මතක මතක - තෙවෙනි කොටස

ඒත් මහාචාර්යතුමෙක් බලු වැඩක් කරන්න ගියාම ගොඩගේ මහත්තයා ක්ෂාන්තිවාදී තාපසයා වෙන්න හදපු වෙලාවේ නං මගෙත් මළ පැන්නා! කියලයි මං පහුගිය කොටස නැවැත්තුවේ. ඉතිං, දැන් කියන්නංකො ඒ විස්තරේ.

ඊයේ පාන්දරත් අයස්මන්ත පීරිස් මහත්තයයි, මර්විනුයි, නෙවිලුයි එක්ක තලවතුගොඩ ජොගින් පාත් එකේ කිලෝ මීටර 6.200ක් පැය දෙකෙන් ඇවිදලා...

එහෙම කියල පාරම් බෑවට මොකද ඒ ලියන රාජකාරිය කඩාකප්පල් වෙලා ගියේ පුදුම විදිහට. මේකයි වුණේ.

වෙනද වගේම නෙවෙයි, එදා මට ඇහැරුණේ පරක්කු වෙලා. එහෙම නැඟිටලා දොර ජනෙල් ඇරලා, කුස්සියට ගියා තේ එක හදාගෙන ඉන්න.
එහෙම යනකොටත් මට තේරුම් ගිහිං තිබ්බේ ‘දෙපිය නඟා යන්නට බැරි කටු අකුල් කැලේ’ ගතියක්. කකුල තියෙන තැනට නෙවෙයි තියවෙන්නේ. බැරි-බැරි ගාතේ තේ එක හැදුවා. ඒකටත් විනාඩි දහයක් විතර ගියා. මොකද දන්නවද? සීනි බෝතලේට තේ හැන්ද දාලා- සීනි අරගත්තට මොකෝ- අත වෙව්ලන නිසා සීනි ඇට ටික බෝතලෙටම වැටුණු හින්දා.

යසට තිබුණු මගේ සරුවාංගයට මක්කැයි මේ වෙලා තියෙන්නේ? ඇඟට කිසි පණක්- වාරුවක් නැතිව ගියේ කොහොමද? ඊයේ පාන්දරත් අයස්මන්ත පීරිස් මහත්තයයි, මර්විනුයි, නෙවිලුයි එක්ක තලවතුගොඩ ජොගින් පාත් එකේ කිලෝ මීටර 6.200ක් පැය දෙකෙන් ඇවිදලා ආපු මට??????

ඉතිං ලොකු හෙයියම්මාරුවක් කරලා තේ එක හදන අතරේ මට තේරුණා මගේ කකුල් දෙකම සීග්‍රගාමී වේගයකින් ‘අවසඟ’ වේගෙන යන විත්තිය. කොයිකටත් කියල මං දෑතින්ම කුස්සියේ සින්ක් එක අල්ලගත්තේ එතකොටයි. එහෙම අල්ලගෙන- ඒ විදිහටම ඉන්න හැදුවත්, ඇඟිලිවල ග්‍රහණය අඩු වේගෙන- අඩු වේගෙන යන විත්තියත් එතකොට මටම දැනුණා. වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් ඒ සෙල්ලම ඉවරයක් වෙන විත්තියත් හොඳටෝම සහතික...
ඒ තත්ත්පරේදීම අත්වල ඇඟිලි බුරුල් වුණා.

සලං- බලං- දකඩං- බකඩං!!!
ඇස් දෙක තදින් පියාගෙන ඉඳලා ආයෙමත් ඇරලා බලනකොට- නිමල් දිසානායක ජගතා අන්ත අසරණව ‘දොන්ත පතං බිම!’.

දැන් ඉතිං වෙච්ච දේ වුණා. බලමු, වෙලා තියෙන දේවල්...
මොනවද වෙච්ච අලාභ හානි? මාව වැටිලා තිබ්බේ ඉන්දිලා. ඔළුව අමතර ගෑස් සිලින්ඩරයට යන්තමට වැදිලා. ඒත් වැදිල තියෙන්නේ ගෙඩි ගැහෙන තරං තදට නෙවෙයි. ඒ ළඟින්ම තිබුණු ප්ලාස්ටික් බේසම්, ඇලුමිනියම් සාස්පාන් උඩට මාව පත බෑවෙනකොට තමයි අර ‘සද්ද පූජාව’ නැඟිලා තියෙන්නේ.

‘බලමු, වැටිච්ච තැනින් නැඟිටගන්න පුළුවනිද කියලා...’ ම්හු! බෑ!!
‘පුකෙන් තල්ලු වෙවී හරි ටෙලිෆෝන් එක ළඟට යා ගත්තොත්...’ හිතුවා විතරයි. මොන... ඒකටත් ඇඟේ පණ කඳුළක් නෑ!!!

දැන් වෙලාව අටට විතර ඇති...
අද උදේ නැඟිටලා දොරවල් අරින්න වෙනදට වඩා පරක්කු වුණු නිසා අල්ලපු ගෙදර කට්ටියමත් ගේට්ටුව ළඟ විපරමෙන් ඉඳලා... කතා කරලයි ගියේ. ඒ නිසා තව පැයකට හමාරකට එයාලා ආයෙමත් එනේකක් නෑ.

මේ විස්තර නිදිගෙ පංච තන්තරේ කියවන සහෘද ඔබ වෙනුවෙන් ලියන්නට ඕනෑය කියා... 

අපේ අතුරු පාර කෙලවරේ තියෙන ඉලාස්ටික් කඩේ වැඩ කරන අරුණ තමයි දැන් ඉතිං වැඩට යන ගමන් මට කතා කරලා යන්න ඉන්නේ. ඉතිං වෙන කරන්න දෙයකුත් නැති එකේ- වැටිච්ච තැනම; එහෙමම ගොම තැම්බ වගේ පැය බාගයක් විතර උන්නා අරුණ එනකල්.

“දෙයියෝ සාක්කි. මොකද ලොක්කා මේ?”
මාව උස්සගෙන ඇවිත් පුටුවක වාඩි කෙරුව අරුණ පට ගාලා නෙවිල්ට call කළා. “අරුණ, මතක ඇතිව නෙවිල්ට කියන්න මට කිසිම තුවාලයක් නැහැයි කියල. නෙවිල් මෙහාට එනකල් අපේ මානෙල් නංගිට මොකුත් කියන්නත් එපැයි කියන්න... ගෑනි බය වෙයි.”

“හරිනෙ! මෙච්චෙල්ලා මානෙල්ලට නොකිය හිටිය හොඳටම ඇතිනේ. තවත් මොන ලබ්බකටද මිනිහෝ වැටිච්ච එක හංගන්නේ. අන්තිමට මටත් බැනුම් අහන්නයි වෙන්නේ...” මානෙල්ට කලබල නොවන්නැයි කියූ නෙවිල් වැඩට ගියේ මට ඇඟපත දොවා ගන්නටත් උදව් කළ පසුවය. (ස්තුතියි අරුණ, ස්තුතියි නෙවිල්!)

මේ විස්තර නිදිගෙ පංච තන්තරේ කියවන සහෘද ඔබ වෙනුවෙන් ලියන්නට ඕනෑය කියා මට හිතිල තිබ්බෙ නෑ.
ඒත්, ඊයේ උදේ බස්සා මහත්තයාගේ මේ comment එක දැක්කාමය ඒත්තු ගියේ ‘ඊළඟ ජවනිකාව’ කොච්චර විසිතුරුද කියලත්; ලියන්නට තරං වටිනවා නේද කියලත්.      

‘D.G.M. බස්සා July 4, 2026 at 10:18 PM

හප්පේ ඇති යංතං.😋
ඔයින් ගියා මදැයි. හදිස්සි වෙන්න එපා. විවේක ගන්න. ඉඳ හිට සවුක්කිය තත්ත්වයේ අප්ඩේට් එකකට වචන දෙකක් කෙටුව නං හොඳටම ඇති.🙏

හෙහ්,හෙහ් මානෙල් බලකාය පැනලා, කුදලගෙන ගියා කිව්වම නං හිනා ගියා.🤣’

ඕන්න එහෙනං ‘මානෙල් බලකායේ හයිජැක් කිරීමේ වාර්තාව’.
නෙවිල් ගිහින් පැය බාගයක්වත් යන්න ලැබුන්නෑ, මානෙල් කඩාගෙන වැදුණා- ගාමිණීත් එක්ක. “දැන් කොහොමද ලොකා? ඔයාට උණ ගතියකුත් තියෙනවා. යන ගමන්ම බෙහෙත් ටිකකුත් අරගෙන යමු.”

“කොහෙ යන ගමන්ද?”
“කොහේ යන ගමන්ද කියන්නේ- අපේ ගෙදර යං. ආයෙ පාරක් වැටිලා තුවාලයක් කර ගන්නද ඔයාට ඕනි? මම ඔයාට කාමරයකුත් ලැහැස්ති කරලයි ආවේ...” කියන ගමන්ම මානෙල් නංගි මගේ අටෝරාශියක් බෙහෙත් පෙති ජාති දාලා තියෙන ලොකු බෝතල් දෙක bag එකකට දැම්මා. කමිසයකුත් අරගෙන මට දික් කළා. “...අද නං ලොකාව එක්කගෙන මිසක් අපි දෙන්නා ගෙදර යන්නෑ...”

අල්ලපු ගෙදර සෝමා නංගිලයි, අරුණයි කට්ටියමත් මානෙල්ට උඩගෙඩි දුන්නා.
‘ඔව්නේ බොසා... අපිට වුණත් බලන්න පුළුවන් දවල්ටනේ. රෑට ඉන්න වෙන්නේ තනියම නේද?’ / ‘නිමල් අයිය මානෙල් අක්කලාගේ ගෙදර යන එක තමයි හොඳ. දවසක් දෙකක් එහෙ ඉඳලා එන්න ඇහැකිනෙ.’

ඩෙංගි මදුරුවන් සක්‍රීය වන සහ දෂ්ට කරන කාලසීමාවන්හි පැහැදිලි වෙනසක් සිදුව ඇති බව...

ඒ වෙද්දී නං මගේ කටේ සවුදමත් හොඳටම හීන් වෙවී යමින් තිබ්බේ. කොච්චර ඤරු-ඤුරු ගෑවත් මානෙල් නෙවෙයි කණකට ගත්තේ. අන්තිමට, ඇඳගෙන උන්නු සරම පිටින්මයි මානෙල්ලා බලහත්කාරයෙන්ම මාව ත්‍රී වීලරයට පටවා ගත්තේ.

“ගාමිණී, අපි යන ගමන්ම කොට්ටාවෙන් ලොකාට බෙහෙත් ටිකකුත් අරගන යමු. ලොකා දන්නවද, අපේ ගෙවල් වටේම වයිරස් උණකාරයොයි- ඩෙංගු උණකාරයොයි පිරිලා. මෙනින්ජයිටිස් එකත් වසංගතයක් වගේ වෙලාලු...”

කොට්ටාවට යන ඩිංගට නිමල් දිසනායකයා ඇවිද ගන්නටවත් පණ නැති හෝන්තුවක් වෙලා ඉවරය. දොස්තර මහතා ළඟට මාව ගෙනිච්චේත්, මානෙල් නංගිලාගේ ගෙදරට ගෙනිච්චේත් හරහට වඩා ගෙනය.

මානෙල්ගේ අසල්වැසි හිතවත් උදවියත් කෑම-බීම හදාගෙන ආවෝහ. මදිය නොකියන්නට අවවාදත් දුන්හ. “ලොකු අයියට තියෙන්නේ මෙහෙට වෙලා නිවාඩුවේ ඉන්නයි.”
“ඒකනේ අනේ... අපේ පොඩි අය්යත් කියනවා ලොකාව මෙහෙ නවත්ත ගන්න නං කොම්පියුටරේ මෙහාට ගෙනත් දෙන්න වෙයි කියලා. “

එදා රෑ තුනට විත‍ර මට ඇහැරුණේ, සුළුදිය පහ කරන්නට අවශ්‍යතාවක් දැනුණු බැවිනි. ඉතිං මං ඇඳෙන් බැස්සා විතරකි; අල ගෝනියක් පොළොවේ ගැහුවා වගේ මං වහන්සේ බිමය. තත්ත්පරයෙන් මානෙලුත් ගාමිණීත් එතැනය.
ඒ වැඩෙන් වුණේ මගේ ඇඳ පාමුලට ප්ලාස්ටික් බාල්දියක් පැමිණීමය. “ලොකා ටොයිලට් එකට යන්න ඕනි නෑ. මේක පාවිච්චි කරන්න. ටොයිලට් එකටම යන්න උවමනා වුණත් අපිට කතා කරන්න ඕනි. ලජ්ජා හිතන්න එපා.  හොඳද... ඔයා දන්නවද ලොකූ.... ලොකාගෙ වෙලාව හොඳයි. දෙයියෝ බලල වගේ මේ සැරෙත් ඔයා වැටුණේ තුවාලයක්වත් නොවෙන විදිහට.”

මගේ සුවදුක් බලන්නට පැමිණි නෑදෑ- හිත මිතුරන්ට සංග්‍රහ කරන්නට; සලකන්නට වීම මානෙල් කරදරයක් ලෙස සැලකුවේ නැත. බලංගොඩ සිට එහෙම පැමිණි සුනිල් මල්ලී කාටත් කීවේ ‘ගතවුණු අවුරුදු තිහ හතළිහටම ලොකා දවස් ගණනාවක් රැවුල නොකපා හිටිනවා දැක්කේ මේ වතාවෙයි’ කියලාය.

මං ගොදුරක් වී සිටියේ වයිරස් උණකටය. දැන් උණ නැතත්, ඇඟේ මස්පිඬු රිදුම් දෙයි. කිසිම දෙයක් කරන්නට හිත නොදෙයි. මේ දවස්වල නිදිගේ දවසින් වැඩි හරියක් ගෙවෙන්නේ නින්දටය.

සොබා දහම මිනිසාට දැඩි දඬුවම් දෙන්නට තීරණය කරලාවත්ද?
ඩෙංගි මදුරුවන් සක්‍රීය වන සහ දෂ්ට කරන කාලසීමාවන්හි පැහැදිලි වෙනසක් සිදුව ඇති බව නවතම පර්යේෂණ මඟින් අනාවරණය වී ඇතැයි ජාතික ඩෙංගි මර්දන ඒකකයේ අධ්‍යක්ෂ, වෛද්‍ය කපිල කන්නන්ගර මහතා නුදුරු දිනයෙක ප්‍රකාශකොට තිබිණි.

ඔය ප්‍රශ්නය නං පොත් ගහන කාටත් තියෙන ප්‍රශ්නයක්. ඒත් මහත්තයෝ ඕකට කරන්නේ මොනවද කියලා ගොඩගේ මහත්තයගෙන්ම තමයි...

මීට පෙර කාල වකවානුවලදී ඩෙංගි මදුරුවන් වඩාත් සක්‍රීය ලෙස හැසිරුණේ හිරු උදාවන සහ හිරු බැස යන අවස්ථාවන්හිදී වුවද, නවතම සොයාගැනීම්වලට අනුව උදෑසන 6:00 සිට 11:00 දක්වා වූ කාලය තුළ මෙම වාහක මදුරුවන් අතිශයින්ම ක්‍රියාශීලීව පසුවන බව හඳුනාගෙන තිබේල!

ඉතිං ඉතිං... ඩෙංගු හඳුනාගන්න එච්චරටම අමාරු නැතත්... ‘සියොලඟෙහිම විෂ තියෙන ඒත් එකවරම ඒ විත්තිය නොපෙනෙන නපුරු දුදනෙකුගේ’ කතාව කියල ඉන්න ඕනිනේ... පහුගිය කොටසෙන් කියන්න පටන් ගත්ත විතරයිනේ...

හැබැයි රත්තරනේ, මේ මහාචාර්යතුමාව හරි මේ කතන්දරේ වැදගත් චරිතයක් රඟපෑ එතුමන්ගෙ අග්‍ර පුරෝහිතයව හරි හඳුනගන්න පුළුවන් වෙන ඉඟි නං කියන්නෙ නෑ. දැන් ලියන විස්තර ටික විතරමයි එළියට දෙන්නෙ... ඒ ගැන හාරලා-පාරලා මගෙන් විස්තර අහන්න ඔට්ටු නෑ- හොඳේ!

මේ මහදුරුතුමා සිරි ලංකාවම දන්නා හොඳ උගත් කෙනෙක්; බොහොම අදීන විද්වතෙක් හැටියටත් සම්භාවනාවට ලක් වුණු උගතෙක්. පත්තරවලට ලියපු- පොත් ගොඩක් ලියපු කෙනෙක්.

එතුමා press එකට ආවේ තව තරුණ හාදයෙකුත් එක්කයි.
“ඔයාද නිමල්? ගොඩගේ මහත්තයා මට කිව්වා පියසිරියට ගිහින් නිමල්ව හම්බ වෙන්න කියලා. මගේ පොත් ගොඩක් ගහගන්න තියෙනවා... අලුතින්ම ලියපු ඒවා වගේම reprintsතුත්. මගේ වැඩ ටික බොහොම ලස්සනට, සැලකිල්ලෙන් කරල දෙන්න ඕනි, නිමල්. ඒක ඔයාලටත් හොඳ ප්‍රචාරයක්... පියසිරියේ වැඩ හොඳයි කියලා කීප දෙනෙක්ම රෙකමන්ඩ් කළ නිසයි අපි මෙහාට ආවේ.”

එතුමා කිව්වේ ඇත්තකි.

එහෙම කියන්නේ අපේ හොරණෑව අපම පිඹ ගැනිල්ලක් විදිහට නොවේ. බොහොමයක් ප්‍රකාශකයෝ මෙන්ම කර්තෘ ප්‍රකාශකයෝ රැසකුත් ඔවුනගේ පොත් මුද්‍රණය කරවා ගැනීමට ඒ දිනවල අපේ මුද්‍රණාලය සොයා ආවෝහ. ඒ කටින්- කට කියැවුණු පැසසුම් ඔවුනගේ සවනට වැටුණාමය.

“නිමල් මාව දන්නවනේ?”
“මං ඔබතුමාව හැබැහින් දැක්කේ නං අදයි... ඒත් ඔබතුමා ලියන දේවල් ගොඩක් කියවල තියෙනවා.”
“කිව්වා, කිව්වා... ගොඩගේ එකේදිම ආරංචි වුණා නිමල් හොඳ reader කෙනෙක්ය කියලා. එහෙම පොත්වලට- සාහිත්‍යයට ආදරේ කරන කෙනෙක් ප්‍රින්ටින් මැනේජර් විදිහට ඉන්න එක ඔයාලගෙ බොස්ටත් ලොකු වාසියක්නේ...”

ඊළඟටය, මහාචාර්යතුමා අර තරුණයා දිහාවට හැරුණේ. “නිමල්, මේ මිත්තක. මගේ ප්‍රින්ටින් වැඩ සේරම හොයල බලල කරල දෙන්නේ මෙයා... මට තියෙන රාජකාරිත් එක්ක මේ සුළු වැඩවලට කාලය මිඩංගු කරන එක මහ අපරාධයක්නෙ නිමල්. ඒකයි! මීට පස්සේ මගේ වෙනුවට මිත්තක මෙහාට එයි.
මිත්තක- නිමල්ට මගේ ටෙලිෆෝන් නොම්මරෙයි මිත්තකගේ නොම්මරෙයි දෙකම දෙන්න. එතකොට නිමල්ට පුළුවනිනේ හදිසියකදි අපිව contact කර ගන්න.”

එහෙම පොත්වලට- සාහිත්‍යයට ආදරේ කරන කෙනෙක්...

එහෙම පටන් ගත්තු එතුමාගේ පොත් මුද්‍රණය දෙක-තුනක් දක්වාම වැඩි වුණා. අපරාදේ කියන්න බෑ, මහාචාර්යතුමා මුද්‍රණාලයට නොආවත් මට සැරෙන්-සැරේ ටෙලිෆෝන් එකෙන් ස්තුති කරන්නත් අමතක කළේ නෑ.

ඊට මාස දෙක තුනකට පස්සේ මිත්තක press එකට ආවා. මනුස්සයා වෙනදා වගේ නැතිව මගෙත් එක්ක ටිකාක් වැඩියෙන් කතාබහේ යෙදිලා උන්නත් එක්ක. එයාගේ tone එක ටිකෙන් ටික පහළ ස්වර පරාසයකට බැහැගෙන යනකොට මං විපරමෙන් උන්නේ...

“නිමල් අයියෙ, අපේ සර්ට මාර ප්‍රශ්නයක්නෙ වෙලා තියෙන්නේ...” මිත්තක කෙඳිරුවා. මං කෙළ තලියක් ගිලල උගුර තෙත් කර ගත්තා.
“පොතකින් දාහක් ගැහුවත් කර්තෘතුමාට 10% රෝයල්ටියත් එක්ක හම්බ වෙන්නේ පොත් දහයයිනේ. ඔයා දන්නවනෙ නිමල් අයියේ, අපේ සර් වගේ කෙනෙක්ට දන්න- අඳුනන අය කොච්චර ඉන්නවද කියල. ඒ වැඩි දෙනෙක්මත් අපේ සර්ගෙන් පොත් නිකං ඉල්ල ගන්න බලා ඉන්නේ. ඉතිං පොත් දහයක් හම්බ වෙලා මොනව කරන්නද? සීයක් හමාරක් ඕනි කරන කෙනෙකුට...”

එනපොට හොඳ නැති විත්තියත්, වහාම කෙල්ලව ගෙට ගත යුතු විත්තියත් මේ නිමලයාගේ සයවෙනි ඉන්ද්‍රියයට එදා වැටහිණි. අනෙක් අතට මේ ඉතා පරෙස්සමින් හසුරවා ගත යුතු තත්ත්වයකි. මා පියසිරියේ මුද්‍රණ කළමනාකරුවා මිස හාම්පුතා නොවේ. ඒ සීමාවේ සිටගෙනය, කළ යුතු දෙයක් කරන්නට වෙන්නේ.

‘ගොයියෝ, කරන දෙයක් පරිස්සමින්... හැම විජ්ජාවටම වැඩියෙන් ලොකුයිලුනෙ ගැලවිජ්ජාව... අන්තිමට වඳින්න ගිය දේවාලේ ඉහ මත කඩා වැටෙන්නත් බැරි නෑ...’
කොහොමටත් මා මට නැති බලතල ආරෝපණය කර ගන්නෙකු නොවේ.

“අනේ මිත්තක මහත්තයෝ... ඔය ප්‍රශ්නය නං පොත් ගහන කාටත් තියෙන ප්‍රශ්නයක්. ඒත් මහත්තයෝ ඕකට කරන්නේ මොනවද කියලා ගොඩගේ මහත්තයගෙන්ම තමයි අහගන්න වෙන්නේ. ඔයාලගෙ සර්ටම කියන්නකො වෙලාවක ඔය ගැන කතා කරන්න.”
“වැඩක් නෑ... අපේ සර් ඒ ගැන ගොඩගේ මහත්තයගෙනුත් අහලා... එතකොට කිව්වලු අත්පිට මුදලට පොත්වලින් ඕනි තරමක් කොපීස් දෙන්නං කියලා... 50% මුදලට.”

වැඩිමනත් කතාබහේදී කියැවුණේ මහැදුරුතුමාත්, ගෝලයාත් දෙන්නාම එහෙම කරන්නටත් මනාප නැති බවයි!

කොයිකටත් කියා ඒ සිද්දිය සුදු මහත්තයාටත් කියන්නට අමතක නොකළෙමි. ඔහුගේ ප්‍රතිචාරය වුණේ මඳ සිනහවක් හා කෙටි ප්‍රකාශයකි. “හොඳ විදිහක් බලල කරන්න!”        

ඊළඟ වතාවේ පොත මුද්‍රණයට අරගෙන ආ මිත්තක ‘ඒ ප්‍රශ්නය’ ආපහු මතු කළේ ඇඟට-පතට නොදැනෙන  ගණනටය.
“අපේ සර් මගෙනුත් ඇහුවා මේ ප්‍රශ්නය විසඳන විදිහක් ගැන. නිමල් අය්යලා support කරනවා නං අපිට පුළුවනි මේක ලේසියෙන්ම විසඳගන්න...”
“ඒ කිව්වේ?”

බෝලය පාස් කළේ...

“මෙහෙමයි... ගොඩගේ එකෙන් ඔයාලට කඩදාසියි- කවරවලට ආර්ට් බෝඩුයි එවනවනේ පොත් දාහක් ගහන්න. ඒ එව්වම, පොතේ ප්‍රින්ටින් පටන් ගන්න කලින් අපිත් පොත් 250කට විතර කඩදාසියි බෝඩුයි ගෙනැල්ල දෙන්නං. ඔයාලට තියෙන්නේ සද්ද නැතිව ඒ බඩුවලින් අපිට පොත් 250ක් හරි ගස්සල දෙන්න.”

“දෙසිය පනහක්?”

“එච්චරවත් නැතුව මදි නිමල් අයියේ. ඔයා බය වෙන්න එපා. ඒවා අච්චු ගහන්න යන වියදමයි, අනිත් වියදමුයි අපි ඔයාලට වෙනම ගෙවනවා... ආ තව එකක්. ඒ පොත් දෙසිය පනහට ගොඩගේ ප්‍රකාශනයක් කියල දාන්නත් එපා. අපෙත් තියෙනවා පොඩි පබ්ලිෂින් කම්පැනියක්. ඒකේ නම ඒවාට දාමු.”

එයාලා නටන්නට හදන්නේ පුංචි පහේ මගඩි නාට්‍යයක් හෙම නොවේ!

‘ෂුවර් එකටම මහාචාර්යතුමාටත් හොරෙන් මිත්තක ගහන්න හදන ගේමක් තමයි මේ.’ මට හිතුණේ එහෙමය. ‘මොකද කරන්නේ? පොල්ලෙන් ගහනවා වගේ එක විඩේම බැහැයි කියන්නත් බැරිය; හායි කියන්නත් බැරිය.’ හොඳම දේ ටිකක් හිතා බලන්නට කල් ගැනීමය.
“මිත්තක මහත්තයෝ, මොන දේ කළත් කරන්න වෙන්නේ සුදු මහත්තයටත් කියල. නැත්තං මගේ හිතට හරි නෑ...”

“අයියෝ, ඕක එච්චර සීරියස් ගන්න එපා, නිමල් අයියේ. අපි මහ ලොකු වංචාවක් කරන්න හදනවා නෙවෙයිනෙ, නිමල් අය්යේ... පොඩි දහම්ගැටයක්නෙ. අද කාලේ ඔහොම දේවල් හැම තැනම වෙනවනෙ.”
“හරි, හරි... මට දවස් දෙක තුනක් දෙන්නකො මිත්තක. මම ඔයාට call එකක් දෙන්නං- බොසුත් එක්ක කතා කරලා.”

ඒ වතාවෙත් මගේ හාම්පුතා මටම බෝලය පාස් කළේය.
“ඔයාට තේරෙනවනෙ කරන්න ඕනි මොකක්ද කියලා. ඕන්නං ගොඩගේ මහත්තයට කියන්න මටත් මේ ගැන කිව්වයි කියල.”
හිතලා හිතලා අන්තිමේදීය මා විසඳුමකට ආවේ. ඒ අනුවය මා පළමුවෙන්ම මහාචාර්යතුමාට ඇමතුවේ.

“සමා වෙන්න සර්, මේ කියන්න යන දේට... මිත්තක මෙන්න මෙහෙම යෝජනාවක් ගෙනාවා. මට විශ්වාසයි, එයා එහෙම යෝජනා කරන්න ඇත්තෙ ඔබතුමාත් නොදැනුවත්ව. මේකට මොකද කරන්නේ කියලා ඔබතුමාම කියනව නං...”
මහැදුරුතුමා සාවධානව අහගෙන උන්නා. ඊට පස්සේ බොහොම සැහැල්ලු ස්වරයෙන් උත්තර දුන්නා.

“නෑ නිමල්. මිත්තක ඔයාට එහෙම කිව්වේ මටත් කියලා ඉවර වෙලයි. කොහොමෙන් හරි අපේ ප්‍රශ්නයට උත්තරයක් හොයා ගන්නත් එපැයි.”

ඒ වෙලාවේ නං මට ඇති වුණේ මහා පිළිකුලක්.
‘මෙච්චර උගතෙක් වෙලත් මේ මනුස්සයා කිසිම ලජ්ජාවක් නැතිව තුට්ටු දෙකට වැටෙන හැටි! පෙනෙන විදිහට නං උන්නැහෙට එච්චර අහේනි පාටකුත් නැති එකේ...’

කොයි තරං දේවල් හිතට ආවත්, මේ ගැන ඊළඟට කරන දේ පරක්කු නොකර කරන්න ඕනිය කියලත් මට කල්පනා වුණා. බොස්ටත් විස්තරේ කියලා, මං ගොඩගේ මහත්තයාට ඇමතුමක් ගත්තා. සේරම විස්තර කිව්වා. එතුමාත් හූමිටි තියමින් මගේ කතන්දරේ අහගෙන උන්නා.
“දැන් මේකට මොනවද ගොඩගේ මහත්තයෝ කරන්නේ?”

ඉතිරි හරිය ඊළඟ කොටසෙන්...

මතක මතක - දෙවෙනි කොටස

... කරුණාරත්න මහත්තයා මගේ ගැටවර කාලයේ පටන්ම මගේ වීරයෙක් වෙලයි හිටියෙ. ඒ එතුමාව නොදැකම; හමු නොවීම... රෙදෙව්ව හරහා කටහඬ අහලා!

කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයා අපේ ගෙවල්වලට සැපත් වුණේ ‘රේඩියෝ සිලෝන්’ එකේ රේඩියෝව හරහා.

රෙදෙව්ව? ඔව් ඔව්, රෙදෙව්ව තමයි; කාටත් හුරු පුරුදු බාසාවෙන් කියනවා නං රේඩියෝ එක.

Radio එකට සිංහල නමක් දාපු කතන්දරේ කියවද්දී මට හිතුණෙ මේකයි. ‘පණ්ඩිතයන්ටත් සමහර වෙලාවට වරදිනවා වගෙයි’. එහෙම කියන්නේ මුනිදාස කුමාරතුංග සිරිමතාණන් නිපැදවූ ‘රෙදෙව්ව’ වදන ජනගත නොවී ක්‍රමයෙන් අභාවයට යමින් පවතින හිංදා.

දැන් කාලේ බොහොමයක් යෞවන යෞවනියන්ගේ වීරයන් වෙන්නේ ටෙලි නළු-නිළියන් වුණාට 1960 / 1970 කාලේ එහෙම නෙවෙයි. පොත් ලියන අය- චිත්‍රකතා අඳින අය- ගායක ගායිකාවෝ- ගුවන් විදුලි නිවේදක නිවේදිකාවෝ, චිත්‍රපට නළු-නිළියෝ වගේ උදවියයි අපේ වීරයෝ වුණේ.
කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයා අපේ ගෙවල්වලට සැපත් වුණේ රේඩියෝව හරහා. මගේ ගැන කියනවා නං ‘රෙඩිෆියුෂන්’ එක හරහා. රෙඩිෆියුෂන් තිබ්බේ ඇති-පැති උදවියගෙ ගෙවල්වල තමා. අපිට ඒවා තිබ්බෙ නෑ.

ඒත් ගුවන් විදුලියට; විශේෂයෙන් ගුවන් විදුලි නාට්‍යවලට කන් දීමෙන් මං හීන් එකා සන්දියේදීම ඉගෙනගත් පාඩම් ගොඩයි! 

එතකොට අපි හිටියෙ බදුල්ලේ රේල්වේ ක්වාර්ටස්වල (ලැයිම් පේළියේ) ගෙදරක. බදුල්ලේ ‘සන්දේ’ට පහළින් තිබුණු ඒ දුම්රිය නිවාස පේළියේ එක ගෙදරකටවත් රෙඩිෆියුෂන් තිබුණෙ නෑ. අපේ ගෙදරත් එහෙමමයි.
ඒත් මොකක්දෝ වාසනාවකට වගේ අපේ ගෙදර තිබ්බේ බී.එච්. බණ්ඩාර මහත්තයලගෙ ගෙදරට ඉස්සරහින්; පාරෙන් මෙහා පැත්තෙ. (එතකොට බණ්ඩාර මහත්තය තමයි බදුල්ලේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී.)

පහතින් තියෙන මේ විස්තර නං මමම ලිව්ව ‘පේව්මන්ට් එකේ රජ වී- 3‘ පෝස්ටුවෙන්...

‘... එතැනම හෝටලයකුත් තිබ්බා. මන්ත්‍රී කතාව මට වැදුණේ අපේ අම්ම නිසයි. "මන්ත්‍රීතුමා අපටත් දුරින් නෑයෙක් වෙනවා." අම්මා ඒ දවස්වලත් හීනියට පම්පෝරි ගහනවා.

තාත්තා එහෙම වෙලාවට කියන්න පුරුදු වෙලා හිටි කතාවක් තියෙනවා."අනේ තමුසෙලගෙ නෑයෝ! ඉස්සෙල්ලාම බදුල්ලට කෝච්චිය එන දවසේ තමුසෙලගෙ තාත්තලා සීයලා නේද තණකොළ කපාගෙන ගෝනි පිටින් උස්සන් ගියේ?" කතාවේ ඇත්ත නැත්ත කොහොම වුණත් මට නම් එතන තිබ්බෙ හිනාවෙන්න දෙයක් නෙවෙයි. බදුල්ලේ සීයලගේ මනුස්සකමනේ ඒ. ඉස්සර අශ්ව කෝච්චි ඇද්දේ අශ්වයෝ. සීයලා හිතන්න ඇති මේ කෝච්චිත් අදින්නේ අශ්වයන්ය කියලා.

එහේ රේල්වේ ක්වාර්ටර්ස්වල ඉඳිද්දී අපි හුඟ වෙලාවක් රේඩියෝ එක ඇහුවා. ඇහුවා කිව්වාට වැඩිය හරි ඇහුණා කිව්වා නම්. ඒ දවස්වල තිබ්බෙ 'රෙඩිෆියුෂන්'. වයර්ලස් නෙවෙයි. අර මං කිව්ව හෝටලයේ රෙඩිෆියුෂන් එක තුන්සිය හැටපස් දවසෙම, උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකල් දාලයි තිබ්බෙ. ඉතින් මට ගොඩක් සිංදු මතක හිටියා. ඇයි 'ගුවන් විදුලි රඟ මඬල'. ඒක ගියේ රෑට. හැබැයි මං නොවැරදීම ඇහුවා. අර ප්‍රතිපත්තිය මගේ හිතට වැදුණේ ඒකෙන්, එක නාට්‍යයකින්.

ඒත් ගුවන් විදුලියට; විශේෂයෙන් ගුවන් විදුලි නාට්‍යවලට කන් දීමෙන් මං හීන් එකා සන්දියේදීම ඉගෙනගත් පාඩම් ගොඩයි! (මට අවුරුදු හයේදී විතර ලොකු නංගි පුෂ්පා රංජනීත් එක්ක. හම ගිහින් තිබුණු ෆොටෝවකට පණ දුන් නමීට ගොඩක් ස්තුතියි!)

ඔන්න හොරෙක් රජ මාළිගාවකට යනවා හොරකම් කරන්න. මේකා පුළුවන් තරම් රිදී-රත්තරන් බඩු පොදි ගහලා ගෝනියක දමාගෙන එන්න හදද්දී කකුල වදිනවා මොකකද. ඇයි කළුවරේනේ. බලනකොට එයාගෙ කකුලේ ඇඟිල්ලක නියපොත්ත කැඩිලා. මේ මිනිහා පණ දාගෙන නියපොතු කෑල්ල හොයනවා එළි වෙනකල්ම. රාජ පුරුෂයෝ මේ හොරාව අල්ලලා, කුදලලා බැඳගෙන රජතුමා ඉදිරියට ගෙනියනවා. රජ්ජුරුවෝ හොරාගෙන් ප්‍රශ්න කරන්න පටන් ගන්නවා.

"යුෂ්මතා හොරකම් කරගත්තා නම් ඇයි එළිවෙනකල් මාළිගාවේ රැඳී හිටියේ?"

"අනේ ස්වාමීනි, මම මගේ කැඩුණු නියපොතු කෑල්ල හෙව්වා." දැන් රජතුමාටයි, රාජ සභාවටයි මේක හරිම ප්‍රශ්නයක්. නියපොතු කෑල්ලක් එච්චර වටිනවාද?

"නියපොතු කෑල්ල වටින්නේ නැහැ තමයි රජතුමනි. ඒත් මං කොහොමද ඒක අත් ඇරදාලා යන්නේ? මට හොරකම් කරගන්න පුළුවන් වුණේ ඔබතුමා පොහොසතෙක් නිසා. ඔබතුමා දුප්පත් වුණොත්.....මට පුළුවන්ද ආයෙමත් මෙහෙන් හොරකම් කරගන්න. මං දන්නා විදියට නම් නියපොතු කෑලි පෑගි-පෑගී තියෙන්න ගියොත් ඔබතුමා දුප්පත් වෙනවනේ." හොරා කියනවා!

"මං නැති-බැරිකමට ඔබතුමාගෙන් හොරකම් කළා තමයි. හැබැයි, මං ඔබතුමාට ආදරෙයි, කරුණාවයි. දැන-දැනම ඔබතුමාව දුප්පත් වෙන්න අරින්න පුළුවන්යැ."

‘ගුවන් විදුලි රඟ මඬල’ වගේම තවත් අතිශයින් ජනප්‍රිය වෙච්ච වැඩ සටහනක් තමයි ‘මුවන් පැලැස්ස’ නාට්‍යය.

ගුවන් විදුලි ශිල්පීන් අතරෙත් ‘එක එක කල්ලි’ ගැහීම් තිබුණු විත්තියක් ගැටවර වයසෙදි මට හැඟුණා. මට එහෙම හිතුණෙ වික්ටර් මිගෙල්, ගැමුණු විජේසූරිය, ධර්ම ශ්‍රී මුණසිංහ, මුදලිනායක සෝමරත්න, වොලී නානායක්කාර, නෙතලි නානායක්කාර වගේ උදවිය එක කල්ලියක් විදිහට දැනුණු නිසයි. (සමහර විට මං වැරදි වෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා- හොඳේ!)

‘විසි පැන’ වැඩ සටහනින් මගේ හිතට වැදුණු ජේ.එච්. ජයවර්ධන, ට්‍රිලීෂියා ගුණවර්ධන තවත් අතිදක්ෂ ගුවන් විදුලි ශිල්පීන් දෙදෙනෙක්.

කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයා ‘ගලබොඩ අප්පෝ’ වුණු ‘ගජමුතු’ නාට්‍යයේදී, මුතූ කියපු කවි දෙකක් මට කටපාඩම් වුණත් එක්ක. මං හිතන්නේ මට ඒ කවි දෙක මිහිරට ගායනා කරන්නත් යම්කිසි හැකියාවක් තිබ්බ කියලයි. ඒ ගැන ‘ආදර පූජාසනේ- 5’ post එකේදී මෙහෙම ලියැවුණේ අවුරුදු හයකට කලින්.

    ‘ඉරුගල් නුවර ඉරුගල පවතිනා       තුරු
    සඳගල් නුවර සඳගල පවතිනා          තුරු
    මැද මහනුවර රන්කොත පවතිනා  තුරු
    හිමියනි ඔබ පතමි සසරෙහි වසන තුරු’

කුලහීන මුතූගේ චරිතයට නිරංජලා සරෝජිනී පීරිසුත්...

මතකද? ඒ ජන කවියක් ටිකාක් විතර modify කර හදාගත්තකි. එහෙම කිරීමේ ගෞරවය යන්නට ඕනේ ‘ධර්ම ශ්‍රී මුණසිංහ’ ගුවන් විදුලි නාට්‍ය රචකයාටය. ඔහු වෙනස් කර තිබ්බේ කවියේ අන්තිම පදයයි.

‘කෙළලා යන්ට නොදෙමුව දිවි තිබෙන තුරු’ යනුවෙනි original කවියේ අන්තිම පදය තිබුණේ. ධර්ම ශ්‍රී අතිදක්ෂ විදිහට, ඔහොම කවිය වෙනස් කළේ ‘ගජමුතු’ ගුවන් විදුලි නාට්‍යයටයි. නාට්‍යයේදී කවිය කියන්නී ‘මුතූ’ය. යළි-යළිත් ඒ කවිය ගයන්නැයි මුතූට කියන්නේ ‘ගලබොඩ අප්පෝ’යි.

කුලහීන මුතූගේ චරිතයට නිරංජලා සරෝජිනී පීරිසුත්, වංශවත් ගලබොඩ අප්පෝ (නිලමේ) චරිතයට කරුණාරත්න අමරසිංහත් අපූරුවට හඬ දුන්නෝය! ඒ ගුවන් විදුලි නාට්‍යය ‘මුවන් පැලැස්ස’ටත් වැඩියෙන් ජනප්‍රිය වුණා කියලාය මට හිතෙන්නේ.

කලවැද්දෙක් කොස් ගහකට නැඟලා වැල ගෙඩි බරු ගහතෙයි
තෙ තෙයි තෙයි වැල ගෙඩි බරු ගහතෙයි//
ඌගේ පැටියෝ ඒවා කාලා - අතු උඩ දුව පනිතෙයි
තෙ තෙයි තෙයි අතු උඩ දුව පනිතෙයි//

‘කලවැදි සවුදමේ’ එන ඒ කවියත් මුතූ සමහර දවසක ගැයුවාය.

ඊට අවුරුදු කීපයකට පස්සේ පනාගොඩ,අසෝක කපුරුගේ (තරුණ ජනගහන කමිටුවේ) මිත්‍රයාගේ ගෙදරට ගොඩවැදෙන වාරයක් ගණනේ මට අර කවි දෙක නොකියා එන්නට ඉඩක් ලැබුණේම නැත! ඒ අසෝකලාගේ තාත්තාගෙනි. මං හිතන්නේ ‘නිරංජලා’ තරම්ම නැතත් මා ඒවා මිහිරට ගායනා කරන්නට ඇතිවා විය යුතුය...’

ඔයාලා දන්නවද? ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ ලියැවෙන ශෛලිය ගැන අපේ ආදරණීය පාඨකයන්ගෙන් කියැවෙන අදහසක් තමයි ‘හතර වටේ පඳුරු තලනවා’ කියන එක. ඇත්ත, සහතික ඇත්ත. මං එහෙම කරනවා තමයි!
විෂ්ණු ශර්මන් පඬිතුමාගෙ ‘පංච තන්ත්‍ර කෘතියේ ලේඛන රටාව' මේ posts රචනයට තෝරා ගනිද්දිත්; මුලදිමත් මං වහන්සේ දැනගෙන උන්න මෙහෙම විවේචනයක් එත හැකි බව. ඒත් ඉතිං මක්කැයි කරන්නේ? කියන්න කාරණා ගොඩකොට... මතකයන් ගොඩකොට...

මගේ විදිහටම ලියාගෙන යනවා නං දැන් කරන්න තියෙන්නේ ගොඩගේ මහත්තයා ගැන විස්තර ටිකක් ලියල ඉන්නයි. ඒ මොකද දන්නවද?
ඉහතින් කියාගෙන ආව (මගේ වීරයෙක් වෙන) කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයව පළමු වතාවට මට මුණ ගැසෙන්නටත් ගොඩගේ සිරිමතාණන් අනියමින් වගේ දායක වෙච්චි නිසා!
ඒක වුණේ ‘හිනා වෙන්න හිනා’ පොත අච්චු ගැහිල්ලේදී. ඒත් ඊට ඉස්සෙල්ලානේ යුවති කිරිල්ලී අච්චු ගැහුවේ.

‘යුවති කිරිල්ලී’ පොත ගහලා ගොඩ ගියත්, ඒකෙන්ම මට පොත් කෙරුවාව ඇති වුණා. අපරාදේ කියන්න බෑ, ගිහාන් ශ්‍රීනාත් සහෘදයා පොත බෙදා හරින්න පුදුම විදිහට මහන්සි වුණා. එයාට ඒ වගේ සිය ගුණයක් මහන්සි වෙන්න වුණා එහෙම බෙදා හැරිය පොත්වල සල්ලි එකතු කරන්න.

ප්‍රියන්ජන් බහුශ්‍රැතයෙකි; ප්‍රිය මනාප සංවාදශීලියෙකි; හොඳ පාඨකයෙකි; ඒ මදිවාට උමතු සිනමාලෝලියෙකි! (ප්‍රියන්ජන්, ඔහුගේ ප්‍රියම්බිකාව සහ එකම දියණිය චිත්රූ පාඨලී සමඟ)

“ඇත්තමයි නිමල් අයියේ, ලංකාවේ ගොඩක් පොත් සාප්පුකාරයොත් මස් කඩකාරයෝ වගේ. සමහරු ඊටත් හපන්... චිඃ විතරක්!” ගිහාන් ශ්‍රීනාත් කිව්වේ හොඳටෝම කලකිරිච්ච tone එකකින්.

“මොකෝ ගිහාන්, අද නං ඔය මහත්තයගේ හොඳටම මූඩ් එක බැහැලා?”

“ගොඩක් පොත් සාප්පුවලින් විකිණුනාට පස්සේ සල්ලි ගෙවන කොන්දේසිය යටතෙනෙ පොත් ගන්නේ. ඒකත් පොත් පහක් විතර- දහයක් ගන්නේ එහෙමත් කෙනෙක් විතරයි. හිතන්නකො ඔයාගේ පොතෙන් copies පහක් දාපු සාප්පුවකට ගියා කියල සල්ලි ගන්න. පොත් හතරක් විකිණිලා තිබ්බත් සාප්පුකාරයා කියන්නේ අනෙක් පොතත් විකිණුනාට පස්සෙම පොත්වල සල්ලි දෙන්නං කියල. ඇත්තමයි නිමල් අයියෙ... මේ කෙරුවාව ඉක්මනටම නවත්තල දාන්නයි මට හිතිලා තියෙන්නේ.”

ඒ තත්ත්වය දැන්වත් වෙනස් වෙලා ඇතිද?
ඒ දවස්වල හැම නගරයකම පාහේ පොත් සාප්පුවක් බැගින්වත් තිබිණි. ඒත් ඒවායින් වැඩි හරියක් වැසී ගොසින්ය.

මා දන්නා තරමින් 60-70 කාලයේ මහරගම පොත් සාප්පු දෙකක් තිබිණි. සරසවි පොත් හල හා නාලන්දා පොත් හල. (මගේ මතකය නිවැරදි නම් නාලන්දා සාප්පුව හිමිකාර වෙත්තසිංහ මහතා ‘නාග මාණික්‍යය 1 සහ 2’ නම් චිත්‍රකතා පොත් දෙකකුත් ප්‍රකාශනය කළේය.) ඒ අතර කාලයේ ‘සුමලී’ නමින් තවත් පොත් හලක් මහරගමට එකතු විණි.   

ටික කලකින් නාලන්දාව වැසී ගියේය. සුමලීත්...
ජාතියට කියවීම පුරුදු කළ ‘ගුණසේන’ සමාගමේ ශාඛාවකුත් මහරගමට සපැමිණියත් වැඩිකල් නොගොසින්ම පිටව ගියේය. එහෙම වුණේ ඇයි?

‘1960 ගණන්වලදී මාරක කතා චක්‍රවර්ති ඩීමන් ආනන්ද මහත්තයාගේ පොත් පවා මුද්‍රණයවී තිබුණේ 4,000- 5,000 බැගින්ය.

සාහිත්‍ය කීර්ති ඩබ්ලිව්.ඒ. සිල්වා ශූරීන්ගේ ‘ලක්ෂ්මී හෙවත් නොනැසෙන රැජින’ පොතේ පළමු මුද්‍රණයෙදී පොත් දෙදහසක් පළ විණි. ඒ 1922 අවුරුද්දෙදීය. 1923 දී ‘හිඟන කොල්ලා’ පළ වෙද්දී එකෑවරම පොත් 20,000ක් අච්චු ගස්වලාය!

අද්‍යතන තත්ත්වය මා නොදන්නා මුත්, මෑතකාලීන අතීතයේ පොතකින් මුද්‍රණය වෙන පිටපත් ගණන බොහෝ විට 500- 1,000 අතරේ ගණනක හිරවී තිබුණු බව නම් දනිමි. (එදාට වඩා ශ්‍රී ලංකාවේ ජනගහනය කොතරම් වැඩි වෙලාද?)

මේ කියවෙන්නේ අපේ කියවීමේ රුචිය පල්ලම් බැස ඇති විත්තියක්ද?

එහෙමත් නැතිනම් ජාතියක් වශයෙන්ම අප බුද්ධිමය පිපාසාවකින් නොපෙළෙන බවද....’

ඉතිං මේ නිමල් දිසානායකයා 2006 කාලයේ පොත් පළ කිරීම ගැන උකටලීව; චුට්ටක් විතර කලකිරීමෙන් හිටින අතරේ කෙරුණු අල්ලාප-සල්ලාපයකදී මහින්ද කුමාර දළුපොත සහෘදයා මගෙන් අහපි ප්‍රශ්නයක්.
“ඔයාගේ පළමුවෙනි පොතෙන් පිටපත් 3,000ක් ගියා නං- පොත කියවන අයගෙන් තවමත් ඔයාට ලියුම් එනවා නං- ඒකෙන් පේන්නෙ පොත පාඨකයන්ට අල්ලලා ගිය බව නේද? ඇයි නිමල් අයියා ඒ පොතේ රීප්‍රින්ට් එකක් කරන්නැත්තේ...”

අනෙක මං ඔය වැඩවලට රස්තියාදු ගහන්න අකැමැති කෙනෙක්නෙ මහත්තයෝ!

“එකෙන්ම එපා වුණා දළුපොත මහත්තයෝ...” මං එයාට පොත් ප්‍රකාශනයේදී මට එතෙක් ලැබිලා තිබුණු තරමක් අමිහිරි අත්දැකීම් ටික විස්තර කළා. “අනෙක මං ඔය වැඩවලට රස්තියාදු ගහන්න අකැමැති කෙනෙක්නෙ මහත්තයෝ.”

“ඔය කරදර එකක්වත් නැහැනෙ ඔයාගේ පොත පබ්ලිෂර් කෙනෙක්ට දුන්නා නං... මොකද කියන්නේ? මම ගොඩගේ මහත්තයට කතා කරන්නං, නිමල් අයියා පොත එහාට දෙන්න කැමැතියි නං. ඔයාට කර්තෘ භාගය විදිහට පොතේ වටිනාකමින් 100% ක් සල්ලිවලින් හම්බ වෙයි. තව පොත් දහයකුත් හම්බ වෙයි... ඊට අමතරව තවත් පොත් ඔයාට ඕනි නං සීයට පනහ ගණනේ ගන්නත් පුළුවනි.”

ඒ වතාවෙත් මං වහන්සේට ගොඩගේ මහත්තයාව මුණ නොගැසිණි. නමුත් යුවති කිරිල්ලී දෙවෙනි මුද්‍රණය කෙරීගෙන ගියේය.

“නිමල් අයියේ, අද හෙටම වෙලාවක අපි යමු ප්‍රියන්ජන් සුරේෂ් ද සිල්වා හම්බ වෙන්න. එයා තමයි ඔයාගෙ පොතේ කවරෙ හදන්නේ. ඔයා පහට off වෙනකොට මම press එකට එන්නං. විනාඩි පහක් යයි ප්‍රියන්ජන්ලගෙ ගෙදරට යන්න.”
“එච්චර ඉක්මනට  යන්න... එයා ඉන්නෙත් විජේරාමෙමද?”
“මං හිතුවේ ඔයා දන්නවත් ඇති කියලා..”

ඒ ගමනෙන් මගේ හිතවතුන් අතරට තවත් කෙනෙක් එකතු විය. ප්‍රියන්ජන් බහුශ්‍රැතයෙකි; ප්‍රිය මනාප සංවාදශීලියෙකි; හොඳ පාඨකයෙකි; ඒ මදිවාට උමතු සිනමාලෝලියෙකි!

“මගේ අම්මෝ! මෙච්චර DVD එකතුවක්! ප්‍රියන්ජන්ට මේවා බලන්න වෙලාවක් කොහෙන්ද?”
“ඉඩක් හම්බ වුණු ගමන් බලනවා... අවම වශයෙන් දවසකට එකක්වත් බලනවා- සමහර දවසකදී films තුනක් විතර බලන වෙලාවලුත් තියෙනවා. අදනෙ දන්නෙ ඔයත් චිත්‍රපට පිස්සෙක් බව. මේවයින් ඔයා කැමැති කීපයක් අරං ගිහිං බලලා ගේන්න!” ප්‍රියන්ජන් එදාම මට කිව්වේය.

යුවති කිරිල්ලී දෙවෙනි මුද්‍රණය කෙරුණේ 2006 අවුරුද්දෙය.
ඊට කලින් 2000දීය, මංජුල වෙඩිවර්ධන ‘මේරි නම් වූ මරියා’ පොත මුද්‍රණයට රැගෙන ආවේ. පොත අච්චු ගහමින් තිබෙන අතරේ ‘තහනම් කෙරුණු හැටි’ත්, පොතෙන් පිටපත් තුන්සීයක් බේරා ගන්නට මා යෙදූ උප්පරවැට්ටිත්, CID නිලදරුවන් හමුවේ කළ-කී දේවලුත් දයාබර පාඨක ඔබ දැනටමත් කියවා තිබෙනවා නේද?

ඒ posts දෙකේදී නොකියැවුණු කොටසය මේ.

හදලා තිබුණු සේරම පොතුත්, ඉතිරි වී තිබුණු පෝරමත්, කවරත්, ප්ලේට්ස්තුත්, පොසිටිව්ස් හා ට්‍රේසින් පේපරුත් ඔක්කොම අරගෙනයි CID නිලධාරීන් ගියේ. ඊට පස්සේ අපේ බොස්; සුදු මහත්තයා මට කතා කළා.
“ඔයා ගොඩගේ මහත්තයට කියන්න වෙච්ච දේ... බර පාඩුවක්නෙ. මොකද කරන්නේ කියලත් අහන්න.”

එවෙලේ නං මට මතක් වුණේ ලෝමහංස ජාතකයේ තාපසයා...

මාත් එවෙලේම ගොඩගේ මහත්තයට ටෙලිෆෝන් කළා. ඇලපිල්ලක් ඉස්පිල්ලක් නෑර සේරම විස්තරෙත් ගොඩගේ මහත්තයට කිව්වා. එතුමා බොහොම ඉවසීමෙන්, සුසුමක්වත් නොහෙළා මගේ විස්තරේට කන් දුන්නා. අන්තිමට අර උපේක්ෂා සහගත කටහඬින් මෙහෙමත් කිව්වා.

“ව්‍යාපාරයක් කරනකොට නිමල්, ලාභ වගේම අලාභත් විඳින්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්න එපැයි. අපි ඒ පාඩුව දරා ගන්නං. පියසිරි මහත්තයට කියන්න වෙච්ච කරදරයට මටත් ගොඩක් කනගාටුය කියලා. ඔයාලා පොත අච්චු ගැහුව විදිහටම ගණන් හදලා බිලක් එවන්න, වෙනද විදිහටම.”

එවෙලේ නං මට මතක් වුණේ ලෝමහංස ජාතකයේ තාපසයා... ඒත් මහාචාර්යතුමෙක් බලු වැඩක් කරන්න ගියාමත් ගොඩගේ මහත්තයා ක්ෂාන්තිවාදී තාපසයා වෙන්න හදපු වෙලාවේ නං මගෙත් මළ පැන්නා!

ඒ විස්තරේ සහසුද්දෙන්ම ලියන්නංකො ‘මතක මතක 3’න්...