යකිනිට ඇන්දා- හයවෙනි කොටස

“ඇයි මනුස්සයෝ මාව මහන්සි නොකර මේ ලැයිස්තුව කලින් මට නොදුන්නේ?”

“නිමල් මල්ලී අනිත් හැමෝටම වගේ මටත් ගෝරි දානවද කියලා බලන්න හිතුණා!” කළු අක්කා කීවේ එතකොටයි...

අපට ඕනි අපි එකතු වෙලා කරන අපේ මේ වැඩේ...

“ඔයාගෙන් වුණත් කළු අක්කේ වැරැද්දක් කියලා තේරෙන දෙයක් සිද්ද වුණොත් නං මං ඒකට ගෝරියක් දායි. හැබැයි, ඔයා දැකලා තියෙනවද මං නිකරුණේ ගෝරි දානවා?”

“මම නං දැකලා නෑ තමයි...ඒත් ඇයි මේ හැමෝම වගෙ කියන්නේ නිමල් අයියා හරි සැරයි, එයා එක්ක වැඩ කරන්න ලේසි නෑ- කියලා...”

“ඒ කියන එක්කෙනෙක්වත් ඒවා මගේ මූණටම කියන්නේ නැහැනෙ, කළු අක්කේ. පුළුවනි නං, එහෙම කියන ඕනිම කෙනෙක්ගෙන් අහල බලන්නකො මම නිකරුණේ; අසාධාරණ විදිහට ගෝරි දාපු වෙලාවක් ගැන...
ඇත්ත! මගෙත් එක්ක වැඩක් කරනවා නං ඒක වෙලාවට කෙරෙන්න ඕනි- පුළුවන් තරං ලකයක් ඇතිව, හරියට කෙරෙන්න ඕනි; සැලකිල්ලෙන්. හොර වැඩ එහෙමත් බෑ... එතකොට තමයි මගෙ යකා ඇවිස්සෙන්නේ...”

“එතකොටද නිමල් මල්ලී බනින්නේ?”

“කළු අක්කේ, මම නං ඔය බනිනවා කියන වචනෙටත් විරුද්ධයි. මම කරන්නේ තදින්ම දොස් පවරන එකයි. අඩුම තරමින් එහෙම වෙලාවකදී වුණත්, මම කෙනෙකුට ‘උඹ’ කියලවත් කියන්නැති විත්තිය ඔයා දන්නවද? හැබැයි මම කියන්න ඕනි දේ කෙලින්ම- මූණටම කියනවා.”

“කොහෙන්ද අප්පේ ඔයා මේ වයසෙදිම ඔය තරං දේවල් කරන්න ඉගෙන ගත්තේ?” කියලා අහමින් තමයි, එතකොට එයා අපේ කතාවේ පීල්ල මාරු කෙරුවේ. “ඔයා මොකද හිතන්නේ... මම ආරාධනා කරන්න යන අයගේ list එක හොඳයිද?”
ඒ ලැයිස්තුවේ උඩින්ම තිබ්බේ 1977 මහ මැතිවරණයෙදී UNPයෙන් මහරගමට පත්වූ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ප්‍රේමරත්න ගුණසේකර මහතාගේ නමයි.

“ලැයිස්තුව දැක්ක ගමන්ම ඔයාට හිනා ගියේ මොකෝ? ගුණසේකර මහත්තයව පිළිගනිද්දී පොල්කටු මාලයක් දානවයි කියල ඔයා කියපු කතාවට බාල්දි සිරා කුලප්පු වෙච්ච හැටි මතක් වුණාද?”
“ඒකත් එකක්... සෝමවීරගේ- වී.ජී. පියදාස අයියගේ lists දෙකෙත් උඩින්ම මේ නම තියෙයි කියලා මට කල්පනා වුණා. පියදාස අයියට තමයි ඉඩ දෙන්න වෙන්නේ මන්ත්‍රීතුමාට ආරාධනා කරන්න. එහෙම ආරාධනා කරන්න යනකොට සෝමවීරටයි- කළු අක්කටයි දෙන්නටත් යතහැකිනෙ- ඔන්නං!” මම කීවෙමි.

“ඇයි කළු අක්කේ මූණ නොරොක් කර ගත්තේ. අපට ඕනි අපි එකතු වෙලා කරන අපේ මේ වැඩේ සාර්ථක කර ගන්නනෙ...
ගුණසේකර මහත්තය කාට බැහැයි කිව්වත් පියදාස අයියට බැහැයි කියන්නෑනේ. ඒ ක්‍රමේට හිතල තමයි මම ඒ ඒ අයට ආරාධනා කෙරිල්ල එක එක්කෙනාට බාර දෙන්න යන්නේ. ඒ හින්දමයි මම ඔයාලට කිව්වේ ඔයාලගේ lists ඉස්සෙල්ලම මට ගෙනත් පෙන්නන්නෙයි කියලා.”

එතැනදි තමයි තේරෙන්නේ කතාවක් ලියන එක සහ ඒක enact කරන එක අතර තියෙන වෙනස. කතාවක් ඇතුළේ අපි හදාගන්න ලෝකය infinite. ඒත් stage එක මත...

එදා අපේ කට්ටියේ අයට එහෙම කියන්නට මට පුළුවන්කම තිබිණි. ඒත් අද... ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ කියවා comment කරන ආදරණීය සහෘද රසිකයනට ඔවුනගේ කමෙන්ටු මට කලින්ම පෙන්වන්නට කියා කීමට බැරිය. ඔවුන් comment කරන්නෙත් පෝස්ටුවේ ලියැවී ඇති කරුණු අනුපිළිවෙලට නොවේ; තම-තමනට වැදගත් යැයි සිතෙන කරුණු ගැන- තමන්ගේ පිළිවෙලටය.

පසුගිය කොටස ලියද්දී- ලුහුඬින් ලියුවාම ඇති යැයි මා හිතා උන් කාරණා කිහිපයක් ගැනම හිතාදර රසිකයන් විස්තර විමසා; පවසා තිබිණි. එබැවින් ඒවායෙන් මතුවූ සමහර කරුණු ගැනවත් මට අද කතා කරන්නට සිදු වෙයි.

මේ Anonymous රසිකයෙකු ‘නිදිගෙ කෝණයෙන් බලමින් මුල් කොටස ලියා තිබුණු’ comment එකයි.

‘Anonymous May 17, 2026 at 9:03 AM

අපි ‘පද මානවක ජාතකයෙන්’ නාට්‍යයක් හදන්න හිතුවත්, ඒක stage එකට ගේන්න යද්දි මුහුණ දුන්න ලොකුම ගැටළුවක් වුණේ නළු නිළියන් හිඟය. තිබුණේ interest එකක් තියෙන හදවත් කිහිපයක් විතරයි. ඒ නිසා නාට්‍ය පිටපත ලියන්න ගත්තත්, මට නිදහසේ හිතේ එන හැම character එකක්ම ලියන්න බැරි වුණා. ලියන වෙලාවටම cast එකත් හිතේ තියාගෙන ලියන්න වෙලා ගියා.

ඒ කියන්නේ, කතාව ගොඩනගන්නේ imagination එකෙන් විතරක් නෙවෙයි availability එකෙන්.

එක එක චරිතයට කොහොම කවුරු fit වෙයිද කියලා හිතාගෙනම scene ගන්න, dialogues දාන්න, character ටික shape කරන්න සිද්ද වුණා. ඒක එක විදිහකට writing process එකකට වඩා puzzle එකක් වගේ.

ඒ අතරේ ලොකුම හිස් තැනක් තිබුණා රජ වාසලේ සේවය කරන පුද්ගලයෙකුගේ චරිතය.

ඒ character එක කතාවට වැදගත්. බලන කෙනාට වටපිටාවට depth එකක් දෙන, රාජ සභාවේ atmosphere එක හදන, සෘජුවම major character එකක් නොවුණත් කතාව පූර්ණ කරපු role එකක්.
ඒත් එහෙම චරිතයකට ගැළපෙන නළුවෙක් අප අතර හිටියෙ නෑ.

එතැනදි තමයි තේරෙන්නේ කතාවක් ලියන එක සහ ඒක enact කරන එක අතර තියෙන වෙනස. කතාවක් ඇතුළේ අපි හදාගන්න ලෝකය infinite. ඒත් stage එක මත ඒක සීමිතයි. කෙනෙක් නැත්නම්, ඒ චරිතය ඇත්තටම “නැති” වෙනවා.

ඒ නිසා අන්තිමේදි කරන්න වෙන්නේ එකක්.
චරිතය වෙනස් කරනවද?
නැත්නම් කතාවම වෙනස් කරනවද?

නාට්‍යයක් කියන්නේ paper එකක ලියන එකකට වඩා වැඩි දෙයක් කියලා ඒ වෙලාවේ හොඳටම තේරුණා.’

ඒ පාඩම හා ඒ සමඟ තිබුණු චිත්‍රය...

‘පද මානවක’ කතාව තාත්වික නාට්‍යයකට නඟද්දී වේදිකාවට ගෙනෙන්න අසීරු තැන් කිහිපයක් මං වහන්සේට පෙනුණා.

1. බමුණු තාත්තයි, පුතයි දෙන්නා යක්ෂණියව දාලා ගඟෙන් එතෙර වීම
2. රජතුමායි, පුරෝහිතයි දෙන්නා රාජ භාණ්ඩාගාරයේ වස්තුව හොරකම් කරගෙන වටයක් ගහලා ගිහින්, ඒවා මඟුල් පොකුණේ හංගන හැටි
3. හොරු කව්ද කියලා දැනගන්නට ලොකු සෙනඟක් ඇවිත් රජ මැඳුර වටේ රැස් කකා හිඳීම
4. රජුයි, පුරෝහිතයි දෙන්නට කැට-මුගුරුවලින් පහර දීලා පන්නා දැමීම- වගේ තැනුයි ඒ.

ඒ ගැටලුව ළිහා ගන්න හොඳම විදිහක් කල්පනා කරනකොට මට මතක් වුණේ ‘සිංහල පෙළ පොත’ක තිබුණු පාඩමක්.
මේ බ්ලොගය කියවන ඔයාලා දන්නවනේ මගේ හැටි. යමක් ලියනකොට පුළුවන් උපරිමයෙන්ම ඒ ගැන තොරතුරු හොයල බලනවා; විස්තරවල ඇත්ත නැත්ත තහවුරු කරගෙන ඉන්නවා.

1979 ඉඳල දැන් අවුරුදු හතලිහකටත් වැඩිය කාලයක් ගිහිං. එදා වගේ නෙවෙයිනෙ, දැන්. ඈත අතීත සිද්දියක් ලියන්නයි යන්නේ. ඉතිං... කාගෙන්ද විස්තර අහගන්නේ?
එක වංගියේම මට මතක් වුණේ ‘පැරණි පොත්- පත්තර- සඟරා කන්දරාවක හිමිකාර’ දිල්හාන් ප්‍රගීත්ව. එයා තමයි fb එකේ ‘සොඳුරු ඉසිඹුව’ සමූහයේ admin.
ඉතිං 2026 මැයි 19 වෙනිදා හවස පහයි දාහතරට මං දිල්හාන්ට මැසේජ් එකක් යැව්වා.

‘දිල්හාන් මහත්තයෝ- මම ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ට ලියන බ්ලොග් ලිපියක සඳහන් කරන්න යනවා ‘සිංහල පෙළ පොත’ක තිබුණු පාඩමක්. පාඩමේ නම නං මට මතක නැහැ. අන්තර්ගතය මතකයි. අන්ධ මහලු සීයා කෙනෙක් මුනුබුරාව ගහකට නග්ගවා ඈතින් පෙනෙන යුද්ධයක වගතුග අසා ගන්නවා. (මගේ මතකය හරි නම්- ඒ කොටස උපුටාගෙන තිබ්බේ W.A. සිල්වා ශූරීන්ගේ ‘විජයබා කොල්ලය’ පොතෙන්.) ඒ පාඩම හා ඒ සමඟ තිබුණු චිත්‍රය නොපමාවම සොයා දිය හැකිද? ලොකු උදව්වක්.

ස්තුතියි!’

පණිවුඩය යවා පැය හතරක් යන්නත් කලින් ‘බඩු’ ලැබිණි. බඩු කිව්වේ කුඩුවලට නොවේ. ‘සීයයි මුනුබුරයි’ පාඩම ඇතුළත් 24-31 පිටු අටේ ඡායාරූපවලටය.
ගොඩාරියක් ස්තුතියි දිල්හාන් ප්‍රගීත් මහත්තයෝ!

මගේ මතකය නිවැරදිය!
1968-70 විතර දවසක අමාරුවෙන් ‘විජයබා කොල්ලය’ හොයාගෙන කියෙව්වේ, පෙළ පොතෙන් මේ පාඩම දැක්කාට පස්සෙය.
(අපේ පන්තිවල කෙල්ලන් හා කොල්ලන් එකතුවී- මායා රංජන්ගේ ‘දිගා මඬුල්ලේ ආශ්චර්යය’, සෝමපාල රණතුංගයන්ගේ ‘ඇස් දෙක’, ඊ.ආර්. එරත්නයන්ගේ ‘රොමාගෙ වාසනාව’, ඒ.පී. ගුණරත්නයන්ගේ ‘බැද්දේගම’, ‘ගලිවරගේ චාරිකාව’ වැනි පොත් රාශියක්ම දඩයමේ ගියෙත් මෙවන් සිංහල පාඩම් නිසාය. ඒ පෙළ පොත් සැකසූ බහුශ්‍රැත; කුශාග්‍ර බුද්ධිමත් භවතුන්ට ගොඩාරියක් පිං අත්වේවා!)

නාට්‍යයකදී වුණත් ගෑනිට බයේ ඉන්න මිනිහෙක් වෙන්න මං කැමති නෑ. ඊට පස්සේ කලිසමක් ඇඳන් පාරේ යන්නයැ?

ඉතිං, ඔවුන් ‘විජයබා කොල්ලය’ කෘතියෙන් උපුටාගෙන තිබුණු කොටසේ දෙතැනකින් ගත් චුට්ටක් බැගින් කියවල ඉඳිමුද?   

1... ‘රණ ගොස දියුණු තියුණු ව ඇසෙන්නට වන් කල, අන්ධ වෘද්ධයා ද මුර ගාන්නට විය. “අනේ කොල්ලෝ, මා වෙව්ලන හැටි බලව, මගේ අත මිට මෙළැවෙන හැටි බලව. මොකවත් කරගන්නට හැටියක් නැති ව අනේ, මං මොනවා කරංඩ ද? දැන් ඉතින් මට පුළුවන් දෙයියංඩ කියන එක විතරයි. දෙයියනේ, දෙයියනේ, මේ පරංගියාට නම් හොඳක් සිද්ද කරන්න එපා” කියමින් මහල්ලා කෑ ගාන්නට විය...

2... “කවුද බොල ඒ තරුණ මුදලි තුමා?”
“මොන මුදලි තුමාද?”
“මගේ ඇස් දෙක විතරයි පොට්ට. මේකා ගේ කන් දෙකත් පොට්ට නොවැයි” කියමින් මහල්ලා මුනුබුරාට නින්දා කොට, “අර සක් පිඹින්නා වාගේ සංවිධානය කරන තරුණ සෙනෙවි කට හඬ තට ඇසෙන්නේ නැද්ද”යි යළිත් ඇසුවේ ය...’

නිමල් දිසානායක එදා ‘පද මානවක නාට්‍යය’ලියද්දී කෙරුවේ කතා සක්විති W.A. සිල්වා ශූරීන් විජයබා කොල්ලයේ උක්ත කොටස ලිවීමේදී භාවිතයට ගත් ශිල්පෝපක්‍රමය අනුගමනය කිරීමයි.

එහිදී මා මවා ගත් චරිතද්වය වුණේ බරණැස් නුවර රජ වාසලේ සේවකයා හා ඔහුගේ බිරියයි. සේවකයා නමට පමණක් ගෘහ මූලිකයා වූවෙකි. බිරිය කටහැකර; ආධිපත්‍යධාරී; විමසිලිවන්ත එකියකි.
රජ වාසලේ සියලු කටයුතු ගැන ඇය හාරා අවුස්සන්නීය; විමසන්නීය. එවිට රජ මැඳුරේ අතිශය රහස්‍ය තොරතුරු පවා නොසඟවා ඇයට හෙළි කරන්නට ඒ අසරණ සැමියාට සිද්ද වෙයි! 

නාට්‍යය එහෙම ලියැවී තිබ්බම සරත් රංචාගොඩයි සෝමවීර මල්ලිකාරච්චියි දෙන්නම ගොඩක් සතුටු වුණා. එතකොට අපේ කට්ටියේ උන්නු නාට්‍ය ගැන තරමක හරි දැනුමක් තුබුණු දෙන්නනේ ඒ!
“දැන් නං නියමෙට තියෙනවා රංජි මල්ලී... කවුද හිතුවේ ඔයා මේ රාජ සේවකයෙකුයි, මිනිහගෙ පවුලවයි දෙන්නෙක්වත් කතාවට ඈඳා ගනියි කියලා.” සරත් කිව්වා. “...උන් දෙන්නගෙ හැල-හැප්පිලි මාරයි!”

“අඩේ, ඒක නං ඇත්ත සරත්! ජොසී මනප්පු කැලේ මචං මුන් දෙන්නත් එක්ක බලද්දී.” එහෙම කිව්වේ සෝමවීර. “...මං කිව්වට බලපං මචං, නාට්‍යය ඉවර වෙලා අපි එකා එකා ස්ටේජ් එකට එනකොට වැඩියම හුරේ වැටෙන්නේ රජ වාසලේ සේවකයාටයි. බලපං බොරුද කියල...”

එතකොට සරත් සෝමෙට නොපෙනෙන්න ඇහැක් ගහලයි මෙහෙම කිව්වේ. “උඹ දන්නවද මචං- රංජි මල්ලී හිතාගෙන ඉන්නේ ඔය සේවකයාගේ චරිතය උඹට දෙන්නලු...”
“මේ මට? අපො අපෝ මට නං බෑ... නාට්‍යයකදී වුණත් ගෑනිට බයේ ඉන්න මිනිහෙක් වෙන්න මං කැමති නෑ. ඊට පස්සේ කලිසමක් ඇඳන් පාරේ යන්නයැ.”

නළුවරණයෙදී, රජ වාසලේ සේවකයා ලෙස අපේ අනිල් මල්ලීවය තෝරා ගැනුණේ... (ඊට කලකට පසු; 2011දී අනිල් මල්ලී බිරිය ගංගා, සචිනි දූ හා ප්‍රමෝද්‍ය- අකලංක දෙපුතුන් සමඟ)

“අනේ මොට්ටයා. රංජි මල්ලී මට ඔය චරිතේ දෙනවා නං මම ඒක බාරගන්නේ පැනලා... ඒ චරිත දෙක ඒ තරං හොඳට ලියැවිලා තියෙනව සෝමේ!”

“දිසානායක, එහෙනං ඔය රජ වාසල සේවකයගේ චරිතේ මෙන්න මේ සරතයාට දෙමුකෝ මචං.”

“යෝජනාවට බොහොම ස්තුතියි සෝමවීර. හැබැයි රජෝ බල්ලගෙ වැඩේ බූරුවා කරන්න යනවට මම නං කැමති නෑ. මං හොඳට දන්නවා මගෙන් කෙරෙන්න ඕනි දේ.” මං එක සැරෙන්ම සෝමවීරව නිහඬ කෙරෙව්වේ එහෙමය. “...අනෙක මේ බමුණාගේ චරිතයට හොඳටම ගැළපෙන්නේ සරත්...!”
“ඔව් ඔව් මූ ඉතිං කොහොමත් බමුණා වගෙනෙ.” සෝමේ කීවේ සරත්ව තරහ ගන්වන ඔලොක්කු ස්වරයකිනි.

“අනෙඃ, නිකං හිටපං ගොරකයා!” සරත්ගේත් ඇස්දෙක රතු වෙලාය.
“මේ මේ... විහිලු වෙනයි- අපහාස වෙනයි. මම මේ කියන්නේ දෙන්නටම. හරිද? එකම නාට්‍යයේ රඟපාන අය තරහ වුණාම හැමෝටම කරදරයි... කෝන්තර පිරිමහන්න ගියොත් හෙම ඊට හපන්... සෝමවීරට මතකයිනෙ අපේ විධුර එකේදි තරහෙන් හිටපු පූර්ණක යකා විධුර පණ්ඩිතයන්ව ඇත්තටම කරකවලා පොළොවේ ගහපු හැටි.”

“හරි හරි, අපිට සමා වෙන්නකෝ... දැන් මේ නාට්‍යයේ මට දෙන චරිතේ මොකක්ද දිසානායක මහත්මයා?”
“මගේ කටෙන් වචනයක් පැනලා වෙච්ච දේ දැක්කනෙ මල්ලිකාරච්චි මහත්මයා. ඒ හින්දා ඔයාලට මේ සෙනසුරාදා වෙනකල් ඉවසන්න වෙනවා. නාට්‍යයේ චරිතවලට ගැළපෙන අයව තෝරන්නේ එදාටයි. ඊට කලින් මේ පිටපතෙන් copies දෙක-තුනක් ලියවගෙන ඉන්නත් වෙනවා...”
“ඒ job එක මම කරල දෙන්නං. අතින් ලියල නෙවෙයි- ටයිප් කරලම දෙන්නං. Try කරන්නං කොළ හතරක් දාලා... හැබැයි, තුන තමයි ගාණ... බලමු, අලුත් කාබන් කොළම දාලා...”

‘ඇත්තමයි නිමල් මල්ලී. අපි සෝමවීරට සලකනවා මදි!” එහෙම කියූ සරත් සෝමවීරගෙ පිටට තට්ටුවක් දැම්මේය. “...සොරි මචං!”

එහෙම ගෝරි-බෝරි, වාද-විවාද, සතුටු-සමාදාන, මත ඝට්ටන මැද්දේය ‘පද මානවක’ ඉස්සරහට ඇදුණේ. කෙසේ වෙතත් නළුවරණයෙදී, රජ වාසලේ සේවකයා ලෙස අපේ අනිල් මල්ලීවය තෝරා ගැනුණේ. අසෝක පියසිරිට බරණැස් නුවර රජුගේ කොටසත්, සෝමවීරට පුරෝහිත කොටසත් පැවරිණි.

එයින් පසු කෙරුණු නාට්‍යයේ පුහුණුවීම් හා ඇඳුම්-පැළඳුම් සූදානම් කිරීම් වැනි දේවල් එකක්වත් මගේ මතකයේ අහලගම් හතක නැත. එයින් පෙනෙන්නේ ඒවා සියල්ලම නූලට-රූලට සිද්ද වෙන්නට ඇති බවයි. හරි ගිය දේවල් අපට ඉක්මනින්ම අමතක වෙතත්- වැරැදීම්, ඇබැද්දි ආදිය නම් කාලාන්තරයක් ගියත් අපේ මතකයෙන් මැකෙන්නේ නැත!

මේ ඒවායින් එකකි!!

නාට්‍යය පෙන්නන වෙලාවට stage එකට රිංගලා- පැති තිර අස්සෙන් එබි-එබී ඕඩියන්ස් එකට මූණ පෙන්නන අයගෙන් තිබ්බ වදයක්!

“සුනිල්, ඉස්සර අපි පෙන්නපු නාට්‍යවලදී වගේ නෙවෙයි. මේ සැරේ ස්ටේජ් එක ඉස්සරහින් පුටු සීයක්- හමාරක් දානවනෙ. එව්වගෙ වාඩි වෙන්න ඉන්විටේෂන්වලට එන අයට අමතරව tickets අරගෙන එන කට්ටියත් ඉඳියි. ඔයයි මේ හතර දෙනයි එකතු වෙලා ආරාධිත අමුත්තන්ව ඉස්සරහම පේළි තුනේ වාඩි කරවන්න ඕනි. පිටිපස්සෙන් තියෙන පුටු පේළි හතර ටිකට් අරං නාට්‍යය බලන අයට.

පැහැදිලියිනෙ?
ඉන්වයිට් කරලා කාඩ්ස් දෙනකොට එයාල ඔක්කොටම කියලයි තියෙන්නේ -නාට්‍යය බලන්න එනකොට ඒවා අරගෙන එන්න කියලා. කාඩ් එක ගෙනාවේ නැති අය හිටියොත් ඇතුළට ගන්න එපා. මොන දෙයියන්නාන්සේ වුණත් කමක් නෑ... සුනිල්, මෙතන වෙන ඕනිම ප්‍රශ්නයක් ඔයා බලාගන්න ඕනි. මේ හතර දෙනා ඔයා කියන විදිහටයි වැඩ කරන්නේ... හරිද?”

“හරි! ප්‍රශ්නයක් ආවොත් මම ටක් ගාලා ඇවිත් අයියගෙන් අහන්නංකො කරන්න ඕනි දේ.”
“මේ සැරේ නං එහෙම කරන්න වෙන්නෑ රජෝ... නාට්‍යය පටන් ගන්න කලින් පැවිලියන් එකට එන්න තියෙන එකම දොර වහලා ලොක් කරනවා. ආයෙ දොර අරින්නේ ෂෝ එක ඉවර වුණාම තමයි, සුනිල්.”
“ඒ මොකද අයියේ ඒ? වෙනදට එහෙම කරනවයැ?”

“මේකයිනේ සුනිල්, ඉස්සර අපි නාට්‍ය කරද්දී අපේ තාත්තා ස්ටේජ් එකේ හිටියා. තාත්තා නැතිව නාට්‍යයක් කරන පළමුවෙනි සැරේනෙ මේ... තාත්තා ඉඳිද්දී වුණත්, නාට්‍යය පෙන්නන වෙලාවට stage එකට රිංගලා- පැති තිර අස්සෙන් එබි-එබී ඕඩියන්ස් එකට මූණ පෙන්නන අයගෙන් තිබ්බ වදයක්! ඒ මදිවට එයාලා තව ප්‍රශ්නත් හදනවනෙ...
මමත් නාට්‍යයේ රඟපාන හින්දා- ඒ අතරේ තිරයෙන් පිටිපස්සේ මොකුත් ප්‍රශ්නයක් නොවෙන්නයි අරහෙම අමුත්තන්ට ඇතුල් වෙන්න නොදෙන්නේ.”

නාට්‍යය පෙන්වන දවසේ හවසත් ඒ ඒ වගකීම් පැවරී තිබුණු කණ්ඩායම් සියල්ලම එක තැනකට කැඳවා ආයෙත් උපදෙස් දෙන්නටත් අමතක නොකළෙමි.
“...දැන් පැහැදිලියි නේද ඔයාලට කරන්න තියෙන රාජකාරි. තම-තමන්ට බාරදීලා තියෙන දේ උපරිමයෙන්ම හොඳට කරන්න. අනිත් අය කරන වැඩවලට ඇඟිලි නොගහා ඉන්න එකත් කෙරෙන්නම ඕනි. එහෙම ඉඳල- ඒ කවුරු හරි ඉල්ලුවොත් විතරක් යමක් කරල දෙන්න... ශක්‍ර දෙය්යෝ ආවත් ඔයාලට කියල තියෙන විදිහෙන් පිට පනින්න එපා... හොඳද? අද ඔයාලා මෙතනට ලොක්කො වෙලා තම-තමන්ගේ වගකීම් හරියට ඉෂ්ට කරන දවස...
අවශ්‍ය වුණෝතින්, පොඩ්ඩක්වත් බය නැතුව ඕනිම කෙනෙකුට කියන්න -නිමල් දිසානායක තමයි මෙහෙම කරන්න කිව්වේ- කියලත්.

-අද හවස අපි සේරමලා එකතු වෙලා කරන්න යන්නේ ලොකු යුද්දයක්. එක්කෙනෙක් අතින් සිද්ද වෙන එක පොඩි වැරැද්දක් ඇති ලොකු ජංජාලයක් වෙන්න... ඒ නිසා...

ඉතිරි චුට්ට ඊළඟ කොටසෙන්...

යකිනිට ඇන්දා- පස්වෙනි කොටස

වැඩ ගොඩ ගැහුණා; ඒ අස්සට මගේ ලෙඩයි- කම්පියුටරේ ලෙඩයි- අකුණු ගහන වැහි කෝඩයි ඔක්කොමත් එකතු වුණා. ඒකෙන් වුණේ නිදිගෙ පංච තන්තරේ ලියන වැඩේ කර ගන්න තිබුණු පුංචි ඉඩත් නැතිම වෙලා ගිහිං- ඒක හොඳටෝම පරක්කු වෙච්චි එක. ඒ ගැන උපරිමයෙන්ම කනගාටුයි- හොඳේ.

අපේ පොඩි මාමා රඟපාන්න- සිංදු කියන්න බැරි ‘පික්චර් පිස්සෙක්’. ඒ වුණාට උමතු ‘මාලිනී ෆොන්සේකා’ රසිකයෙක්!

“රංජි මල්ලී... මේ සැරේ නං ඔයා නාට්‍යයට තෝරාගෙන තියෙන කතන්දරේ ලොකු ඝට්ටන-භට්ටන නැතිම තරමයිනේ... ඒකෙන් හදන නාට්‍යයක් මිනිස්සුන්ට අල්ලයිද කියලත් හිතෙනවා, මට නං.”

එදා සාකච්ඡාවෙන් පස්සේ සරත් රංචාගොඩ අපට කිව්වා. (අපට කිව්වේ පොඩි මාමාටයි, සෝමවීරටයි, අපේ සුනිල්ටයි, මටයි.)

අපේ පොඩි මාමා රඟපාන්න- සිංදු කියන්න බැරි ‘පික්චර් පිස්සෙක්’. ඒ වුණාට උමතු ‘මාලිනී ෆොන්සේකා’ රසිකයෙක්. (ඒ කාරණේ හොඳට මතක තියා ගන්නකො!)
අපේ සුනිල් මල්ලිත් රඟපෑවෙ නෑ- බටනලාව හා වයලීනය වාදනේ කළා විතරයි. හැබැයි සුන්නයි- මායි තමා ඒ දවස්වල මහරගම අනුෂා- නැෂනල් හෝල් දෙකේ චිත්‍රපට බලන්න ගියේ.

සෝමවීර අපි හැමෝටම එහා පිචර් පිස්සෙක්. මිනිහා සිංහල films බලලා වාර්තාවක් තියන්න හිතාගෙන හිටිය වගෙයි.
“මචං, සිංහල චිත්‍රපටවලින් මට බලන්න බැරි වෙලා තියෙන්නේ මුල්ම කාලේ එව්වා ටිකක් විතරයි. කොහේ හරි තූත්තුකුඩියක තියෙන හෝල් එකකට වුණත් එහෙම ෆිල්ම් එකක් දැම්මයි කියල දැනගත්ත ගමන් මං ගිහිං ඒකත් බලනවා...”
“සවුත්තු එකක් වුණත්?”
“මගේ list එක සම්පූර්ණ කර ගන්නනෙ සරත් එහෙම ගිහිං බලන්නේ.” සරත්ට එහෙම උත්තර දීල සෝමවීර මගේ පැත්තට හැරුණා.

“මිස්ටර් නිමල් දිසානායක, මම නං කියන්නේ ඔය පද මානවක ජාතකේ අස්සටත් ජොසී-මනප්පු වගේ කතන්දරයකුත් දාලා නාට්‍යය ලියපුවාම නියමෙට තියේවි කියලයි. එහෙම කරන්න බැරිකමක් නැහැනේ...”

ඇත්තම කියතොත් එහෙම කාරණයක් මගේ හිතේ මුල්ලකත් තිබුණේය. විශේෂයෙන්ම ‘චන්දරේ හා රෝහිණී’ නිසා. (චන්දරේ අපේ සුනිල්ගේ අනාගත මස්සිනාය; මල්ලිකාගේ අයියාය. චන්දරේ දක්ෂ ඩොල්කි වාදකයෙකි; බෙර වාදකයෙකි. රෝහිණී නර්තනයටත්- රැඟුමටත් සමතියකි; ඉතා ප්‍රියමනාප; සමාජශීලී යුවතියකි. රෝහිණී චන්දරේගේ පෙම්වතියයි.) ඔවුන් දෙදෙනාගේ සහභාගිත්වය අපේ අලුත් නාට්‍යයට ලබා ගතහොත් ලොකු කලඑළියක් ලැබෙනවා නිසැක යැයි මට හැඟී තිබිණි.

සමහරුන් නම් හැබෑම දක්ෂයන් කිට්ටුවට ගන්නටත්, ඔවුන් හා එකතුව වැඩ කරන්නටත් අකැමතිය. ඒ තමන්ට වඩා ඔවුන් කැපී පෙනෙතැයි බියෙනි. කෙරෙන කාර්යය මනරම් වෙන තරමට; පිරිපුන් වෙන තරමට කවුරු-කවුරුනුත් ජයග්‍රාහකයන් වෙන බවය, එදත්- අදත් මගේ නම් අදහස.

“සරත්ගේ අදහසත් හරි! ඒකට බෙහෙතකුත් මම හිතලයි තියෙන්නේ... මේ සෝමවීර කියපු ජාතියෙන්... මගේ තව අයිඩියා එකක් තියෙනවා... ඒකට නං ඔයාගෙ උදව්වත් නැතිවම බෑ සුනිල්.”
“ඒ මොකක්ද අයියේ?”
“චන්දරේවයි, රෝහිණීවයි දෙන්නවත් අපට එකතු කරවගන්න...”

යස්සනියෙක් ඉන්න නිසා යක් බෙරේ ගැහුවම ගතියට තියෙයි... (Foto- උදේනි අල්විස්)

“ඒකට බය වෙන්න එපා අයියේ. ඒ දෙන්නව කතා කර ගත්තැකි. ඒත් ඒ දෙන්නට මේ නාට්‍යයේ මොකක්ද කරන්න තියෙන්නේ?”

“චන්දරේට කියල යක් බෙරේ ගස්සව ගන්න ඕනි...”

“යක් බෙරේ?”
“හ්ම්! මේ කතාවේ යස්සනියෙක් ඉන්න නිසා යක් බෙරේ ගැහුවම ගතියට තියෙයි... රෝහිණීගෙන් තමයි මං පහත රට නැටුම් ටිකක් ඉගෙන ගන්න හිතුවෙත්.”
“ඉගෙන ගන්න? පහත රට නැටුම්? නැටුම් ඉගෙන ගෙනයැ අයියා ඉස්සර නාට්‍යවලත් නැටුවේ...”
“ඒ ඉතිං ආවාට ගියාටනෙ සුනිල්... මම හිතුවේ නැටුම් පද ටිකක් එහෙම අහගෙන, පිළිවෙලකට...”

“අයියේ, අදයි මම මේක ඔයාට කියන්නේ. ආවට ගියාට නැටුවයි කියල ඔයා හිතාගෙන හිටියට, අපේ සීයා කිව්ව විදිහට නං ඔයාත් නටනකොට සරලා බායි වගේලු... තව ටිකක් ප්‍රැක්ටිස් කරලා- සරුවපිත්තල ඇඳුම් ඇඳලා dance කළා නං මරු කියලයි සීයා කිව්වේ.”

“යකඩෝ... මේ මනුස්සයව තියන්න වටින්නෑනෙ... සිය සැරයකටත් වැඩිය සීයා ඔය සරලා බායි ගැන මටත් කියල තියෙනවා. හැබැයි, මගේ නැටුම් ගැන හ්ම් කියලවත් එක වචනයක් කියල නැහැනෙ.”

“ඉස්සර මිනිස්සු එහෙමයිලුනේ රංජි මල්ලී. කතාවක් තියෙනවා අහල ඇතිනෙ ‘ළමයි ඇහැරිලා ඉඳිද්දී ආදරේ පෙන්නන්න එපා, නිඳා ගත්තට පස්සේ ආදරේ පෙන්නන්න’ කියල. ඒ වගේ සීයා හිතුවද දන්නෑ ඔයාගේ නැටුම් හොඳයි කිව්වමත් ඔයා නරක් වෙයි කියලා...” ඒ සරත්.
මේ පොඩි මාමා. “ඊටත් වැඩිය වැඩේ සුනිල්- සීයා සරලා බායි නටනවා දැකල තියෙනවලුද?”

“මොකද නැත්තේ... සීයා ගෙන්දගම් පොළොවේ හැදිච්ච කෙනෙක්ලුනේ...”
අල්ලේ පැලවෙන බොරුත් විටෙක කියන්නට පුරුදු වී හිටි අපේ සීයා  සරලා බායි නාටිකාංගනාව ගැන කියා තිබුණු කතන්දර තාර බර සහිත ඒවා කියලාය අප හිතා උන්නේ. එහෙත් ‘ප්‍රජා’ අඩවියේ පළවී තිබුණු එම්.එන්.පී. රණවීර මහතාගේ ‘අපේ කලා ඉතිහාසය හැඩ කළ සුරූපී පිරිමි නිළිය’ නම්වූ සටහන දුටු විගස මට වැටහුණේ අපේ සීයාගේ ඒ කතන්දරත් අතිශයෝක්තීන් නොව ‘යුගයක් පිළිබඳ මතක සටහන්’ බවයි!

‘සරලා බායි කියන්නේ ටවර් හෝල් යුගයේ ප්‍රේක්ෂකයන්ව තමන්ගේ ස්ත්‍රී ලාලිත්‍යයෙන් පිස්සු වට්ටපු පිරිමි ශරීරයකින් ඉපිද නිළියක් ලෙස ජනප්‍රිය වූ පිරිමි පුද්ගලයෙක්. ටවර්හෝල් නාට්‍ය විකාශනයේ වැඩිම වාර ගණනක් සඳහන් වන නිළියගේ නම වන්නේද ‘සරලා බායි’ නාමයම තමයි...

ඒ අපූරු රූමත් නළඟන සරලා බායි 1996 වසරේ එක්තරා දිනයක ජීවන රඟමඬලෙන් බැස ගොස්...

1924 අගෝස්තු 7 දා මීරිගම ලෝලුවාගොඩදී තුවාන් හලාල්ඩීන් ෂෙරීෆ් නමින් උපත ලබන ඔහු කොලු පැටියෙක් වුනත්, කුඩා කාලේදීම පැහැපත් ශරීරයක් සහ ආකර්ශනීය නම්‍යශීලී ලාලිත්‍ය මුසු සිරුරකට හිමිකම් කියලා තියෙනවා. මේ නිසාම මේ කොලුවා කුඩා වයසේදීම නර්තනය හැදෑරීමට කටයුතු කර ඇතුවා සේම ඒ ඔස්සේ යමින් පසුව ඔහු කාන්තා ඇඳුම් අඳිමින් ප්‍රසිද්ධ වේදිකාවල් නර්තනයෙන් හැඩ කරන්න ඉදිරිපත් වෙනවා...

මේත් සමගයි මේ තරුණ කොලු ගැටයා ඔහුගේ නම වෙනස් කරමින් වේදිකා නාමය “සරලා බායි” ලෙස නම් වෙනස් කර ගන්නේ...

සරලාගේ විශේෂත්වයක් වූවේ ඔහු නටන විට ඔහුගේ මුවග රැඳුණ සුන්දර සිනහවයි. මේ වූ සිනහවට සේම ලාලිත්‍යවන් ශරීර හැඩය නිසාවෙන් ඒ කාලේ වේදිකාවෙ ඔහු රඟන විට ඇතැම් පිරිමි වේදිකාවට නැගලා සරලාගේ ඇඳුම්වලද මුදල් නෝට්ටු එල්ලූ බවත් සඳහන්.

ඒ වගේම මේ නිසා ඔහු පිරිමියෙක් වුවත් ඔහුට පිරිමින්ගේ ප්‍රේමාරාධනාවලින් අඩුවක් නොවූවා සේම සමහර පිරිමි ඔහු පිරිමියෙක් බව නොදැන ඔහුගේ ගෙදරට ඇවිත් දෙමව්පියන්ගෙන් ඔහුව විවාහ කරගන්නට අවසර පැතු බවත් ඒ කාලේ ප්‍රසිද්ධ පුවතක්...

ඔහු පිරිමියෙක් බව කෙතරම් කීවත් නොපිළිගත්, ඔහුගේ අත පතාගෙන ආපු පිරිමියෙක් ඔහුගේ ගෙදර කලහකාරී ලෙස හැසිරීම හේතුවෙන් සරලාගේ අම්මා විසින් සරලාව කුස්සියේ දුමේ හැංගූ බවත් ඒ කාලේ හිට් ගොසිප් එකක්.

වේදිකාව මතදීම එකිනෙකට වෙනස් ඇඳුම් කීපයක් සැණෙකින් වෙනස් කරමින් ඇය සිදු කරපු රඟපෑම් බලන්න ප්‍රේක්ෂකයෝ වැල නොකැඩී එක්රැස් වුණ බවත්, රුක්මණී දේවියට සමාන හැඩහුරුකම්වලින් යුතු වීම නිසා සරලා බායි කෙරෙහි තව තවත් ජනතා ආකර්ෂණය ලැබුණ බවත් ඉතිහාසයේ කියවෙනවා.

ටවර් රඟහල රජය සතු කිරීමේලා ආර්ය සිංහල නාට්‍ය සභාව ගෙන ගිය සටනේ සරලා බායි ද ප්‍රමුඛයෙකු වූ අතර, ඔහු 1978 රණසිංහ ප්‍රේමදාස සංකල්පය යටතේ නවීකරණය වූ ටවර්හෝල් රඟහල් පදනමේ විශ්‍රාම වැටුප්ලාභියෙකු වූ අතර, මේත් එක්කම සරලා බායිට තනිවම ජීවත් වන්න මාලිගාවත්ත මහල් නිවාස ලැබී තිබෙනවා...

මීරිගම ගම්මානයේ මුස්ලිම් ජාතිකයෙකුව ඉපිද, ටවර්හෝල් යුගයේ සිය ගණනක් වූ නාට්‍යවලට නර්තන දායකත්වය දෙමින්, රට පුරා සංදර්ශනවලදී ජනී ජනයා ප්‍රමෝදයට පත් කරමින් රටම වශී කළ ඒ අපූරු රූමත් නළඟන සරලා බායි 1996 වසරේ එක්තරා දිනයක ජීවන රඟමඬලෙන් බැස ගොස් සදහටම සමාදානයේ සැතපුණාය.

එලෙස ලියද්දී, රජ වාසළේ සේවය කරන්නෙකුගේ චරිතයට සුදුසු නළුවෙකු උන්නේ නැත. ඔහුගේ කටහැකර බිරියගෙ චරිතයට නම්... (Foto- උදේනි අල්විස්)

නමුත් ඇයගේ (ඔහුගේ) සුරූපී බව සහ රංගනය හේතුවෙන් ලාංකේය ඉතිහාසයේ පිටුවක් සුන්දර ලෙස සරසන්නට ඔහුට හැකිවනවා...’

“ටවර් හෝල් ටීටර්වල එකම චරිතේ කරන්න පුළුවන්කම තිබ්බ නළු-නිළියො කීප දෙනෙක්ම හිටියා. හැබැයි නැටුම්වලට නං ඉතිං හිටියෙ සරලා බායිම තමා!” අපේ දෙවෙනි නාට්‍යය වුණු විධුර නාටකයේ පිටපත අරගෙන ආ අබරන් මාස්ටරුත් අපට කියා තිබිණි.

එහෙම වුණත් ‘පද මානවක ජාතකයෙන්’ කෙරෙන්නට යන අපේ නාට්‍යයට නම් වැඩිපුර තියා- ඇති තරමටවත් නළු-නිළියන් අපට උන්නේ නැත. නාට්‍ය පිටපත ලියද්දී ඒ විත්තියත් ඔළුවේ තියා ගන්නට මට සිද්ද වුණේය. ඒ වාගෙම එක එක චරිතයට ගන්නේ කවුරුන්දැයි කියන කාරණයත් මගේ හිතේ තියාගෙනය, නාට්‍ය පිටපත ලියැවුණේ.

එලෙස ලියද්දී, රජ වාසලේ සේවය කරන්නෙකුගේ චරිතයට සුදුසු නළුවෙකු උන්නේ නැත. ඔහුගේ කටහැකර බිරියගේ චරිතයට නම් රෝහිණීත්, අපේ ලොකු නංගිත් දෙන්නාම ගැළපෙයි. එතකොටය මට අපේ අනිල් මල්ලීව සිහි වුණේ. හත් හැවිරිදිව සිටියදී- 1966 අජාසත්ත නාට්‍යයේ වධක පැටියාට රඟා, පිටපතේ නොතිබුණු දෙබසකුත් පවසා ප්‍රේක්ෂකයන් සිනා ගැන්වූ අනිල්ව ඉන් පසු අපේ නාට්‍යවලට තෝරා නොගැනුණේ ඇයි? අපට නළු-නිළි අතිරික්තයක් තිබුණු නිසාද?

“අනිල්, මේ සැරේ අපි කරන්න යන නාට්‍යයේ තමුසෙටත් කොටසක් තියෙනවා. කරමු නේද?” මම අන්නාට යෝජනා කළෙමි.
“ලොකා කියනවා නං...” කියමිනි අන්නා දෙවරක් නොහිතා කැමත්ත දුන්නේ.
ඒත් ඒ චරිතයට අනිල්ව ගැනීමෙන් සිද්ද වුණේ අපේ ලොකු නංගිට නාට්‍යයේ චරිතයක් නොලැබී යාමයි.

එහෙම කරන්නට වුණේ දසනායක රත්නවතී මැතිනියගේ සෘජු බලපෑම්වලට නතු නොවී ඉන්නට මේ නිමල් දිසානායකයාට නොහැකි වුණු නිසාය. “ඇයි ළමයෝ, නාට්ටියකට වුණත් අක්කයි මල්ලියි දෙන්නා ගෑනිටයි මිනිහටයි ඇට් කරවන එක හරිද මං අහන්නේ... චී චී චී, එහෙම කළොත් ගමේ මිනිස්සු මූණට කෙළ ගහයිනේ...” ආච්චිත් එක්ක වාදයකට නොයාම, ඒ චරිතය රෝහිණීට පැවරීමය, මං වහන්සේ කෙරුවේ.

ඔය කීවේ ‘නොනිමි ආශා’ ලියැවෙන- පුහුණු වීම් කෙරෙන අවදියේ සිද්ද වුණු හුටප්පරවලින් ටිකකි!    

නොනිමි ආශා!
ඒ දවස්වල මගේ දැනුම් වපසරියේ තරම පෙන්නන හොඳම සාධකයකි නාට්‍යයට යෙදූ ‘නොනිමි ආශා’ නම. කොතරම් සාම්ප්‍රදායික නමක්ද? මට එහෙම හිතෙන්නේ දැන්ය.

ඒ ඇරයුම් පත්‍රයත් තිබ්බේ මගේ අතීත ලට්ට- ලොට්ට සහිත පාමුල් පෙට්ටියේය.

දැන් මා ඉදිරියේ ඇති ‘නොනිමි ආශා නාට්‍යයේ ඇරයුම් පත’ පමණකි, මගේ මතකය හැරුණු විට තවමත් ඒ නාටකයේ සාක්ෂියක් ලෙස ශේෂව තිබෙන්නේ. ඒ ඇරයුම් පත්‍රයත් තිබ්බේ මගේ අතීත ලට්ට- ලොට්ට සහිත පාමුල් පෙට්ටියේය.

එය hand-made ඇරයුම් පතකි. එහිවූ රතුපාට Forget Me Not රෙදි මල් ටික හැදුවේ අපේ ලොකු නංගි පුෂ්පා රංජනී දිසානායකයි. අකුරු ලිව්වෙත්, පෝන්ස් අතු හා මල් අලවා ඇරයුම් පත නිම කෙරුවෙත් මේ ලියන්නා විසින්.

“නිමල් මල්ලී, මේ ඉන්විටේෂන් කාඩ් එක නං නාට්ටියෙන් පස්සෙවත් කවුරුවත් විසි කරන එකක් නෑ...” ආරාධනා පත්‍රය දැක්ක ගමන් කළු අක්කා කිව්වේ සතුටින් ඉල්පිලා. “... හරිම ලස්සනයි. කාඩ් කීයක් විතර බෙදන්නද ඔයා හිතං ඉන්නේ?”

“නාට්‍යයට සම්බන්ධ හැමෝටම මම කියලයි තියෙන්නේ- ඇත්තම කතන්දරේ. රුපියල් දහදාහට වැඩිය නාට්‍යයට වියදං යන විදිහයි දැනටම පේන්නේ. එහෙම වුණත් කොහොම හරි බැඳ ගත්ත බෙරේ ගහලම එපැයි බිම තියන්න. Invitation Cards සීයක්-දෙසීයක්වත් බෙදා ගන්න ඇහැක් වුණොත්... අපිට ලේසියෙන්ම තව රුපියල් තුන්හාරදාහක් හොයා ගත්තෑකි. එහෙම වුණොත් නං අපි ගොඩ! Stage එක ඉස්සරහින්ම අමුත්තොන්ට ඉඳගන්න පුටු ටිකක් දාන එක මහ ලොකු අමාරුවක් නෙවෙයිනෙ කළු අක්කේ.
රුපියල් විසිපහකට හරි පනහකට හරි ටිකට් එකක් කඩලා... ඉඳගෙන නාට්‍යය බලන්න කැමති අයට ඉඩ දෙන්නත් අපිට පුළුවන් නේද?”

“ඔයා ඒ වියදම ගැන ඔච්චර කරදර වෙන්න එපා, නිමල් මල්ලී. අපි කීප දෙනෙක් දැනටමත් කතා වෙලා ඉන්නේ- වැඩි බරක් අදින්න වුණොත් එහෙම කරමුයි කියල... අපිනේ අහක හිටිය ඔයාලව මේ වැඩේට ඇදල දැම්මේ...”

“එහෙම කරන්න බෑ. අපි හැමෝම එකතු වෙලා නාට්‍යයේ වැඩේට කර ගහන්න කැමති වෙලානේ වැඩේට බැස්සේ. ඉතිං මට විතරක් විශේෂයක් කරන්න දෙන්න බෑ. වෙන ඕනිම දෙයක් අපි දහ දෙනා දරා ගනිමු.
ඒත් වැඩිය ගණනක් නොදා කවුරු කවුරුන්වත් බේරා ගන්නයි මම plan කරන්නේ. ඒකමයි කළු අක්කේ- මම හැමෝටම කිව්වේ එයාල දන්නා හඳුනන විශේෂ අය ඉන්නවා නං... එහෙම අයට ඉන්වයිට් කරමුය කියලා. ඒක වුණත් ලකයක් ඇතිව කෙරෙන්න ඕනි නිසයි මං කිව්වේ සේරටම කලින්, තම-තමන් ආරාධනා කරන්න යන උදවියගේ නම් ටික ලියාගෙන ඇවිත් පෙන්නන්න කියලා.
කෝ- තවම ඔයාගේ list එකවත් ලියාගෙන ආවයැ?”

මං එහෙම කිව්වට පස්සේ කළු අක්කා මට කොළයක් දික් කළා, හිනා වෙවී. “ඕන්න මම ආරාධනා කරන්න යන ඇත්තෝ.”

“ඇයි මනුස්සයෝ මාව මහන්සි නොකර මේ ලැයිස්තුව කලින් මට නොදුන්නේ?”
“නිමල් මල්ලී අනිත් හැමෝටම වගේ මටත් ගෝරි දානවද කියලා බලන්න හිතුණා!” කළු අක්කා කීවේ එතකොටයි...

ඉතිරි හරිය ඊළඟ කොටසෙන්...

යකිනිට ඇන්දා- සිව්වෙනි කොටස

“හැබැයි රජෝ- කාට කාට කියල හරි උඩ දම්මවගෙන; කාගෙ උදව්වෙන් හරි රජ වෙන්න නං පුළුවන් කියමුකො... ඊට පස්සෙයි අමාරුම හරිය තියෙන්නේ. නියම රජෙක් විදිහට ඇක්ට් කරන්න වෙනව!!” මට කියැවිණි;

“... එහෙම නොකළොත් නං රජෝ, බබිත් සුං බබියගෙ අම්මත් සුං!”

බුදු හාමුදුරුවන් වහන්සේ දේශනා කරපු...

“එහෙම නොකළොත් නං? ඔයා මාව රජ කරවලා බලන්නකො නිමල් අයියේ... දොඹෙන් දෙන්නං, දොඹෙන් දෙන්නං, දොඹෙන්... දොඹෙන්... රියල් රජෙක් වගේ... මෙන්න මෙහෙම.” අසෝක රජ කෙනෙකු විදිහට ආඩම්බර තාලෙන් හිටගත්තා.

වමත ඉනට තියලා දකුණු අතින් කඩුව කොපුවෙන් ඇදල ගන්න හැටියක් පෙන්නමින් සෝමවීරගෙ පැත්තට හැරුණා. “එම්බල දුෂ්ටය... එනු කඩුව- ගනු සටනට!” කියමින් අභියෝගයකුත් කළා.

සෝමවීර ‘හක හක’ ගාන්න ගත්තා. (එයාට ඔය වගේ වැරදි පටස් ගාල මීටර් වෙනවා.)
ඒ අස්සේ එතැන උන්නු ටියුබ් ලයිට් නොවිච්ච කීප දෙනාත් සෝමේ එක්ක තරගෙට වගෙයි හිනා වෙන්න ගත්තේ.

“එම්බා වසලය... මොකද යකෝ හිනා වෙන්නේ... තා මගෙත් එක්ක fight කරන්න බයයි නේද?” එතකොට අසෝක ඇහුවෙ වැඩියෙන්ම හිනා වෙවී හිටපු සෝමවීරගෙන්.
“බ.ය..යි...? බයයි නෙවෙයි යකෝ... කැතයි. උඹ මහ ලොකු මිනිහෙක්යැ බං උඹට බය වෙන්න. උඹට ඉස්සෙල්ලයි මම නිමල් දිසානායකලගේ නාට්‍යවල රඟපෑවේ. හරිද? මොට්ටයා... රජ පාර්ට් එකක් කරන්නලු යන්නේ. ඒකට මොකද රජ කෙනෙක් කතා කරන වචන මොනවද කියලවත් දන්නෑ.” සෝමවීරත් යක්ෂ මූඩ් එකෙන් කියාගෙන ගියා.

“රජ කෙනෙක් කතා කරන විදිහ නාට්‍යය ලියද්දී මේ නිමල් අයියා මට ලියල දෙයි යකෝ...” අසෝකට ඊට වැඩිය මොකුත් කියන්න බැරි වුණේ කළු අක්කා නැඟිට්ට හින්දයි.

“හපොයි නිමල් මල්ලී... මේ වැඩේ අදම- මෙතැනින්ම අල්ලලා දාමු. නයි පොළොංගු වගේ කොයි වෙලාවෙත් එක එකා මරා ගන්න බලං ඉන්න මෙහෙම එවුන් එක්ක නාට්ටි කරතහැකියැ. චී චී චී! මේ ගොල්ලෝ මෙහෙමයි කියල දන්නවා නං මම කීයටවත්...”
කළු අක්කා කියාගෙන ආව දේ කියලා ඉවර කරන්න නොදී අසෝක ඉස්සරහට පැන්නෙ එතකොට...

“පිස්සුද කළු අක්කේ... අපි එච්චරටම චාරයක් නැති එවුන් කියලද ඔයා හිතන්නේ? නේද මචං... මේ සෝමයයි මායි දැන් ටිහකට ඉස්සෙල්ලත් එක බුලත් විට දෙකට බෙදාගෙන කාල ඉන්නේ... නැද්ද මචං?
යකෝ... උගුඩුවා වගේ ඔළුව වන වන ඉඳල මදි බං. කට ඇරලා ඔව් කියපංකො. නැත්තං මෙයාල හිතයි මං බොරු කියනවයි කියලා...”

“ඔව්, ඔව්... ඕගොල්ලොන්ට විහිළුවක්වත් තේරෙන්නෑනේ... මේ නාට්‍යය ඉවර වෙනකං අපි ආයෙමත් රණ්ඩු නොවී ඉඳිමු මචං විහිළුවටවත්...
නිමල්... උඹ කියන්න පටන් ගනිං මචං බුදු හාමුදුරුවන් වහන්සේ දේශනා කරපු පද මානවක ජාතකේ ඉතිරි ටික.”

කවුද ‘එතෙන්ට එයි මල්ලි ෆුල් ඇඩල්ට්ස් ඔන්ලි සීන් එකක්!’ කියලත් කොඳුරනවා. ඒක නෑහුණු විදිහට...

“ඔව් නිමල් අයියේ...” එතකොට අසෝකත් තඩි මුක්කුවක් ගැහුවා. ”මතකයි නේද... ඔයාට කියන්න තියෙන්නේ අශ්ව මුහුණක් තියෙන යක්ෂණී වෙසමුණි රජාගෙන් මිණී කන්න වරම් ලබා ගත්ත තැන ඉඳලා.”

“කියන්නං. හැබැයි ඉස්සෙල්ල වගේ මොනම හරි බාධාවක් කළොත් මං ආයෙමත් කතාව නං කියන්නෙ නෑ!” කියා කොන්දේසියකුත් දමමිනි, මං කතාව පටන් ගත්තේ.

“මේ යකින්නි ඔහොම එයාගේ සීමාවට ඇතුල් වෙන මිනිසුන්ව අල්ලගෙන මරා කකා ඉඳිද්දි බොහොම කඩවසම් බමුණු හාදයෙක් ඒ ඉසව්වට ඇතුළු වුණා. යක්ෂණීට බමුණු තරුණයා ගැන ආදරයක් උපන්නා. එයාව අල්ලාගෙන ගුහාවට අරං ගියා...”

ඒ අස්සෙම මට ඇහුණ කවුද ‘එතෙන්ට එයි මල්ලි ෆුල් ඇඩල්ට්ස් ඔන්ලි සීන් එකක්!’ කියලත් කොඳුරනවා. ඒක නෑහුණු විදිහට මං දිගටම කතාව කියාගෙන ගියා.

“ටික කාලෙකින්ම අර බමුණු තරුණයාට දාව යකින්නිට පුතෙක් උපන්නා. ඒකි පුතාට පණ ඇරල ආදරෙයි. ඒත් පුතා ලොකු වෙද්දී දැන ගන්නවා අම්මා යක්ෂණියක් විත්තිය. එයාල දෙන්නා කැලෙන් පැනල එනවා. නගරෙට ගියාම පුතාට ජීවත් වෙන්න විදිහක් නැති බව දන්න යකින්නි පැනල යන පුතාට අන්තිම මොහොතෙදි මන්තරයක් කියල දෙනවා. බොහෝම බලගතු මන්තරයක්... ඒ මන්තරේ මැතිරුවාම හොරු ගිය අඩි පාර මතුවෙලා පේන්න ගන්නවා. ඒකෙ උදව්වෙන් හොරුන්වයි- හොරකං කරපු බඩු තියෙන තැනුයි හොයා ගත්තැකි... දොළොස් අවුරුද්දක් පරණ හොරකමක වුණත්...”

“රංජිට තිබ්බේ කීයක් දීලා හරි, ඒ මන්තරේ දන්න කෙනෙකුව හොයා ගන්න.”
“ඒ මොකටද පොඩි මාමේ?” පොඩි මාමා වගෙම මං වහන්සේත් කතන්දරේ කියාගෙන යන වැඩේට බාධා කළේ එහෙමයි.
“අපේ බතික් වැඩපොළේ ගෑනු ළමයින්ගේ සල්ලි හොරකං කරපු එකීව අල්ල ගන්න ගිය වෙලාවේ... උතුරණ තෙල් තාච්චියට අත දම්මවනවා වෙනුවට...”

“පොඩි මල්ලිත් හදන්නේ කතාව පීලි පන්නවන්නමයි, පරණ කතන්දර ඇද ඇද... එව්වට උත්තර නොදී ඔයා ඔය කතාව කියන්න නිමල් මල්ලී...” කළු අක්කා අපේ පොඩි මාමටත් සැර වුණා.

“මන්තරේ කියල දුන්නට පස්සෙත් යකින්නි බමුණටයි පුතාටයි දෙන්නටම කිව්වා එයාව දාල යන්න එපැයි කියලා. ඒත් පුතණ්ඩියා නෙවෙයි නවතින්න හිතුවේ... ඒ දෙන්නා නොනැවතී යන හැටි බලාගෙන ඉන්න බැරි දුකෙන් යක්ෂණී පපුව පැලිලා මැරෙනවා... ඒත් තාත්තයි පුතයි බරණැස් නුවරට යන ගමන නවත්තන්නෙ නෑ.

ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 2.5ක මුදලක් අතුරුදන් වීමේ සිද්ධියට සම්බන්ධ බවට සැක කෙරෙන පරිගණක හැකර්වරුන් පිරිසක්...

-එයාලා එහාට ගිහිං රජ්ජුරුවො ගාව හොරු අල්ලන්න රස්සාවක් හොයා ගන්නවා. හැබැයි පුරෝහිතයා මේ පුතා එක්ක තරහයි. මිනිහා රජ්ජුරුවන්ට කේලම් කියනවා. කියල කියල රජතුමාව කැමති කරව ගන්නවා බොරුවට ලොකු හොරකමක් කරලා බමුණු පුතාගේ හපන්කම test කරල බලන්න.

-ඒ දෙන්නා මහ රෑක කාටවත් නොපෙනී හොරෙන්ම ගිහිං රාජ භාණ්ඩාගාරයෙන් ලොකු වස්තුවක් අරගෙන ඒවා රාජකීය මඟුල් පොකුණේ හංගනවා. පහුවදා උදේ එක ජංජාලයයි... හොරකම ගැන ආරංචිය රට පුරාම පැතිරුණට පස්සේ...”

එදා, ඔය විදිහට පද මානවක ජාතක කතන්දරේ කියාගෙන යද්දීවත්; 2026 අප්‍රේල් මාසය පටන් ගනිද්දී ‘යකිනිට ඇන්දා’ posts මාලාව ලියන්නට පටන් ගනිද්දීවත් නොතිබුණු තත්ත්වයක් තමයි දැන් ශ්‍රී ලංකාවේ තියෙන්නේ. හිතා ගන්නවත් බැරි තරමේ ‘තඩි හොර මගඩි’ ගොඩාරියක් සිද්ද වෙලා. තවම එළියට ඇවිත් නැති එව්වත් තියෙනවද මංදා...

ශ්‍රී ලංකා රජයෙන් ඕස්ට්‍රේලියාවට පියවීමට තිබූ අමෙරිකානු ඩොලර් ලක්ෂ 229ක ණය මුදලකින්, මහා භාණ්ඩාගාරය මගින් ගෙවන ලද ඩොලර් ලක්ෂ 25ක කොටසක් පරිගණක හැකර්වරුන් පිරිසක් අරගෙනලු!

ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 2.5ක මුදලක් අතුරුදන් වීමේ සිද්ධියට සම්බන්ධ බවට සැක කෙරෙන පරිගණක හැකර්වරුන් පිරිසක් විසින්ම මුදල් අමාත්‍යාංශයේ පරිගණක පද්ධතියෙන් ප්‍රංශ ණය ආපසු ගෙවීමට අදාළ ලියකියවිලිද සොරාගෙන ඇති බවටත් තොරතුරු හෙළි වෙලාලු!! 

ඒ අතරේ තවත් හොරකමක විස්තරත් එළියට ඇවිත්ලු.
ශ්‍රී ලංකා තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ තැපැල් සේවාව (US Post) වෙත ප්‍රේෂණය කරන ලද රුපියල් කෝටි 20කට ආසන්න මුදලක් අතුරුදන් වෙලාලු!!!

පද මානවක තරුණ පුතණ්ඩියා වගේ සිය දෙනෙකු ආයෙමත් ඉපදිලා ආවත් මේ වගේ හොරුන්ව අල්ල ගන්න ඇහැක් වේවිද මංදා...

“ඉතිං, රාජ භාණ්ඩාගාරය හොරු බිඳලය කියන ආරංචිය පැතිරුණාම බරණැස් නුවර මිනිස්සු වැල නොකැඩී මාළිගාවට ඇදෙන්න ගත්තා. මොකද- මන්තරයක් මතුරලා හොරුන්ව අල්ල ගන්න යන විත්තියත් නුවර පුරාම පැතිරිලයි තිබ්බේ.”

“ඊට පස්සේ...” ඒ වෙද්දී සභාවේ උන්නු කව්දෝ හූමිටි තිබ්බේ නොඉවසිල්ලෙන්.

“ඊට පස්සේ පද මානවක එයාගේ අම්මටත් පිං දීලා අර මන්තරේ මැතිරුවා... මන්තරේ සත්ත එයාගේ ඇස් පනාපිටම පේන්න ගත්තා. හොරු දෙන්නා ආව- ගිය අඩි පාරවල් නියමෙටම එයාට පෙනෙන්න ගත්තා. එයා ඒ පා සලකුණු දිගේ ගිහිං- මඟුල් පොකුණේ හංගල තිබුණු වස්තුව රජ්ජුරුවන්ට හොයල දුන්නා...”

කවදටද මේ නාට්‍යය පෙන්නන්නේ? වෙසක් එකටද?

“කතන්දරේ ඉවරයිද රංජි?” සරත් රංචාගොඩ ඇහුවේ ‘සැටිස් නෑ’ වගේ මූඩ් එකකින්. “... ඔය කතාවෙන් කරන නාට්‍යයක් නැඟල යයිද?”

“කතාවේ නං තව ටිකක් තියෙනවා සරත්. කතාව ගැන ඔයාගේ අදහස අපි පස්සේ කතා කරමු නේද?”
“නිමල්, කතන්දරේ ඉතිරි ටිකත් කියලම හිටියා නං...” / “ඔව් ඔව්, දැනුත් රෑ වෙලා. අපි ගියාට පස්සේ ඔයාලා දෙන්නට ඇති පදං කතා කරගන්න බැරියැ.” ඒ සෝමවීරයි, අසෝකයි.

“ඉතිං... රජ්ජුරුවොයි පුරෝහිතයයි දෙන්නම පද මානවකට කිව්වා -නැති වෙච්ච බඩු හොයා දීලා විතරක් මදිය; හොරකම කරපු අයවත් කියන්න ඕනිය කියලා-. එතකොටත් අපේ කොල්ල දැනගෙනයි උන්නේ හොරු කවුද කියල. රජතුමායි පුරෝහිතයි තමා හොරකම කළේ කියන එක ප්‍රසිද්දියේම කිව්වොත් මහජනතාව කුලප්පු වෙන බව නුවණක්කාර පද මානවකට තේරුණා.
ඒ නිසාම එයා දන්නා තරම් උපහැරණ කිය-කියා නිස්සද්දව ඉන්නයි හැදුවේ... මොන? මෝඩ රජතුමාට ඒ තරං දෙයක් තේරුම් ගන්න බැරි වුණා... පුරෝහිතයා ඊට හපන්. රජා පද මානවකගෙන් ඇහුවා ‘තොප මේ තරං නොකියා හංගන්නේ හොරකමට තොපත් හවුල් නිසා නේද?’ කියලත්. අන්න එතකොටයි පද මානවක කිව්වේ ‘හොරකම කළේ රජ්ජුරුවොයි පුරෝහිතයයි දෙන්නය’ කියලා.

-ඒක ඇහුණු මිනිස්සුන්ට යකා නැග්ගා. හොරකම් කළා මදිවට බොරුත් කියනවයි කියලා... ගල්මුල්වලින් ගහලා හිටිය රජාව එළවලා පද මානවකට රජකම පවරනවා.”

මං වහන්සේ එහෙම කතන්දරය කියලා ඉවර කරනවාත් එක්කම අසෝක නැඟිට්ටා. ‘එතකොට නිමල් අයියේ, කවදටද මේ නාට්‍යය පෙන්නන්නේ? වෙසක් එකටද?”
“පුදුම තදියමක්නෙ හලෝ ඔයාට තියෙන්නේ?”
“යකඩේ තලන්න ඕනි රත් වෙලා තියෙද්දීමයි පොඩි මාමේ... නිවුණට පස්සෙ නෙවෙයි.”

“ඒ වුණාට අසෝක වෙසක්වලට තව සුමාන තුනක්වත් නෑ. අවුරුදු ගාණකට පස්සේ වුණත් අපි කරන වැඩේ හරියටම කරන්න ඕනිනෙ. හොඳට ප්‍රැක්ටිස් කරලා... හොඳට plan කරලා ලස්සනට කරන්න එපැයි... කලින් මහරගම නාට්‍ය කරලා අපිට හම්බ වෙලා තියෙන නමටයි- නම්බුවටයි දෙකටම හානියක් නොවෙන විදිහට...”
“එහෙනං නිමල් අයියේ, මේ පොසොන් එකටවත්...”

“මට හිතෙන විදිහට නං ඒකත් අමාරු තරං- අසෝක.”
“ඔයාට  තේරෙන්නෙ නැද්ද රංජි- දැන් අසෝක ඉන්නෙත් අමාරුවේ හොඳම එකක...”
“අනේද කියන්නෙ සරත්. ඔයාට විතරයි තේරුණේ... කොහෙද, නිමල් දිසානායකට ඔ..හො..ම අමාරුකම් තේරෙන එකක්යැ?” එහෙම කියපු අසෝක හීන් හඬින් මෙහෙමත් කිව්වේ අභිනයත් පාලා; හැමෝම හිනස්සමින්. “... මගේ අමාරුව හරියට පුක මහලා බඩ යන්න බේතක් පොවලා වගේ!”

මට නොතේරුණා නෙවෙයි. ඉස්කෝලේ නාට්‍යයකවත් පෙනී ඉඳලා නැති අසෝකට වේදිකාවකට නැඟලා රඟපාන්න තිබ්බේ පුදුමාකාර තදියමක්- නොඉවසිල්ලක්!

සිරිසුමන ගොඩගේ මැතිඳුන්ට නිවන් සැප ලැබේවා!

අන්න ඒකටත් එක්ක ගොඩගේ මහත්තයා. පුදුමාකාර උපේක්ෂා සහගත මනුස්සයෙක්; මට හමු වෙලා තියෙන මිනිසුන් අතරේ ගොඩගේ මහත්තය තරම් ඉවසිල්ලක් තිබුණු; තැන්පත් කතාබහ ලීලාවක් තිබුණු; ලාභ පාඩුවලට වඩා කීර්ති නාමයට සිද්ද වෙන්න ඇහැකි බලපෑම ගැන තැකීමක් තිබුණු වෙනත් කෙනෙක් නැති තරම්!

සිරිසුමන ගොඩගේ මැතිඳුන්ට නිවන් සැප ලැබේවා!

පියසිරි ප්‍රින්ටින් සිස්ටම්ස්හි මුද්‍රණ කළමනාකාර ජීවිතයෙන් මගේ සැබෑ ජීවිතයට ලැබුණු ලොකුම ආලෝකය ලැබුණේ ගොඩගේ ප්‍රකාශන මුද්‍රණය කෙරෙන අවදියේදීයි. (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රයේ පොත්, විදර්ශන ප්‍රකාශන, සරසවි ප්‍රකාශන කිහිපයක්, සාර ප්‍රකාශන බොහොමයක්, කේ. ජයතිලක මහතාගේ පොත් රැසක්, දයා රෝහණ අතුකෝරල මහතාගේ කෘති, චන්දන මෙන්ඩිස් මහතාගේ මුල් කාලීන පොත් විතරක් නෙවෙයි- X කණ්ඩායමේ ප්‍රකාශන රැසකුත්, චිත්‍රකතා පත්තර- ළමා හා යොවුන් පත්තර ගණනාවකුත් අපි අච්චු ගැහුවේ ඒ කාලයේ. එහෙම කෙරෙද්දී ලංකාවේ ප්‍රවීන; නම් දැරූ; කෘතහස්ත ලේඛක- ලේඛිකාවන් වගේම අංකුර ආධුනිකයන් රැසකුත් හඳුනාගන්න මේ නිමල් දිසානායකට පුළුවන් වුණේ පෙර කළ පිං පලදීමෙන්! ඒ ගැන posts කීපයක්මත් මගෙන් ලියැවුණා.

ඒවායෙන් ටිකක් linksතුත් එක්කම පහතින් යොදන්නේ මුල් කාලීන ලිපි නොකියවූ උදවියට ප්‍රයෝජනවත් වුණොත් කියලයි.)   

1. මංජුලගේ 'මරියා'ට මම පැටලුනෙමි
http://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2018/05/blog-post_12.html
2. කූචු කුචයියෝ
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2018/06/blog-post_86.html
3. ආවොත් නොයා බැරිය!
http://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2018/06/blog-post_22.html
4. Desert Rose, අරවින්ද හා රයිකී 
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2019/08/desert-rose-reiki.html
5. කපුටු ගෙත්තම නං....
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2020/08/blog-post_22.html
6. හිනා වෙන්න හිනා
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2021/06/blog-post_8.html
7. මැංචෝසන් චාරිකා
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2022/02/blog-post_19.html
8. යුවති කිරිල්ලීගෙන් බිරිඳට...
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2022/10/blog-post_11.html
9. ලොකු අම්මත් එක්ක...
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2023/01/blog-post_12.html
10. යළි ඉපදුණු ජෝතිට හර්බට් රන්ජිත් පීරිස් හා එක්ව සහාය වී...
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2024/05/blog-post.html
11. විදර්ශනෙන්, තෑගි අරං, එනව බොලං
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2024/05/blog-post_19.html
12. ‘ලෙස්ටර්’ Coffee Table පොතට ගෑවුණෙමි!
https://nidigepanchathanthare.blogspot.com/2024/06/coffee-table.html

නොඉවසිල්ලෙන්ම අසෝක පියසිරි හිතවතා පින්සෙන්ඩු වෙන්න ගත්තා.
“අනේ නිමල් අය්යේ. ඇත්තමයි රත්තරනේ. මේ දවස්වල මට හරි නින්දකුත් නෑ... යන්තං නින්ද යනකොටම පේන්න ගන්නවා මම නාට්‍යයේ act කරන හැටි. අම්මෝ... ලබන අවුරුද්ද වෙනකල් මාස දොලහක්- දහතුනක් නං බලාගෙන ඉන්න බෑ. මේ අවුරුද්දේ පොසොන් එකටත් නාට්‍යය පෙන්නන්න බැරි නං කොහොම හරි ඇසළ පෝයට... අනේ please මහත්තයෝ...’

ලංකාවේ ලොකුම පෙරහරවල් දෙකම කෙරෙන්නේ ඇසළ පෝයටනේ...

සෝමවීර මල්ලිකාරච්චිත් ඒ කතාවට ලොකු තල්ලුවක් දුන්නා. “මාත් කියන්නේ ඒකමයි මචං. මේ පොසොන් එකත් ළඟ වැඩි නං අපි ඇසළ පෝයට නාට්‍යය පෙන්නමු!”

“ඇසළ එකට? මෙහෙ ඇසළ පෝය එච්චර ලොකුවට...”
“මෙහෙ ඇසළ එච්චර ගණන් නොගත්තට නුවරයි, කතරගමයි ගණන් ගන්නේ... ලංකාවේ ලොකුම පෙරහරවල් දෙකම කෙරෙන්නේ ඇසළ පෝයටනේ...”

“ඔව් නිමල් මල්ලී... අපි එහෙම කරමු. පොඩි මල්ලී... ඔය එල්ලල තියෙන කැලැන්ඩරයකින් බලනවද ඇසළ පෝය වැටෙන්නේ කවදටද කියලා...” කළු අක්කා අපේ පොඩි මාමාට කිව්වේ එයාගේ මනාපයත් පළ කරමින්.

1979 ජුලි 16,17 දවස් දෙකේ, මහරගම නගර සභා පිටියේදී අපේ අලුත්ම නාට්‍යය පෙන්නන්න තීන්දු කරගෙනයි එදා කට්ටිය විසිර ගියේ.
ඒ වැඩ කටයුතුවලදී සේරම තීන්දු- තීරණ ගැනීමත්, නායකත්වය දැරීමත් කෙරුණේ මේ ලියන්නා අතින්මයි. එතකොටත් මේ ලියන දිසානායකයා ‘සාධාරණ ඒකාධිපතියෙක්’ විදිහටයි දැන-හඳුනන්නන් අතරේ පිළිගැනිල තිබ්බේ.

අදට ඇති නේද? ඉතිරි හරිය ලියන්නං ඊළඟ කොටසෙන්...