියේ, මාවත් එක්ක පලයං, මම ඔය තැන්වලට ගිහිල්ල නෑ- කියලා. එතකොට නං මං හොඳ දෙකක් කිව්වා, 😞😞😞 තෝව මරන්න එපැයි, නුවර ඉඳලත් ඔව්වා බලන්න ගිහිං නැත්තෙ කියල...”

දස්කොන්ට දං ගෙඩිය හිමිවී, හිස් ගෙඩිය අහිමි විණි.

රවීත් ගමනට එනවා නං මං වහන්සේට විසුමක් වෙන්නේ නැත!

විසැස් කමලාව; ප්‍රමිලා දේවිය දස්කොන් අධිකාරම සමඟ තහනම් ගහේ ඵල අනුභව කොට නරේන්ද්‍රසිංහ රජතුමාට හසුවීම කෙළවර වුණේ ඛේදවාචක දෙකකිනි. දස්කොන්ට දං ගෙඩිය හිමිවී, හිස් ගෙඩිය අහිමි විණි. ප්‍රමිලා බිසවුන් හඟුරන්කෙත වැවේ ගිල්වා මරා දැමිණි. ඒ වැව ගොඩ කරන කාලයේ; 1972දී වැව පත්ලේ තිබී ගල් බරු දෙකක් ගොඩ ගැනුණේල. 1996දී අර ඉතිහාස කතන්දරය පිළිබඳ වැඩිමනත් තොරතුරු සොයා හඟුරන්කෙත සංචාරයක යෙදුණු මට එයින් එක ගල් බරුවක් දැකගැනීමේ වාසනාව ලැබිණි.

ඒ විත්තිය 2019දී හිතවත් Pra Jayට කියූ විට...
ඔයාලා හිතුවා හරියට හරිය. අපි හඟුරන්කෙත ගියෙමු. ගල් බරුව තියා, එය තිබුණු දර මඩුවේ ලකුණක්වත් ඉතිරිව තිබුණේ නැත!

ඒ විත්ති මතක් කරමින් කියැවෙන උපහාසාත්මක අනේක වදන්වලින් මේ නිමල් දිසානායකයාව තවමත් බයිට් වෙයි. ඒ ගමනට සහභාගී වුණු හතර දෙනෙකුටම මුහුණ දෙන්නටය දැන් මට සිද්ද වෙන්නේ. ඒ ගමනේ සාමාජිකයෙකු නොවුණත් නමී උන්නැහෙත් අරගොල්ලන්ටම උඩගෙඩි දෙනවා සිකුරුය...

කම් නැත!
තමන්ගේ අඹු සිඟිත්ත දික්තලා, අතරමඟදී හාද වුණු දික්පිටියා හා එක්ව තුටු පහටුව ඔයෙන් එතෙරව යද්දී, දියේ ගිලෙතියි බියෙන් ගැහි-ගැහී දියට නොබැස කල් මරමින් හුන් කාළගෝලයා අන්තිමේදී ‘මියෙම්වා රැකෙම්වා’ කියා එඩි වඩා දියට බට ලෙසින්...😟😟😟
මමත් මොවුනට මුහුණ දෙන්නෙමි!
ඔව්... 2025 නොවැම්බර් 22වෙනිදාට නොබියව මොවුනට මුහුණ දෙන්නෙමි!!    

ඒ විස්තරේ ඊළඟ කොටසෙන්...