මඩ ගොහොරුවක පචවී - අටවෙනි කොටස

ලවුඩ්ස්පීකරය හඬ දෙමින් කිව්වේ මහරගම පවත්වන්නට යන unp රැස්වීමක් ගැනය. එහිදී වැඩියෙන්ම උලුප්පා කියැවුණේ කථිකයන්ගේ නම් නොවේ. ගායක ගායිකාවන්ගේ නම්ය. නළු-නිළියන්ගේ නම්ය.

ලවුඩ්ස්පීකරයෙන් හඬ දෙමින් කිව්වේ.......

“පේනවා නේද මිනිස්සුන්ට දේශපාලන කතා එපාවෙලා තියෙන හැටි. මෙහෙම ගියොත් මිනිස්සුන්ට දේශපාලනෙත් එපා වෙයි. මිනිස්සු එන්න ඕනේ සින්දු අහන්නද, නැතිනම් චන්දෙ දෙන්න යන පක්ෂේ කරන වැඩ ගැන අහන්නද?” මං නියෝජිතයන්ගෙන් ඇහුවේ ඇත්තටම කනගාටුවෙනි.

“දිසා, ඔය මිනිස්සුන්ට තේරෙන තරම තමයි.” පියදාස අයියා උත්තර දුන්නේ සිරිකොතේ දෙන්නාට ඉඩක් නොතියාය. “මිනිස්සුන්ව අපේ පැත්තට නම්මවා ගන්න ඉස්සෙල්ලා රැස්වීම්වලට ගෙන්න ගන්න එපැයි දිසා.”

“ඒක හරි පියදාස අයියේ. ඒත් ගිය වතාවේ රැස්වීම්වල සිංදු තිබුණේ අන්තිමට. කතා ඉවර වුණාම. දැන් එක කතාවකට පස්සේ සිංදුවක්. එහෙම කරන්නේ මිනිස්සු රඳවාගන තියාගන්නනේ. ඒකෙන් පේන්නේ.....” මිනිසුන්ට දේශපාලන කතා කිඩාරම් මල් වෙමින් ගියේ එහෙමය. මල ලස්සන වුණාට සුවඳ නැත. විහිදෙන්නේ ගඳකි!

මට මතක හැටියට නම් මෙසේ කතාවකට පසු ගීතයක් බැගින් කියවන පුරුද්ද ඇති වුණේ 77 මැතිවරණ වේදිකාවලදීය. 

අන්තිමේදී ප්‍රධාන පක්ෂවල මැයි රැලිවලට පවා ඉන්දීය ගායක-ගායිකාවන් ගෙන්වන්නට විණි. (එහෙම පැමිණි වැඩි දෙනෙකුට තවත් වැඩි කාලයක් ගී ගැයීමට නොලැබෙන මර යෝග එළඹුණු බවකුත් මට මතකය. එකල පැතිරුණු මේ ප්‍රවාදය ඉතිහාසය කලඹන්නෝ සොයත්වා!)

කිඩාරම් මලේ............

ශ්‍රී ලංකේය දේශපාලන භූමිය ගඳ ගහන්නට ගත්තේ සෙමිනි. රටවැසි ජහමන අපේ කරුමයට ඒ ගඳ ගැහීම එන්න-එන්නම වේගවත් වුණේය. දැන් එය යන්නේ රොකට්ටුවක වේගයෙනි.

සිරිමාවෝ ඩයස් බණ්ඩාරනායක අගමැතිනියගේ සහකාර ලේකම් කෙනෙකුව සිටි ධර්මසිරි පීරිස් මහතා කියා තිබුණු අපූරු කතාවක් මෙතැනදී මට මතක් වෙයි. “ඒ කාලේ හිටපු ගමන් ඔන්න මට තරමක ලිපි කවරයක් දෙනවා. ඒකේ කාසි ගොඩක් එක්ක නෝට්ටු කිහිපයක් තියෙනවා. ‘ඔන්න ධර්මසිරි අරලිය මන්දිරේ පත්තර වික්ක සල්ලි.ඕවා ටික යවන්න’ කියලා. මැතිනියගේ වැඩ එහෙම තමයි.”

ඩඩ්ලි සේනානායක මහත්තයා මිය යනවිට ඔහුගේ බැංකු ගිණුමේ ශේෂය තිබී ඇත්තේ රුපියල් තුන්සීයකටත් අඩුවෙනි. ඒ එදාය.

“ඔයා කියන දේවල් බොරු නෙවෙයි නිමල්. ඒත් අපිට සේරම දේවල් වෙනස් කරන්න බැහැනේ. අපි පුළුවන් දේ කරමුකෝ. කොහොම හරි රට බේරාගන්න ඕනිනේ. නැද්ද පියදාස මහත්තයා.” බැරිම තැන නියෝජිතයෙකුත් මැදිහත් වුණේ එහෙමය.

ජේ.ආර්. ජයවර්ධන, ආර්. ප්‍රේමදාස මහත්වරු........

ඒ නියෝජිත මහත්තයාත් කාට හෝ කඩේ යන කෙනෙකු වන්නට ඇත. ඒ වනවිට දේශපාලන පක්ෂවල වැඩ ගැන, කඩේ යැවීම් ගැන  තරමක අවබෝධයක් මට ලැබී තිබිණි. 

වරක් පක්ෂයේ බලය අල්ලන්නට ජේ.ආර්.ගේ පිල සිරිකොතට රොක්වෙන බව මට කිව්වේ mpm මාමාය. “එයාලගෙ කට්ටියට සබ්බුව දෙනවා අපිත්. රංජිත් අපි එක්ක රැස්වීමට යං. නියතපාල මහත්තයා කිව්වා මහරගමිනුත් කට්ටිය ගෙනෙන්න. හැබැයි වැඩේ සීරියස් වෙන්න එනවනං ඔයා එතන ඉන්න එපා. පාරට දුවලා බස් එකේ ගෙදර යන්න ඕනේ. තේරුණා නේද?” mpm මාමා මගේ පරෙස්සම ගැන හිතුවේ එහෙමය.

එතකොට සිරිකොත තිබුණේ කොල්ලුපිටියේය. ප්‍රේමදාස මහත්තයාගේ මැද කොළඹ කට්ටියත්, තව තව පිරිසුත් එතැනට එද්දීම mpm මාමා මාව හොයාගෙන ආවේය. ලකීත් ඔහු සමඟ විය. “රංජි. ලකී ඔයාව 112 බස් එකකට දායි. දැන්ම යන්න. දැන්ම යන්න.”

එදත් අදත් මං අතපය වනන්නට දක්ෂ කෙනෙක් නොවේ. සේරම හයිකාරකම් කටින් විතරය. ලකී මුනු-මුනු ගාමින් මාව ඇදගෙන ගියේය. “ඉක්මනට එනව රංජි මල්ලී. තමුසේ හිංදා මටත් සීන් එක මිස් වෙන්නයි යන්නේ.” එතකොට ලකී අතින් සල්ලි දීලා හරි වලි ඇදගන්නට හපනෙකි!

හරකා හැරෙන විටම ‘පොල් පැළය කන්නට සැරසෙන බව’ මව් කිරි බිව් උදවිය දනිති. එය නොතේරෙන්නේ මදු කිරි බීපු අයටය. ඒ තත්වය නම් අදත් එදා වගේමය. මේ යන විදියට නම් ආයෙමත් තව පරම්පරාවක් බිල්ලට යන්නට; විනාශ වෙන්නට හොඳටම ඉඩ තිබෙනවා යයි මට හිතෙයි. අනේ, එසේ නොවේවා!

මේ යන විදියට නම්.............

පියදාස අයියා බොක්කෙන්ම unpකාරයෙකු නිසා කවුරු පක්ෂයේ බලය අල්ලා ගත්තත්, ඒ අනුව ප්‍රතිපත්ති- වැඩ පිළිවෙල ආදිය වෙනස් වුණත් ගණන් ගත්තේ නැත. ඒ විදියේ අනුගාමිකයෙකු වුණු නිසාම ඔහුට, 77 මැතිවරණයෙන් මහරගමට තේරුණු ප්‍රේමරත්න ගුණසේකර මන්ත්‍රීතුමාගේ ලේකම් පට්ටමක්ද කොහෙදත් ලැබී තිබිණි.

දෛවය පුදුමාකාරය. විශේෂයෙන්ම මට. දැන් ප්‍රේමරත්න ගුණසේකර මහත්තයාත් මාත් නෑදෑකමට දෙමස්සිනාලාය. නෑකම ඇති වුණේ නම් අපේ උවමනාවට නොවේ. වෙනින් දෙන්නෙකු නිසාය. අපේ චූටි නංගී ‘දීපානි සුනේත්‍රා’ හා ‘සුදිත් චන්ද්‍රලාල්’ දෙදෙනාගේ ඕනෑකමටය.

එතකොට සුදිත් උන්නේ ඕස්ට්‍රේලියාවේය. දීපානි උන්නේ එංගලන්තයේය. එංගලන්තයේම උන් සුදිත්ගේ මල්ලීත්, අපේ අම්මාත් එක්ව කපුකම කළහ. 

සුදිත්ලාගේ මහ ගෙවල් තියෙන්නෙත් පමුණුව පාරේමය. එකම ගමකින් මහාද්වීප දෙකකට සංක්‍රමණයවී හිටි දෙන්නෙක් skype හරහා දැකගෙන, අඳුනාගෙන, 2006 ජනවාරි 28 වෙනිදා ගෝල්ෆේස් හෝටලයේදී ජයටම මඟුල් කෑවෝය.

සුදිත් හා දීපානි..........

ඊට අවුරුදු 38-39ක් විතර ඉස්සර මේ ලියන්නා පේව්මන්ට් එකේ රජ වෙන කාලයේ කිහිප වතාවක්ම ගෝල්ෆේස් පිට්ටනියේ කොන්වලත් රජ වුණේය. එතකොට එයාගේ බාලම නැඟණියගෙ විවාහ මංගල්‍යොත්සවය අර අභිමානවත්, ප්‍රෞඪ හෝටලයේ පවත්වන්නට ලැබෙතැයි ඔහු සිතුවේ නැත. කොහොම හිතන්නද? එතකොට දීපානි ඉපදිලාවත් නැතිකොට.

1976 අවුරුද්දේ සිද්ධ වුණේ අනෙක් අනපේක්ෂිත සිදුවීමයි. මහරගම unp අපේක්ෂකයා වුණේ ප්‍රේමරත්න මහතාය. පමුණුව, එක්සත් සුබසාධක මාවතේ unp සමිති ශාඛාවට සම්බන්ධවී උදව් කළා විනා, ඊට වසර තිහකට පස්සේ එකම කසාදයක සාක්ෂ්‍යකරුවන් ලෙස අත්සන් කර, දෙමස්සිනාලාවී නව යුවළ මංගල පෝරුවෙන් බස්සන්නට උදව් වෙන අදහසක් මගේ හීනයකවත් තිබ්බේ නැත.

විවාහයේ සාක්ෂ්‍යකරුවන් වුණේ............

එහෙම වුණේ  සුදිත්ගේ අක්කා කෙනෙක්, ගුණසේකර මහත්තයාගේ පුතා සමඟ විවාහවී හිටින බැවිනි. (ගස්සලා යවමුද පෝස්ට් එකේදී ‘දරුවන් දහයක් හදන්නට ලැහැස්ති බව’ කියැවුණේ මේ චූටි නංගී දීපානි ගැනය.)

කියාගෙන ආ කතාවෙන් පීලි පැන, තඩි පම්පෝරියකුත් ගැහුවා කියා දයාබර ඔබ හිතුවා වෙන්නටත් පුළුවන්ය. ඒත් කරන්නට දෙයක් නැත. මේ එකක්වත් අතින් දමා කියන ඒවා නොවේ! ජීවිතයේ වුණු දේවල්ය. 

හැබැයි එහෙම නෑයෝ වුණා කියා මා ඔය ලොක්කන් එක්කලා ගැන්නෙන්නට ගිහින් නැත. ඒ මගේ මාන්නය හිංදා වෙන්නට හැකිය. දැක්කොත් ඇයි හොඳයි කීමකි, මා පවත්වාගෙන යන්නේ. ‘77 එතුමා මන්ත්‍රී වුණාම මා කියූ පොල්කටු මාල දමන කතාවක්’ කළ අලකලංචිය ගැන එහෙමත් කියන්නට ඇති නිසා ඔන්න ආයෙමත් 77 පූර්ව මැතිවරණ සමයට යනවා. හරිනේ. සැරසෙන්, එලවේන්, යා!

නව යුවළ පෝරුවෙන් බැස්සෙව්වෙත් දෙමස්සිනාලා වුණු අප.............

පියදාස අයියා ශේප් න්‍යායෙන් මාව නම්මා ගන්නට තැත් කළේය.“ඔය මහත්තුරු දන්නවද දන්නෙත් නැහැ. හැත්තෑවේදී  දිසානායකට ශිෂ්‍යත්වයක් දෙනවයි කියලා .... ටිම්බර් හෝල් මහත්තයා කියලා කර ඇරියා. තලගුණේ මහත්තයා එහෙමත් පුළුවන් උදව්වක්වත් කළේ නැහැ. අන්තිමට දිසාගෙ තනි මහන්සියෙන් කරන බතික් ෆැක්ටරියට රෙදි කෝටා එකක්වත් ගන්න බැරිවුණා දේශපාලනේ හිංදා.... ඒකයි දිසාට තරහ.”

“තරහමත් නෙවෙයි පියදාස අයියේ. පොඩි මිනිස්සු වුණාට අපට ප්‍රතිපත්තියක් තියෙනවා. දැන් බලන්න. ගිය සැරේ මං අත්තනගල්ලේ රැස්වීම්වලට ගිහින් සූරියප්පෙරුම මහත්තයාට ඡන්දේ දෙන්නය කියලා කිව්වා. එතකොට unp එකේ කැන්ඩිඩෙට් වෙලා හිටිය මනුස්සයා මේ සැරේ ශ්‍රී ලංකාකාරයෙක් වෙලා කියනවා අතට ඡන්දේ දෙන්න කියලා. අපිත් පිල් මාරු කරන්නද එයාලා වගේ.... මට නම් තේරෙන්නේ නැහැ මේ දේශපාලනේ. හරි. මං රැස්වීම්වලට එන්නම්! හැබැයි එක කොන්දේසියක් උඩ.” මා තීරණය කළේ නොකෙරෙන වෙදකමට කෝඳුරු තෙල් හත් පට්ටයක් ගෙන්නා ගන්නටය.

“ගිය වතාවෙනේ ඉලෙක්ෂන් එකෙන් පස්සේ මට හුප්පේ වුණේ. එයාලා දිනන්න යන්නේ අපට ආදරේටනේ, මං එහෙම නෑ. මං ආදරේ මටයි. මං ස්ටේජ් එකට නඟිනවා නම් මේ සැරේ මට මොකක්ද හම්බ වෙන කුට්ටිය?” 

මට හොඳටම මතකය. මා පාවිච්චි කළේ ‘කුට්ටිය’ යන වචනයයි.

මොකක්ද මට හම්බ වෙන...........

“දිසා බය වෙන්න එපා. මං ඇප වෙනවා.” පියදාස අයියාට වැඩිපුර කතා කරන්නට ඉඩ නොදීම වඩා හොඳය. “මට පියදාස අයියාව විශ්වාසයි. ඒත් පක්ෂේ ලොකු අය කාවවත් විශ්වාස නැහැ. මං මට දෙන කුට්ටිය බලනවා. මට ඒක ඇති නම්, ස්ටේජ් නඟින්න පටන් ගන්න ඉස්සෙල්ලා ඒක දෙනවා නම් විතරක් මං එන එක එනවාමයි.”

ඒ සිරිකොත නියෝජිතයන් දෙන්නා එහෙම තනි තීරණ ගන්නට හැකි අය නොවිණි.  ඔවුන් වැටී හිටි වළෙන් ගොඩ එන්නට අත දුන්නේ පියදාස අයියාමය. “මල්ලිලා ගිහින් බොසාලට කියන්න. ඒ එක්කම කියන්න මේ දිසානායක මල්ලී ස්ටේජ් එකට නැංගොත් අපිට සෑහෙන්න වාසි බවත්. දැන් මෙයාගේ බතික් වැඩ පළේත් ගෑනු ළමයි 75ක් විතර වැඩ කරනවා. ඒ පවුලේවල ඡන්ද ටික වුණත්.....”

කරුණු යෙදුණේ මා හිතූ ලෙසටමය. දේශපාලකයොත්, වෙන්නට ඉන්නෝත් අපට දෙන්නේ අපෙන්ම කඩා-වඩාගෙනය. පක්ෂ අරමුදල්වලට කියා හැකිතාක් දෙනාගෙන්, හැකිතාක් කුට්ටි කඩාගන්නවා මිස එව්වයින් 10%ක්වත් වියදම් කරන්නේ කවුරුන්ද? ඔව්වා අත යට කෙරනවා මිස ලැයිස්තු ගත කරලා විනිවිද පෙනෙන ලෙස කරන්නේ මොන ගොබිලාද?

පක්ෂ අරමුදල්වලටය කියා......

“නිමලෝ, අද හවසට special මිෂන් එකකට යනවා. යමුද?” මුද්‍රණාලයට වැඩ ගෙනෙන හිතවතෙක් මගෙන් ඇහුවේය. ඒකත් මහ මැතිවරණ සමයකදීය.

“ම්ම්.... ඕකට මොකක්ද මගෙන් ඇති වැඩේ?”

“මං උඹව දන්නවානේ බං. උඹ එනවා නං මටත් පාළු නෑ.වරෙන් බං, මං උඹව ඩ්‍රොප් කරවන්නං ගෙදරටම. මේක මරු එක්ස්පීරියන්ස් එකක්. උන් දෙන්නම මට ප්‍රින්ටින් කොන්ත්‍රාත් දෙන අය. තව බිස්නස්කාරයෙකුත් ඉන්නවා. මේ පරයෝ තුන්දෙනාටම ඕනේ unp එකාටයි, slfp එකාටයි දෙන්නාටම උදව් කරන්න. දෙපිටකාට්ටුවෝ. මට මොකද බං? මටත් සම්තින් එකක් දෙනවනේ. උඹ ලියන-කියන එකා නිසා මෙව්වා දවසක ඕනේ වෙන්නත් පුළුවනි. හැබයි මචෝ, නං-ගං කියන්න නං බැහැ.”

එදා හවස අපි මුලින්ම ගියේ කැස්බෑවට තරග කරන අපේක්ෂකයාගේ ගෙදරටය. අර මුදලාලිලා තුන් දෙනාම සකසාගෙන ආ ලක්ෂයෙන් බැඳි කවර අර අපේක්ෂකයාට දුන්නෝය. 

ඊළඟට හෝමාගමට. ඒ අපේක්ෂකයාටත් කවර තුනක්, තිදෙනාගෙන්. ලස්සනම වැඩේ ඒ අපේක්ෂකයන් දෙන්නා සහමුලින්ම විරුද්ධ පක්ෂ දෙකක අය වීමයි. මැතිවරණයෙන් දිනන බව ෂුවර්ම ජොකියන්ය අපේ මැදිහත්කරුවා තෝරාගෙන තිබුණේ. ඒ silection එක හරියටම වැඩ කළේය; දෙන්නාම දිනූහ. මුදලාලිලා තුන්දෙනාමත් දිනූහ. මැදිහත්කරුවාත් දින්නේය. පැරදුණේ ඔබ මා වැන්නවුන්ය!

ලෝකෙන් උතුම් රටේ, ධර්මද්වීපයේ දේශපාලනය ඔය වගේය!

ලොක්කෝ දිනති. පොඩ්ඩෝ කෙළවාගනිති; ස්වේච්ඡාවෙන්ම.....නැවත නැවතත්....

සත්තෙන්ම මේවා දැනගන්නට ලැබීමත් එක විදියක අවාසනාවකි. මෙව්වා ඊයේ සිදු විණි. අදත් සිදු වෙයි. හෙටත් සිදු වෙනු ඇත!

රුහිරු කැකෑරෙමින් තිබියදී තවත් ලියනවාට වඩා මට නම් විරාමයක් ගැනීම හොඳය! එහෙනම්........  

පසු සටහන: 2018 .11.6 රාත්‍රී 8.49 ට ටෙලිෆෝනය නාද විණි. “නිමල් දිසානායක මහත්තයාද ඔය.... මං මේ කතා කරන්නේ ........ගෙ දුව. තාත්තාගේ යාළුවෝ හැමෝටම තාත්තගේ මරණය ගැන දන්වන ගමන්. අද දවල් තාත්තා අන්තරා වුණා. ෆියුනරල් එක අනිද්දා.....” කාන්තා කටහඬකින් කියැවිණි. ඉහතින් ඇති පෝස්ටුව ලියන්නට වටිනා අත්දැකීමක් මට එකතු කරදෙමින්, ‘මැදිහත්කරුවා’ ලෙස කටයුතු කළ ඔහුට කෘතවේදීව මෙසේ පතන්නෙමි! “............,   ඔබට නිවන් සුව අත් වේවා!”

රේස්වලින් රේස් එකට පිම්මක් - පළමුවෙනි කොටස

නිවන් දකින් අම්මා...........

  පෙම්මා සුරතල් කියමින් දෙතනේ කිරි     බොම්මා

  වම්මා කඳුළැලි ඉස ඉස ඇවිදින් දැයි            අම්මා

  අම්මා අප නොදැක ඉතින් කෙලෙසක   වෑවෙම්මා

  සම්මා සම්බුදු වෙන දා නිවන් දකින්            අම්මා

අවුරුදු හැට-හැත්තෑවකට ඉස්සරත් මහ රෑ මැද්දේ ඔහොම කවියක් බරසාර හඬින්, අසන්නාගේ නෙතට කඳුළක් මෝදු කරවන තරම් ශෝකී ලයකින් යුතුව ගයනවා හෙම අහලා තියෙනවද?

“ඔන්න වෙස්සන්තරේ කියෝනවා.... ඇයි, උඹ බය වුණාද?” මං නින්දෙන් ඇහැරිලා පැදුරේ වාඩි වෙනවත් එක්කම අපේ ආච්චිත් ඔළුව උස්සලා මගෙන් ඇහුවා. 

ආච්චිට තිබුණේ කුකුළු නින්දක්. මං ඒකේ අනෙක් පැත්තනෙ. නිදා ගත්තම කුම්භකර්ණයා තමයි. ඒ නමත් මට නම් බාගෙට අර්ථාන්විතයි. මගේ ලග්නය ‘කුම්භ’නෙ!

“ඉතින් ආච්චියෙ පන්සිය පනස්  ජාතකේ තියෙන්නේ කවියෙන් නෙවෙයිනේ.”                    මං ආච්චිගෙන්ම ඉගෙනගෙන තිබුණු අවියකින් පහර දුන්නා. එතකොටත් ආච්චිම අපිට වෙස්සන්තර ජාතකය පණ පිහිටෝලා, බාගෙට රඟපාලා කියා දීලා ගොඩ කල්.      වෙස්සන්තර ජාතකය තමයිලු ජාතක පොතේ අන්තිම එක.

වෙස්සන්තර ජාතක කාව්‍යය පුස්කොළ පොත..........

“හරි බං. ඒ ඒක. මේ මේක. වෙස්සන්තරේ කියන්නේ කවි පොතක්. අපි පුංචි කාලේ හැම ගෙදරම වගේ බුද්ධ ගජ්ජය, සකස්කඩේ, ලෝ වැඩ සඟරාව, තුන්සරණේ වගේම මේකත් තිබුණා. ඔය අර එගොඩහ ගොඩේ මළගෙදර මළ පොත කියෝනවා....”  ආච්චිට එහෙම කියලා කට ගන්නට ලැබුණේ නැත.

“දැන් ආච්චි ඉස්සරලා කිව්වේ වෙස්සන්තර කවි පොත කියවනවා කියලානේ. දැන් කියනවා කියවන්නේ මළ පොතලු...” එදත් මට ඔහොම එව්වා පට ගාලා මීටර් වෙයි. මං එහෙම ඇහුවත් ආච්චී මට උත්තර දුන්නේ නැත. 

“යකෝ මුගෙන් තියන මළ වදයක්. රෑ තිස්සේ නිදි මරලා උඹ ඉස්කෝලේ යන්න නැඟිටින්නේ කීයටද? පස්සේ කියන්නං. දැන් නිදාගනින්, කට වහගෙන.”

 

‘මළ පොත’ කියවනවා කිව්වාම ඒ කාලේ අදහස් වුණේ ‘වෙස්සන්තර ජාතක කාව්‍යය’ කියෝන එකයි. එහෙම කියව්වේ හඬ නඟලා. අඬා වැලපිලා අඳෝනා නඟනවා වගෙයි, ඇදලා..... මළ ගෙදරක පාළු කපන්න. 

දැන් තරම් ගෙවල් නොතිබුණු ඒ සන්දියේ මහා රාත්තිරියේ, එහෙම සද්දෙට කවි කියවද්දී සතෙක් පැත්ත පළාතේ ආවේ නෑ. මරණයක් වුණාම හත් දොහේ දානෙ දෙනකල් ගෙදර දොර-ජනෙල් වහන්නෙත් නැහැනේ. ඒකට දැන්! ඉලව් ගෙදරත් මඟුල් ගෙදරක් වගෙම තමා. ඛජ්ජ-භොජ්ජ නැතිනම් දුක තුනී වෙන්නේත් නැහැල්ලු! 

යාළු-මිත්තරයො ඒ වගේ තැන්වලට සම්ප්‍රාප්ත වෙන්නෙම ‘පිදේනි තටුව’ බලාගෙන.  

පස්සේ කාලෙක නම් ‘තිබ්බත මළ පොත’ ගැනත් වංහුං වැඩියෙන් එළියට ආවා. ඒක ආරස්සා වෙලා තිබ්බේ තිබ්බතයේ උසම උස කඳුකර ආරාමවල. ඔයාලටත් ඒක කියවන්න පුළුවනි දැන් සිංහලෙන්ම. ප්‍රියන්ජන් සුරේෂ් ද සිල්වා ඒක ‘තිබ්බත මළ පොත’ නමින් සිංහලටත් පරිවර්තනය කරලා තිබෙනවා.

මාලිනී බුලත්සිංහල, දෙල්තොට චන්ද්‍රපාල සහ එච්.එම. ජයවර්ධන.....

“මළ පොතේ අකුරු බෑ කී මිනිහා - ඉංගිරීසි පත්තරයක් මුල ඉඳලා අගට බලනවා

අග ඉඳලා මුලට බලනවා - කොහෙන් ඉගෙන ගත්තද මංදා’

විශාරද මාලිනි බුලත්සිංහල සිංහල හඬින් ගැයුවා. එතැනදී මළ පොත කියලා කියන්න ඇත්තේ ‘වෙස්සන්තර ජාතක කාව්‍යයට’ වෙන්නැති. 

හරියටම ගීත රචකයාගේ අදහස දැනගන්න නම් ගීතයේ රචකයාව හොයාගන්න වෙනවා. ඒක කොහේ  හොයන්නද. දෙපැයක් තිස්සේ අන්තර්ජාලයේ කරක් ගහලාත් හොයාගන්න බැරිවුණු කොට. වැඩි තැනක තියෙන්නේ රචකයා unknown කියලයි. බලන්න ඕනේ පොත්, පත්තර කෑලි එහෙම අවුස්සලා.

ම්හු! පොතකත් නැහැනේ. ඊළඟට බලන්න වෙන්නේ පත්තර කෑලි. 

නරක නෑ. පැය දෙකක් විතර, දූවිලි කකා අවුස්සලා හොයාගත්තා. දෙල්තොට චන්ද්‍රපාල මහත්තයා තමා ‘මළ පොතේ අකුරු’ ගීය ලියලා තියෙන්නේ. ඒ විස්තරේ 2006 ඔක්තෝබර් 15 ඉරිදා ‘රිවිසරසි’ අතිරේකයේ 16 පිටුවෙයි තිබුණේ. සංගීතය එච්.එම්. ජයවර්ධනගේ.

අමිතා දළුගමට ‘පින්න මල් පිපී’, සනත් නන්දසිරිට ‘රත්ති අරන් උදැනැක්කේ’ වගේ ජනප්‍රිය, හොඳ ගීත ගණනාවක්මත් දෙල්තොට මහත්තය ලියා තිබෙනවා. 

මං ඒ ගීතය මෙතනට ගත්තේ දසනායක රත්නවතීව කැන්දන් එන්නයි. ඔයාලට මගේ පෝස්ටු ගොඩාරියකින් එයාව හමුවෙලා තියෙනවා. ඒ අපේ ආච්චී; තාත්තගේ අම්මා. එයාට නම් මළපොතේ අකුරු පුළුවන්. හැබැයි ඉංගිරිස් බැහැ.

1973 දී අපේ තාත්තා සහ 1983 දී සීයා, ආච්චී, සුනිල්, මල්ලිකා.....

‘මිනිහෙකු පිට නැඟි අසරුවෙකි - ඒ බර ගෙයි වහලට බරකි

පාන්දරින් පැරදුණු ඒ මිනිහා - හැන්දෑවෙත් අසු පිටට නඟී’

ඒක ගයන්නෙත් විශාරද ගායකයෙක්; සුනිල් එදිරිසිංහ. ඒ ගීතය නම් ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්ගේ පබැඳුමක්.

ඩී.එච්.චාර්ල්ස්; අපේ සීයාත්, ඔහුගේ එකම පුත්තර රත්නය වූ දිසානායක හේවගේ ගුණපාලත් සුනිලුන්ගේ ගීතයේ කියැවුණු වංශයේ මිනිසුන්ය. මිනිසුන්ය කියද්දී අදහස් වන්නේ පිරිමින් විතරක් නොවෙයි නම්, ඒ ගොඩට ඩී. රත්නවතීවත් දාන්නට පුළුවන්ය. 

එහෙම පුළුවන් වන්නේ ඒ තුන් දෙනාම; අම්මයි තාත්තයි පුතයි තුන් දෙනාම රේස් සූදුවට ඇබ්බැහිවී හිටි නිසාය.

කාගෙන් කාට බෝ වුණාදැයි කියලා නම් මා දන්නේ නැත. අප බදුල්ලේ ඉන්නා කාලයේ නම් තාත්තා බූරු කප්පිත්තෙක්වී උන් හැටිත්, මාව ලැබෙන්නට අම්මාව රෝහලට ඇතුළු කරද්දීත් තාත්තා බූරු පිටියක රජවී උන් හැටිත් නම් අප්‍රේල් මාසයේ ‘නොදෙන්න හිටි රන් පදක්කම’ පෝස්ටුවෙදී ලිව්වෙමි. 

මහරගමට සංක්‍රමණය වුණු පසුව බූරු පිටි හොයාගෙන යන්නට ඔහුට ඉඩ ලැබුණේ නැත්තේ අසනීපය නිසාය. ඒ හිලව්වට තාත්තාත් රේස් දාන්නට පටන් ගත්තා විය යුතුය.

යුරෝපයේ එදා හවස පැවැත්වෙන.............

හිමිදිරියෙන්ම ඇහැරෙන සීයා තේ එක බීවා-නොබීවායින් හන්දියට දුවයි. ඔහු ආපහු එන්නේ රේස් කොළ දෙකක් අරගෙනය. ගෙනෙන රේස් කොළවල තිබුණේ යුරෝපයේ එදා හවස පැවැත්වෙන අශ්ව රේස්වල විස්තරයි.

තරගය, එයට සහභාගී වන අශ්වයන්, උන් පදවන ජොකියන්, ඔවුන් උසුලාගෙන යන බර වැනි ගොඩාක් විස්තර එහි සටහන්ව තිබුණි. 

“ඔන්න තාත්තේ අද ඩාර්බිෂයර් කප් එක.....අද කෙන්ටකි රේස් එක.... අද පිගොට් තමා කප් එක ගන්නේ...” වැනි අනාවැකි තාත්තා අපේ ගෙදරම සිට හයියෙන් කියයි. ඒ සීයාට වක්‍රව කෙරෙන ආරාධනයයි. සද්දෙන් කතා නැති සීයා ගෙදර හිටන්ම උත්තර නොදී, එයාගේ රේස් කොළයත් උස්සාගෙන අපේ ගෙදරට එයි. ඒක හරිම ලෙහෙසිය. ඒ අපේ ගෙවල් දෙකම එකම මිදුලේ තිබුණු නිසාය.

එතකොටත් තාත්තා ඔහුගේ ‘මහාර්ඝ ලේකම් මිටිය’ ලැස්ති කරගෙන ඉවරය. කාශ්‍යප බුදුන්ගේ කාලයේ හිට අච්චු ගහන්නට ඇතැයි කියතෑකි තරමේ රේස් කොළ එකතුවක් තාත්තා පරෙස්සමින් තියාගෙන හිටියේය. 

ඔන්න, දෙන්නා එක්කම නොකා-නොබී ඒ කොළ මිටියෙන් පරණ පැටිකිරි හොයන්නට පටන් ගනිති. ආච්චී side සපෝර්ට් එක දෙන්නීය. ඒ රේස් කොළ පෙරළන්නට නොවේ. පෙරළන අයට තේ හදාගෙන ඒමෙනි. “ඒයි, ඔහෙට තේ එක බොන්න අමතක වෙයි. ඕක නිවෙන්න ඉසෙල්ලා බීලා හිටිය නම්. ඉඳා ගුණේ, මං උඹටත් තේ එකක් ගෙනාවා.” ඒ රූටින් එක හැමදාම වුණේ එහෙමය.

හදාගෙන ආවා කිව්වාට වඩා ගැළපෙන්නේ වක්කරගෙන ආවා කියන එකය. අපේ ගෙවල් දෙකේම වැඩිම වෙලාවකට තේ බිව්වේ අල්ලේ කකාය. බෙලෙක් කෝප්පයට දැමූ තේ කහටත් එක්ක සීනි ඇට ටිකක් අල්ලට වැටෙයි. දිවගින් සීනි ඇට දෙක තුනක් තවරාගෙන විකා, තේ උගුරක්..... 

ඒකට කුඩු වැනි සීනි පිරිමැහෙන්නේ නැති නිසා ඒ දිනවල හොඳටම සිහින් කැට සහිත සීනි විකිණුණේත් නැත. අපේ මණ්ඩියේ එව්වා විකුණන්නට තිබ්බෙත් නැත.

දැන් නම් තේ වර්ග................

ඒ කාලයේ තේ කියන්නේ අපේ වැනි ගෙවල්වල ප්‍රධාන ආහාරයකි. කන්න නැතත් තේ ඩිංගක්, කහට උගුරක් නම් ඕනෑමය. දැන් නම් තේ වර්ග හැට-හුට හමාරකි. ජෙස්මින්, හර්බල්, මින්ට්, වැනිලා වගේ නෙක-නෙක ජාති වැහි වැහැලා ඇත. ජින්ජර් ටී කියන ගම්බීර නමින් කියන්නට දැනගෙන නොහිටියත් හුඟ වෙලාවට අපේ කහට එකට තලාගත් ඉඟුරු කෑල්ලකුත් එකල දමා තිබිණි. ඒකට අමුතු වියදමක් ගියේ නැත. වත්තේම තැන-තැන හිටවාගෙන තියෙන නිසාය.

තේ, පිරමිඩ ඉදිවෙන්නටත් පෙර සිටම පාවිච්චි කර තිබෙතැයි දැන් හෙළිවී ඇත. ලෝකයට තේ පානය හොයා දීම වෙනුවෙන් අප චීනයට ණයගැතිය.

ඉතිහාස කතාවලට අනුව තේ හොයාගෙන තිබෙන්නේත් අහම්බෙනි. ඒ චීන ශාඛ විශේෂඥයෙකු විසිනියි තැනෙක කියයි. අධිරාජයෙකු විසිනියි තව තැනෙක ඇත. හැබැයි මේ දෙන්නාම එක්කෙනෙක් විය යුතුය. දෙතැනම තිබෙන නම එකම නිසාය මං ඒ නිගමනයට එන්නේ. Shen Nung!

ක්‍රිස්තු පූර්ව 2737ට කලින් සමයෙක ෂෙන් නුන් උන්නැහේ දුර ගමනක් ගිහින් විඩා නිවන්නට ගහක් යට වාඩිවී හිටියේලු. සුළඟට අර ගහෙන් ගිලිහී, පහතට වැටුණු කොළ කිහිපයක් ඔහු බොන්නට ගත් උණුවතුර භාජනයට වැටී තියෙන්නේ එවිටය. 

කොළ ටික තැම්බෙමින් ප්‍රනීත සුවඳක් වහනය වෙන්නට පටන් ගත්තාම ෂෙන් උන්නැහේට උන්හිටි තැන් අමතක වෙලා ගිහින්ය.

ෂෙන් නුන් දුර ගමනක් ගිහින්............

බීලා බැලුවාම ටොපේ topය. මුලින්ම ලොකු අය අතරට... ඊළඟට තරමක් පෝසතුන්ට... ඔහොම ඔහොම ගිහින් ක්‍රි.වර්ෂ 1700දී විතර තේ පානය චීනයෙන් යුරෝපයටත් ඇබ්බැහි වුණේය.

රටින් රටට ගිහින් මෙහාටත් ආ තේ බිබී අපේ තාත්තාත්, එයාගේ තාත්තාත් අස්සයොන්ගේ ඉතිහාසය කාල් ගාමින් ‘එදා දිනයි කියා හිතෙන’ අස්සයන් තේරූහ.

‘හෙට මම නිවසට සුර සැප දෙනවා - අද රෑ ලුනුමිරිසෙන් ගත වෙනවා

කාසි මල්ල සතෙකුගෙ පිට යනවා - දූ දරුවන් පැදුරේ නිදියනවා’

අස්සයා ගැලොප් එකේ යන හැටි අපට ගීතයේ අතුරු වාද්‍ය ඛණ්ඩ අතරේ ඇහෙයි. රේස් දමන්නා නම් යන්නට ඇත්තේ හිටි පිම්මේය. මට හිතෙන්නේ අපේ රටේ ඔට්ටු අල්ලන්නන්ට තිබුණු රුදාව රේස් අශ්වයන් එළවූ මිනිසුන්ටවත්, උන්ගේ අයිතිකාරයන්ටවත් නොතිබෙන්නට ඇත.

ඒ කාලයේ සිරි ලංකාවේ නම් රේස් අශ්වයන් අයිති අය හිටියේ නැත. මට ඇසී තිබෙන කටකතාවකට අනුව නම් 80 ගණන්වලදී ලංකාවේ උන් ලොකුම පොහොසතෙකු වුණු උපාලි විජේවර්ධන මහත්තයාත් රේස් අශ්වයන්ගේ හිමිකාරයෙක් වුණේලු.

මක් වුණාදැයි නොදන්නා කෝටිපතියා උපාලි............

ඉතින් උයා-පිහා ඉවර වුණාම විතර ආච්චී සීන් එකට එන්ටර් වෙයි. 

එතකොට එක රේස් කොළයකට හෝ නිවනක් ලැබී තිබේ. ඔන්න ඒ වෙලාවේ ඉංගිරීසි නොදන්නා ආච්චී යස රඟේට රේස් කොළයේ ඉංගිරිසි අකුරු ඇහිඳින්නට පටන් ගනියි.

කොච්චර දත කාගෙන තේරුවත්, අපේ දැනුමැත්තන් තුන් දෙනාටම එකම දවසක නම් දිනුමක් නොලැබෙන බව මම සහසුද්දෙන්ම දැනගෙන සිටියෙමි. ඒ දිවියඥ්ඥානය තිබිලා හෙම නොවේ. 

තුන්දෙනාම හැමදාම වාගේ විශ්වාසය තිබ්බේ වෙන-වෙන අස්සයන් කෙරෙහිය. “මේකා හොඳයි. රැජිනිගේ අශ්වයා. අද මූ වින් කරනවා කරනවාමයි.” කියලා අනෙකෙකු කැට තියා කිව්වත් එයාලා තේරුවේ තම-තමන්ට ඕනෑ එවුන් විතරය.

රැජිනිගේ අශ්වයා, මේකා හොඳයි.......

‘විස්සාසා පරමා ඥාති’ කියලානේ බුදු බණේ තියන්නෙත්!

ආච්චීගේ සිලෙක්ෂන් එයාම ලියාගත්තත්, අන්තිමට පැහැදිලි අකුරෙන් තුණ්ඩුව ලියා දෙන්නේ අපේ තාත්තාය. ඒ වෙලාවට හරිම ලස්සන කතා ඇහෙයි. “මොකද්ද අම්මේ මේ හිඟන වැඩේ? ඔහොම ඉච්චිකමට තුට්ටු දෙකක් දාලා කවදා දිනන්නද? එක්කෝ නොදා ඉන්න. නැත්තං කීයක් හරි සෑහෙන ගානක් දාන්න.”

“උඹ නං කියයි. මං මේක කරන්නේ කීයක් හරි වැදුණොත් එළිසක්කාට දීලා ඉඩමෙ වැඩේ ඉවරයක් කරගන්න. ඒ මනුස්සයම නිසා හොඳයි. නැත්තන් එහෙම අපිට ඉඩමත් නැහැ, දීලා තියෙන සල්ලිත් නැහැ. කොහෙද, රංජියා හම්බ කරගෙන එන එකත් එහෙම පිටින්ම දිය කරනවා මිසක් උඹට ඉතින් ඉතිරියක් කරලා පුරුද්දක් තියෙන එකක්යැ?”

එහෙනං අපිත් දැනට මේක නවත්තලා, තේ එකක් කාරිය බීලා ඊළඟ කොටස කියවමු, නේද?

වැරැදි බෝනස් එක - මල්ටිපල් මයෙලොමා - නවවෙනි කොටස

බෝන් මැරෝ ටෙස්ට් එක වෙලාවේ.....

කලින් වතාවේ බෝන් මැරෝ ටෙස්ට් එක වෙලාවේ දැනුණු අතිශය වේදනාකාරී හිරිය එවේලේත් මගේ කොඳු නාරටිය දිගේ දිව්වා. ඇඟේ මයිල් ඉස්මයිල් වුණා! ඒක මතක් වෙද්දීත්.......එහෙම කියලා තමා මං කලින් කොටසින් සමු ගත්තේ.

අර අලුත් දොස්තර නෝනා එයාගේ ෆෝන් එකෙන්ම කාටද කතා කළා. ඊට පස්සේ ‘මෙන්න සර්’ කියලා සවනාව දොස්තර අයස්මන්ත අතට දුන්නා. ඉංග්‍රීසි කඩුයි, සිංහල අසිපතුයි පට-පට ගාලා හැප්පුනා වගෙයි මට දැනුණේ. අනෙක් පැත්තේ හිටිය නෝනා මහත්තයාට ෂුවර් එකටම දෙමළ බැහැ වෙන්ටෑ. නැත්තං අපේ මිනිහා දෙමළෙනුත් ටෝක දානවා. 

පීරිස්ට දෙමළත්; හොඳ දෙමළත් පුළුවනිය කියලා සහතිකයක් දුන්නෙ මඩකලපුවේ වෛද්‍ය මනෝහරරාජන් මහත්තයා, මගේ ඉස්සරහම. කොච්චිපතානේ ගණදෙවි කෝවිල් බිමේදී. පාද යාත්‍රාවේ ගියාම.

පළමුවෙනි වතාවට අපි කතරගම පාද යාත්‍රාවේ ගියේ 2013දී. ගමන ගැන තොරතුරු හොයලා ප්ලෑන් කිරීම බාර වුණේ මටයි. අපේ මිතුරු උදේනි අල්විස් මට කියලයි තිබුණේ 2010 දී එයාලා පාද යාත්‍රාවේ ගිය බව. ඉතින් මං උදේනිට කිව්වා ඇවිත් ඒ ගැන විස්තර අපටත් කියන්න. උදේනි ආවේ එයාලගෙ ගමන සංවිධානය කළ ඩෙවොන් නිරංජන් එක්ක.

අපරාදේ කියන්න බැහැ, එයාලා දන්නා තොරතුරු සේරම අපට කිව්වා. ගමනේ වගතුග දාලා හදපු වීඩියෝ එකකුත් දුන්නා. 

“නිමල් අයියේ, ඔය ගමනට මඩකලපුවේ ඉඳලා එනවා දෙමළ මනුස්සයෙක්. මාර ලීඩර්. පනහකටත් වැඩිය කට්ටිය එක්කයි එන්නේ. පටන් ගන්න දවසෙම එන නිසා ඔයාලත් එයාට සෙට් වෙනවා නම් කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැහැ!” ඩෙවොන් කිව්වා.

පාද යාත්‍රාකරුවන් සේරම වාඩිලන්නේ ......

පාද යාත්‍රාවට යන උදවියට ‘කුමන ජාතික වනෝද්‍යානයට’ ඇතුළු වෙන්න අවසර දෙන්නේ සති දෙකකට විතරයි. හරියටම කතරගම පෙරහරට සති දෙකකට කලින් ඉඳලා. කුමනට ඇතුළු වෙන්න දෙන දවසට කලින්දා හවස අපි ඔකඳ දේවාල බිමට ගියා. පාද යාත්‍රාකරුවන් සේරම වාඩිලන්නේ එතන. එතනට ගිය ගමන් මං බැලුවේ මගේ ඉලක්කය. හරිනේ! අර ඉන්නේ!! දඩිබිඩියේ මං ගිහින් එයාට කතා කළා.

“මං නිමල්. ගමන එන්න කලින්ම මට ඔයාව අඳුන්නලා දුන්නේ මගේ යාළුවෙක්. උදේනි අල්විස්.... අර ඇක්ටර් කෙනෙක් ඉන්නේ. එයාලටත් ඔයාලා ගොඩක් උදව් කළාලු. එයා තමයි මට කිව්වේ ඔබතුමා ‘නිව් කමර්ස්ල’ට ලෝබ නැතිව උදව් කරනවා කියලා....” මං හුස්මක් ගන්නවත් නවතින්නේ නැතිව කියාගෙන ගියා.

“ආ ඒම දන්නේ නැතිවට කමක් නැහැ. අපි මනුස්සයොනේ. ඔයා එක පාරටම ඇවිදින් මට හිනා වුණා, කතා කළා. කොච්චර හොඳද? අපිට එකට වාගෙ තමා යන්න වෙනවා. By the way. මං මනොහරරාජන්.” එයා මට අතට අත දුන්නා. 

දවස් පහක් තිස්සේ වරින් වර අපි කතා කළා. හිතවත් වුණා. 

හැබැයි මං උදේනිලා ගැන කිව්ව එක වතාවකවත් එයාගෙන් කෙළින් උත්තරයක් නම් ලැබුණෙ නෑ. මඟ ඇරියා. එයා කිව්වෙම මං ඉදිරිපත් වෙලා කතා කරපු විදියට වෙන කෙනෙක් කතාවට එන්නැති වග. අනේ එතකොටවත් මේ මැටි හරකට මොකක් හරි අප්සෙට් කියලා නොතේරුණු හැටි.

මනෝහරරාජන් මහත්තයා සහ ඇඹේණියයි අපියි...........

ඔහොම ගිහින් අන්තිම දවසේ කොච්චිපතානේ ගණදෙවි කෝවිල් බිමේ මනෝහර මහත්තයාලා නැවතී හිටි තැනට අපි ගියා. සමු ගන්න. 

එවෙලේ නිදහස්ව කතා කරද්දී තමා අපේ අයස්මන්ත මහත්තයා ‘කණ් චෛත්තියර්’ කියන දමිල වදන් පාවිච්චි කළේ. එයාලා දෙමළෙන් කතා වුණු දේවල් මටත් සිංහලෙන් කිව්වේ මනෝහර මහත්තයාමයි. “මිස්ටර් නිමල්ගේ ෆ්‍රෙන්ඩ්, අපේ අයි ස්පෙෂලිස්ට් මහත්තයා කතා කරන්නේ හොඳ  දෙමළෙන්...... ඒකයි කණ් චෛත්තියර් කියලා කිව්වේ....” එහෙම සුහද වුණු අපි සමුගත්තේ දුරකථන අංකත් හුවමාරු කරගෙනයි.

ගමන ඉවර කරලා ගෙදර ඇවිත් ආයෙම උදේනි අල්විස්ලගේ වීඩියෝව බලද්දීයි වැඩේ පත්තු වුණේ! මං හොඳටම පොට පටලවාගෙන, වල්ගය පාගාගෙන. 

අර මඩකලපුවේ ඉඳන් ඇවිත්, උදේනිලට උදව් කළ කෙනා මනෝහර මහත්තයා වගේ කෙනෙක් විතරයි. අනේ, ඒ රත්තරන් මනුස්සයා මගේ හිත රිදෙයි කියලා, මට වැරැදිලා බව ඇඟෙව්වේ නැහැ. මං එවෙලේම මඩකලපුවට කතා කළා. මනෝහර මහත්තයාගෙන් සමාව ඉල්ලුවා වෙච්ච පැටලිල්ල කියලා.

“චේ, චේ, සමාව ඉල්ලන්න ඕනේ නෑ. ඔයා මනුස්සයා වගේ ඇවිත් මට කතා කළා මිස්ටර් නිමල්. ඩිරෙක්ට්.... කොච්චර හොඳද? මට කොච්චර සතුටුද.” එවෙලේත් මනොහරරාජන් මහත්තයා කිව්වෙ පරණ කතාවමයි. මටත් කට පියාගෙන ඉන්න බැහැනේ. මමම වෙච්චි අලකලංචිය අපේ කට්ටියට කිව්වා. මොකටද හංගන්නේ?

ඉතින්, හරිම නිර්මාණාත්මක කතාවක් අපේ කට්ටියම එකතු වෙලා හැදුවා.

බාගෙට පිස්සෙක්...........

‘ඔකඳදී නිමල් ගිහින් කතා කළ විදියෙන්ම ඔහුට ටිකක් පිස්සු බව මනොහරරාජන් මහතාට වැටහිණි. මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු වන ඔහු පිස්සන් ගැන හොඳින් දන්නා බැවින්, නිමල්ව කෝප නොවෙනසේ හැසිරී තිබේ! නිමල් සමඟ දිගටම සිනාසුණේත් කාරුණිකව කතා කළෙත් ඒ බිය නිසාය.’

පිස්සු කතාව පැත්තකට දමා, මල්ටිපල් මයෙලොමා පිළිකා රෝගියෙකු පිළිබඳව කියද්දී නම් සඳහන් කරන්නට වෙන්නේ, බෝන් මැරෝ පරීක්ෂණය අනිවාර්ය වන බවයි. මොකද ඒක ලේ පිළිකාවක් නිසා!

ඉතින් ඒ ටෙස්ට් එක එදාම කරවාගන්නට, ඊළඟ විනාඩි පහ යන්න ඉස්සෙල්ලා අපි දෙන්නා අපේක්ෂා රෝහලේ වංකගිරියේ. ඇත්තටම අතරමං වුණා වගෙයි අපි දුවමින් හිටියේ.... 

ඒ දවස්වල ඉස්පිරිතාලේ මොනවාදෝ ලොකු ඉදිකිරීම් ටිකක් කෙරෙමින් තිබුණේ. එහෙන් වහලා, මෙහෙන් වහලා. ටකරන් තාප්ප අස්සෙන් අතනින්-මෙතනින් හැරි-හැරී අපි දිව්වේ. 

ඒ මැඩම් අපට පුළුවන් තරම් ඉක්මනින් එන්න කියලා. එයා යන්න කලින් එවෙලෙම  මගේ බෝන් මැරෝ ටෙස්ට් එක කරන්නයි හදන්නේ.

මල්ටිපල් මයෙලොමාවේ තත්වය තහවුරු කරගන්න..... 

ඔයාලට මතක ඇති මේ පෝස්ටු මාලාවේ මුලදීම මං කිව්වා පෞද්ගලික රෝහලකදී මේ ටෙස්ට් එක කෙරුණු විදිය. සල්ලි කඩා ගැනීමේ අරමුණම ඉස්සරහට දමාගෙන. ඒ විදියට බලද්දී රජයේ ඉස්පිරිතාලවලින් කෙරෙන්නේ මොන තරම් සේවයක්ද? අඩුපාඩු හිටිනවා වුණත්.

මේ පරීක්ෂණයේදී කොන්දේ පහළ කොටස හිරි වට්ටන්නම වෙනවා. මොකෝ දන්නවද? කෙටි වුණත් දැඩි වේදනාවක් දැනෙන හින්දා. අනෙක් අයට කොහොම දැනුණාද මන්දා, හිරි වට්ටලා තියෙද්දිත් මට නම් උහුලගන්න අමාරු තරම් කැක්කුමක් දැනුණා; කෙඳිරි ගෑවුණා. මොකක්දෝ එකකින් ඇට කටු හූරනවා හොඳට තේරුණා. 

කියන්න ලජ්ජා වෙලා බැහැනේ, මට නම් හුලිජ්ජ බරකුත් හැදෙන තරම් කැක්කුමක් ඒ.

තියටර් එකේදී ඇඳගෙන ඉන්න ඇඳුම් ලිහිල් කරලා, තට්ටම් පෙදෙස නිරාවරණය කරගන්න වෙනවා. ගිලන් ඇඳේ ලෙඩාව හාන්සි කරවන්නෙත් දෙකකුල් නවලා. පැත්තකට හැරෙන ඉරියවුවෙන්. එතකොටයි එන්නත් කටුව හරිම තැනට ඇතුළු කරවන්න පහසු. 

එන්නත් කටුව කිව්වාම හිතෙන්නේ හොඳටම හීනි එකක් කියලනේ. මෙතැනදී නම් ඒක වැරැදියි. ගන්නේ ලොකු ඉන්ජෙක්ෂන් කටුවක්. එහෙම එකක් අවශ්‍ය වෙන්නේ ඇටකටු මැද්දේ තියෙන පටකවලින් ටිකක් එකතු කරගත යුතු නිසයි.

මට දිවුරලා කියතෑකි, මාව හිරි වට්ටලා තිබුණාට, දෙපාරම මට දැනුණා ඇටකටු හූරද්දී..... අම්මේ, එහෙම වේදනාවක්!

ඇටකටු හුරද්දී.....

එහෙම එකතු කරගන්න බෝන් මැරෝ තරල ටික පරීක්ෂණයට බඳුන් කෙරෙනවා. එයින් හොයා ගන්නා තොරතුරු විශ්ලේෂණය කරමින් රෝගියාගේ තත්වය ගැන ගොඩක් දේ දැනගන්න පුළුවනිලු. ඒවා අනුව තමා කළ යුතු බෙහෙත්; දිය යුතු මාත්‍රාව ආදියත් තීරණය කරන්නේ. වචන දහයකින්, දොළහකින් කියන්න නම් අමාරු නැහැ. හරියට කරන එකනේ අමාරු. වැරැදුණොත්?

දොස්තර කෙනෙකුට වැරැදුණොත් ලෙඩා වළට වැටෙනවා. දේශපාලකයන්ට වැරැදුණොත් රටමයි වළට වැටෙන්නේ! දොස්තරලට වැරැදුණාම නඩු දාන්න පුළුවන්. ඒත් ඇයි වරද්දන දේශපාලකයන්ට නඩු දාන්න බැරි? 

මොන නීති හදන්නාද තමුන්ට රිදෙන නීති හදන්නේ? අනෙක දැන් ඉන්නේ රටකට අවශ්‍ය ප්‍රතිපත්ති; නීති හදන්න තරම් බුද්ධිමත් අය නෙවෙයිනේ.... වැසිකිළි හදවන්න, දොරවල් හදවන්න, සූත්තර පාරවන්න හපන් උදවියනේ. එයාලා නීතිය නවන්නේ; නවවන්නේ නෙළුම් දඬු නවනවාටත් වඩා ලෙහෙසියෙන්ය කියලා පහුගිය දොහේ ඔයාලටම පෙනෙන්න ඇතිනේ!

අනෙක ඉතින් ඒ උත්තමයන්ට වරදක් කියන්නත් බැහැ. එයාලා අයිති වෙන්නෙත් සුවිශේෂී ගණයකටනේ. 

කිරි පොවලා පැටවු හදන; හැබැයි ඉගිල්ලෙන; ඒ මදිවට පොට්ට. වවුලෝ! වැම්පයර් වවුලෝ තමයි රීරි බිබී ජීවත් වෙන්නේ.ඉස්සර නම් මෙහෙ උන් හිටියාය කියලා වාර්තා වෙලා නැතත් දැන්.... එයාලා ඕසෙට, හැම තැනම. අපේ රීරි නොබී එයාලගෙ ජීවිතේ රැකගන්නවා බොරු. අඳින්නේ තනිකර සුදු. කෙළි ඔක්කොම කළු! ඉගිල්ලෙන්නේ posh වාහනවල. පුදුම තදියමකින්.

අඳින්නේ තනිකර සුදු.......

එහෙම තදියමේ බෝන් මැරෝ පටක පරීක්ෂාවක ප්‍රතිඵල නම් ගන්න බැහැ. දින කිහිපයක් යනවා. සාමාන්‍යයෙන් නම් සති දෙකක් විතර. මටයි කියලාවත් ඒක නම් වෙනස් වුණේ නැහැ.

මං කලිනුත් කිව්වා මගේ ජීවිතයේ ගොඩාරියක් දේවල් සිදු වෙලා තියෙන්නේ බටහිර සෝප් ඔපෙරාවක වගේ වේගයෙන්. තුන් හිතකවත් නොතිබුණු විදියට. මේ වතාවෙත් ඒක වුණේ එහෙමමයි. බෝන් මැරෝ ටෙස්ට් එක කරලා ගෙදර ඇවිත් මං නිදාගත්තා. 

අඩ නින්දෙන් මට ඇහැරුණේ ටෙලිෆෝන් එක බෑඟිරි දෙන්න ගත්තාම. ලයින් එකේ හිටියේ ඩොනල්ඩ්.

“කොහොමද නිමල් අයියේ?”

“හොඳින් ඉන්නවා ඩොනල්ඩ්. කවදද ආවේ?” මං ඇහුවා. ඩොනල්ඩ්ඩුත් නලින්, පීරිස්, ලාල්, පෝල්, ශිරන්ත එක්ක වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ එක බැච් එකක හිටි අය. 

කාලයක් ශ්‍රියා නංගී; ඩොනල්ඩ්ගෙ බිරින්දෑ ජපුර හොස්පිටල් එකේ වැඩ කළා. එයත් වෛද්‍යවරියක්. ඒ සන්දියේ එයාලා හිටියේ අපේ ගෙදර උඩ තට්ටුව කුලියට අරන්. ගෙයක් හදා ගත්තාමයි මෙහෙන් ගියේ. ඊට පස්සේ එංගලන්තෙට ගියා ටික කාලයකට.

ඩොනල්ඩ් ශ්‍රියා හා වැඩුමල් පුතු පාෂ් සමඟ.....

“අයියේ, මගේ යාළුවෙක් පමුණුවෙන් ඉඩමක් ගන්න යනවා. එයාට දැනගන්න ඕනේ ඔය පැත්තේ පර්ච් එකක් දැන් කීයක් විතරද කියලා. රෆ් අයිඩියා එකක් හරි.... ”

“අනේ ඩොනල්ඩ්, ඔයා දන්නවනේ මගේ හැටි. මං ඔය වගේ දේවල මෙලෝ හසරක් දන්නේ නැහැනෙ. මං කියන්නං, ඔයා ප්‍රියන්තට කතා කරන්න..... ඔව්, ඔව්, නලින්ගේ අයියා. එයාට නම් ඔයාට හොඳ ඉන්ෆොමේෂන් එකක් දෙන්න පුළුවන්. එයාගේ ෆීල්ඩ් එකනේ.” එහෙම කියලා මං ප්‍රියන්තගේ මොබයිල් නොම්මරෙත් එයාට දුන්නා.

විනාඩි දහයකට විතර පස්සේ ආයෙමත් මට ඇඳෙන් නැඟිටින්න වුණා. ෆෝන් එක වැදෙනකොට. ඒ සැරෙත් ඩොනල්ඩ් කතා කරනවා.

“ඇයි නිමල් අයියේ ඔයාට අසනීප වෙච්ච බව ඉස්සෙල්ලා නොකිව්වේ? මට ප්‍රියන්ත අයියා සේරම කිව්වා. මම හෙට හරි අනිද්දා හරි ශ්‍රියාත් එක්කම එනවා ඔයාව බලන්න. ඒ ආවාම මට ඔයාගේ ළඟ තියෙන සේරම රිපොර්ට්ස් බලන්න ඕනේ. කරදරයක් නෙවෙයි නම් එව්වයේ ෆොටෝ කොපි ගහලා තියන්න. මං ආවාම කියන්නම්කො විස්තර.” ඩොනල්ඩ් කිව්වා!

කවුද හිතුවේ ..........

කවුද හිතුවේ ඒ කෝල් එක වෙනම පාරකට මාව ඇදගෙන යන බව? ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඒ වෙද්දී මගෙම හේතුවකට වගේ ඩොක්ටර් අයස්මන්තටත් මාරුවක් ඇවිත්.

ජරමර ගොඩයි. හැබැයි මට නෙවෙයි. වෙන-වෙන අයට. ඒ වුණාට ඒ සේරම මට බලපෑවා! ඊළඟ කොටසින් එව්වා.... හොඳේ!