තිස් එකේදී... -විසිපස්වෙනි කොටස

... එහෙත් න්‍යායයන් ගැන කතා කිරීම; පොදු කරුණු ගැන කතා කිරීම එකකි. පෞද්ගලික කරුණු නොවලහා හෙළිදරව් කිරීම ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් එකකි; අසීරු දෙයකි.

මට එහෙම හිතෙද්දීය, ඩැඩා තවත් කඩයිම් ප්‍රශ්නයක් ඇසුවේ. “උඹ හොඳටම සැටිස්ෆයිඩ්ද උඹේ sex life එක ගැන... ඒක ගැන උඹට කිසිම ළතැවිල්ලක්; කනගාටුවක් නෑ...?”
“No regret!” මට කියැවුණේ ඉබේමය. Dadaට වුණත් බොරුවක් කියන්නේ ඇයි? අපේ තාත්තා අපට උගන්වා තියෙන්නේ ‘ඇත්ත කියන්නයි, බිම ඉඳ ගන්නයි බය වෙන්න එපා’ කියලාය. ඉතිං...

ජගත් මනුවර්ණ අධ්‍යක්ෂණය කළ ‘කොඩි ගහ යට’ ටෙලියේ ‘ෂා’ නොහොත් ‘ෂානි’ චරිතයට පණ දෙන්නී රීනා ද සිල්වායි. රීනා සංක්‍රාන්ති ලිංගික සුරූපිනියකි!

සුචරිතවාදියෙකුගේ ඇසින් බලද්දී නම්, මගේ ලිංගික ජීවිතය එතරම් සදාචාර සම්පන්න එකක් ලෙස පෙනී යා නොහැකිය. එය එසේ වුවත්, මා දිගටම කටයුතු කර තිබෙන්නේත්; කටයුතු කරන්නේත් එක්තරා නීති-රීති සමුදායකට; (මවිසින් මටම පනවාගත් චාරිත්‍ර-වාරිත්‍ර ගොන්නකට) අනුගත වෙමිනි. (එවැනි ප්‍රතිපත්තිගරුක බවක් කරා මා යොමු වුණේ ගුවන් විදුලි රඟ මඬලෙන් ප්‍රචාරය වුණු නාටකයකට සවන් දීමෙනි. මගේ ජීවිතයේ ඒ turning points ගැන විටෙක මටම පුදුම හිතෙයි!)   

මගේ ජීවිත කාලය තුලදී කිසි විටෙක මා බාලාපචාරවලට සම්බන්ධවී නැත... තෙවෙනි පාර්ශවයක් වී කිසිදු සබඳතාවක් කඩාකප්පල් කර නැත. මගේ මොන අඩුපාඩු ඇතත්, දුර්වල තැන් ඇතත් මට කෙනෙකුගේ දෙස කෙලින්ම බැලිය හැක්කේ එබැවිනි; ප්‍රෞඪ ලෙසින් මට හිස කෙලින් තියාගෙන සිටිත හැක්කේ එබැවිනි.

මෙතැනදී මට අත්වී තිබෙන විශේෂ වාසනාවක් ගැනත් කියන්නටම වෙයි!
උපතේ සිටම, කොතරම් සුකුමාර ගතියක් තිබ්බත් මට තරමක අහංකාරකමකුත් හිමි වී තිබිණි. ‘අහංකාරකම’- මෙතැනට ඔබින හරිම වචනය නොවෙන්නටත් පුළුවන්ය. නිමල් දිසානායකට අදාළව- ඒ වචනය වඩාත් විස්තර සහිතව කියනවා නම්... ‘මුරණ්ඩුකමක්- ඍජු බවක්- දරදඬු ගතියක්... ඒවාට එකතු වුණු මුඛරිකමක් හා අන්‍යයන් දමනය කරගත හැකි විදිහේ යම්කිසි හැකියාවක්...’
ඒ නිසාමදෝ මගේ ලිංගිකත්වය පිළිබඳව මට සමාජයෙන් අවමන් විඳින්නට සිදුවී නැත! (සමහර විටෙක මගේ අනභිමුඛයේ සමාජය ඒ ගැන කතා කරනවා විය හැකිය. ඒවා ගනිච්චියකට ගන්නට තරම් මේ නිදි බොළඳ නැත!)

1985 වසර ඉකුත්වී 38කට පස්සෙත් එවැනි  ප්‍රශ්න පිළිබඳව ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින තත්ත්වය එතරම් සතුටුදායක නොවේ!

මේ දිනවල විකාශය කෙරෙන ටෙලියකි ‘කොඩි ගහ යට’. මෙතෙක් ශ්‍රී ලංකාවේ නිෂ්පාදිත ටෙලි නාටකවලින් වැඩිම IMDB රේටින්ග්ස්; 9.6ක අගයක් දිනාගෙන තියෙන්නේත් ජගත් මනුවර්ණ අධ්‍යක්ෂණය කළ, ඒ නාට්‍යයයි.
එහි ‘ෂා’ නොහොත් ‘ෂානි’ චරිතයට පණ දෙන්නී රීනා ද සිල්වායි. රීනා සංක්‍රාන්ති ලිංගික සුරූපිනියකි!

තමා පිරිමියෙකු ලෙස උපත ලද බවත්, තමන්ගේ ස්ත්‍රීමය ස්වභාවය හා ආකල්ප නිසා සමාජයෙන් අවමන් විඳින්නට සිදු වුණු අයුරුත් රීනා ජන මාධ්‍යයන් කිහිපයකටම නොසඟවා හෙළිකොට තිබිණි. ඇයගේ පියා පවා, රීනාව නිවසෙන් පිටමං කළේලු!
දරුවෙකු පිළිසිඳ ගැනීමේදී දරුවාගේ අනුදැනුමකින් තොරව සිදු වෙන ජාන සැකැස්මක් නිසා... ඒ දරුවා සමාජයෙන් කොන් කිරීම හෝ නිවසෙන් පිටමං කිරීම හෝ කොතරම් සාධාරණද?

සිද්ධාර්ථ කුමරුත් අවුරුදු 13ක කාලයක් කාමභෝගී දිවියක් ගෙවා දමා, එයින් පසුව ගිහිගෙයින් නික්මුණු උතුමෙකි...

“No regret!” කියල නිමල් දිසානායකයා උජාරුවෙන් කිව්වට පස්සේ, ඩැඩා හොඳටම සීතල වී තිබුණු කෝපි වීදුරුව බීගෙන- බීගෙන ගියේය. සිගරට්ටුවකුත් පත්තු කර ගත්තේය. මගේ සිත තියෙන්නේ හතර අතේ දුවමිනි...

මගේ ලිංගික ලැදියාවන්, ආකල්පයන් හා අවශ්‍යතාවන් මා තුල ඇති වන්නේ මට වුවමනා පරිද්දෙන් නොවේ. ඒවා සිද්ද වෙන්නේ මගේ ශරීර කූඩුවේ ලිංගික හෝමෝන ක්‍රියාකාරිත්වය අනුවය. මගේ සිරුර අභ්‍යන්තරයේ සිද්ද වෙන හෝමෝන ශ්‍රාවය වීම මට පාලනය කරගත හැකි දෙකක්ද? එයට මා වගකිව යුතුද...
ඇත්තය! ජන සමාජයක ජීවත් වෙද්දී තිරිසනුන් මෙන් වැඩ කරන්නට අපට බැරිය. යම්කිසි හික්මීමක් ඇතිව- යම්කිසි පාලනයක් ඇතිව අපට වැඩ කරන්නට වෙන්නේ එහෙයිනි. ඒත්, ඒ කියන්නේ තවුස් දම් රකිමින් හිටිල්ල නොවෙන බවයි, මා සිතන්නේ... (මගේ සිරුරේ ලිංගික හෝමෝන නිෂ්පාදනය වැඩියි වගේය.) මම කෙළෙස්බර කෙනෙක්මි. මම රාගිකයෙක්මි; මට තපස අසීරු දෙයක් වෙන්නේ එබැවිනි...

සිද්ධාර්ථ කුමරුත් අවුරුදු 13ක කාලයක් කාමභෝගී දිවියක් ගෙවා දමා, එයින් පසුව ගිහිගෙයින් නික්මුණු උතුමෙකි!
මට වඩා හොඳින් ඒ ගැන ‘සිතක උපන් සිතුවිලි’ blog අඩවියේ ලියවිල්ලක ලියවී තිබුණා මට මතකය. 

‘ලිංගිකත්වය පාපයක්ද?

... බුදු දහම කාමයෙහි හැසිරීම වරදක් ලෙස කිසිදු තැනක කියන්නේ නැත. කාමභෝගී ගිහියාට කාමය සැපතක් ලෙස බුදු හිමියන් පෙන්වා දුන් තැන් ඕනේ තරම් ත්‍රිපිටකයෙන් උපුටා දීමට හැකිය. ඉතින් මේ සැපය විඳීම බුදු හිමියන් කිසි තැනක නිගරු කළේ නැත. අන්තඃපුර දැරූ රජුනට බහුභාර්‍යා සේවනයේ අවැඩක් ගැන බුදු හිමියන් කියූ බවට සඳහනක් නැත. සිද්ධාර්ථ කුමරු කුමාර කාලයේ 500 ක් කුමරියන් පිරිවරා රම්‍ය සුරම්‍ය සුභ මාලිගාවල උපරිම කම් සැප විඳි බව බෞද්ධ සාහිත්‍යය කියනවා නම්, සිද්ධාර්ථ කුමරු වයස 16 දී සම වයස් සුරූපිණියක වූ යශෝදරාවන් හා විවාහ වූ බව කියනවා නම්, ඔවුන් සිය කුළුඳුල් දරු උපත ලැබුවේ මහභිනික්මන දා එනම් මේ කුමරුන් හා කුමරිය 29 වැනි වියේදී යැයි කියනවා නම්, වසර 13 ක සියලු සැපයෙන් සපිරි කුමාර ජීවිතය තුල සිද්ධාර්ථ කුමරුන් ගත කළේ කුමනාකාර කාමභෝගී ජීවිතයක්දැයි ඕනෑම අයෙකුට වටහා ගත හැකිය. බෝසතුන් කලකිරීමට පත් වන්නේද මේ අධික කම්සැප විඳීම නිසාම බව තමයි ධර්මයේ කියැවෙන්නේ.

කාමභෝගී ගිහියෙකු ලෙස මේ අධික කම් සැප විඳීම බුද්ධත්වයට කොතැනක හෝ බාධා වුනාදැයි විමසා බැලිය යුතුයි. එවැන්නක් කිසි තැනක කියැවෙන්නේ නැහැ.’

... කාටවත්ම නොපෙනෙන; නොදැනෙන අයුරෙන් අතිශයින්ම රහසිගතව පමණෙකැයි...

ඒක එහෙම නම්...
තවමත් මගේ සිතේ ප්‍රතිරාව නංවන්නේ ඩැඩා කියූ ‘absurd affairs’ වචන දෙකයි! සමරිසිතාව සැබවින්ම විකෘතියක්ද...

රමණයේදී ඊට සහභාගී විය යුත්තේ ස්ත්‍රියක හා පුරුෂයෙකු පමණෙකැයි ලෝකාරම්භයේදී කොතැනක හෝ සඳහන්ව තිබේද... සසඟෙහි යෙදිය යුත්තේ කාටවත්ම නොපෙනෙන; නොදැනෙන අයුරෙන් අතිශයින්ම රහසිගතව පමණෙකැයි කියවෙන්නේද? ලෝකාස්වාද රතිය වින්දනය කරන්නෝ සම වියේ අය විය යුතුද- නොඑසේව පිරිමියා ටිකක් හෝ වයසෙන් වැඩි කෙනෙකු විය යුතුද- සම කුල විය යුතුද වැනි සේරම අටම්පහුරු විශ්ලේෂණ ජන සමාජයට එකතු වෙන්නට ඇත්තේ කවරදා පටන්ද?
මිනිසා දඩයම් යුගයේ ගල් ගුහාවක දිවි ගෙවද්දීත් එවැනි සම්මතයන් තිබිණිද...

Absurd... අයුක්ති සහගත, විහිලු, හාස්‍යජනක, න්‍යාය විරෝධී, මෝඩ?

මම සර්ව භක්ෂකයෙක්මි. මෙතෙක් මට රස විඳින්නට ලැබුණු ආහාර වර්ග අතරින් එකම එකක් පමණකි- මගේ මුවගටවත් කිට්ටු කර ගන්නට බැරි වුණේ. ඒ Oyster; බෙල්ලන්ය. ඒ බෙල්ලන්ගේ දියාරු ස්වභාවය දුටු ගමන්ම මට දැනුණු පිළිකුල...
එහෙත් ලොව පුරාම Oysters සැලකෙන්නේ මිල අධික; ජනප්‍රිය ආහාරයක් වශයෙනි. කොච්චර ජනප්‍රිය වුණත් මට එය පිළිකුල් නම්...
ඒ එපා, දූරියන් ගනිමු! ඉතා රසවත් පළතුරක් වෙන දූරියන් සමහර දෙනෙකුට අරහංය.

ලෝක ස්වභාවය එහෙමය. කෙනෙකුට රස තවකෙකුට වසය!

ඒ නිසාම වෙන්නැති, සසඟෙහිදී සමහරුන් විවිධ ඉරියව්, විවිධ සහකරුවන්- සහකාරියන් හා විවිධත්වය සොයන්නේ... එය වනචරකමක් නම් එසේ වේවා; එය අශීලාචාරකමක් නම් එසේත් වේවා; එය පව්කාරකමක් නම් එසේත් වේවා. මමත් එවැන්නෙක්මි.

“Nimal, උඹ මේ sex change කරන ඔපරේෂන් එක ගැන මොනවත් study කළාද?” මගේ සිතුවිලි දැහැන බිඳිමින් ඩැඩා ඇහුවාමයි, මටත් කල්පනා වුණේ.
‘මට වෙච්ච දේ’  පොතෙන් දැනගත්තු විස්තර ටිකක් විතරයි නේද මොට්ට මං දන්නේ!’
මං නිරුත්තර වුණාම, ඩැඩාම ආයෙමත් කතා කළා.
“මෙහෙම දේවල් ගැන මගේ කිසිම උනන්දුවක් තිබ්බේ නෑ නිමොල්. මට මේ ගැන හොයල බලන්න වෙනවා. ඒත්... වැඩිය බලාපොරොත්තු තියා ගන්න එපා. උඹලගෙ රටේ වගේ නෙවෙයි, මෙහෙ නීති-රීති-රෙගුලාසි. Do you mind, මම මේ ගැන තව කෙනෙක් එක්ක කතා කළාට?”

මං එපැයි කියන්නද?
ළිඳට වැටුණු එකා ගොඩට එනවා නම් එලෙස ආ යුත්තේ ළිං කටෙන්මය. ඩැඩා කතා කරන්නට යන්නෙ කවුරුන් එක්කදැයි මා හිතුවේ නැත; තැකුවේ නැත. ඒ කවුරුන් හෝ වේවා; මෙතැනදී අපට උපකාරී වෙනවා නම්...

මට උවමනා කොක්කෙන් හරි- කෙක්කෙන් හරි ගෙඩිය කඩා ගන්නටය!

අනිල් අයියා නං කැමතියිලු දිගටම වුණත් ඉංගලන්තේ ඉන්න.

“When are you going to talk?”

“Within couple of weeks. උඹට ටිකක් ඉවසලා ඉන්න වෙයි නිමොල්!” ඩැඩා කිව්වේය. “By the way, ලීලයි මමයි කතා වුණේ උඹලා දෙන්නව තවත් මාස හයක් මෙහෙ නවත්ත ගන්න කියලා...”
“Us? අපට වීසා දුන්නේ මාස හයකටනෙ ඩැඩා.”
“ඒ වැඩේ කරන්නේ මමනෙ. You don’t have to worry about that. උඹලා කැමතියි නං මං ඉක්මනටම Home Office එකට ලියන්නං. උඹ මොකද හිතන්නේ?”

“තවත් මොනවා හිතන්නද ලොකූ. කොච්චර ෂෝක්ද ඔයාලට එහෙම ඉන්න පුළුවනි නං. අනේ හා කියන්න ලොකූ, please!” එදා රාත්තිරියේ අපේ ගෙදරදී පැවැත්වුණු ‘වරිග සභා සාකච්ඡාව’ට ඩැඩාගේ යෝජනාව දැම්ම ගමන්ම, සමන්ති නංගී මගෙන් ඉල්ලා සිටියාය.
“Yeeeee ලොකූ හිනා වුණා Sam... ලොකූ හිනා වුණා. ඒ කියන්නේ ලොකයියාත් තව මාස හයක් මෙහෙ ඉන්න කැමතියි. ඉතින් කියන්නකො, I beg you... I beg you... අනේ ලොකා, හා කියන්නකෝ.” චූටි නංගී දීපානිත් මගේ ළඟින් දණ ගසාගෙන අයදියි.

“Give us the word ලොකූ.
අනිල් අයියා නං කැමතියිලු දිගටම වුණත් ඉංගලන්තේ ඉන්න.” දීපාල් මල්ලියාත් සාකච්ඡාවට පොහොර දමයි!

“ඉන්න එක නෙවෙයි වැඩේ. අනිත් ප්‍රශ්න... වියදම්?”

“මොන ප්‍රශ්නද රංජි. ඔයාලා දෙන්න හිටිය කියල මහ වියදමක් යනව නෙවෙයිනේ. ප්ලේන් ටිකට්ස්වලට ගිය ගණන ගිහිං ඉවරයිනෙ රංජි. ඒ වියදමෙන්ම තව මාස හයක් විතර මෙහෙ හිටියොත්... ඔයාලට තව කීයක් හරි හම්බ කර ගෙන- ලංකාවට යද්දී අරං යන්නත් පුළුවන් වෙයිනෙ.” අම්මා කිව්වේ අවසන් තීන්දුව දෙන tone එකකිනි.

“තව මාස හයකට වීසා හම්බ වුණත්, ජනවාරි මාසේ අග වෙන්න කලින් මම නං ලංකාවට යන්න ඕනි. මානිට බබා හම්බ වෙන්න දින දීල තියෙන්නේ පෙබරවාරි මුලලු. එතකොට මං එහාට ගිහිං ඉන්නම ඕනි... මම දැනටමත් මානෙල්ට ලියල යවලයි තියෙන්නේ බබා ලැබෙන්න කලින් මම එන විත්තිය කියලා.”

“ඔව්, ඔව්... රංජි ඉතිං යන්නම එපැයි. ඔයාගේ ෆේවරිට්ම නංගිනෙ...” එතකොට නම් අපේ අම්මා hint එකකුත් පාස් කළාය. (අම්මා දිගටම හිතුවේ එහෙමය. මගේ දැනීමේ හැටියට නම් අම්මාගේ favourite ලැයිස්තුවේ මානෙල් උන්නේ ලේලිලාටත් පහළ තැනකය. එහෙව් දෝණියන්දෑය, දැන් අපේ අම්මාව රැක-බලා ගනිමින් ඇප-උපස්ථාන කරන්නේ. ස්තුතියි මානෙල්!)

අම්මාගේ ‘නිල නොලත් බැංකුකරුවා’ වුණත්, මං වහන්සේට පවා ඇයගේ Piggy Banks ගැන හරිහමං අවබෝධයක්...

එදා Hounslow ගෙදරදී, අපේ පවුලේ ඇත්තන්ගේ වරිග සභා සාකච්ඡාවට සහභාගි වෙන වෙලාවේ මගෙන් නොකියැවුණු; එහෙත් වැදගත් කරුණු ටිකකුත් කියන්නට සුදුසු වේලාවකි මේ

එතකොට අපේ ඩැඩා රස්සාවක් කළේ නැත. එයා රජයෙන් යම් දීමනාවක් ලබමින් හිටි බවය පෙනුණේ. Sam, දීපාල්, දීපානි තුන් දෙනාම පාසල් යමිනි උන්නේ. අම්මා පමණකි, අනිස්ථිර රැකියාවක නිරතව ආදායම් ඉපද්දුවේ. ඒකත් කෙරුණේ ඩැඩාගේ අකැමැත්ත තියෙද්දීය. එහෙම වැඩ කරනවාට අපේ අම්මාට ලැබෙන්නේ සොච්චං වැටුපකැයි කියලාය ඩැඩා සිතාගෙන හිටියේ. එයා විතරක් නෙවෙයි, මාත්...

“සැසිල්ට වුණත් ඇත්ත කිව්වොත් ඉහ ගහගෙන ඉන්න හරි අමාරුයි, රංජි.
මගේ ළඟ සල්ලි  තියෙනවයි කියලා ඒ මනුස්සයා දැනගන්න පරක්කුවෙන්, එයාට ඕනි වෙනවා කාර් එකක් ගන්න. තියෙන කෙහෙල්මල් කාර් එක පාවිච්චියට ගන්නෙත් හාවා හඳ දකිනවා වගේකොට- නැහිල නැහිල හම්බ කර ගන්න තුටු දෙකෙන් ගනිල්ලකෝ අලුත් කාර්!”

බදුල්ලේ, මයිලගස්තැන්නේ ගොවි පවුලක ඉපිද- හැදී වැඩී විවාහය හරහා කොළඹටත්, එතැනින් එංගලන්තයටත් ගියා වුණත් අපේ අම්මාගේ ළඟ ‘බින්තැන්නේ ගති’ත් ටික-ටික ශේෂව තිබිණි. විශේෂයෙන් ‘මුදල් හදල්’ පැත්තේ කටයුතුවලදී. (මතකයි නේද- යුවති කිරිල්ලී නවකතාවේ සිසිලියානාගේ ‘උණ ගහේ බැංකුව’. මා ඒ අත්දැකීම ලද්දේ බදුල්ලෙනි.)

මුල්‍යමය වැඩවලදී අම්මා උවමනාටවටත් වඩා සකසුරුවම් වුණා වගේය; කවුරුන් කෙරෙහිවත් පමණට වඩා විශ්වාසය නොතිබ්බා වගේය. අම්මාගේ ‘නිල නොලත් බැංකුකරුවා’ වුණත්, මං වහන්සේට පවා ඇයගේ Piggy Banks ගැන හරිහමං අවබෝධයක් නොතිබිණි. මං හිතුවෙත් අම්මලා rim එකෙන් යනවා කියලාය.

එහෙම හිතුණු නිසා ඉඳහිට හරි, ගෙදරට මසක්- එළවළුවක්- කිරි බෝතල් කිහිපයක් අපේ වියදමෙන් ගෙනෙනවටවත් අම්මා කැමති වුණේ නැත.

“ඔයයි, අනිලුයි හම්බ කරන කීය හරි ඉතිරි කර ගන්නයි තියෙන්නේ. රංජි, ඩැඩාගේ සල්ලි මල්ල හොළවන්නයි මං ටිකක් ඉච්චි වෙන්නේ. ඒ මනුස්සයටත් සෑහෙන ගාණක් හම්බ වෙනව මයේ හිතේ.”
එයින්-මෙයින් වුණේ මා උපයන හැම පැන්සයක්ම පාහේ පරෙස්සම් වීමයි. ඒත්, මට කරන්නට jobs ලැබුණේ අඩුවෙනි.

අපේ අනිල් නම් සතියේ දවස් හයේම නොකඩවා වැඩට ගියේය. වැටුප්ද ලද්දේය. එයින් කොටසක් සිගරැට්වලටත්, මත්පැන්වලටත් වියදම් කළේය.

අනෙකුත් සියලු වැඩ කටයුතු මැද්දෙම, ඩැඩා අපට තවත් මාස හයක් එංගලන්තයේම රැඳී ඉන්නට අවසර ඉල්ලා Home Office එකට ලිපි යැව්වේය. අප දෙදෙනාව සම්මුඛ පරීක්ෂණයකටත් කැඳවනු ලැබිණි. එහිදී අපේ ගොඩ පෙරකදෝරුවා වුණේ ඩැඩාය.

මම උඹලව එක්ක යන්නං countryside පික්නික් එකකට. හැබැයි හැමදාම වැඩට යන උඹලගෙ මදර් සුපීරියර්ව ඒකට...

“මට ඕනේ අපේ රටේ ශ්‍රේෂ්ට විභූතිය අඩුවක් නැතිවම මගේ step sonsලා දෙන්නට පෙන්නන්න. Unfortunately ඒකට මාස හයක් මදි. මොකද මෙයාලගේ younger sistersලා දෙන්නයි මල්ලියි තුන් දෙනාටත් නිවාඩු තියෙන දවස්වලනේ අපිට කොහෙවත් යන්න වෙන්නේ...” කියලාත් තර්කයක් ඒ සාකච්ඡාවේදී මතු කළේය. “As proud Great Britons උඹලත් මට සපෝර්ට් කරනවා නේද, මේ නාකි ඩැඩාගේ ආසාව ඉෂ්ට කර ගන්න.” අතිදක්ෂ විදිහටය, ඩැඩා එහෙම තැන්වලදී රඟන්නේ...

ඩැඩාගේ ඒ රංගන කුසලතාව නිසා හෝ එවක නීති-රීති එතරම් දැඩි නොවුණු නිසා හෝ අපේ වීසා තවත් මාස හයකින් දීර්ඝ කෙරිණි.

“ඩැඩී, ඔයා හෝම් ඔෆිස් එකේදී කිව්වලු නේද- ලොකාලට එංගලන්තේ පෙන්නන්න තියෙනවයි කියලා. කවද්ද ඒකට යන්නෙ?” එදායින් පස්සේ සමන්ති නංගි කීප සැරයක්ම ඩැඩාට වදේ ගැහුවාය.
“නිකන් ඉන්න සෑම්, ඩැඩාට පාඩුවේ ඉන්න දීලා... දන්නවනෙ ඔහොම තැන්වලදී ඩැඩාගේ tricks!”

“අනේ නිකං ඉන්න ලොකූ. ඔයාල මෙහාට ඇවිත් මාස ගණනක් වුණා. කොච්චර අඩුවෙන්ද අපි කොහාටවත් ගියේ... කොහෙද අම්මා හැමදාම වැඩ වැඩ වැඩ. ඩැඩාට කෝපි එකයි, රේඩියෝ එකයි තිබ්බම වෙන මොකුත් ඕනි නෑ. අඩුම ගාණෙ countryside trip එකක්වත්...”
“Yeeeeee... That’s a great idea.. කන්ට්‍රිසයිඩ් trip... කන්ට්‍රිසයිඩ් trip...” චූටි නංගි එකම වචන පේළියක් මහ සද්දෙන්- තාලයට ගායනා කරමින් පෙළපාලියක් යද්දී, ඩැඩා අත් දෙකින්මයි කන්දෙක වහගත්තේ.

“Oh my God, Keep quiet Deepani. Next Sunday මම උඹලව එක්ක යන්නං countryside පික්නික් එකකට. හැබැයි හැමදාම වැඩට යන උඹලගෙ මදර් සුපීරියර්ව ඒකට ජොයින් කරගන්න duty එක නං උඹලගෙන් කාට හරි කරන්න වෙයි.”
“හුරේ!!!” කියමින්, බඩා මල්ලා ගේ මැද්දෙම ඔළුවෙන් හිටගෙනය- එතකොට සතුට පෙන්නුවේ.

à ඊළඟ කොටසට... 

තිස් එකේදී... -විසිහතරවෙනි කොටස

ලියුමක් ලියල දුන්නට හරි යැව්වට හරි පස්සේ ආයේ වෙනස් කරන්නයැ... ඒක තමයි කෙනෙකුට යමක් ලියලා දන්නන එකේ තියෙන ලොකුම වැරැද්ද. හොඳට මතක තියා ගනිං! යමක් ලියලා යැව්වොත් යැව්වමයි රජෝ... ආයේ no හෙල්ලුම්...

ඒත් දන්න ඉංග්‍රීසි ඩිංගෙන් තටම-තටම හරි ලියනවා ඇරෙන්න වෙන කරන්න දේකුත් නැහැනෙ. මොකෝ මූණට මූණ බලාගෙන කියන්නං කියලයැ.

පිදේනිය කැප කරන්නට ඕනේ යකාගේ හැටියටය! හැම යකාම එක වගේ නැත. එකේක යකා එකේක විදිහය... 

ඒ නිසා එයාව ඉහළින් තියලා, මේ වැඩේදී උඹට උදව් ඉල්ලන්න ඉන්න එකම එක්කෙනා එයාය කියල හොඳ පැහැදිලිව ලියහං. (තමුන්ව උස්සල-පුම්බල තියනවට අකමැති එහෙමත් කෙනෙක් විතරයිනේ.)

ඒත් එක්කම, මේක රහසක් විදිහටම තියා ගන්න කියලත් ඩැඩාට ලියපං...

ඒ ලියුම මුලින්ම ලියැවුණේ අර ‘රහසිගත ඉලක්කම් භාෂාවෙනි.’ ඊළඟටය එය කාටත් රහසින් ඉංග්‍රීසියට හැරෙව්වේ. එසේ හරවා ලියද්දී... ලිපිය ලියන්නට වුණේ ඉතාමත් පැහැදිලිවයි.
අපරාදෙ කියන්නට බැරිය. අපේ ඩැඩාගේ අත් අකුරු ඉතා පැහැදිලිය; පිරිසිදුය; ලස්සනය. එයා ලිව්වේ වැල් අකුරුවලින් නොවේ... block lettersවලිනි. එයාගේ වැඩත් ලකයක් ඇතිවමය, කෙරුණේ!
සුද්දන්ගේ හැටිද මංදා- ඒ මානුස්ස පුත්තරයා bed room එකෙන් එළියට විත්, පහළ තට්ටුවට බහිනවා නං බැස්සේත් හොඳින් ඇඳ-පැළඳගෙන, ටයි එකත් ගැට ගහගෙනය.

පිදේනිය කැප කරන්නට ඕනේ යකාගේ හැටියටය! හැම යකාම එක වගේ නැත. එකේක යකා එකේක විදිහය...

ලියුම අතට ගත් ගමන්ම ඩැඩා බලන්නේ එය ලියා තිබෙන හැටිය; අත් අකුරු පැහැදිලිද කියලාය. එයා ලියුම කියවනවා ඇත්තේ ඊට පසුවය. ඒ නිසාය වෙසෙසින්ම පරෙස්සම් වෙමින්, හැකිතාක් නිවැරදිව හා පැහැදිලිව මා ඒ ‘පහිණ පත’ ලියුවේ.
මගේ ජීවිත කාලය මුළුල්ලේම ලියා ඇති ලිපිවලින් එතරම් පරෙස්සමින් ලියැවුණු වෙනත් කිසිදු ලිපියක් හෝ ලේඛනයක් හෝ නොමැති බවත් මෙතැන සටහන් කරන්නෙමි!

ලිපිය ලියා, කවරයක බහා, කවරය වසා, උඩින්ම රතු පෑනකින් ‘Confidential’ යනුවෙනුත් සටහන්කොට- ඊට යටින්ය මං ඩැඩාගේ නම ලිව්වේ.
ඩැඩාගේ කෝපි ප්ලාස්ක් එකත් එක්කම ලිපිය එයාගේ අතට දීලාය, එදා හිමිදිරියේ මං වහන්සේ අහමඩ්ලගෙ ගෙදරට යන්නට පිය නැඟුවේ.

එදා නම් මට හරි-හමං විදිහට වැඩ කර ගන්නට බැරි විණි. Wallpapers කිහිපයක්ම වායු බුබුළු නොහිටින විදිහට අලවා ගන්නට නොහැකි විණි. ඒවා එක සැරෙන්ම අලවා ගත්තොත් ගොඩය- නැත්තං ලෙඩය; කන්නට වෙන්නේ මඩය!

මං හිතාගෙන හිටියේ මගේ ලියුම කියවූ වහාම ඩැඩා මට ටෙලිෆෝනයෙන් කතා කරාවි කියලාය. ම්හු! එහෙම වුණේ නැත. නොඉවසිල්ලෙන් බලා හිටියත්, හවස් වෙනකල්වත් එහෙම වුණේ නැත.
මම ගණන් බැලුවෙමි. ‘දැන් ගෙදර යනකොට සෑම්, බඩා මල්ලියා දීපාල්, චූටි නංගි දීපානි තුන් දෙනාම ගෙදර ඇවිත් ඉඳියි. සමහරවිට අම්මත්... ඒ කියන්නේ අදම නං මට ඩැඩාගේ අදහස දැන ගන්න විදිහක් වෙන්නේ නෑ.’ එහෙමමය කටයුතු සිද්ද වුණේ.

ෂුවර් එකටම ඩැඩාත් ලියුමකින්ම විස්තර කියන්න හදනවා වෙන්නැති. එයත් හරි... (ඩැඩා ලියන්නේ බ්ලොක් ලෙටර්ස්වලිනි.)

‘අල බහිනකල් බලාගෙන ඉන්නට හැකිය. බලාගෙන ඉන්නට බැරි ඒවා තැම්බෙනකල්ය.’ ඒ කියමන කොච්චර ඇත්තක්දැයි මට පසක් වුණේ එදාය!

ලියුම කියෙව්වාද කියලාවත් මං ඩැඩාගෙන් ඇසුවේ නැත. දත කාගෙන; ඉවසාගෙන හිටියත්.... එහෙම අහන්නේ මේ දිසානායක නං නොවේ. මම බෝලය pass කළෙමි. දැන් ඩැඩා එයට ප්‍රතිචාර දක්වන තුරු විමසිල්ලෙන් බලා සිටිය යුතුය.
නුවුවමනා විදිහට කාල් ගාන්නට ගිහිං ‘වැඩේ කුරුවල් කර ගත යුතු නැත’.

ඩැඩාත් මට දෙවෙනි නැතැයි මා තේරුම් ගත්තේ ඊට පසුවදාය.
වෙනදා විදිහටම කෝපි ප්ලාස්ක් එක ගෙනිහින් දෙද්දීත් ඒ මනුස්සයා උන්නේ ලියුම ගැන හංකාවිසියක් නොදන්නා විදිහටය. මාත් ඒ ගැන හාරන්නට ගියේ නැත. ‘ඩැඩාට තරහද දන්නෑ... නැත්තං පිළිකුල්...’ ඒත් වෙනදා විදිහටමනේ ඩැඩා අදත් වෙනසක් නැතුව වචන දෙක තුනක් කතා කළේ. තව කී දවසක් විතර අහමඩ්ලගේ ගෙදර වැඩ තියෙනවද කියලත් ඇහුවේ...

හිතක අරුමය ඒකය.
ප්‍රශ්නයකදී හෝ ගැටලුවකදී හෝ තමන්ගේ හිත සැනසෙන උත්තර හොයා ගන්නට හිත සමත්ය. එවන් හිත එදා මට ලබාදුන් අන්තිම තුරුම්පුව පදනමක් ඇති එකකි. ‘ෂුවර් එකටම ඩැඩාත් ලියුමකින්ම විස්තර කියන්න හදනවා වෙන්නැති. එයත් හරි කැමතියිනේ ‘සර්ප්‍රයිස්’ කරවන වැඩවලට.’ වැඩේ තියෙන්නේ එයා එහෙම කරනවා නං, මට දවස් කීපයක්ම කුතුහලයෙන් දැවෙමින් ඉන්නට වෙන එකේය.

මං වහන්සේ ඒ තරම්ම අවාසනාවන්ත නැත!
මගේ මාහැඟි ලියුම් රාජයා අපේ ඩැඩාට හස්තකප්‍රාප්ත කර තුන්වෙනි දවසේ හවස, උන්නැහේ අහමඩ්ලාගේ ගෙදරට call එකක් දුන්නේය. “Nimal, උඹලගේ ඩැඩී හවසට මෙහෙ එනවයි කිව්වා, උඹව pick කරගෙන යන්න. Cecil මොකක් හරි උවමනාවකට මේ කිට්ටුවට එනවා වෙන්න  ඇති.” අහමඩ්ගේ බිරිය කිව්වාම මගේ හුළං බැස්සා මට මතකය.

සති දෙකකට කලින් මා ලියූ ‘අහන්නෙ මොනවද - කියන්නෙ මොනවද?’ පෝස්ටුවට comment එකක් එවමින් බස්සා මහත්තයා මගේ සිංහල දැනුම මෙතරම් හොඳ වීම ගැන විමතිය පළකොට තිබිණි. එතැනදී මම එසේ වීමේ රහස හෙළි කළෙමි. එයින් එකක් වුණේ මට ඇති නොසංසිඳෙන කියවීමේ රුචියයි.
ඒ රුචිය නිසාම මා කියවන දෙයින් භාෂාව- ලේඛන ශෛලීන් වැනි දේ තවමත් මම උගන්නෙමි!
එලෙස ඉගෙන ගන්නට කැමති තවත් උදවිය වෙතොත් හැකි තරමින් ඔවුනටත් උදව් වන්නෙමි. 

ඔයාට ශූන්‍යත්වයෙන් යම් දෙයක් අරගන්න බෑ. ලියද්දි, ඔයාගේ අත්දැකීම් භාවිත කරන්න. - Paulo Coelho

පසුගිය අගෝස්තු 24 වෙනිදා නිලක්ෂි බණ්ඩාර, ඇයගේ මුහුණු පොතේ කදිම උපුටා ගැනීමක් පළකොට තිබිණි. (ස්තුතියි නිලක්ෂි!) ඒ ප්‍රවීන ලේඛක පාවුලෝ කොයියෝගේ සටහනක පරිවර්තනයකි. ලියන්නෙකුට මසුරං වටින අදහස් ගොන්නක් අඩංගු ඒ ලිපියෙන් අදාළ කොටස් ටිකකි මේ; රිසියෙකුට නිසි පළ ලැබීමට:

‘ … • තියෙන්නේ කතාන්දර වර්ග හතරක් විතරයි: මිනිස්සු දෙන්නෙක් අතර ආදර කතාවක්, මිනිස්සු තුන්දෙනක් අතර ආදර කතාවක්,  බලය වෙනුවෙන් කරන සටනක් සහ ගමනක්. 

• ඔයාගේ පාඨකයා විශ්වාස කරන්න. දේවල් විස්තර කරන්න උත්සාහ කරන්න එපා. ඉඟි ලබා දෙන්න. එයාලා එයාලගෙම පරිකල්පනයෙන් ඒ ඉඟි සම්පූර්ණ කර ගනීවි.

• ඔයාට ශූන්‍යත්වයෙන් යම් දෙයක් අරගන්න බෑ. පොතක් ලියද්දි, ඔයාගේ අත්දැකීම් භාවිත කරන්න.

• ලේඛකයන්ට ඕනි එයාලාගේ පුරෝගාමීන් සතුටු කරන්න. එයාලට ඕනි හඳුනා ගැනීමට ලක් වෙන්න. මේක අමතක කරලා දාන්න. කවුද ගණන් ගන්නේ? ඔයා වද වෙන්න ඕනි ඔයාගේ ආත්මය බෙදා ගන්න එක ගැන, කවුරුත් නොකියවන විචාර ලියන අනෙක් ලේඛකයන්ව සතුටු නොකර ඉන්න එක ගැන.

• ඔයාට අදහස් ග්‍රහණය කර ගන්න ඕනි වුණොත්, ඔයා අතරමං වෙනවා. ඔයා හැඟීම්වලින් වෙන් වෙනවා. ඔයාට ජීවත් වෙන්න අමතක වෙනවා. ඔයා තමන්ගේ ජීවිතේ නොවිඳින නිරීක්ෂකයෙක් බවට පත් වෙනවා. සටහන් ගන්න එක අමතක කරලා දාන්න. වැදගත් දේ රැඳිලා තියෙනවා. නොවැදගත් දේ අයින් වෙලා යනවා.

… • මම ලියන්නේ ලියවෙන්නේ ඕනි පොත. පළවෙනි වැකිය පිටුපස්සේ ඔයා අන්තිම වැකිය වෙත ගෙනියන හුයක් තියෙනවා.

• කතාන්දර කීමේ අමුතු ක්‍රම ඇති කරන්න යන්න එපා. හොඳ කතාවක් කියන්න. ඒක ඉන්ද්‍රජාලිකයි. මම දකිනවා මිනිස්සු එකම කතාව එක එක විදියට කියන්න විදි හොයමින්, ශෛලිය ගැන හුඟක් මහන්සි වෙන්න දඟලනවා. ඒක විලාසිතා වගේ. ශෛලිය තමයි ඇඳුම. ඒත් ඇඳුමෙන් ඒක ඇතුළේ තියෙන දේ මෙහෙයවන්නේ නෑ… - Paulo Coelho’

‘ඇඳුමෙන් ඒක ඇතුළේ තියෙන දේ මෙහෙයවෙන්නේ නෑ’ වගෙමයි පිටස්තර පෙනුමෙනුත් ‘කෙනෙකුගේ අභ්‍යන්තරය’ කියන්න බැහැනෙ. තවමත්- අදටත් මගේ හැදිච්ච- අහිංසක පිටස්තර පෙනුම නිසා මට ලැබිය යුතු තරමට වැඩියෙන් වාසි- ගෞරව කිරීම් ලැබෙනවා කියලයි මට හිතෙන්නේ. ඒවා කොච්චර මගේම හිතට බරක් වුණාද? ඒ හින්දමයි මගේ හෘදය සාක්ෂියට එකඟව මෙහෙම ‘මගේ සැබෑ ජීවනාන්දරය’ හිතාදර ඔබ සැමට කියන්නෙත්...

ඒ කීමේ tone එකෙන් මට හැඟුණේ ඩැඩාගේ සිතුවිලි ගවරැල නිදහසේ මුදා හරින්නට ආසන්න බවයි.  

ඉතිං... එදා හැන්දෑවේ අපේ ඩැඩා අහමඩ්ලාගේ ගෙදරට ආවේය. මාවත් කාරයේ නංවාගෙන පිටත් වුණේය. “Let’s go for a coffee!” කියලත් කිව්වේය. ඒ කීමේ tone එකෙන් මට හැඟුණේ ඩැඩාගේ සිතුවිලි ගවරැල නිදහසේ මුදා හරින්නට ආසන්න බවයි. මම හොරැහින්; නෙත් කොණෙන් ඔහු දෙස බැලීමි.

ම්හු! ඒ මුහුණ සුදුමැලි කඩදාසියකි. ඇත්තමය, ඩැඩාගේ මුහුණ එයාගේ සිතුවිලි හෝ හැඟීම් හෝ පිළිබිඹු නොකරන්නකි. ඒ මනුස්සයාම කතාව පටන් ගත්තාවේ! මම නිහඬවම පාර දෙපැත්තට ඇස් දුවවන්නට පටන් ගත්තෙමි.

මෙතැන් සිට ලියවෙන්නේ එදා හැන්දෑවේ, Hounslow කෝපි හලේදී ඩැඩාත් මාත් අතර ඇති වුණු සංවාදයයි; හැබැයි ඒ කතාව කෙරුණේ ඉංග්‍රීසියෙනි. (ඩැඩා දැනගෙන හිටියේ එකම සිංහල වචනයක් බව; ‘පිස්සු’ බව මා ඔබට කලින් දවසකත් කීවා මතකය.)

“ නිමොල්, මං උඹව මෙතනට එක්කගෙන ආවේ උඹේ ලියුම ගැන නිදහසේ කතා කරන්න ඕනි නිසා. එහෙම දෙයක් discuss කරනකොට disturb වෙනවට මම කැමති නෑ. මම උඹේ ලියුම කියෙව්වා. දෙතුන් පාරක්ම. Honestly, I cant believe... මට විශ්වාස කරන්නත් අමාරුයි ඒකෙ ලියලා තියෙන දේවල්...” ඩැඩා කීවේය.

මා කළේ නිහඬවම සිටීමය. මෞන ව්‍රතය සමහර විටෙක වැකි දහසකට වඩා දේවල් පවසන දේකි!

“කොච්චර කල්ද උඹ මෙ..හෙ..ම absurd affairsවලට පු..රු..දු වෙලා...” ඩැඩා ‘ඇබ්සර්ඩ් එෆෙයාර්ස්’ වචන දෙක කියද්දීම මට හිතුණේ මේ කෙරෙන්නට යන සාකච්ඡාවෙන් කිසිම පලක්, ප්‍රයෝජනයක් නොවෙන විත්තියයි. Absurd වචනයට අරුත් දී තිබෙන්නේ ‘අයුක්ති සහගත, විහිලු, හාස්‍යජනක, න්‍යාය විරෝධී, මෝඩ’ වශයෙන් බව ඒ වෙද්දීත් මම උගෙන සිටියෙමි. ඩැඩා සමලිංගිකයන් දිහා බලන්නේ මෙහෙම ආකල්ප හිසේ දරාගෙනද?

ඒත්, දැන් කරන්නට දෙයක් නැත. මා වතුරට බැහැලා ඉවරය... දැන් ඇත්තේ පිහිනන්නටය. ‘එක පාරටම සැලෙන්න එපා බං!’

අවුරුදු හය වෙද්දී මට ෂර්ලිගෙන් වුණු අපයෝජනය ගණන් බැලිය යුතු නැත. පියසිරි අමනාප වුණු විටදී තරහෙන් මට කියූ ‘ගහපං xතේ!’හරුපයේ තේරුම සුදු මල්ලීගෙන් අසා දැන-ගන්නට ගියේ 1966 අවුරුද්දෙදීය. මා දැනුවත්වම මේ ගමන ඇවිත් තියෙන්නේ එතැන් සිටය. මේ 1985ය.
“Nearly 19 years...” කියලා මං උත්තර දෙද්දී නම් ඩැඩාගේ ඇස්දෙක නළලට ගියේය.

නිමොල්, දැන් දීපාල් මැචුවර් වීගෙන එන්නේ. එයාට ‘හස්තෝපක්‍රමය’ ගැන කියලා දෙන්න ඕනෑ නේද?” ඩැඩාගේ කතාවෙන් මම ගල්බීතවී ගියෙමි. අපි එව්වාට කියන්නේ කුණුහරුප කියලානේ!’

“නිමොල්, උඹ ලියල තිබ්බනෙ, උඹ පිරිමියෙක් වුණත් උඹට දැනෙන්නේ ගෑනියෙක් වගෙයි කියලා... ඉතිං, උඹේ body එකෙත් එහෙම වෙ..න..ස..ක්...?”

මගේ සිරුරේ; අංග ප්‍රත්‍යයන්ගේ; ඉන්ද්‍රියයන්ගේ එහෙම කිසිම වෙනසක් ඇති බවක් මට නම් නොදැනෙන බව මම ඩැඩාට කිව්වෙමි. (ගැටවරයන්ගේ මෙන්ම වැඩුණු පුරුෂයන් රැසකගේත් නිරුවත් සිරුරු ඒ වෙද්දී නිදහසේ මගේ දෙනෙතට හසුවී තිබිණි; ස්පර්ශයටත් ලක්වී තිබිණි. එබැවිනි, තිර ලෙසම මා එසේ කිව්වේ.)

“උඹ නොදැන... මම අහන්නේ, උඹේ sex partnersලාවත් උඹට කියල නැද්ද උඹ ළඟ එහෙම වෙනසක් එයාලට දැනෙනවය කියලවත්...”

එහෙම අහද්දී නම් මට පොඩි ලජ්ජාවකුත් දැනුණු විත්තිය මගේ දිනපොත කියයි. මං ඇඹරුණා විතරය.
බෙහෙවින් තෘප්තිමත් රමණයකින් පස්සේ අභී අයියා, පියසිරි, සංජේ, දේමිත්ත, පද්මේ වගේ ගොඩ දෙනෙක් එකේක විදිහට මට පැවසූ ‘පැසසුම් වදන්’ ඩැඩාට කියන්නේ කොහොමද? ඊටත් වඩා ඒ ලිංගික කාර්යයේදී මගෙන් කෙරෙනුයේ ‘ස්ත්‍රී  භූමිකාව’ විත්තියත් අභිමානයෙන් යුතුව ඔහුට කිව හැකිද?
(මේ කියන්නේ එදා මා සිතූ අයුරුයි. සමරිසි රමණයකදී Active; පුරුෂ භූමිකාව ඉටු කරන ලද-බොළඳ ස්වභාව ඇති සහකරුවන්... Passive; ස්ත්‍රී භූමිකාව ඉටු කරන හැඩිදැඩි ස්වභාව ඇති සහකරුවන් වත්මන් ‘නිල් චිත්‍රපටවල’ නම් බෙහෙවින් දැක්වෙයි.)

තව දෙයක්! එදා ඩැඩාත් එක්කලා කෙරුණු අපේ සාකච්ඡාව හැබැහින්ම සිදු වූවක්දැයි කියලාත්, මෙතැනදී කෙනෙකුට සාධාරණ විචිකිච්ඡාවක් ඇති වෙන්නට ඉඩ තිබේ. අපේ වැඩිහිටියන් ඔවැනි දේවල් දරුවන් එක්කල කතා කරනවා තියා; කතා කරන්නට හිතන්නෙවත් නැති තරමේ සුචරිතවාදීන් නෙව...

එහෙම  අයෙකුට මතක් කරන්නට තියෙන්නේ අපේ බඩා මල්ලියා දීපාල්ට අවුරුදු 15ක් වෙන නිසා ‘හස්තෝපක්‍රමය කියා දෙන්න’යි මා එංගලන්තයට ගිය විගස දිනයෙක ඩැඩා මට කියූ බවයි. මා ඒ විත්තිය ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ කියවන දයාබර රසික ඔබට හෙළි කළේ 2018 අවුරුද්දේ ලියූ post එකකිනි.

‘... ඉතින්, අර එංගලන්ත නඩුව ආසන්න දවසකම අපේ ඩැඩා මට අපූරු යෝජනාවක් කළේය. (ඉංගිරිසියෙන්, හොඳේ. ඩැඩා දැනගෙන හිටියේ ‘පිස්සු’ වගේ වචන දෙක තුනක් විතරය!) “නිමොල්, දැන් දීපාල් මැචුවර් වීගෙන එන්නේ. එයාට ‘හස්තෝපක්‍රමය’ ගැන කියලා දෙන්න ඕනෑ නේද?” ඩැඩාගේ කතාවෙන් මම ගල්බීතවී ගියෙමි. අපි එව්වාට කියන්නේ කුණුහරුප කියලානේ!’

මට කියවුණේ ‘උඹම කියා දියං’ කියලාය.’

... තරුණ ජනගහන කමිටුවට සම්බන්ධ වීමෙන් පස්සේ මා ලබාගත් පරිචයයි; තජක වැඩ සටහන්වලදී, බොහෝවිටම මා දේශන පැවැත්වූයේ ‘මානව ලිංගිකත්වය, ප්‍රජනනය හා පවුල් සැලසුම් ක්‍රම- සමාජ රෝග’ යන විෂයයන් දෙක පිළිබඳවයි.

මට හිතෙන්නේ අපේ ඩැඩාලා වඩාත් විවෘත සමාජයක හැදී වැඩී තිබුණු උදවිය හින්දාම, වහෙන් ඔරෝ නැතිව කතා කරන්නට පුරුදු වී හිටි බවයි. ඒ අතින් අපි...

අවුරුදු 19ක් තිස්සේ ලිංගික අත්දැකීම් අත්විඳ තිබුණත්, ඒවා ගැන කතා කිරීමේදී මමත් තරමක් හෝ කුලෑටි වීමි. ඒ අත්දැකීම් විග්‍රහ කිරීමට- ඒවා විශ්ලේෂණය කර ඒවායේ අභ්‍යන්තරයට කිඳා බැසීමට තරම් දැනුමක් ඒ වෙද්දී මට නොතිබිණි. එහෙත් මට එකම එක වාසිදායක කරුණකුත් තිබුණු විත්තිය මෙතනදී සිහිපත් කළ යුතුය.

ඒ ශ්‍රී ලංකා පවුල් සංවිධාන සංගමයේ- තරුණ ජනගහන කමිටුවට සම්බන්ධ වීමෙන් පස්සේ මා ලබාගත් පරිචයයි; තජක වැඩ සටහන්වලදී, බොහෝවිටම මා දේශන පැවැත්වූයේ ‘මානව ලිංගිකත්වය, ප්‍රජනනය හා පවුල් සැලසුම් ක්‍රම- සමාජ රෝග’ යන විෂයයන් දෙක පිළිබඳවයි. එබැවින්, මට එදා කෙරුණු සාකච්ඡාවට (යම් තරමක හෝ) සාර්ථකව මුහුණ දෙන්නට හැකි විණියි දැන් සිහිවෙයි.

එහෙත් න්‍යායයන් ගැන කතා කිරීම; පොදු කරුණු ගැන කතා කිරීම එකකි. පෞද්ගලික කරුණු නොවලහා හෙළිදරව් කිරීම ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් එකකි; අසීරු දෙයකි.

මට එහෙම හිතෙද්දීය, ඩැඩා තවත් කඩයිම් ප්‍රශ්නයක් ඇසුවේ. “උඹ හොඳටම සැටිස්ෆයිඩ්ද උඹේ sex life එක ගැන... ඒක ගැන උඹට කිසිම ළතැවිල්ලක්; කනගාටුවක් නෑ...?”

à ඊළඟ කොටසට...