අහංකාර ස්ත්‍රීගෙන් එදා රෑට - පළමුවෙනි කොටස

ඔයාලා පුනරුත්පත්තිය විශ්වාස කරනවද? මං නං විශ්වාස කරනවා. ඒ පදනමේ ඉඳන් බලනකොටයි හිතෙන්නේ නිමල් දිසානායක ගිය ආත්මෙදි චිත්‍රපටිවලට යාන්තමින් හරි ගෑවිච්ච කෙනෙක් වෙන්නැති කියලා.

දැන් නං චිත්‍රපටි ප්‍රචාරණය කෙරෙන්නෙ අලුත්ම ක්‍රම සහ විධි අනුගමනය කරමින්...

1954 සැප්තැම්බර් 17 වෙනිදා තිරගත වෙච්ච ‘අහංකාර ස්ත්‍රී’ චිත්‍රපටය තමයි මං ඉස්-ඉස්සෙල්ලම බලලා තියෙන්නේ. බදුල්ලේ හෝල් එකකදී. 1954 ඔක්තෝබරයේ ඉපදිච්ච මං ඒ ෆිලුම බලල තියෙන්නේ මාස ගණනාවක් වයසැති කිරි-කැටියෙක් විදිහට- අපේ අම්මගෙ ඇකයේ ඉඳන්.

“වෙන ළමයි කරුවලට බයයි... චිත්‍රපටියක් බලන්න ගියත් අඬනවනෙ. ඒකටත් එක්ක අපේ රංජියා! හ්ම් සද්දයක් නොකර පිචර් හෝල් එක වටේටම ඇස්දෙක යව-යවා හිටියා. පිචර් එක පටං ගත්ත වෙලාවේ ඉඳල මීක් සද්දයක්වත් නැතුව හොඳට බලාගෙන හිටියා- හරියට තේරෙන එකෙක් වගේ...”
ප්‍රශංසා කරන්නට ටිකාක් විතර මසුරු අපේ අම්මා ඒ දවස්වල මං ගැන කිව්වේ ආඩම්බරෙන්.
‘මම එහෙම පුතෙකුගේ අම්ම කෙනෙක්.’ කියල කෙලින්ම නොකියා.

ඒ විත්තිය මෙතැනදී කිව්වේ මගේ තියෙන චිත්‍රපට ලෝලීත්වය ඔප්පු කරන්නයි, ඒක සංසාරික පුරුද්දක් වෙන්න ඇති කියන කතන්දරේ සනාථ කරන්නයි දෙකටම.
හැබැයි- ඔය කාරණා දෙකටම හපන් කාරණයකුත් කියතෑකි. ‘තමන්ගේ තාත්තගේ භූමදාන කටයුතු අවසන් වෙච්චි දවසේ රෑ 9.30ට මහරගම අනුෂා හෝල් එකේදී ‘ගංගා’ film එක බලපු නසරානි පුතෙක් තමයි මං වහන්සේ. (එහෙම කිව්වට මොකෝ- අදටවත් මං ඒකෙ වැරද්දක් දකින්නෙ නෑ.)  

මං හීන් එකා සංදියේ චිත්‍රපටි ගැන ප්‍රචාරේ කෙරුණේ දැනට වඩා වෙනස් ක්‍රම කීපෙකින්.

1. ගුවන් විදුලියේ වෙළෙඳ සේවයෙන්- ජින්ගල්ස් මඟින්.
2. පත්තරවල පළ කෙරුණු දැන්වීම් මඟින්. (ඒ කාලේ දිනපතා පත්තරවල ‘දවසේ චිත්‍රපටි / දැන් පෙන්වනවා’ වගේ තීරුත් පළ කෙරුණා. ලංකාවේ ඈත ගම්-දනව්වල තිබ්බ ෆිල්ම් හෝල්වල / ටකරන් හෝල්වල / කූඩාරම්වල / ටෝකීස්වල පෙන්වන චිත්‍රපටි මොනවද කියලයි ඒ තීරුවල පළ වුණේ.)
3. තාප්ප, බිත්ති සරසපු වර්ණවත් පෝස්ටර් මඟින්.

4. දෙපැත්තේ චිත්‍රපටියේ යෝධ ප්‍රචාරක පුවරු දෙකක් හයි කරගත්ත ගොන් කරත්ත මඟින්. (ඒ කරත්තවලම නැඟගෙන උන්නු මෝලම්කාරයෝ ගමටම ඇහෙන්න සංගීත වාදනේ කරමින් මිනිස්සුන්ගේ අවධානය දිනා ගත්තා. ඒ සද්දෙට කරත්ත අසලට රොක් වුණු හැමෝටම ෆිල්ම් එක ගැන විස්තර තියෙන ‘හෑන්ඩ් බිල්ස්’සුත් බෙදල දුන්නා. සමහර වෙලාවට ඒ කරත්තවල ලවුඩ්ස්පීකර් බැඳගෙනත් ආවා.)

5. සිනමාහල්වල චිත්‍රපට පෙන්වන අතරේ විවේක කාලයෙන් පස්සේ පෙන්නපු ‘ට්‍රේලර්ස්’ මඟින්. මගේ දැනීමේ හැටියට වඩාත්ම ආකර්ෂණීය වුණේ මේ ‘ළඟදීම එනවා’ කියන පන්නයේ film ට්‍රේලර්ස්! (ඒවා දැකල තමයි මං වහන්සේ හොඳටෝම පිස්සු වැටුණේ. කොච්චරද කියනවා නං ‘හදිසියෙවත් මං මැරුණොත් ඒ එන්න තියෙන ෆිල්ම්ස් බලාගන්න බැරි වෙනවනෙ!’ කියන මහ විසාල දුක තමයි ඒ කාලෙ මට තිබ්බ ලොකුම දුක වුණෙත්!)

ඒ යුගය ඉවර වෙලත් දැන් සෑහෙන කල්!

දැන් නං චිත්‍රපටි ප්‍රචාරණය කෙරෙන්නෙ අලුත්ම ක්‍රම සහ විධි අනුගමනය කරමින් නෙව.

‘ඉතිං අපට පාන්ද’ කියල නොහිතා, ඒකා ඒ post එකට රතු හාර්ට් එකක් දැම්මා.

මට හිතෙන්නේ මෙහෙම දෙයක්... දැන් දැන් වැඩියත්ම ෆිලුම් ප්‍රචාරණය කෙරෙන්නේ fb හරහායි.

ගාල කඩා ගත්තු ගොන්නු වගේ නැතිව, ඒකත් හොඳ සැලකිල්ලකින්- කලාවක් ඇතිව කෙරෙන්න ඕනි කාරියක් නෙව. මෑත කාලේ මං දැක්ක හොඳම ප්‍රචාරක කැම්පේන් එකක් තමයි ‘එදා රෑ’ ෆිලුමට කෙරෙන්නේ...

ෆිල්ම් එක රිලීස් කෙරෙන දවසේ; සැප්තැම්බර් 18 වෙනිදා fb එකේ පළ කෙරුණු post එක තමයි- අද පෝස්ටුවේ ඉහළින්ම තියෙන්නේ. ඒකෙ මෙහෙමයි කියැවුණේ...

‘එදා රෑ
අද සිට - උදෑසන 10.00 සිට - දිවයින පුරා සිනමා ශාලා 75+

තිරගත වීමට පෙර තැබූ වාර්තා
1. තිරගත වීමට පෙර වැඩිම රටවල් ගණනක ප්‍රදර්ශන ගිවිසුම් අත්සන් තැබීම. -රටවල් 27
2. තිරගත වීමට පෙර ලංකාව තුළ Pre-Booking වැඩිම ආදායම. -රුපියල් ලක්ෂ 46+
3. තිරගත වීමට පෙර විදේශ රටවල Pre-Booking වැඩිම ආදායම. -රුපියල් ලක්ෂ 362+
4. තිරගත වීමට පෙර Pre-Booking මඟින් ලොව පුරා වැඩිම House Full දර්ශන
වාර ගණන. -17’

ඒක දැක්ක ගමන් නිදි පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගියා. ‘අඩේ අප්පා, කොහොමද ගැම්ම! මේ ෆිලුම නං මිස් නොකර බලන්න ඕනි’ කියලත් ධාරණය කර ගත්තා.
ඊළඟට මගේ බොක්කටම වැදුණේ මේකයි.  

‘අවුරුදු 80කට ආසන්න ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ,
තිරගත වූ පළමු දින 10 තුළ අති දැවැන්තම වාර්තාවක්...
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ආදායම - ලක්ෂ 953
විදෙස් රටවල ආදායම - ලක්ෂ 1,215
සම්පූර්ණ ආදායම - ලක්ෂ 2,168’ කියල දැක්කම... උපතින්ම film පිස්සෙක් වෙන නිමල් දිසානායකයා සතුටු වෙච්ච තරං...

‘ඉතිං අපට පාන්ද’ කියල නොහිතා, ඒකා ඒ post එකට රතු හාර්ට් එකකුත් දැම්මා. ඒ මමනේ...
ගොඩක් fb වාසීන් ඊටත් එහා ගිහිං- ඒ වගේ posts ෂෙයාර් කරගෙනත් අර ප්‍රචාරක ව්‍යාපෘතියට උදව් කරනවනේ!!!

ආන්න එතකොට; ඒ කියන්නෙ එහෙම ප්‍රතිචාර දක්වනකොට අපි කාට-කාටත් හොරෙන්; අපට නොදැනී ඇල්ගොරිතමයක් ක්‍රියාත්මක වෙන්න පටන් ගන්නවලු!

දන්නවනෙ, නිදි කම්පියුටරේ අකුරු කොටන්න පුරුදු වුණෙත් 2018 ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ ලියන්න පටන් ගත්තමය කියලා. ඊට පස්සේ විඩෙන්-විඩේ ඔය අත්‍යවශ්‍ය දේවල් ටිකක් හිතවත් එක-එක්කෙනාගෙන් අහගත්තා. (ඒවා කියා දුන්නු හැමටම ස්තුතියි!)

එහෙව් සීමිත දැනුමැති මං අන්තර්ජාලයෙන් මොකක් හරි හෙව්වයි කියමුකෝ. ඊට පස්සේ ජාලෙට ගියාම තමයි වැඩේ. මෙන්න බොලේ අර හොයපු ජාතියේ ඒවා වැස්සක් කඩා පාත් වෙනවා- නිකංම. එහෙම වෙන්නේ ඇල්ගොරිතම් එක වැඩ කෙරෙන හින්දලු!

සමාජ මාධ්යයේ සියල්ල හැසිරවෙන්නෙ Algorithm එකටයි. ඇල්ගොරිතමය අවධානය ලබා දෙන්නෙ සාකච්ඡාවන්ට නොවේ. එය Engagement මත පෝස්ටුව ග්රාහකයන් වැඩි පිරිසක් අතරට යවයි!

ඒ ගැන අපූරුවට තේරුම් කෙරුණු විස්තරයක් චතුරංග අමරතුංග සහෘදයා ලියල තිබ්බ ‘සමාජ මාධ්‍ය පොත් සමූහ, කෘති උත්කර්ෂයට නැංවීම සහ සාහිත්‍ය රුචියේ අර්බුදය’ කියන ලිපියේ අඩංගු වෙනවා. ඒ ලිපියෙන් විග්‍රහ කෙරිලා තිබුණේ සමාජ මාධ්‍ය හා පොත් ගැනයි. ඒත් ඒ න්‍යායයන් මෙතෙන්ටත් අදාළ කර ගන්න ඇහැකියි!

‘... සමාජ මාධ්‍යයේ සියල්ල හැසිරවෙන්නෙ Algorithm එකටයි. ඇල්ගොරිතමය අවධානය ලබා දෙන්නෙ සාකච්ඡාවන්ට නොවේ. එය Engagement මත පෝස්ටුව ග්‍රාහකයන් වැඩි පිරිසක් අතරට යවයි.

ඒ නිසා එකම පොත පිළිබඳ වැඩි සටහන් පළවන තරමට එය තවත් පිරිසකට පෙනෙයි. එය තවත් සාකච්ඡා ඇති කරයි. තවත් සාමාජිකයන් එයට සම්බන්ධ වෙයි. එවිට එය තවත් ජනප්‍රිය බව පෙනෙයි.

මෙය Feedback Loop එකකි.
පළමුව අවධානය නිර්මාණය වේ.
අවධානයෙන් Engagement ඇති වේ.
Engagement එකෙන් දෘශ්‍යතාව (Visibility) වැඩි වේ.
දෘශ්‍යතාවෙන් ජනප්‍රියත්වය පෙනෙයි.
ජනප්‍රියත්වය නැවතත් අවධානය නිර්මාණය කරයි.

මේ චක්‍රය තුළ පොතේ සැබෑ සාහිත්‍යමය වටිනාකමට වඩා එය වටා ඇති ඩිජිටල් ක්‍රියාකාරීත්වය ප්‍රමුඛ විය හැකිය.

විචාරය මිය ගිය තැන ප්‍රශංසාව ජය ගනී...’

ඉතිං, ඇල්ගොරිතමය නියමෙටම වැඩ කරන නිසාද මංදා, එදා ඉඳන් ‘එදා රෑ’ ගැන posts දිගටම මගේ කොම්පියුටරේට ගැලුවා...
එතකොට මට මතක් වුණේ අපේ තාත්තා කියා දුන්නු දෙයක්. ‘ගොබෙල්ස්ගේ න්‍යාය’ය!

“... ගොබෙල්ස් කියන්නේ බං හිට්ලර්ගේ අග සව්වෙක්. මිනිහා කියපු විදිහට ඕනිම  බොරුවක් වුණත් නිතර-නිතර මිනිස්සුන්ට ඇහෙන්න සැලස්සුවොත් මිනිස්සු ඒක විශ්වාස කරන්න ගන්නවලු... ඉතිං ඒ තියරියට වැඩ කෙරුණු හිංදා තමයි හිට්ලර් දිනාගෙන දිනාගෙන ඇවිත් තියෙන්නෙ... ඒ විදිහට බලද්දී බොරුවත් නරකම නෑ...” එදා එතැනින් එහාට ඒ ගැන වචනයක්වත් කතා කරන්න ඉඩක් අපේ තාත්තාට හම්බ වුණේ නෑ.

තාත්තගේ කතාව ඇහෙන මානේ උන්නු අපේ මහරගම ආච්චි ගුගුරා හැලිච්ච නිසා. දන්නවනෙ ආලවකයාවවත් මායිම් නොකරපු උන්දැගේ හැටි!
“මෙන්න මෙහෙ වරෙන් රංජි යන්න!
යකෝ ගුණේ, 😖😖😖තොට පිස්සුද දැන් තියාම මේ පොඩි එකාට බොරුව හොඳයි කියලා උගන්නන්නේ. උඹ දන්නවද අපේ ගෞතම බුදු හාමුදුරුවෝ බෝධිසත්ව කාලේ නොකරපු එකම පාපය බොරු කියන එකය කියලා. උඹටම තියා ගනිං උඹේ මහ ලොකු ගොබළු... අම්මගෙ රෙද්ද...” කියාගෙන ආච්චි මාව එයාලගෙ ගෙදරට ඇදගෙන ගියා.

"අම්මගෙ රෙද්ද නේද ඔය අම්මා ඇඳගෙන ඉන්නේ!" කියලා අපේ  තාත්තා එවෙලේ ආච්චිව ඇවිස්සුව හැටි මට තවම පෙනෙනවා... 

කියන දේ ඇත්ත වීමටත් වඩා අපට බලපාන්නේ ඒක කියන විදිහ ආකර්ෂණීය එකක් වීම...

ඊට කාලෙකට පස්සේ මං ‘ගොබෙල්ස්ගෙ තියරිය’ ගැන ඩිංගක් දැනගත්තත් ඒ යාන්තමින්. ඒ න්‍යායයෙන් අද කාලේ නං යහමින් වැඩ ගන්නවා නේද?

(ඉතිරි ටික ලියන්න කලින් මං වහන්සේ අන්තර්ජාලයෙන් හෙව්වා ගොබෙල්ස් ගැන. අපූරු විස්තරයක් තිබුණා ‘ලාහිරු දහසක් දිලී...’ බ්ලොග් අඩවියේ!)

ජනමාධ්‍යවලින්, සමාජ මාධ්‍යවලින් එකම දේ පුන-පුනා අපිට කියද්දී අපිත් දැනුවත්ව හරි නොදැනුවත්ව හරි එව්වට වහ වැටෙනවා නේද? කියන දේ ඇත්ත වීමටත් වඩා අපට බලපාන්නේ ඒක කියන විදිහ ආකර්ෂණීය එකක් වීම නේද?
ඉතිං අපෙ හාමුදුරුවනේ, මටත් ඒ ටිකම වුණා. මොකද මාත් රහත් වෙච්චි කෙනෙක් නොවෙයිනෙ- පුහුදුන් මානුස්පයෙක් නෙව...

හැබැයි, මගේ තියෙන අන්දොස් ගතියයි, හිතුවක්කාරකමයි හිංදා මං රැල්ලට ගහගෙන යන්නේ බොහොම අඩුවෙන්! ඒ වගේමයි ඕනෑම දෙයක් පිළිබඳව කෙරෙන සාධනීය වගේම නිෂේධනීය මත පළ කිරීම් වුණත් ආසාවෙන් කියවනවා. ‘එදා රෑ’ ගැන මං දැක්ක පළමුවෙනි තදබල විවේචනය ‘සුජීව ප්‍රේමරත්න’ගේ.   

‘එදා රෑ ගැන සිනමා ගෘප්වල බැක් ටු බෑක් positive #review දැක්කම ආස හිතුණා මෙච්චර හොඳ මූවී එකක්ද කියල. හැබැයි ඒ කලින් විචාර කරපු අයත් නෙමේ නිසා සැක ඇති නොවුන නෙමෙයි.

ගායකයෙක් විදියට ක්ලැරන්ස්ටත් වැඩිය මිල්ටන්ට ලව් කරපු මම කොහොමත් Eda Rae බලන්න හිටියේ. ඉතින් ඊයේ රෑ පොඩි වෙලාවක් ලැබුන ගමන් ගියා, Havelock city, Scope. බියර් එකකුත් ගැහුවා වඩා හොඳට විඳින්න.

හැබැයි ඉතින් මුල පැයෙන් පස්සේ හිටියෙත් ටිකක් අමාරුවෙන්. මෝඩ ජෝක් නිසා මැද්දෙ චූ දාන්නත් ගියා. ඒ සින්දුත් ගෙදර ඊට වැඩිය ලස්සනට අහනවා. සින්දු කෑලි තමයි හැබැයි එච්චර වෙලා හරි අගටම බලන්න පෙළඹුවේ.

Cinematography නං කමකට නෑ. Green screen පොඩි එකෙකුට උනත් අහුවෙනවා. අහම්බෙන් දකින ටෙලි නාට්‍යය මීට වැඩිය හොඳයි. Roshan මිල්ටන්ගේ තරුණ කාලෙට ගත්තු එකත් වැරැද්දක්. #Movie vibe එක ඒකෙන් මුල ඉඳලම කැඩුණා.

ලෝ බජට්  #එදා රෑ නිසා මිල්ටන් මහා චරිතයක්, නමුත් නිශ්ශබ්ද චරිතයක් විදියට අපි මවාගෙන හිටපු ප්‍රතිරූප පවා කැඩුණා. එයා එහෙම නොවෙන්න පුළුවන් නමුත්  image, perception තිබුනේ එහෙම.

මිල්ටන් මල්ලවාරච්චිව නටවන්නත් බෑනෙ. අන්තිම සින්දුවත් හොඳයි, හැබැයි ෆිල්ම් එක ඉවර වෙලා පැයක්වත්...

සින්දුවලිනුත් ත්‍රිල් එකක් තිබුණේ පෙම් රජදහනේ විතරයි, ඒකත් රොෂාන් රණවන ඒක සුපිරියට කරපු නිසා. සුපිරි නළුවෙක් උනාට රොෂාන් රවින්ද්‍රට කරන්න එහෙමට රෝල් එකක් තිබුනේ නෑ. මිල්ටන් මල්ලවාරච්චිව නටවන්නත් බෑනෙ. අන්තිම සින්දුවත් හොඳයි, හැබැයි ෆිල්ම් එක ඉවර වෙලා පැයක්වත් මතකෙ තිබුන්නෑ.

තනි වචනෙන් කිව්වොත් dissapointed 🥲 හැබැයි බලන්න එපා කියන්නෑ, කැමති අයත් ඉන්නවා.

ක්ලැරන්ස් movie දෙපාරක් බැලුව. හොඳට එන්ජෝයි කළා, මේක කොනකවත් නෑ. ආයි ඉතින්  #Biopic ලංකාවේ ගොඩදාන්න අමාරු වෙයි.’

ඇත්තද මේ කියන  කතාව? සුජීව නිකංම ආවට-ගියාට අදහස් පළ කරන කෙනෙකුත් නෙවෙයි. ඒත් එයාගේ අදහස්වල ගත යුත්තක් තියේද කියල දැනගන්න වෙන්නෙත් film එක බලලම තමයි.

එක එක්කෙනාගේ රසාස්වාදය එක එක විදිහයිනෙ. ගොඩක් හොඳයි කියලා සෑහෙන දෙනෙකු කිව්ව සමහ‍ර films මට එච්චර ඇල්ලුවෙ නැති වෙලාවලුත් තිබ්බේ...
ලෙස්ටර් මහත්තයාගේ ‘බැද්දෙගම’ එහෙම ෆිලුමක්. රේඛාව, සංදේශය, ගම් පෙරළිය, දෙලොවක් අතර, නිධානය වගේ films නිසා ලෙස්ටර් මහත්තයා දිනාගත්ත ‘කීර්තිය’ නිසා වෙන්නැති කවුරුවත් ‘බැද්දෙගම’ට දොස් නොකිව්වේ. ‘ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහත්තයාගේ film එකක් නං සම්භාව්‍යයයි’ කියලනෙ සමාජයේ තිබ්බ මතය!

ඒ වගේමයි, වැඩි දෙනෙක් හොඳ films විදිහට නොදැක්ක ‘වාණිජ චිත්‍රපට ගොන්නට වැටිච්ච සමහර ඒවාට මම අදටත් කැමතියි. සිනමාස් සමාගමේ ‘වනමෝහිනී’, සූර චෞරයා’, ‘අල්ලපු ගෙදර’, ‘ධීවරයෝ’, කේ.ඒ.ඩබ්ලිව්. පෙරේරාගේ ‘බයිසිකල් හොරා’, ‘දුලීකා’, නීල් රූපසිංහගේ ‘සරදියෙල්ගෙ පුතා’, යසපාලිත නානායක්කාරගේ ‘අංජානා’, ‘නැවත හමුවෙමු’, ලෙනින් මොරායස්ගේ ‘සූරයා සූරයාමයි’, සුනිල්සෝම පීරිස්ගේ ‘ඔබටයි ප්‍රියේ ආදරේ’ වගේ. සමහරක්වා කොමර්ෂල් / කොපි චිත්‍රපට වුණත් ඒවා නියමෙට හිතට වැදෙන විදිහටයි හදල තිබුණේ.

මගේ අදහස තමයි ‘කරන ඕනිම නිර්මාණයක් හරියට කරන්න ඕනි- නිර්මාණයට අවංක වෙලා කරන්න ඕනි’ කියන එක.

මෙතැනදී තවත් එකක් කියන්නම වෙනවා... නැත්තං සෝලි වැටෙන්නත් පුළුවනිනෙ. අනෙක නිදිගෙ රස වින්දනය මොන ලෙවල් එකේද තියෙන්නේ කියලා හිතාදර පාඨක ඔයාලට ටක්කෙටම මැන ගන්න පුළුවන් වෙන්නෙත් එතකොටනෙ.

ඔයාල දන්නවද, මේ ලියන මට ‘මැද මාවතේ චිත්‍රපට’ වුණත් රස විඳින්න ඇහැකියි. ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායකගේ ‘හංස විලක්’, ‘තුන්වෙනි යාමය’, විජය ධර්ම ශ්‍රීගේ ‘දුහුළු මලක්’, ‘ගුරු ගෙදර’, ‘ආරාධනා’, එච්.ඩී. ප්‍රේමරත්නගේ ‘පරිත්‍යාග’, ‘මංගල තෑග්ග’, ‘විසිදැල’, ජයන්ත චන්ද්‍රසිරිගේ 'සමනල සංධ්වනිය', 'ඝරසරප', බෙනට් රත්නායකගේ ‘අස්වැසුම’ මං වහන්සේ උපරිමයෙන්ම රස වින්ද ඒවගෙන් කීපයක්.
(මේ සඳහන් කරල තියෙන්නේ ලියාගෙන යනකොට එක සැරේම මතකයට ආව films ටිකක් විතරයි. සේරම ලියන්න ගියොත් නං...)

පහුගිය ඔක්තෝබර් 04 වෙනි ඉරිදා හවස ‘එදා රෑ’ බලන්න යන්න හිතා ගත්තා.

ඔහොම ස්වාධීන මත දරණ පක්ෂියෙක් වෙච්චි නිමල් දිසානායකයා ෆිලුමක් බලන්න යනකොට වුණත් ගියේ ඊස්-මීස් නැතුව සෙනඟ පොදි කද්දී නෙවෙයි. ෆිල්ම් එක හෝල්වලට මුදා හැරලා ටික දවසක් ගියාට පස්සෙයි.

සමහරුන්ට එහෙම බෑ- පළමුවෙනි දවසේ පළමුවෙනි show එකම බලන්න ඕනි. උමතු මාලනී ෆොන්සේකා රසිකයෙකු වෙච්ච අපේ පොඩි මාමා එහෙම කෙනෙක්.

‘ඒත් දැන් ඔහෙගෙ ‘සෙනඟ අඩු වුණහම ගිහිං films බලන ඒ තියරිය' වලංගු නෑ නිමලෝ. ඉස්සර නං හෝල් එහෙකට ෆිලුමක් දැම්මම, එදා දවසේ තියෙන show times හතරෙම / 10.30, 2.30, 6.30, 9.30 වෙලාවලට පෙන්නුවේ ඒක විතරයි. (ඒ කාලේ ගොඩාරියක් films පැය දෙකහමාරක් හෝ තුනක් හෝ දිගයිත් එක්ක.)
දැන් එහෙමයැ?’
එක හෝල් එකේ දර්ශන වාර හයකට විතර ෆිලුම් තුන-හතරක් පෙන්වන වෙලාවලුත් තියෙනවා. අපිට ඕනි වෙලාවට නෙවෙයි, තියෙන වෙලාවටයි අපි film එක බලන්න යන්න ඕනි.

ඉතිං පහුගිය ඔක්තෝබර් 04 වෙනි ඉරිදා හවස ‘එදා රෑ’ බලන්න යන්න හිතා ගත්තා. දැන් ඉතිං මට තනියම ඔහොම ගමන් යන්න බැහැනෙ... නෙවිලුයි, නමීයි දෙන්නගෙනුත් ඇහුවා යංද කියලා.
“මොකේද තියෙන්නෙ?”
“මහරගම සැවෝයි මෙට්‍රෝ -ඉස්සර නැෂනල් කිව්වේ- ඒකෙ තියෙනවා shows හතරක්. 10.15 / 4.00 / 7.00 / 9.45 වෙලාවල්වල...” මං නෙවිල්ට කිව්වා.

“ඇයි, ඇමිටි ලයිට් එකේ නැද්ද?”
“තියෙනවා... දහයට, දෙකහමාරට, හතට, නවයයි හතලිස් පහට. ඒ වුණාට මං ඇමිටි එකත් එක්ක තාම තරහෙන් ඉන්නේ. සැවෝයි එකට යමු...”
“😲😲😲ඒ මොකටද හලෝ ඇමිටි එකත් එක්ක තරහෙන් ඉන්නේ...”
“ඇයි යකෝ, තමුසෙට මතක නැද්ද බඹරු ඇවිත් බලන්න ගිය දවසේ වෙච්ච දේ?”

නෙවිල් ඕවා හිතේ තියාගෙන ඉන්නා කුලකයේ කෙනෙක් නෙවෙයිනෙ. මං නම් එහෙම නෑ. චූටි කෙනෙහිල්ලක් වුණත් මට අමතක නෙවෙයි; හිතේ පැසවයි. මං වහන්සේගේ ඒ පොළොං ගතිය මා හංගන්නේ නැත!

අගෝස්තු 16 වෙනි ඉරිදයි ඒ කෝන්තරය පටන් ගත්තේ.
එදා අපි ගියා ‘බඹරු ඇවිත්’ බලන්න. ඇමිටි එකෙන්ම fb එකේ දැම්ම පෝස්ටුවක් තිබුණා දර්ශන වෙලාව හවස හතටයි කියලා. (පස්සේ එයාලම තව post එකක් දාලා ෆිලුමේ වෙලාව හතයි කාලට කියලත්. නමී තමයි ඒක දැකල තිබ්බේ.)
“අපරාදෙ නෙවිල් අයියේ, මම ඒක නිදිට කිව්වේ...”
“ඒ මොකද නමියෝ?”
“මෙයාට ඒකටත් මළ පැනලා...”

එදා රෑ කියන්නේ බලන්න යන්න හොඳ ෆිල්ම් එකක් නෙමෙයි. මම ඇත්තටම හිතාගෙන ගියේ මේක සුපිරි ෆිල්ම් එකක් කියලා...

“ඉතිං ඒක වැරදිද? වෙලාව නං වෙලාව... විනාඩි පහළොවක් කොච්චර වටිනවද? හතටයි කියල තිබ්බ හින්දනෙ මම ඔයාලටත් කිව්වේ හයටවත් ගෙදරින් යමුයි කියලා. දැන් බලනකොට හයයි කාලට ගියත් ඇතිනේ...”

“ඉතිං?”
“ඉතිං කියන්නෙ මෙතැන අපි තුන්දෙනාගෙම විනාඩි හතලිස් පහක් අපතේ ගිහිං නේද?” ඒ ගැන නොරිස්සීමකිනි මං film හෝල් එකට ගියෙත්...

චිත්‍රපටය නරඹා වාහන අංගණයෙන් පිටවෙද්දී, කියැවුණේ සාමාන්‍යයෙන් කියවෙනවාට වඩා වැඩි ගණනකි. “අහන්නකො නෙවිල් ඒ කොහොමද කියලා.” නෙවිලුත් ඇහුවා.

“සර්ලා ඇවිත් තියෙන්නේ 4.45ට... එතකොට...” Parking Yard එකේ නිලධාරියායි, එයාගේ හෙල්පරුයි ලැයිස්තුවක් දික් කෙරුවා.
“ඔය වෙලාව වැරැදියි. අපි ගෙදරින් ආවෙත් හයට විතර...” අපි කිව්වා.

බලි කුරුටු අකුරු ඉලක්කම්වලින් ලියාගත්තු සටහන විතරක් සාක්කියට තියාගෙන එයාලා කියපි ‘අපි වැරදියි’ කියලා. පිටිපස්සෙන් තිබ්බ වාහන නලා නාද කරවන්න ගත්තම අපි වාද කිරීම අතෑරලා දැම්මා; පැය පහකට වාහන නැවතුම් ගාස්තුව ගෙවලා පිටත් වුණා.

තවමත් ඇමිටි වාහන අංගණයේ විධිමත්ව රිසිට් එකක් නිකුත් කරන්නේ නැහැ. අපට වෙච්ච ඒ අසාධාරණය තවත් අයට සිද්ද වෙලත් ඇති... එයාලා නොදන්නවා වුණාට; ප්‍රසිද්ධියේ නොකිව්වා වුණාට. ඒ ගැන දැන් මෙහෙම එළිදරව් කළාට පස්සේ මට නං දැනෙන්නෙ ලොකු සහනයක්- හිතේ ඇනිල තියෙන කටුවක් ගලවල අයින් කෙරුව ගාණයි...

“දැන් එතකොට සැවෝයි එකේද අපි ‘එදා රෑ’ බලන්නේ?”
ඒ අස්සෙ නමී උන්නැහේ හොයලා බලපි, online බුකින් ගැන. “ලොක්කා- දැනටම සීට්ස් ඉවර වෙන්න කිට්ටුයි. අපි තුන් දෙනාටම එක තැනකින් ඉඳ ගන්නත් බැරි වෙයි.”
“එහෙනං වෙන දවසක බලමු...” නෙවිල් තීන්දු කළා.

‘එදා රෑ කියන්නේ බලන්න යන්න හොඳ ෆිල්ම් එකක් නෙමෙයි. මම ඇත්තටම හිතාගෙන ගියේ මේක සුපිරි ෆිල්ම් එකක් කියලා...’
පහුවදා උදෙන්ම මගේ ඇහැ ගැහුණේ රිද්මි පෙරේරා fb එකට ලියපු post එකක්. ඒකෙ මුල් වැකි දෙක කියවන ඕනි කෙනෙක් ඉතිරියත් නොකියවා අත් හරින්නේ නෑ.

‘... හැබැයි හිතුවටත් වඩා පට්ට සුපිරි ෆිල්ම් එකක්. මේ ෆිල්ම් එක බලන්න නෙමෙයි අහන්න යන්න ඕන ෆිල්ම් එකක්. ෆිල්ම් එක පටන් ගද්දීම ඇහෙන මිල්ටන් මල්ලවාරච්චි මහත්තයගේ ඒ වොයිස් එකට නිකන්ම ඇස් පියවෙලා ඇඟ හිරිගඩු පිපෙන්න පටන් ගන්නවා.
අන්න ඒ නිසයි මම කිව්වේ මේක බලන්න යන්න හොඳ ෆිල්ම් එකක් නෙමෙයි කියලා- මේක ඔයාලා අහන්න යන්නම ඕන ෆිල්ම් එකක්. හැම විනාඩියකටම සැරයක් වගේ ලස්සන සිංදුවක් පසුබිමින් ඇහෙනකොට...

තමුසෙ මොකෙක් හරි දෙයියෙක්ට බාරයක්වත් වෙලාද තියෙන්නේ- එදා රෑ බලනවාමයි කියලා?

ඇත්තමයි මම පළවෙනි වතාවට ලංකාවේ ගායකයෙක්ට පිස්සු වැටෙමින් හිටියා 🥰 මිල්ටන් මල්ලවාරච්චි මහත්මයා වෙනුවෙන් මිනිස්සු මේ තරම් පිස්සු වැටිලා හිටියේ ඇයි කියලා තේරුම් ගන්න ඔයාලට සම්පුර්ණ ෆිල්ම් එකම බලන්න ඕන නැහැ.

පළවෙනි තප්පර කිහිපය තුළම ඔයාගේ හදවතේ ගැඹුරුම තැනක ඒ හඬ තැන්පත් වෙනවා... එතන ඉඳන් ෆිල්ම් එක ඉවර වෙනකන් ඔයා ඒ හඬ ඇතුලේ ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්නවා...’

ඒක කියෙව්වමත් ෆිලුම බලන්න මට තිබ්බ ආසාව තවත් වැඩි වෙච්චි. (එහෙම වෙලාවට ‘තණ්හාය ජායතී සෝකෝ’ කැලේ!)
“ඔන්න එහෙනං සඳුදා හරි අඟහරුවාදා හරි එදා රෑ බලන්න යන්නම ඕනි.” මං නිශේධ බලය පාවිච්චි කළා.
“ඇයි, තමුසෙ මොකෙක් හරි දෙයියෙක්ට බාරයක්වත් වෙලාද තියෙන්නේ- එදා රෑ බලනවාමයි කියලා😟😟😟?” නෙවිල් කෝන්තර ඇහුවා.
“බාරයක් වෙලා නෙවෙයි මිනිහෝ... වැඩක් ඕනෑවට වැඩිය කල් දදා හිටියොත් ඒ වැඩේ වකූර් වෙලා යනවා... ඒකයි! නමී මොකද කියන්නෙ?”
“මට ඔය දවස් දෙකේම පුළුවන්... හතට නේද යන්නෙ?”

"හතරට වුණත් යන්න පුළුවන් යකෝ, උඹ මට නිවාඩු අරං දෙනව නං... හ..ත..ට නේද?” නෙවිල් නමීව අවුස්ස ගත්තා.

à දෙවෙනි කොටසට...

පොකුරු පොකුරු මතක පොකුරු - සිව්වෙනි කොටස

“ඇයි මහත්තයල දන්නැද්ද? නුවර පාර වහලලු. කඩුගන්නාවේ නායක් ගිහිං...”

“ංඈ?” / “අම්මට සිරි!”

විශ්මයෙන් අයාගත්තු ඇස්-කන්-මුවවල්වලින් යුතුව...

රවී ඉක්මනින්ම ජංගමයාව අතට ගත්තේ එවිටය. “මෙතෙන්ට සිග්නල් නැහැනේ!”

“අර හරියට යමු... මම පෙන්නන්නං සිග්නල් තියෙන තැනක්...” කුමාරගම ඥාතියා එයාලට උදව් කළේ හොඳ සර්ධාවෙන්. ප්‍රදීප් ලොක්කයි, අමිලයි දෙන්නත් එතෙන්ට ගියේ විශ්මයෙන් අයාගත්තු ඇස්-කන්-මුවවල්වලින් යුතුව.

“පහළ කඩුගන්නාවේ... හිඟුල හරියෙයි වෙලා තියෙන්නේ. කන්දේ උඩ තිබ්බ කළු ගලක් පහතට පෙරළිලා. පස් කන්දකුත් එක්ක ගල පෙරළිල තියෙන්නේ හෝටලයක් උඩට... උදේ අටට විත‍රලු. හෝටලේට තේ බොන්න ආව මිනිස්සුත් ඉන්න ඇති. පව්!”

“මේ මේ හලෝ, තමුසෙගෙ කකුල් දෙකම හිරි වැටිලයි කිය-කියා නේද හිටියේ? මේ කතාව අතරේ, දෙගල් අස්සෙ බිජු දාන්න යනවා වගේ තමුසේ හොරෙන්ම ඔය පඩි ටික බහින්නද හදන්නේ?” නෙවිල් මට ගෝරනාඩු කෙරුවේ ඒ වෙලාවේ.

කුමාරගම මහත්තයා සදාකාලික නින්දේ සැතපෙන තැන තියන්නෙ චුට්ටි බෑවුමක. සොහොන වටේට තේ පඳුරුයි, ගම්මිරිස් වැලුයි, නොයෙක් වල් ගසුයි පොළොව බෙදා ගන්නට කරන නිරන්තර සටනක. (ඒ ගැන මං පහුගිය කොටසෙදිත් ලිව්වා; එතැනදී නමී උන්නැහේ අරගත්තු photo එකකුත් දැම්මා.)

කාට හරි එතැනටම යන්න උවමනා නං සිමෙන්ති පඩි කිහිපයක් පහළට බහින්න වෙනවා.

“... තමුසෙ වෙවුල-වෙවුලා අමාරුවෙන් ඔය සොහොන ළඟටම යන්න ගිහිං වැටුණොත් හෙම මෙතැන තවත් මරණයක්! අනේ නමී... ඔන්න ඔයාට පොඩ්ඩක් උදව් කරහං මචං.”
එතකොටත් නමී උන්නේ සොහොන ළඟටම ගිහිං ආපහු ඉහළට නඟිමින්. “හරි නෙවිල් අයියේ. මම ඇලර්ට් එකේ ඉන්නං... නිදි ලොක්කා- ඔයා සොහොන ළඟටම ගියාට වැඩක් නෑ. ඒකේ තියෙන කවියත් බාගෙට මැකිලනේ.”
“ඒ වුණත් නමී...”

කෙනෙකු මැරුණට පස්සෙ අවසන් බුහුමන් දැක්වීම ගැන මං වහන්සේ එච්චර තැකීමක් කරන්නෑ. අද ඉන්න වැඩි දෙනෙකු හොඳ මොස්තරවලට මහපු සුධවල ඇඳුම්වලින් සැරසිලා අවමඟුලකට එන්නේ Fashion show එකකට එන විදිහට. ශෝකයෙන් මුසපත් වෙන්නේ, වැඩි-වැඩියෙන් රඟන්නේ වීඩියෝ කැමරා එහෙම තියෙනවා නං...
කෙනෙකුට සලකන්න ඕනේ, තැකීමක් කරන්න ඕනේ ඒ මනුස්සයා පණ පිටිං ඉඳිද්දීනෙ. මළාට පස්සේ නෙවෙයිනෙ!

අර සිමෙන්ති පඩියක් උඩ දෑත බැඳගෙන- දෑස පියාගෙන- නිසොල්මන්ව හිටගෙන ඉඳිද්දී මට වැඩියෙන් හිතුණේ ඔහොම අටමගල්. (හිත හීලෑ නෑ හරිම මුරණ්ඩුයි - තැන තැන ඇවිදිනවා!)
‘විමලරත්න කුමාරගම මහත්තයට උතුම් වූ නිර්වාණ සම්පත්තියම ලැබේවා!’

පොඩි තේ කඩයක් ගාව නවත්තන්න මහත්තයෝ... මට තේ එකක් නැතිව මොකක්ද මොකක්ද වගෙයි!

ඇත්තම කියතොත් පහළ කඩුගන්නාවේ සිද්ද වෙලා තිබ්බ ගලක් පෙරළීම මාව එච්චරම ලොකු කම්පනයකට පත් කළේ නෑ. අපි පුරුදු වෙලා ඉන්නෙ ලොකුම-ලොකු විපත්තිවලින්ම කම්පා වෙන්නනෙ. අද කාලේ news කියලා වැඩියෙන්ම කියන්නෙත් ලොකු, පොඩි විපත්තිවලටමනෙ.

“අපි ආපහු යනකොට පාර ඇරල තියෙයි.” Pra Jay මහත්තයගෙ කල්පනාව තිබ්බේ කොළඹ- නුවර පාර දිහාවේ.
මගේ කල්පනාව තිබුණේ තේ එකක් බීම ගැන. “ඉස්සෙල්ලම හම්බ වෙන තැනකින් ප්ලේන්ටියක් බීලා යං නේද?”
“දැන් මොන තේද හලෝ... බත් කන වෙලාවත් කිට්ටුයිනේ... කෑම රුචිය වඩන්නත් එක්ක ඔය අයිස් කැටයක්- දෙකක් දාලා කූල් කරගත්තු ටිකාක් විතර සැර බීමක්වත් නං...” නෙවිල් හදන්නේ මාව අවුස්සන්නටය.

“අනේ ප්‍රදීප්... එයාට ඕනි දෙයක් බී ගත්තාවෙ. යන ගමන් පොඩි තේ කඩයක් ගාව නවත්තන්න මහත්තයෝ... මට තේ එකක් නැතිව මොකක්ද මොකක්ද වගෙයි.”
“මචං නෙවිල්. මගේ මනාපෙත් උඹටයි බං...” රවීගෙනුත් මුක්කුවක්. “... උඹ මොකද කියන්නෙ නමී?”

“රවී අයියා තවමත් නමියව හරි හැටියට අඳුරගෙන නෑ වගෙයි පෙනෙන්නේ... එයා හරි ගඩ්ඩා. ඔය වගේ ප්‍රශ්නවලට මිනිහ ලේසියෙන් උත්තර දෙන්නෑ...” ඒත් නමී නෙවෙයි කටක් ඇරියේ. අමිලමයි කතාව කරගෙන ගියේ.
“... අපි ඉස්සෙල්ලා තේ බීලා යමු. ඊට පස්සේ කුණ්ඩසාලේ හරියෙන් දවල්ට කාලාම යන්න පුළුවන් BYO පොට් එකක නවත්තමු.”

එතකොට නං රවී, නෙවිල් දෙන්නගෙම මූණුවලට පුර පෝය හඳක් පෑව්වා වගෙයි. “ඒ හරියේ BYO තැන් තියෙනවද දන්නෑ...”
“ඇති ඇති මචං... දැන් හැම තැනම එහෙම තැන් තියෙනවා නෙවිල්. මට මතක හැටියට පාලමෙන් වම් පැත්තට හැරිලා පොඩි දුරක් යනකොට ඔහොම තැන් දෙක තුනක්ම තියෙනවා.” ඒ ගැන හාරාවුස්සන වැඩේ යට ගියේ ප්‍රදීප් ප්‍රශ්නයක් අහපු නිසා.

“අන්න තියෙනවා පුංචි කඩයක් නං. නවත්තන්නං?”
“අනේ නවත්තලා යං ප්‍රදීප්.” පැනල උත්තර දුන්නේ මං. ඒකෙන් වුණේ මගේ හිතේ තිබිච්ච කුතුහලය සංසිඳවා ගැනිල්ල ටිකක් ප්‍රමාද වුණු එකයි. ‘මොනවද මෙයාල මේ කතා වෙච්ච බී.වයි.ඕ. තැන්? මෙච්චර දවසක් මට අහන්න ලැබිල තියෙන එකක් නෙවෙයිනෙ! තේ බීලා ඉවර වෙලාම අහගන්නංකො.’

“මාමා, අපිට මොනවා හරි කාලා සුපිරි ප්ලේන්ටියක් බොන්න පුළුවන් නේද?” ඉස්සෙල්ලම වාහනෙන් බැහැගත්තු අමිල අහනවා ඇහුණේ, අපි කඩේට ගොඩවෙද්දී.

සාදික්කා ලෙල්ල මැද්දේ තියෙන ඇටේ ඝනයි... ඒවා ඕනිමයි වටලප්පන් හදද්දී. ඒ ඇටේ වටේට තියෙන ළා තැඹිලි පාට නහර වැල් වගේ එව්වට තමයි වසාවාසි කියන්නෙ!

“තේ නං බොතෑකි සර්. ඒත්... මහත්තයල කට්ටියටම තේ බොන්න කලින් කන්න හරිහමං දෙයක් තමයි නැත්තේ. කෑම ජාති ඔක්කොම වගේ ඉවර වෙලා. දැන් ඉතිං දවල් බතට වෙලාව හරි යාගෙනනේ එන්නෙ සර්. උදේ ගෙනාව කෑම ජාතිවලින් ඉතිරි වෙච්චි ඒවා එක දෙක ගණනේ තමයි තියෙන්නේ.” තේ කඩය පුංචි වුණත් ‘ලොකු හිතක්’ ඇති විත්තිය පෙන්වමින් අපට ඇත්තම කිව්වේ මැදි වියේ ඉන්න මුදලාලියි.

“කමක් නෑ මාමා. අර තියෙන්නේ ලැවරිය දෙක තුනක්... පරිප්පු වඩේ දෙකකුත් තියෙනවා. ආ- හැලප කීපෙකුත් තියෙන්නේ. ඔය තියෙන්නේ ඉහටත් උඩින්. ඒ ටික දෙන්නකො බලන්න.” අමිල කිව්වේ ඒ ගමේම ගනුදෙනුකාරයෙක් විදිහට ඇඟෑලුම්කමින්.

ඒ අතරෙ ප්‍රදීප් කඩේ විකුණන්න තියෙන ජාති පිරික්සමින්. “නිමල් මේව කාල තියෙනවද?”
“මොනවද ප්‍රදීප්?”
“සාදික්කා චට්නිලු.”
“සාදික්කා චට්නි! කනව තියා ඇහුවෙත් අදයි, ප්‍රදීප්.”

ප්‍රදීප් පොඩි යෝගට් කෝප්පයක සයිස් අසුරණයක් මගේ අතේ තිබ්බා. මං ඒකෙ ලේබලේ තියෙන විස්තර කියෙව්වා. ඒ පළාතෙම නිෂ්පාදනයක්.
“මොනවද නිදි?” නමීත් ඒක අතට අරං බලන ගමන් ඇහුවා.

“නමියෝ- මෙච්චර දවස් මෙයා අපට දුන්නේ පැණි කාමරංගා චට්නිනේ... ලැහැස්ති වෙයං මීට පස්සේ දිගටම සාදික්කා චට්නි කන්න.”
“තමුසෙ මට සාදික්කා ගෙඩි ගෙනත් දෙනවකො... එතකොට මං හදන්නම්.”

“මෙයාව අවුස්සන්නෙ නැතුව පොඩ්ඩක් ඉන්නකො නෙවිල් අයියේ, නිදිගෙන් මේවා ගැන අහගන්නකල්. ඉතිං- ඉතිං නිදි...”
“සාදික්කා ගෙඩිවල ලෙල්ලෙන් වෙන්න ඕනි මේවා හදල තියෙන්නේ. ඝන මාංසල ලෙල්ලක්නෙ ඒවාට තියෙන්නෙ, නමී. ලෙල්ල අහක දාලා, වසාවාසියි- සාදික්කා ඇටෙයි තමා වේළල ප්‍රයෝජනයට ගත්තේ. මේ පළාතෙම කාට හරි අයිඩියාවක් ඇවිත් වගෙයි අර අහක දාන සාදික්කා ලෙලිවලිනුත් වැඩක් ගන්න...”

“මමත් අහගෙනයි හිටියේ..., ඔයා කිව්ව විදිහට වසාවාසියි, සාදික්කා ඇටයි දෙකම ගන්නෙ එකම ගෙඩියෙන්ද?”

“හ්ම්! ගෙදර ගියාම internet එකෙන් බලන්නකො. ඇති! නැති වෙන්න බෑ. සාදික්කා ලෙල්ල මැද්දේ තියෙන ඇටේ ඝනයි... ඒවා ඕනිමයි වටලප්පන් හදද්දී. ඒ ඇටේ වටේට තියෙන ළා තැඹිලි පාට නහර වැල් වගේ එව්වට තමයි වසාවාසි කියන්නෙ.”

“ලොක්කා, කතා කරන දෙයක් පස්සේ... දැන් තේ බීලා ඉඳිමු. ඔයා මොනවද කන්නේ?” අපේ කතාව නවත්තන්නට සිද්ද වුණේ අමිලගේ කාලෝචිත යෝජනාව පිළිගත්තු හිංදයි!

ඒක නෙවෙයි මාමා- හොඳ කිතුල් හකුරු තියෙනවා නං තේවලට සීනි නොදා හකුරුත් එක්ක දෙනවද...

කඩේ ඉතිරිව තිබුණු ලැවරියා, හැලපවලට වග කියන අතරවාරයේ ප්‍රදීප් සාදික්කා චට්නි දෙකක් අරගෙනය. “මම අපි හැමෝටම එක ගණනේ ගන්නයි හැදුවේ. කඩේටම තිබ්බෙ දෙකයි. මේක නිමල්ට.”

“ප්‍රදීප්... එහෙනං ඉතිං නමියටයි මටයි දෙන්නටත් ඕවා කන වාසනාව හම්බ වෙනවා!”
“තෑන්ක්ස් ප්‍රදීප්. ඔයාටත් නෙවිල්...”
“මචං නිමල්, උඹ මොකටද මේ අහක උන්න එකෙකුට thank කරන්නේ?” එතකොට රවීත් කතාවට සම්බන්ධ වුණේ කමින් හිටි කෙසෙල් ගෙඩිය ඉවර කරලයි. මට ඉස්සෙල්ලා නමී එයාට උත්තර දුන්නා.
“අපරාදෙ කියන්න බෑ රවි අයියේ... නිදි ලොක්කා මොනවා හරි අමුතු කෑමක් බීමක් කනවා නං අපිටත් පංගුවක් තියනවමයි. ලේසියෙන් නිදිට හොඳක් නොකියන නෙවිල් අයියා අර නොකියා කිව්ව ඒ කතාවටනෙ මෙයා ඔය ස්තුති කළේ...”

“මහත්තයලට ඔන්නං අලුතින්ම ගෙනාව විස්කිරිඤ්ඤත් තියෙනවා... දෙන්නද?” මුදලාලි ඇහුවේ අමිලගෙන්.
“කාට හරි ඕනිද?” අපෙන් ඇහුවේ අමිල. “... ඒක නෙවෙයි මාමා- හොඳ කිතුල් හකුරු තියෙනවා නං තේවලට සීනි නොදා හකුරුත් එක්ක දෙනවද... එහෙම හොඳයි නේද ප්‍රදීප්?”
“That’s better!”

තේත් එක්ක ලැබුණු කිතුල් හකුරු සුදු පාටට ඉතා කිට්ටුය; මෙලෙකය; ඇඟිලිවල උණුහුමටත් දියවෙන සුළුය. එව්වයේ රස විඳිනවත් එක්කම අපේ නඩේ හැමෝටම උවමනා වුණේ හකුරු මුලක්- දෙකක් ගන්නටය. ඒ මිෂන් එකට ස්වේච්ඡාවෙන්ම මැදිහත්කරුවා වුණේ රවීය.
“නරක වෙලාව මචං... හකුරුත් ඉවර වෙලාලු. හෙට අනිද්දායින් පස්සේ ආවොත් නං දෙන්නංලු.” කාටත් ඇහෙන්නට ඒ ටික කිව්වට පස්සෙයි, රවී මුණු-මුණුවෙන් මේ ටිකත් කියා සිටියේ.

“... මට හිතෙන්නේ කඩේ ඇතුළේ බඩු තියෙනවා. ඒත් මිනිහා ඒවා අපට දෙන්න බයයි වගේ. නිකංම පිනට උස්සගෙන යයි කියලා හිතනවා ඇති!
කොහෙද- අමිලයා පොලිසියේ එකෙක් වගේ; පොලිස් cut කපල ඉන්න හතර රියං පුරුෂයා!
මාත් පැන්ෂන් ගිය පොලිස්කාරයෙක් වගේනෙ... හිතනවා ඇති අපිත් සුද්දෝදන ජරා පප්පෝ කට්ටියක් තමයි කියලා...”

“එහෙම වෙන්නත් පුළුවනි රවී... නමීට මතකයිනේ අර ප්‍රෝඩාරාම post එක ලියන්න කලින් අපේ අම්මා හොරණ හදලා තිබුණු ගෙදරට සිද්ද වෙලා තියෙන දේ හොයන්න ගිය ගමන. එදත් මම අමිලව එක්ක ගියේ ඔය පොලිස්කාර; හමුදාකාර පෙනුම හින්දනෙ...”

තේ බීලා අපි එතැනින් පිටත් වුණේ කුණ්ඩසාලේ හරහා නුවරට එන්නයි.
“අපි කෙලින්ම මහනුවරට යනවද මචං? ටිකක් රෙස්ට් කරලා refresh වෙලා නේද යනවයි කිව්වේ... එහෙම නං පාලමෙන් එගොඩ වුණාම වම් පැත්තට හරවමු ප්‍රදීප්. ටිකක් දුර යනකොට BYO පොට්ස් දෙක තුනක්ම තියෙනවා.”

අර බලහංකො... සේරම ගෙනල්ලා... උඹ බයිට් order කළා නේද මචං?

එතකොටයි මටත් පොටක් පෑදුණේ. මං නෙවිල්ගෙන් ඒ ගැන ඇහුවේ හෙමින් සීරුවේ. “මොකක්ද නෙවිල් ඔය බී.වයි.ඕ. තැන් කියන්නෙ?” ඒ යක්ෂ පැටියා ඒ ඇවිළෙන ප්‍රශ්නයට දුම්මල අහුරක් ගහපි.

“ඒ... ඒ... මෙන්න මහ ලොකු blog කාරයෙක් අහන ප්‍රශ්නයක්. ලෝකේ තියෙන සේරම ගැන ලියන පණ්ඩිතයා බී.වයි.ඕ. තැන් ගැන දන්නෙ නෑ!”

“ලොක්ක ඔව්ව ගැන දැනගන්න ඉතිං මජ්ජපමා දට්ඨානා කරන කෙනෙක් නෙවෙයිනෙ නෙවිල් අය්යේ. බී.වයි.ඕ. කියන්නෙ නිමල් අයියේ Bring Your Own කියන එකේ කෙටි යෙදුම.
හෝටල්වල ලිකර් විකුණන්න තියෙනවා නං පිටිං ඒවා අරගෙන යන්න ඉඩ දෙන්නෙ නෑනේ. දැන් ගොඩක් තැන්වලට අපේ ලිකර් ජාති ගෙනියන්න පුළුවනි. එහෙම තැන්වලට තමයි බී.වයි.ඕ. කියන්නේ...”

“ආහා! ඉතිං එහෙම කළාම ඒ ගොල්ලන්ට පාඩුයි නේද?”
“මේකයිනේ අයියේ, ලිකර් විකුණන්න නං ලයිසන් එකක් තියෙන්න ඕනි. හුඟක් අයට Liquor License නැති නිසා කස්ටර්මර්ස්ලව අද්දා ගන්න මේක හොඳ ක්‍රමයක්නේ... බොන අය එතැනින්මනෙ බයිට්, කෝක්, සෝඩා එහෙම අර ගන්නෙත්. හැබැයි ඔය බී.වයි.ඕ. තැන්වලත් එක එක නීති තියෙනවා...”

“ගොඩක් ස්තුතියි අමිල විස්තරේට... මං ඉතිං ඔව්ව දන්න එකක්යැ...” මං එහෙම කිව්වමවත් නෙවිල්  නෙවෙයි නිහඬ වුණේ.
“නයි කයිද රෝස් පාන් කිව්වලු😕😕😕.“

කුණ්ඩසාලේ රියැදුරු පරීක්ෂණ පැවැත්වෙන තැනට ආසන්නයෙන් තිබුණු ආපන ශාලාවකි, අපේ නඩේ ඇත්තන්ගේ තෝරා ගැනීම වුණේ.

“මචං නෙවිල්, මම හරි කැමතියි අමිලලත් එක්ක ගමන් බිමන් යන්න. මොනවාවත්ම මිස් කර ගන්නෙ නෑ. අර බලහංකො... සේරම ගෙනල්ලා... උඹ බයිට් order කළා නේද මචං?” රවී කිව්වේ බෝතලුයි අනිත් අඩුම-කුඩුමයි උස්සගෙන එන අමිලයි, නමියි දෙන්නා දිහාව බලමින්. “නමියත් මෙහෙම ගමන්වලට මරු පොර නේද... හෙණ සපොර්ටිව්!”

ඊළඟට ඉතිං රස මසවුළු, අන්න-පානවලින් හා රසබර අල්ලාප-සල්ලාපවලින් පිරිච්ච පැයක් දෙකක්...
ඒ අතරෙ කඩුගන්නාවේ නාය යෑම ගැන අලුත්ම තොරතුරුත් ගලාගෙන ආවා.

“පේරාදෙණිය කැම්පස් එකේ එක්කෙනෙක් තමයිලු අර පහළට පෙරළුණු ගල් පර්වතේට යට වෙච්ච හෝටලේ තේ බිබී ඉඳල තියෙන්නේ... තව අය  හිටියයි කියලත් කියනවා. තවමත් හොයනවලු. ඒ අස්සෙ තදට වහිනවලු...”

“අර... මෙහාටත් වැහි කළු මුඳුන් වෙනවා... වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් මේ පැත්තටත් වහියි වගේ.”
“ඔව්, ඔව්... අපිත් ටිකක් ඉක්මන් කළොත් හොඳයි.”

Pra Jay මහත්තයාගේ කල්පනාව නං එහෙම පිටින්ම යොමු වෙලා තිබුණේ නුවර-කොළඹ පාර දිහාවේ. “අපි යනකොට පාර ඇරලා තියෙයි නේද අමිල?”
“මං හිතන්නේ...” අමිල කිව්වේ තිරසාර ස්වරයකින් නෙවෙන විත්තියයි මට නං හැඟුණේ.

ප්‍රදීප් දුරකතනයෙන් කිව්වේ ඒ සෝබර පණිවුඩයයි... “නිමල්, රවී අන්තරා වෙලා!”

“මළ කෙළියයි! ඔන්න වහින්න ගත්තා. වැස්ස තද වෙන්න කලින් වාහනේට දුවමු...”

“නිදි, පරෙස්සමෙන්... ලිස්සනවා...” එතැන ඉඳලා කඩින්-කඩ වැස්ස. රවීව බස්සන්න පැණිදෙනියට යනකොට වැස්ස තවත් වැඩියි.

“තෑන්ක්ස් මචංලා... මම මෙතැනින් බහින්නං... උඩහටම ගියොත් කට්ටක් කාලා තමයි වාහනේ හරවගන්න වෙන්නේ.”
“එහෙනං මාත් බැහැල රවී එක්ක ගිහිං එන්නං. ප්‍රදීප්- ඔයා වාහනේ හරවගෙන එන්න.”

රවීලගෙ ගෙදරට උඩහින් තියෙන පටු වැලමිටි වංගුවෙන් වාහනය හරවගන්න ප්‍රදීප් කළේ පුංචි යුද්ධයක්. අපි ආපහු එනකොටත් රවී අමිලත් එක්ක තෙමි-තෙමී පාර අයිනේ. ඒ අපට සමු දෙන්නයි!

කවුද හිතුවේ ඒ රවීගේ අවසන් සමු ගැනීමය කියලා...

2026 ජුනි 12 වෙනිදා ප්‍රදීප් දුරකතනයෙන් කිව්වේ ඒ සෝබර පණිවුඩයයි... “නිමල්, රවී අන්තරා වෙලා!”

මට නං දැනුණේ ‘රවීව හොරු අරං ගියා’ කියලයි. මට විතරක් නෙවෙයි- තව සහෘදයන් ගොඩ දෙනෙකුටත් එහෙම දැනිලා තියෙනවා. ඒකට හොඳම සාක්කියක් තමයි, නිහාල් කරුණාතිලක සොයුරාගෙ මේ සටහන.

‘ආදරණීය සොයුරු රවී වීරසිංහ
ඔබේ හිත ඉතා ළෙන්ගතු විය. මුහුණු පොත තුල දොඩමලු වූ ඔබ අපේ හිත් සැහැල්ලු කරවීය.

ඒත් අද වනවිට නොකියම යන්නම යන්නම ගිහිං. අද ජුනි 12 වන සිකුරාදා රාත්‍රී 11.20 ට පේරාදෙණිය ෆොන්සේකා මල් ශාලාවේ VIP කාමරයේ ඔබ තනිව හිඳිනා වෙලාවයි. එහෙත් අප කිසිවකු ඔබ සිතින් තනිකර නැත.

මිය යන්නට මොහොතකට පෙරද මුහුණු පොතට හාස්‍යජනක බවක් එක් කළ ආදරණීය රවී පැය කිහිපයකට පසු ක්ෂණිකව නිහඬ විය.

ඔබගේ මරණය වාසනාවන්ත යැයි කෙනෙකුට කිව හැකි වුවත්, මරණය දුකක් බව චන්ද්‍රා නංගි ඇතුළු අප හැමට මොනවට පසක් විය.

ජුනි මස 13 වන සෙනසුරාදා 6.30 හේ ගොම්මන් වෙලාවට ආදාහනාගාරයේ කුලුනු මත කවුළු දොරින් වා තලයට මුසු වන්නට සවස 5.00 ට පේරාදෙණියෙන් නික්ම යනු ඇත.

දිත්වා! තව දවස් ගාණක් වහියි කියලත් කියනවා!

සොයුරු මිතුර, රවී මල්ලී- ඔබට අජරාමර නිවන් සුව පතමි.

නිහාල් අයියා.’

හිතාදර රවී, අපිදු ඔබට නිවන් සුව පතමු!

රවී වියෝ වුණේ බෝමුරේ ගමනින් මාස කිහිපයකට පස්සෙයි. ඒත් ඒ ගැන කියලා ඉවර වෙලා හරි, අපේ ගමනෙ අවසානයත් කියන්න ඕනිනේ. නේද?

අපි රවීව ගෙදරට ඇරලවලා ආපහු නුවරට එද්දී අනෝරා වැස්ස. දන්නවනෙ එහෙම වෙලාවට තියෙන වාහන තදබදේ! අපේ වාහනයත් ඉබි ගමනින් ඉස්සරහට ඇදෙන රිය ගංගාවට එකතු වුණා.

‘ප්‍රධාන පාරෙම යනවද / කටුගස්තොට හරහා යනවද / කඩුගන්නාවෙන් පාර ඇරල ඇති නේද / මේ ධාරානිපාත වැස්ස නවතින එකක් නෙවෙයි’ වගේ ප්‍රශ්න එකක් ඇරෙනකොට එකක් විදිහට වාහනය ඇතුළට ආවේ කොහොමද මංදා...

මට හිතුණෙ ඒ වෙලාවේ තිබුණු අවිනිශ්චිතකමයි- සැක සංකාව මුසු හැඟීමයි වෙන්න ඇති අපේ නඩය දොඩමලු කෙරෙව්වේ.

“පාර තවම වහලා... අන්න අන්න ප්‍රදීප් කොළඹට යන වාහන සේරම වමත පැත්තට තියෙන පාරකින් හරවනවා. අද නං අපිට නියම පරිප්පුවක් තමයි කන්න වෙන්නේ...” ඩෝසන් කුලුන පෙනි-පෙනී තියෙද්දී අමිලට කියැවුණේ හීල්ලීමකුත් එක්කමයි.

ඊට පස්සේ... ඊට පස්සේ... තමයි කල්පයක් තරං දිග පැය කීපයක් ගෙවුණේ...

ප්‍රදීප් වාහනේ එලෙව්වේ කොහොමද මංදා...

අපට එන්න පාරවල් නෙවෙයි තිබ්බේ. පහත් තැන් හොයාගෙන ගලන ලොකු- පුංචි ඇල- දොළවල්;  දිය පාරවල්. ඒවායෙ වතුර පීරාගෙන දෙපැත්තටම වාහන ඇදුණේ පිස්සු හැදිලා වගේ... එහෙම ගියේ ගාට-ගාටා වුණත් නලා නං එක දිගටම නාද වුණා. “මුංගේ ආච්චිලට... ^%# &*^$ #@*^ හෝන් ගහගෙන යන්න හැදුවට කොහේ යන්නද? මෝඩ #කන්නෝ!”
“ලංකාවේ ඩ්‍රයිවර්ස්ලා වැඩි දෙනෙක් වාහන එළවන්නේ හෝන් එකෙන්නෙ.😦😦😦”

සේරටම හපන්- මහ වරුසාව හිංදා අඩියකට- දෙකකට වඩා දුරක් නොපෙනීම... තැන් තැන්වල විදුලියත් නෑ... කට්ට කරුවලයි.
“මේක නං වෙනදා වහිනවා වගේ වැස්සක් නෙවෙයි.”
“සුළි කුණාටුවක්ලු. දිත්වා! තව දවස් ගාණක් වහියි කියලත් කියනවා.”    

‘අර පාර එහෙම පිටින්ම බ්ලොක් වෙලා / මේ පැත්තට හරවගෙන යන්න- හැබැයි ටිකක් දුරයි’ වගේ උපදේශත් සමහර තැනකදී නොමිලේම අපට ලැබුණා. (දුරයි නේන්නං අප්පා, කඩුගන්නාවෙන් ගම්පොළට- එතැනින් මාවනැල්ලට...) කොහොම වුණත් එදා රාත්තිරියේ අපි ආපහු ආවේ රෑ ජාමේ... මට නං ඒ ගමන මගේ ජීවිතේටම අමතක වෙන එකක් නෑ.
ඒ හින්දමයි ඒ විත්තිය මෙහෙම සටහන් කරලා තියන්නත් හිතුවේ.

ඉතිං, ඒ අත්දැකීම විඳගත්තු අපේ නඩේ අපි-අපි ඔක්කොමල්ලටත්, ඒ විස්තර කියවපු ඔයාලටත් ගොඩක් ස්තුතියි කියමින් ‘පොකුරු පොකුරු මතක පොකුරු’ පෝස්ටු මාලාව ඉවර කරනවා, හොඳේ෴0෴