පතාගෙන ඇවිත්... -එකොළොස්වෙනි කොටස

මේ මිතුරු සංසදයේ අය අතර ඒ කාලයේ තිබුණු දඩබ්බර ගතිය- එකෙකුව bite කරද්දී කිසිම බුරුලක්....

“... දියතලාවේ වෙන්න ඕනි.... ලෝකාන්තෙටද කොහෙදත් යනවයි කිව්වා වගේ... වෙනද නං දවස් හතර-පහක් ගියාම එනවා.... ඒත්... චූටිලා එක්ක ඒ ගමන ගිය එක්කෙනෙක් ආපහු ඇවිල්ලා....” නෙවිල්ල තාත්තා කිව්වේ පැකිළෙමිනි.

“....මිනිහා අපේ ගෙදර ඉස්සරහිනුත් එහාට-මෙහාට ගියා හතර-පස් වතාවක්ම! හැබැයි, අපේ ගේ පැත්තවත් බැලුවේ නැතිව.....හරියට අපට මූණ දෙන්න බැරිව වගේ. එයා අපේ ගෙදරට නොඑන කෙනෙකුත් නෙවෙයිනෙ.... ඒකයි අපිට...”
නෙවිල්ල තාත්තා කිව්වේ අන්ත අසරණ ලීලාවකිනි....

Full Story එක දැන ගන්නට හැකි වුණේ දවස් කිහිපයකට පස්සේ නෙවිල් ආපහු ආවාමය. එතෙක් එයාලගේ අම්මාත්, තාත්තාත් හිටියේ බඩේ ගින්දරෙනි. අනිත් ගමන් සගයන්ගේ ගෙවල්වල උදවියත් එහෙමමය.
ඒ සේරම සිද්ද වුණේ මේ මිතුරු සංසදයේ අය අතර ඒ කාලයේ තිබුණු දඩබ්බර ගතිය- එකෙකුව bite කරද්දී කිසිම බුරුලක් නොපෙන්වීම හින්දාය.

“ඔන්න ඒ කාලේ අපේ කට්ටියෙන් රස්සාව කරන අය හිටියේ එකයි-දෙන්නයි. හරිශ්චන්ද්‍ර තමයි ඉස්සෙල්ලාම රස්සාවට ගියේ, නේවි එකට. ඒ හින්දම දියතලාවේ නේවි බංගලාව අඩු ගණනකට බුක් කරගන්න හරිසයට පුළුවන් වුණා.... ඒත් නිමල්, අපේ සමහර අයට දියතලාවට train ටිකට් එකටවත් සල්ලි තිබ්බේ නෑ!”
එක්කෙනෙක් මතක් කරයි.

 “අඩෝ, හරිශ්චන්ද්‍රගේ ඉස්සෝ....” තවත් එක්කෙනෙකු ඒ අතීතාවර්ජනයට බාධා කර, උඩගෙඩි දෙන ගමන්...

“මචං, මතකද අපි සල්ලි හොයා ගන්න, එක-එකාගෙ වතුවල තිබ්බ පොලුත් කඩාගෙන ගිහින් විකිණුවා?”

“ඊට හපන්නෙ, දංකොටුවේ, දිලෙන තරු ක්‍රීඩා සමාජය කියලා, රුපියල් දහයේ බොරු රැෆල් ටිකට් අච්චු ගස්සාගෙන වික්කේ!” කට්ටියම හිනා පළති. “සමහර අයට නං වොරන්ට්ස් ලියවා ගන්නත් ඉඩ තිබුණා, තාත්තලාට ඒ facility එක තිබුණු හින්දා... සමහරුන්ට ඒකත් නෑ...ඉතිං, හරි අමාරුවෙන් තමයි....”

“අඩෝ, හරිශ්චන්ද්‍රගේ ඉස්සෝ....” තවත් එක්කෙනෙකු ඒ අතීතාවර්ජනයට බාධා කර, උඩගෙඩි දෙන ගමන් සිනා වෙයි. ඒ හිනා වෙන්නේත් හරිශ්ට ඔලොක්කු කරමිනි. “අඩෝ මූ අහිංසක මාළු බෝට්ටුකාරයන්ට තග දාලා තමයි එහෙම ඉස්සෝ ගෙනාවේ, සල්ලිත් නොදී!”

මට හමුවී ඇති අහිංසකම මනුස්සයා මේ කියන හරිශ්චන්ද්‍රය. හැමෝටම එයාව bite එකට ගන්නට ඉඩ පෑදෙන්නේ හරිශ්ගේ කියුම්-කෙරුම් නිසාය. නේවි එකේ ඉඳලාත් දැන් පීනන්නට බැරි නිසාය!
හරිශ්චන්ද්‍ර පිහිනලා තියෙන්නේ පුහුණු වෙන කාලයේ විතරයිලු. ඒ ටිකේදීත් ජීවිත කාලයකටම සෑහෙන්නට කරදිය බීලා තියෙනවා කියලා එයාම කියයි.

“ඒ වුණාට මචං ඉන්ක්‍රිමන්ට්ස් ගන්න නං මීටර් සීයක් පීනලා පෙන්නන්න ඕනිනේ.... දැන් පීනන්න බැරි වුණාට ඒකත් කරපු කොල්ලෙක් මං....හරිද? ඕනේ නැති කතා කිව්වට...” හරිශ් ඇවිස්සුණාම කියයි.

ඇයි යක්ෂයෝ, අපේ ගෙදර අම්බලමක් කියලා හිතුවද, මටත් නොකියා අපේ ගෙදරදී set වෙන්න දාගෙන...

අපේ මිත්‍ර සංසදයේ ‘මාධ්‍ය ප්‍රකාශක’ ධුරයට බලෙන්ම පත් කරවාගෙන ඉන්නෙත් හරිශ්වය. Set වෙන දවස් කතාබහ කරගෙන- සාමාජිකයන්ට පණිවිඩ කියලා- එක-එක්කෙනා කළ යුතු, ගෙන ආ යුතු දේවල් සේරම නියම කරන්නෙත් උන්නැහෙමය.

ඒ ටික කරද්දීත් උන්නැහේ අම්බානක බැනුම් අහයි!
බොහොමයක් දවසට මගෙනුත්.
එහෙම වෙන්නේ, කට්ටියම එකතු වෙන්නේ අපේ ගෙදරදී වුණත්- ඒ විත්තිය මට කියන්නේ අන්තිමටම වුණාමය.

“ඇයි යක්ෂයෝ, අපේ ගෙදර අම්බලමක් කියලා හිතුවද, මටත් නොකියා අපේ ගෙදරදී set වෙන්න දාගෙන අන්තිමට කියන්නේ?”  අනෙක් අයගෙන් කලින්ම ආරංචිය ලැබී තිබෙන නිසා, මම කඩා පනිමි. “...දවසක තමුසෙලා එනකොට මම දොර-ජනෙල් වහගෙන ගේට්ටුවත් lock කරගෙන ඉන්නවා සද්ද නැතිව.... එක්කෝ එළවලා දානවා.”
(එළවන ටික නං හැම සාදය දවසකදීම මගෙන් කෙරෙයි. ‘දැන් හරි. කෝපිත් බිව්වනේ... මං නිඳා ගන්නේ කීයටද? දැනුත් පාන්දර දෙකයි.... යනවලා!’ මට කියන්නට වෙයි.)

“හඃ හඃ හඃ! ඒව කොහේ කරන්නද නිමල් අයියේ? අපිටත් දැන් මේ ගෙදරට එන්න අයිතියක් තියෙනවා. අපි දැන් අවුරුදු තිහක් විතර මේ ගෙදරදීනෙ දිගටම set වෙන්නේ!” කණ පාත්වී ඉන්නා හරිශ්චන්ද්‍ර නිහතමානී tone එකෙන් කියයි. එහෙව් මිනිහෙකුට බැනලා කට රිද්දා ගන්නට යන්නේ මොකාද?

 ‘නෙවිල් අනුරසිරි පෙරේරා මහත්තයා ජීවිතයේ එකම වතාවක් දෙවෙනි මනාලයා වුණේය’ කියලාය මට මීටර්වී තිබෙන්නේ....

‘පතාගෙන ඇවිත්’ posts මාලාවේ කතානායක ධුරන්දර ‘නෙවිල් අනුරසිරි පෙරේරා මහත්තයා ජීවිතයේ එකම වතාවක් දෙවෙනි මනාලයා වුණේය’ කියලාය මට මීටර්වී තිබෙන්නේ; ඒ හරිශ්ගේය. මට එය දැක ගන්නට නොලැබුණේ, ඒ සුබ දිනය ‘ඩිංගෙන් Hong Kong හිරේ’ කතන්දරවලදී කියූ මගේ හොංකොං ගමන දවස්වලටම යෙදී තිබුණු නිසාය.

“හැම සැරේම දියතලාවේ යද්දී, මූ තම්බාගෙන ගේනවා ඉස්සෝ රාත්තල් හය හතකටත් වැඩිය.... අන්තිමට අපට ඉස්සෝ කාලාම එපා වෙනවා....”

“හඃ හඃ! ඔව් නිමල් අයියේ, මෙයාලා එතකොටත් මට බනිනවා.... හොඳයි කියන්න. මමද වැරදි, එහෙම දෙයක්වත් අරන් ගියාට?” හරිශ් අහයි.

ඒ කට්ටිය හැම අවුරුද්දෙම වගේ ගිය ගමන ඕකය. දියතලාව නිවස්නයේ සිට කෝච්චියෙන් ඔහියට ගොස් ලෝකාන්තයට යාමය.
“අපිත් ගියේ, නිමල්ට මතකයිනෙ... ඔහියේ ඉඳලා පයින් ගිය හැටි...
එහෙම යනකොට එක speed එකට යන අය දෙන්න-තුන්දෙනා කට්ටි ගැහිලා පයින් යන්නේ... xxx තමයි හැමදාම වගේ ඉස්සර වෙන්නේ... ඒ සැරෙත් ඌ ඉස්සර වුණා. දන්නවනෙ සීතලේ ගැහි-ගැහී, මීදුමේ පොද වැහිවලට තෙමි-තෙමී, කන්ද නැඟගෙන යනකොට විදිහ...
අපි කරන්නේ උඩහට යන වාහනවලට අත දාන එක.... ලිෆ්ට් එකක් ඉල්ලා ගන්න...” එක්කෙනෙකුටම කතාව කියන්නට කවරදාකවත් ඉඩ ලැබෙන්නෙ නැතිය.

අන්තිමටම පොරත් ඉන්නවා පාර අයිනේ, මිනිහා අපිවත් දැක්කා....කෑ ගහලා අතත් දැම්මා.....

ගමන් සගයෝ හැම දෙනාම ඒ රසවත් සිදුවීම් කියන්නට පොර වදිති. “අපේම luck එකට ආවා උඩහට- Far Inn එකටද කොහෙද බඩුත් පටවාගෙන යන ට්‍රැක්ටරයක්.... අත දාන්නත් කලින් නැවැත්තුවා. අපිත් දඩිබිඩියේ නැඟගත්තා.... ටිකක් ඉස්සරහට යද්දී ඔන්න තවත් අපේ දෙන්නෙක්... ඒ මිනිස්සු උන්වත් නග්ග ගත්තා.... ඔහොම අපේ නඩේ සේරමලා ට්‍රැක්ටරේට නග්ග ගත්තත් අපේ xxx නෑ. ඌ fitness එක පෙන්නන්න ඇරලා ගිහින්- ඉස්සරහින්ම....”

“ඔව් නිමල් අයියේ, අන්තිමටම පොරත් ඉන්නවා පාර අයිනේ, මිනිහා අපිවත් දැක්කා....කෑ ගහලා අතත් දැම්මා.  ට්‍රැක්ටරේ කට්ටියට අපි කිව්වා ‘නවත්තන්න එපා’ කියලා. ‘නවත්තන්න කිව්වත් දැන් බෑ’ කියල උනුත් නැවැත්තුවේ නෑ!”

හිතා ගන්නට පුළුවන්ද? අපේ මිත්තරයන් රොත්තම එකට එකතුවී පාර අයිනේ හිටි xxx හිතවතාට කොහොම කෝචෝක් කරන්නට ඇතිද කියලා.
“එතකොට අපේ එකාට මළ පැන්නා. ඌ නං යකෙක් නිමල්! අච්චර මහන්සියෙන් ඉඳලත් මූ ට්‍රැක්ටරේ එක්කම අපේ පස්සෙන් සෑහෙන දුරක් දිව්වයි කියපන්කො!”

“එතකොටවත් ට්‍රැක්ටරේ නැවැත්තුවේ නැද්ද?” ට්‍රැක්ටරය පිටුපසින් දුවන ධාවකයාගේ චිත්ත රූපයක් මවා ගනිමින් මම ඇසුවෙමි.
“නැහැනෙ හලෝ! අපි බැහැල බලාගෙන හිටිද්දී xxx මූ ආවේ හෙණ වෙලාවකට පස්සෙ... නප්පියටම තද වෙලා.... ‘අඩෝ, උඹලත් යාළුවොද බං?’ කියාගෙන....”

එදා ලෝකාන්තය බලන්නට යන තුරුමත්, බේකර්ස් ඇල්ල බලා ආපසු එනතුරුමත් xxx එක දිගටම bite වෙන්නට....

එකත් එකටම එදා ලෝකාන්තය බලන්නට යන තුරුමත්, බේකර්ස් ඇල්ල බලා ආපසු එනතුරුමත් xxx එක දිගටම bite වෙන්නට ඇත.

“ඒකනෙ වුණේ. ඊට පහුවදාත් ඒ වගේම වැඩක් වුණා. අපි ගියා නුවරඑළි...
පිදුරුතලාගත් නැග්ගා.... නඟින අතරේ හීනියට drink එකකුත් ගත්තා. Xxx ඒ වෙලාවෙත් පොර වෙන්න ඕනි නිසා වැඩියෙන් ගැහුවා... බීලා එතැනදිත් xxx දිග රිටක් හොයා ගත්තා කන්ද නඟිද්දී ලේසියි කියලා.... බහිනකොටවත් මේ යකා ඒ රිට වීසි කළේ කළේ නෑ කියපංකො.... කන්ද නඟින්න උදව් කරපු රිට වීසි කරන්න බෑ කියලා..... ලජ්ජාවේ අපේ පණ ගියා. Bus Stand එකේදිත් මූ හිටියේ අර පොල්ල උරුක් කරගෙන....”

“ඌ එක විදිහක පිස්සෙක්නෙ මචං!”
“උඹට මතකද.... අර පෙට්ටි බස් එකේ කොන්දා -ඕක කොහේ ගෙනියන්නද මේකෙ- කියල ගෝරි දාත්දිත් මූ වලියට ලෑස්ති වෙච්චි හැටි.... නෙවිල්, උඹ නේද මචං ඒ රිට උදුරලා අරන් හෙණ පල්ලමකට වීසි කළේ? එතැනත් තව ඩිංගෙන් හෙණ මරාලයක් නිමල්! රිට ගිහින් වැටුණේ ගෙදරක ටකරන් වහලේ උඩට....”

එයාලාගේ මතකයේ හැටියට, එදා නම් xxx කණ්ඩායමත් සමඟ හොඳටම තරහ වෙලාය.
“හෙට උඹලා පලයල්ලා පිළිමතලාවේ... මං උඹලා ලොකු අම්මලාගේ ගෙදර යන්න එන්නෑ. කෙළින්ම කොළඹ යනවා....” Xxx අන්තිමට කියලාය.

 ‘කොළඹ යනකං කකා යනවා’ කියලා, අපට පේන්නම තඩි වඩේ මල්ලකුත් අරගෙන, අපෙනුත් ඈත් වෙලයි කෝච්චියට නැග්ගේ.

“ඒ කිව්වා විතරක් නෙවෙයි, ඌ ‘කොළඹ යනකං කකා යනවා’ කියලා, අපට පේන්නම තඩි වඩේ මල්ලකුත් අරගෙන, අපෙනුත් ඈත් වෙලයි කෝච්චියට නැග්ගේ; අපේ පෙට්ටියටම. අපි මොකද කළේ, මිනිහව චාටුවෙන් යාළු කර ගත්තා. –‘අඩෝ! එකට ඇවිත් තනියම ආපහු යන්නෙ කවුද මචං? විහිළුවක්වත් තේරෙන්නෙ නැද්ද බං....’ වගේ බයිලා ටිකක් කිව්ව ගමන් xxx ආයෙමත් අපිට set වුණා. දැන් කට්ටියම එකතු වෙලා, නුවර ඉඳන් පිළිමතලාවට එන්න කලින් xxxගේ වඩේ මල්ලම කනවා.... කාලා....

-කෝච්චිය පිළිමතලාවට එද්දී, xxxත් අපිත් එක්කම බහින්න ලෑස්ති වුණා. -අඩෝ, උඹ පොර වගේ තනියම කොළඹ යන්නනේ හැදුවේ; ලබ්බටද එහෙනං අපිත් එක්ක එන්නෙ, ලජ්ජ නැතිව.... දිගටම පලයංකො කොළඹ.
පල- පල ඩෝ! කොළඹම පල ඩෝ!- කියලා ආයෙමත් xxxව ඔරොප්පු කළා....”

එයින් උරණ වුණු xxxය, ඉක්මනින් තලපත්පිටියට ඇවිත් ‘සක්මන් පූජා’ පවත්වමින්, අනෙක් ගමන් සගයන්ගේ ගෙවල්වල උදවිය කුලප්පු කළේ! 

එහෙව් මිතුරනුත්, සැවොම අතිශය විශ්වාසවන්ත අයුරින් ‘නෙවිල්ගේ 35 වෙනි උපන් දින උත්සවය’ රහසින් සංවිධානය කෙරෙද්දී රහස රැක්කෝය. ඒ ගැන කටේ කෙළ බිමට නොවැට්ටූහ. 

“බලනවා, අද දවල් .....නුත් මගෙන් ඇහුවා නිමල් අයියා මොනවද අර blogවල ලියන්නේ කියලා.... එයත් කියනවා ඔහොම ලිව්වම තමුසෙට නේද හොඳ නැත්තේ කියලා....” නෙවිල් අද (2021 ජනවාරි 25 වෙනිදා) කිව්වේය. එහෙම කියන්නේ මට තිබෙන හිතවත්කමට මිස අරෝවකට නොවේ. (අර නම නොලියු හිතවතාත් මට හොඳටම හිතවත්ය.)

මේ කතාවල ඇත්ත ජීවිතේ ඒ විදියටම තියෙනවා... මෙහෙම අවංකව ලියන්න පුළුවන්කම කියන්නෙම...

එතකොට මං නෙවිල්ට කිව්වේ, ‘පතාගෙන ඇවිත්- 10’ පෝස්ටුවට පැතුම් හේරත් හා ඩ්රැකී හිතවතුන් දෙන්නා එවා තිබුණු comments දෙකක් ගැනය.

‘මේ කතාවල ඇත්ත ජිවිතේ ඒ විදියටම තියෙනවා... මෙහෙම අවංකව ලියන්න පුළුවන්කම කියන්නෙම නිදි ලොකු වාසනාවක්...’- පැතුම් හේරත්

‘ඇත්ත මචං. අවංකව ලියන බ්ලොගර්ස්ලා මම දැක්කෙම දෙන්නයි. නිදියි, සුරංගයි විතරයි.’- ඩ්රැකී

එය ප්‍රමාණවත් ප්‍රශංසාවක් නොවෙයිද?

මා ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ ලියන්නට පටන් ගත්තේම හිතළු ලියනවා කියලා නොවේ. මගේ ඇත්තම ජීවිත කතන්දරය ලියන බව කියමිනි. මට මගේම නීති-රීති තිබේ; අරමුණක පිහිටා පටන් ගත් දෙයක් එලෙසින්ම පවත්වාගෙන යාමට ශක්තියද තවමත් තිබේ.
එහෙත් අද ඉන්නේ එදා හිටි නිමල් දිසානායක නොවේ; හෙට මා තවත් වෙනස්වී සිටිනු ඇත.
එහෙම වෙනවාය කියලා, 100%ක්ම සුදු චරිතයක් ලෙස පෙනී හිටින්නට මට කොහෙත්ම උවමනාවක් නැත. මම දෙබිඩ්ඩෙක්මි; දවල් මිගෙල් රෑ දනියෙල් කෙනෙක්මි; සුදු-කළු සම්මිශ්‍රණයක්මි. එය හංගන්නට මට අවශ්‍ය නැත. කවුරුන් කෙලෙස සිතුවද, මට අවශ්‍ය වන්නේ මට හිමි තැන සිටීම පමණකි.

‘පතාගෙන ඇවිත්’ පෝස්ටු මාලාව වුණත් බැලූ බැල්මට පෙනෙනවා ඇත්තේ නෙවිල් අනුරසිරි හිතවතා ගැන ලියුවක් ලෙසිනි.

හොඳ රචකයෙක් හඳ එළිය ගැන කෙළින්ම කියනවා වෙනුවට කරන්නේ, හඳ එළිය වැටී දිළිසෙන වීදුරු කැබැල්ලක් ගැන කීමය...

එහෙත්, මනා සැලකිල්ලෙන් කියවන රසිකයෙකුට හෝ රසිකාවකට ඒ අත්දැකීම්වලට මගේ ඇති සම්බන්ධය.... ඒ අත්දැකීම්වලින් මා ඉගෙනගෙන ඇති දේවල් පෙනී යනු ඇත. ‘හොඳ රචකයෙක් හඳ එළිය ගැන කෙළින්ම කියනවා වෙනුවට කරන්නේ, හඳ එළිය වැටී දිළිසෙන වීදුරු කැබැල්ලක් ගැන කීමය’ කවුදෝ කියා තිබිණි. (අනේ සමා වෙන්න. ඒ කථකයාගේ නම මට අමතකය. අදහසත් ලියුවේ මට මතක හැටියටය.) මම ඒ ක්‍රමය අනුගමනය කරන්නට කැමැත්තෙමි!

මා ලියන්නේ හැකිතාක් එය සිහියේ තබාගෙනය!!

අනෙක් අතට, නිදි ලියන්නේ ඔහුගේ අත්දැකීම් සියල්ලමත් නොවේ; අමතක නොවන තරමට වැදගත් සිදුවීම් පමණි. එසේ වුවද අනෙක් අයට අපහාසයක්; මදි පුංචිකමක් වෙතියි හැඟෙන දේවල් ඔහු ලියන්නේ නැත. (ඒ මගේ මිනුම් දණ්ඩෙන් බලලාය. සමහර දෙනෙකුගේ කෝදුව මගේ මිම්මට වඩා වෙනස් වෙන්නටත් ඉඩ තිබේ.)

නමුදු කළලයක් ලෙසින් සිටියදීම ‘ගස්සලා යවන්නට’ යෝජනා වුණු කුළුඳුලෙකු, 
අවුරුදු හයටත් කලින් සමරිසි තරුණයෙකුගේ ආදරයට ලක් වුණු සිඟිත්තෙකු;
අවුරුදු දොළහටත් කලින් ලිංගික කරුණු පවා ආච්චීත් එක්කලා කතාබහ කළ කොල්ලෙකු;
දොළහෙදීම සමරිසි සබඳකමකට ලක් වුණු ගැටවරයෙකු;
අවුරුදු දහනවයේදී ‘නැවත දරු පිළිසිඳගැනීමක් නොවිය යුතුයැයි’ අම්මාටත්, තාත්තාටත් තග දමන්නට සිදු වුණු 
ලොකු පුතෙකු වූ මගේ සදාචාර කෝදුව එච්ච්ර කොට එකක් වෙන්නේ නැතිකම වැරැද්දක් නම්, ඒ වගකීම මම නිහතමානීව බාර ගන්නෙමි!

මගේ ජීවිතයේ බොහෝ දේ ඔබෙන් කවුරුන්වත් නොදන්නා බව යළිදු අවධාරණයෙන් කියමි!

අවුරුදු දොළහෙන් මගේ ජීවිතය නැවතුණේ නැත. අද දක්වාම විවිධ අත්දැකීම් මගේ ජීවිතයට එකතු වෙයි. ඒවා හැම එකක්ම, මගේ සමීපතමයෝ පවා නොදනිති! ඒ මගේ හැටිය!!

මගේ හිතාදර මිතුරු-මිතුරියනි, අමනාප නොවෙනු මැනවි. මගේ ජීවිතයේ බොහෝ දේ ඔබෙන් කවුරුන්වත් නොදන්නා බව යළිදු අවධාරණයෙන් කියමි. ඒ අතින් මා අන්තිම හොරෙකි. පුදුමයක් නැතිය; අපේ අම්මා මා කුස දරාගෙන සිටියදී ‘අහිගුණ්ටික සාත්තරකාරියක’ කියා තිබුණේ ‘නෝනා, බඩේ ඉන්නේ දවල් ඔරා තමා’ කියලාය. 

ඇත්තය, ‘වස් කවි කියවීම' පෝස්ටු හෝ ‘ආදර පූජාසනේ’ පෝස්ටු හෝ විතරක්ම වුණත්, ඒ බවට දෙස් දෙයි. 

මට පෙනෙන විදිහට නම්, මා වටා ඉන්නා අයට- මා ඇසුරු කරන අයට ‘නිදි’ දේව දූතයෙකු විදිහට පෙනෙනවා වගෙය. (එහෙම වෙන්නේ අපේ අම්මාගෙන් මට උරුමවී තිබෙන ප්‍රසන්න පෙනුම නිසා වෙන්නැතිය.) ඔවුහු මා තුළ හැංගී සිටින ‘සාතන්ගේ දරුවා’ නොදකිති. අසරණ මං ඒකට වැරදිකාරයෙක් නොවේ.
මගේ සටකපට ලියැවිල්ල ඊටත් හපන්ය.
බ්ලොගයේ ලිපි සියල්ල කියවා අවසන් වෙන තුරු ‘නිමල් දිසානායක’ යනු කවුරුන්දැයි තීරණය කිරීමට හිතාදර රසික-රසිකාවනට ඉඩක් නොදෙන තරමට මා සූක්ෂ්මය; බ්ලොගය ලියද්දී මගේ නසරානි- කුප්පිදු ගතිය උපරිමයෙන්ම පාවිච්චියට ගන්නටත් මැලි නැතිය.

එයට අවශ්‍ය දැනුමින් පෝෂණය වීම තවමත් මගෙන් කෙරෙයි!

ඒ ඒ විනිසුරුවරයා ගායකයාගේ හෝ ගායිකාවගේ හෝ කැමැත්ත දිනා ගැනීමට යොදන උපක්‍රම... එළන දැල්.... එමටය!

මේ මාස කිහිපයේදී මා උනන්දුවෙන් බලන TV ප්‍රෝග්‍රෑම් එකකි The Voice; සිරසේ වැඩ සටහනකි. තවමත් විකාශය වෙන්නේ Blind Audition වැඩ සටහන්ය. එක වැඩ සටහනක් පැයක් හෝ ඒ ආසන්න කාලයක් ගනියි. සතියකට මගේ කාලයෙන් පැය දෙකක්- ඒ වැඩ සටහන් දෙකට විතරක්!

මේ චුට්ට කියන්නේ එය බලා නොමැති අය වෙනුවෙනි.

මූලික පරීක්ෂණවලින් සමත්වූවෝ වේදිකාවේදී ගීයකින් කොටසක් ගායනා කරත්. විනිසුරුවන්ට ඔවුන් නොපෙනේ; ඇසෙනවා විතරය. ආසන පනවා තිබෙන්නේ වේදිකාවට පිටුපාලාය. ගායනය ප්‍රශස්ත නම් ඒ බව අඟවා- වේදිකාව පැත්තට හැරෙන්නට හැකිය.
විනිසුරන් හතර දෙනෙකි.

උමාරියා සිංහවංශ, භාතිය සහ සන්තුෂ්, ශෂිකා නිසංසලා හා කසුන් කල්හාර.

ගයන්නාට මනාපය පෙන්වා තිබෙන විනිසුරුවරුන්ගෙන් තමා කැමති කෙනෙකුගේ කණ්ඩායමට ඇතුළු වීමට ගායකයාට අවසර ලැබෙයි. ගායිකාවකට වුවද එහෙමමය. ගයන්නන්ගේ ප්‍රමුඛ අභිලාෂය එක විනිසුරුවරයෙකුගේ හෝ මනාපය ලබා ගැනීමය. එසේ කළ නොහැකිවන්නන් තරගයෙන් ඉවත් කෙරෙයි.
විනිසුරුවන් හතර දෙනාගේ සූදානම වඩාත් දක්ෂයන්ගේ කැමැත්තෙන්, ඔවුන්ව තමන්ගේ කණ්ඩායමට ඇතුළත් කරවා ගැනීමය. ඒ සඳහා විනිසුරුවෝ වචනවලින් සටන් වදිති.

වැඩ සටහනේ මා වඩාත් අභිරුචියෙන්; විමංසනාත්මකව බලන්නේ ඒ සටන් වැදීමය.
ඒ ඒ විනිසුරුවරයා ගායකයාගේ හෝ ගායිකාවගේ හෝ කැමැත්ත දිනා ගැනීමට යොදන උපක්‍රම... එළන දැල්.... එමටය. එහිලා කවුරුන් වඩාත් දක්ෂදැයි මෙතැනදී මා කියන්නේ නැත.... එකම වැඩ සටහනක් වුවත් බැලූ පමණින් ඔබටම එය වැටහෙනු ඇතිය. කළ යුතු මෙන්ම නොකළ යුතු දේවලුත් එකෙන්ම දැනගත හැකිය.

එදා අප හිටියේ trip එකක් ගිහින්ය. තිහක් විතර... ගමන සවිධානය කළේ සුමිතුරු උදේනි දසනායකය.

මගේ අරමුණෙන් ඒ වැඩ සටහන නරඹන තවත් අය සිටීදැයි දැන ගන්නට පිළිවෙලක් නැත. මා නම් ටෙලි නාට්‍යයක් හෝ චිත්‍රපටයක් හෝ බැලුවත්, පොතක්- පත්තරයක්- බ්ලොග් පෝස්ටුවක් කියෙව්වත් ඒවා කරන්නේ යමක් උගෙන ගන්නටත් එක්කලාය. මතක ඇතිනේ, අපේ තාත්තා මට කියා දුන් කතාව. මිනී වළේ දපා උන් බමුණා ගැන!   ඉතිං මෙතැනදී කියන්නම වෙන්නේ ඔහොම ඉගෙන ගන්නට නම් නෙවිල්ගේ ඇති නොවුවමනාවයි.

එදා අප හිටියේ trip එකක් ගිහින්ය. තිහක් විතර... ගමන සවිධානය කළේ සුමිතුරු උදේනි දසනායකය. (උදේනි කියන්නේ ඉන්දිරා හෙට්ටිහේවාගේ මස්සිනාය. උදේනි ගමනක් යොදා ගන්නේ නෙවිල්ටත්, මර්වින්ටත්, මටත් යන්නට හැකි දවස් හොයලාමය.) නවාතැන වූයේ බෝඹුරුඇල්ල බාලදක්ෂ පුහුණු මධ්‍යස්ථානයය.
“නිමලෝ, මම අදත් නාට්‍යයක් ලියාගෙන ආවා. උඹයි නෙවිලයි මර්වියයි තුන් දෙනාටම කෑලි තියෙනවා...” උදේනි කලින්ම කිව්වේය.

“අපි දෙන්නා නං හරි.... ඒත් උදේනි නෙවිල්...? තවම මටවත් එකම එක වතාවයි මිනිහව මෙහෙම වෙලාවකවත් නළුවෙක් කරවන්න පුළුවන් වුණේ.... නාග විහාරෙදී... ඒක නං තිතට කළා...” මං කිව්වා මතකය.

“ඇත්තට.... නෙවිලා කාටද මචං act කළේ?”
“ගමේ චණ්ඩියෙකුට... අඩෝ කියාගෙන එන්නයි තිබ්බේ. වලියක් බේරන්න.... සරමේ පැත්තකිනුත් උස්සගෙන ලස්සනට ආවා.... මොකක්ද ඔයාගේ නාට්‍යයේ මිනිහට කරන්න තියෙන්නේ?” මම ඇසීමි.

උඹට තියෙන්නේ බෙහෙත් ගන්න එන ආච්චීට ඉන්නයි. ආච්චී එක්ක තනියට එන ළමිස්සී මර්වින්.... අපේ රවිඳු තමයි ඩොකාට ඉන්නේ...

උදේනි සංවිධානය කරන හැම ගමනකදීම රාත්‍රියේ ගීත ගායනා, නැටුම්, නාට්‍ය වගේ දේවල් ඇතුළත් පැය තුන-හතරක ප්‍රසංගයකුත් තියෙනවාමය. “ මේ සැරේ තියෙන්නේ ඉස්පිරිතාලෙක කතාවක්. උඹට තියෙන්නේ බෙහෙත් ගන්න එන ආච්චීට ඉන්නයි. ආච්චී එක්ක තනියට එන ළමිස්සී මර්වින්.... අපේ රවිඳු තමයි ඩොකාට ඉන්නේ...”

“එතකොට නෙවිල්...?”

“මමයි චීෆ් ඇටෙන්ඩන්ට්... නෙවිලා දෙවෙනියා.... පොඩි කොටසයි පොරට තියෙන්නේ.... මං නාට්‍යයේ කොපීස් කීපයක් foto කොපි කරලා ලැහැස්ති කරගෙනයි ආවේ... කවුරුවත් නැති කාමරයක් අල්ලාගෙන දෙතුන් පාරක් practice කරපුවාම හරි, වෙනදා වගේ...”

නාට්‍යය පිළිබඳ උදේනිගේ යෝජනාව ඇසූ ගමන්ම නෙවිල් පස්ස ගැහුවේය.
“යකෝ, මාවම කන්න හදන්නේ අර ඉන්න වෙනින් එකෙක්ව අල්ල ගනිංකො. උඹේ වැඩේ පටන් ගත්ත වෙලාවේ ඉඳලා, ඉවර වෙනකල්ම කොංගෝ එක ගහන්නත් එපැයි.... ඒ මදිවට නොබී.....”

නෙවිල් කිව්වෙත් ඇත්තකි. උදේනිලාගේ ඒ ගමන්වලදී මත-දුම දෙකම නැතිය. හැබැයි බුලත් විට තියෙයි; ඒ චිත්‍ර ශිල්පී (බලන්ගොඩ සරත්මධුගේ සොහොයුරු) සිනෙත් බැද්දගේට උවමනා නිසාය.
ප්‍රසංගය ඉවර වෙද්දී කොංගෝ drum එක වයන නෙවිල්ටත්, තබ්ලාව හා ඩොල්කිය වයන සිනෙත්ටත් පාන් කියා ගන්නට බැරි තරමට මහන්සිය.

මොන ඉතිරියක්ද බං.... දැක්කනේ අද දවල් ගේම්ස්වලදිත් සිනෙතයා මැරීගෙන fight කරපු හැටි. එයත් ඉන්නවා.... ඌ ඉන්නේ ලෙඩෙකුට.....  

“එතකොට සිනෙත් ඉතිරියිනෙ.....?”

“මොන ඉතිරියක්ද බං.... දැක්කනේ අද දවල් ගේම්ස්වලදිත් සිනෙතයා මැරීගෙන fight කරපු හැටි. එයත් ඉන්නවා.... ඌ ඉන්නේ ලෙඩෙකුට..... අනේ මචං නෙවිල්.... උඹව තමයි මම second ඇටෙන්ඩන්ට්ට ගන්න හිතාගෙනම හිටියේ... බැහැයි කියන්න එපා මචං... නිමලෝ... මූට කියපංකො බං උඹත්.... කට වහගෙන බලා ඉන්නේ...” උදේනි පෙරැත්තයකුත් කළේය! ....

යුවති කිරිල්ලී - දාහතරවෙනි කොටස

එතකොටත් කුමුදුලාල් පියසිරි ප්‍රින්ටින් සිස්ටම්ස් එකේ offset මැෂින් මයින්ඩර් කෙනෙකු…..(Helper ලෙස හිටියේ ලෙනෝරාය.)

“නිමල් අයියේ, ඔයාට කරන්න තියෙන්නේ පෝරම ටික ප්‍රින්ට් කරවලා, ගෙදරදී නවාගෙන ගැදර් කර ගන්න....” කුමුදුලාල් යෝජනා කළේය! “එහෙම කළාම සෑහෙන ගණනක් ඉතිරි කර ගන්නත් පුළුවන් වෙයි....”

එතකොටත් කුමුදුලාල් පියසිරි ප්‍රින්ටින් සිස්ටම්ස් එකේ offset මැෂින් මයින්ඩර් කෙනෙකු විදිහට සේවය කරමින් උන්නේය. Helper වුණේ ලෙනෝරාය.
යුවති කිරිල්ලී පොතේ පෝරමත්, කවරයත් අච්චු ගස්සා ගත්තේ පියසිරියෙන්ය. (මා එහි සේවයට ගියේ ඊට මාස කිහිපයකට පස්සෙය.)

Printing භාෂාවෙන් ‘පෝරම’යක් කියන්නේ ඩිමයි 1/8 සයිස් එකේ පිටු 16ක් මුද්‍රිත කොළයකටය. යුවතියට පිටු 208ක් තිබුණු බව පහුගිය post එකේදී කිව්වෙමි. ඒ title පිටු 8 නැතිවය. ඒ ටිකත් එක්කලා නං, සේරම පිටු 216කි. එහෙම ගණන් බලද්දී පොතේ මුද්‍රණය සම්පූර්ණ වෙන්නේ පෝරම 13 ½ ක් අච්චු ගැස්සෙව්වාමය. 

(කුලියට මුද්‍රණ වැඩ කරවා ගනිද්දී, මුදල් අය කෙරෙන්නේ, impressions ගණනටය. ඉම්ප්‍රෙෂන්ස් 1,000කටය ගණන් බැලෙන්නේ.)

අච්චු කන්තෝරු රස්සාවෙදී හිතවත් වුණු අය විතරක් නොවේ, අරහෙම කුලියට මුද්‍රණය කරවාගත් කොළ නැවීමට සහාය වුණේ. තජකයේ, තලපත්පිටියේ, පමුණුවේ ගොඩාරියක් හිතවතුනුත් ඒ පෝරම තොගය....; පෝරම 13 ½ x 3,000 = 40,500 නැවීමට සහාය දුන්නෝය. අනේ, ඒ උණුසුම් හිතවත්කම....
සල්ලි ඉතිරි කර ගැනීමටත් වඩා අමතක නොමවන විදිහට මගේ හිතට කාවැදී තියෙන්නේ ඒ හිතවත්කම්ය.

… නුගේගොඩදී පිපුරුණු LTTE බෝම්බයට හසුවී මෙලොවින් සමු ගත්තේය!

ඒ හිතවතුන්ගෙන් එක්කෙනෙකු ජීවිතයේ තුරුණු අවදියේදීම මෙලොව හැර ගියේ, බිරිඳ චමිලාත් එක්ක අලුත් අවුරුද්දට සාප්පු සවාරියේ ගියාම සිදු වුණු ඛේදවාචකයකිනි!

ප්‍රියන්ත මල්ලී....
ප්‍රියන්ත මල්ලී හිටියේ කොහුවලය. අමද්‍යප press එකට ඇවිදින්ය, අච්චු කන්තෝරු රස්සාවට අත්පොත් තිබ්බේ. එහෙම ආවේ, ජාතික තරුණ සේවා සභාවේ ‘යෞවන සමාජ’ සාමාජිකයෙකු විදිහටය. ඊළඟට නෙවිල්ලාත් එක්කම සන්නස්ගල මහතාගේ ‘සංහිඳ මුද්‍රණාලයේ’ වැඩ කරමින් හිටින කාලයේ, නුගේගොඩදී පිපුරුණු LTTE බෝම්බයට හසුවී මෙලොවින් සමු ගත්තේය! 

ඔයාට නිවන් සුව අත්වේවා, ප්‍රියන්ත මල්ලී!

කොළ නැවීමට නම් පළපුරුද්ද එච්චර ඕනෑ නැති වුණත්, නැවූ පෝරම ටික පිළිවෙලට එළාගෙන ගැදර් කරන්නට; එක්කාසු කරන්නට නම් පළපුරුද්ද ඕනිමය.
ප්‍රියන්ත මල්ලීත්, විජිත් කුමාරත්, නෙවිලුත්ය ඒ කාරියට අත ගැසුවේ.

මේ තිදෙනාම නිදිගෙ පංච තන්තරේ ලියන 'මේ කොල්ලාගේ' මැනේජර්කම යටතේ, සලඅතසයෙන් මුද්‍රණ කර්මාන්තයට පිවිසුණු අයයි!

ඒ විදිහට කියද්දී හිතුණේ අද කියන්නට වුණේ එතරම් රසවත් කාරණා නොවෙන බවයි. මක් කරන්නයැ? බොරු ලියන්නද? බැරිය.

හැම කතන්දරයකටම එක-එක විදිහේ twist තියෙනවාය. වංගු තියෙනවාය… දහඅට වංගුව වගේ....

හැම කතන්දරයකටම එක-එක විදිහේ twist තියෙනවාය. වංගු තියෙනවාය. හැල-හැප්පිලි තිබුණත්, සමහර ඒවා විතරය රසවත්... සමහරක් හරිම බෝරින්ය. එහෙමය කියලා ඒවා නොලියා ඉන්නත් බැරිය. කරන්නට පුළුවන් හොඳම දේ, ඒවා හැකිතාක් කෙටියෙන් ලියන එක විතරය...; එව්වා අතරට අනුපාන එකතු කරන එකය...; තිත්ත කසායකට මීපැණි- සූකිරි එකතු කරන්නාසේ.....

දැන් කරන්නට යන්නේ එහෙම උප්පරවැට්ටියකි.

අවස්ථාව වෙනස් කොට ඉදිරිපත් කිරීම. පොතේ කතාවට ගිහින්, 13වෙනි පරිච්ඡේදය ඉදිරිපත් කිරීම..........

13

“මොකක්ද අක්කෙ අක්කලාගේ අම්මා රණ්ඩුවක් වුණාය කියන්නේ?”

කිරි ගොට්ටේ තිබුණු සේදූ කොත්තමල්ලි ඇතුල්පතට දමා තුනී කරමින් සිටි මාලතී දෙසට හැරුණු චන්ද්‍රා සිනාසුණාය.

“මං හිතුවා ළිඳේ ගෙම්බි වගේ උඹ ඉතිං ගෙදර අස්සට වෙලා ඉන්න හන්දා හතර වටේම වෙන එව්වා දන්නෙ නැතෙයි කියලා... දැන් බලනකොට උඹත් රොයිටර් වගෙනෙ. කවුද උඹට කිව්වේ....?” මිරිස් කරල් ටික පැදුර පුරා තුනී කළ චන්ද්‍රා දෙඅත් ගසා දැමුවාය.

“හරී නරකයි චන්ද්‍රක්කා! මං ඔව්වා හොයන්ඩ ගිය එකක් නෑ. අපෙ අම්මා අප්පච්චිට ඔහොම වගක් කීවා ඇහුණා. අයියත් හිටිය හන්දා, මං ඉතිං හාරලා අහන්ඩ ගියෙ නෑ!”

මාව වික්‍රමට දෙනවට වැඩිය හොඳ නැද්ද ගලක් බැඳලා බෝගම්බර වැවට දානවා කියලා....

“නෑ බං අර නන්දා..... පේරවත්තේ ගෙදර ඉන්නේ... අර දත් වහල්ලම ඉස්සරහට ඇවිල්ල තියෙන බොල්ලෑවී... ඕකි අපේ අම්මට කිව්වලු මාව වික්‍රමට දෙනවට වැඩිය හොඳ නැද්ද ගලක් බැඳලා බෝගම්බර වැවට දානවා කියලා....”

චන්ද්‍රා කීවේ කෝපයෙනි. මාලතීත් ඇවිස්සුණාය.

“ඒකිට මොනවටද ඕවා?”

“ඒකනෙ බං කියන්නේ.... අපෙ අම්මත් නිකං ඉඳල නෑ. අම්ම ඇහුවලු ඇයි වික්‍රමට මොනවද අඩු කියල...”

“හොඳ වැඩේ! කුසුමාවතී නැන්දා එහෙම කිව්වම නං ඒකිගෙ බොල්ලෑ කට වැහෙන්ඩ ඇති!”

“පිස්සුද බං, උන්ට ලජ්ජ නෑ! ඒ පාර ඒකි කිව්වලු අද කාලේ හමුදාවල ඉන්න ඈයොත් මසට හදන කුකුල්ලු වගෙය... අදද හෙටද දන්නෙ නෑනේ කියලා!”

“ඕකිලගේ කටවල්වලට හෙණ ගහන්ඩ එපායැ අක්කා. ඔවුන් ඔය කියන කතාවලට!”

මාලතී සොහොයුරා ගැන උපන් සෙනෙහසින් දැවුණාය. කිරිගොට්ට අතට ගත් චන්ද්‍රා එහි ඉතිරිව තිබුණු කොත්තමල්ලි ටිකත් වටාපතට හැලුවාය.
“කතාවට ඇවිල්ලා උඹ මේකෙ තව කොත්තමල්ලි ඉතිරිත් කරලා.... කෝ, සූදුරු මාදුරු හෝදන්නෙ නැතිය?”

“එව්වා අපෙ අම්මා ඊයෙම හෝදලා වේළුවා. ඉතිං අක්කා... ඊට පස්සේ මොකද වෙලා තියෙන්නේ?”

“මොනව වෙන්ඩද? අපෙ අම්මා ඒ බොන්ඩිට කියල තියෙනවා කණේ ඇඟිලි ගහගන්ඩ. උඹට මතකද මංදා ඒ දවස්වල අර සිල් මෑණිවරු වගයක් රට පුරාම ගියා බෝධි පූජා තිය-තියා... හමුදාවලටයි පොලීසියටයි සෙත් පතනවාය කියලා....”

අමු ප්‍රෝඩාවක්නෙ ඒකත්.... කවුදෝ බඩ වඩාගන්ඩ කරපු මඟුලක්ලු කියලා...

ගමේ පන්සලෙත් එවැනි පින්කමක් පැවැත්වූ බව මාලතීට අමතක නැත. කොළඹින් පැමිණි පිරිසක් පූජාව පැවැත්වූහ. පළාත් සභාවේ මන්ත්‍රීතුමා පූජාව සංවිධානය කර තිබිණි. සංවිධායකයන් විසින්ම කලින් දින රාත්‍රියේ ප්‍රධාන මාර්ගවල බැනර් එල්ලා, සැරසිලි කිරීම කළේ ගම්මුන්ගේ සහාය නොලැබුණු බැවිනි.

“මට මතකයි අක්කා. අමු ප්‍රෝඩාවක්නෙ ඒකත්.... කවුදෝ බඩ වඩාගන්ඩ කරපු මඟුලක්ලු කියලා ඔය ඒ දවස්වල කතාව තිබුණේ!”

“ඔය නන්දාත්, මැම්බරයා හින්දා එදා පිංකමට බැහැලා වැඩ කළා. ඇයි ඒකිගෙ හොර මිනිහනෙ... ලෝකෙට පේන්ඩ හමුදාවට සෙත් පතනවා... ඒත් කසාදියක් කර ගන්ඩ ගියාම හමුදාවේ උන්ට ගෑනු දෙන්ඩ එපා කියනවා!”

“හ්ම්! අද කාලේ හැම එකාම ඔය වගේ තමයි බං. බොරුවයි, රැවටිල්ලයි! අනේ මන්දා, අපේ රටටත් කවදා කලක් යාවිද කියලා.”

චන්ද්‍රාගේ ප්‍රගතිශීලී අදහස් ගැන මාලතීට එතරම් අවබෝධයක් නැත. ඒවායේ හොඳ-නරක ඇයට වැටහුණේත් දෙමාපියන් කළ-කී දේ අනුව පමණි.
“ඉස්සරෝම සමසමාජකාරයොත් ඔහොමයි.... කියවිල්ල විතරයි තිබුණේ. ඊගාවට චේ ගුවෙරකාරයෝ! උනුත් විප්ලවේ කරන්න හැදුවේ රට හදන්නලුනේ. දාස් ගාණක් කොල්ලො කෙල්ලෝ නිස්කාරණේ මළා... එච්චරයි. උන්ට වැඩක් වුණෙත් නෑ. අපිට වැඩක් වුණෙත් නෑ.” විල්මට් කියන්නට පුරුදුව සිටියේය.

කසාදයක් බැඳලා දරුවෙක් මල්ලෙක් හදා ගත්තාම...

“ඔව්වා හරි යයි. කොලු වයස හින්දනේ ඔය. කසාදයක් බැඳලා දරුවෙක් මල්ලෙක් හදා ගත්තාම ඕවා ඇරිලා යාවි.” ඒ සිසිලියානාගේ මතයයි.

********

කිරි අම්මා විල්මට්ගේ නිවසට පැමිණියේ කිසිවකු බලාපොරොත්තු නොවූ වෙලාවකය. ඇගේ ඇඳුම්-කැඩුම් පවා පොදි බැඳ ගෙනවුත් තිබුණෙන් කවුරුත් විමතියට පත් වූහ.

“මොකද වුණේ මල්ලියෙ?”

සිසිලියානාත් විල්මටුත් හේරත්ගෙන් විමසූහ. නිරුත්තරව සිටින සොහොයුරා දෙස බැලූ සිසිලියානා මව වෙතට ගියාය. මාලතීත් වික්‍රමත් මිත්තණියව ගෙට කැඳවාගෙන ආවෝය.

“මොකද මස්සිනේ?” විල්මට් යළිත් ඇසුවේ හෙමින්ය.

“නෑ අයියේ... දන්නෙ නැද්ද ගෑනුන්ගෙ හැටි... මං ඉතිං අපේ උන්දැව සුද්ද කරන්ඩ යන්නෙත් නෑ. උන්දෑ අම්මට මොනවද කිව්වලු.
අම්මටත් හොඳටෝම තරහ ගිහිල්ලා........ ඒකයි එක්කලා ආවේ. රෑය කියලාවත් ඉවසුවේ නෑ. දැන්මම මෙහෙ එන්ඩ ඕනෑය කිව්වා!”

විල්මට් හිස සැලුවේය. සිසිලියානාගේ මව පිළිබඳව ඔහුට සෑහෙන තරමේ අවබෝධයක් ඇත.

හේරත් ආපසු ගියේ තේ කෝප්පයක් පානය කිරීමට පවා නොනැවතෙමිනි. “අර ගෑනි දරුවොත් එක්ක බයේ ගුළි වෙලා ඇති, මම ආපහු එනකල්.... මං ගොහින් එන්නං අක්කා...”

මොකක්ද ඉතින් ඔය වෙලා තියෙන්නේ...

රාත්‍රී ආහාරයෙන් පසු නිවස සංසිඳී තිබිණ. සිසිලියානා සැමියා සමඟ නිදහසේ කතා කිරීමට පැමිණියේ දුම් ගෙයද අතුගා- වසා දැමූ පසුවය. බුලත් විටක් සපමින් සිටි ඈ කල්පනාවකට වැටී සිටියි.

“කෝ බොලාගෙ අම්මා?”

“උන්දෑ නිඳි!”

“මොකක්ද ඉතින් ඔය වෙලා තියෙන්නේ...”

“එදා අපෙ අම්මා මාලතීට ගෙඩි මාලේ දුන්නනේ.... එවෙලෙම මට තේරුණා. රන් මැණිකා නංගිගෙ මූණ කළු වෙලා ගියා... එදා ඉඳලම ඒකි අපෙ අම්මට ඇණුම් පද කියන්ඩ වුණාලු!”

“ඒකත් හරිනෙ බං! බාගෙ වෙලාවට ඒකිත් ඔය කණ-කර බඩු දිහාව ඇහැ ගහගෙන ඉන්ඩ ඇති... ගෑනුනේ!”

“මොකෝ, අපි ඉල්ලලා අර ගත්තයැ? අම්මටම හිතිලා මාලතීට දුන්න මිසක....මොනව වුණත් ඒකිට වටිනවද මේ වයසක මනුස්සයට පාච්චල් කරන්ඩ?” සිසිලියානා කීවේ වේදනාවෙනි.

බීඩියේ අන්තිම උගුරත් ඇද දුම් වළල්ලක් පිට කළ විල්මට් සිනාසුණේය. අඳුර පැතිරී තිබුණු බැවින් සිසිලියානා සැමියාගේ මුහුණේ තිබුණු තෘප්තිමත් සිනහව දුටුවේ නැත.

“එක අතකට ඔහොම වෙලා හරි උඹලගෙ අම්මට මේ වහල යටටම එන්ඩ වෙච්චි එකත් ලොකු දෙයක්....!”

ඒ කතාවෙන් සිතෙහි රිදුමක් ඇති වුවද සිසිලියානා කිසිවක් නොකියා නිහඬ වූවාය. සැමියාගේ සිතෙහි වූ නොමනාපය එකවරම නැති වී නොයන්නක් බව ඈ දනී. ඇය කතාව වෙනතකට යොමු කළාය.

අද සල්ලි තමා ලොකු. අද කාලේ කතරගම දේවාලේ පූජා වට්ටියටත්....

“දූලගෙ අප්පච්චි දන්නවය වැඩක්? එදා මං හේනේ මාමලාගෙ දිහා ගියානේ. වියන් බඳින්ඩයි, පිරුවටවලටයි බර ගණනක් ඉල්ලුවනේ...”

විල්මට් හැරී බැලුවේය.

“උඹල හිතං ඉන්නේ ඒ කාලෙ වගේ ඔය වී මල්ලකට-දෙහෙකට, කැවුම්-කොකිස්වලට උන්දලා ඔව්ව කරනවය කියලද? ඒ කාලෙ ගිහිල්ලා බං! අද සල්ලි තමා ලොකු. අද කාලේ කතරගම දේවාලේ පූජා වට්ටියටත් දාහේ කොළයක් නොතියා මදිලු!”

“මොනවා? දාහේ කොළයක්!” සිසිලියානාට දෙසවන් ඇදහිය නොහැකිය. රුපියල් දාහක් යනු ලොකු මුදලකි.

“අපේ සින්නතම්බි මුදලාලි ගිය සුමානේ කතරගම ගියාලු! උන්නැහේ කිව්වේ, රුපියල් පනහේ- සීයේ කොළ තියපු පූජා වට්ටි දිහා දැන් දෙයියොත් බලන්නෙම නැති ගානයිලු!”

“....අනේ මන්දා! එහෙනං ඉතිං හේනෙ මාමලා ඉල්ලපු ගාණත් වැඩි නෑ මයෙ හිතේ!”

“දැන් ඔහෙටමනෙ ඕනෙ වුණේ ලොකුවට- පරකාසෙට මඟුල් කන්ඩ. බැඳ ගත්තා නම් ඉතිං බෙරේ ගහනවා... ඔව්වා කාට-කාටත් හොඳ පාඩම්!”

********

“ලස්සනයිද දුවේ?”

කුසුමාවතී මාලතීගෙන් විමසුවාය.

චන්ද්‍රා මංගල සාරිය වැඩ දමා අවසාන කොට තිබිණි. පබළු- සිකුවීන්ස් අල්ලා, අලංකාර ලෙස නිමවා තිබුණු සැරසිල්ල දුටු මාලතී හීල්ලුවාය. දියණියගේ දස්කම ගැන කුසුමාවතී සිටියේ අභිමානයෙනි.

චන්ද්‍රක්කා සුරංගනාවියක් වගේ ලස්සනට ඉඳීවි! (මේ මනමාලිය හක්ස්ලිගේ දෝණියන්දෑය. ස්තුතියි හරිනි!!)

“හරී ලස්සනයි නැන්දා. මේක ඇන්දාම චන්ද්‍රක්කා සුරංගනාවියක් වගේ ලස්සනට ඉඳීවි!”

“මං මාලතීගේ මංගල්ලෙට මෙයිට වැඩිය හොඳ සාරියක් හරිගස්සල දෙන්නංකො මගේ ගණනේ!”

“ඔන්න දුවේ, නෑනන්ඩි වෙන්නත් ඉස්සෙල්ලම අක්කා දූට පොරොන්දු වුණා මඟුල් සාරිය හදන්න!” කුසුමාවතී ඉඟි කළාය.

චන්ද්‍රක්කා අතැඟිලි ගනිමින් ගනිමින් සිටින්නේ ඇගේ ජීවිතයේ මිහිරිම; වාසනාවන්තම දිනය එනතුරුය. එහෙත් එවැනි අවස්ථාවක් තමාට කවදාවත් උදාවෙනු ඇත්දැයි මාලතීට සැකය. ධනුෂ්ක පිළිබඳ මතකය අවදි වූයෙන් ඇගේ මුහුණ අඳුරු වී ගියේ ඇයද නොදැනුවත්වය.

“මොකද උඹ හූල්ලන්නේ? නෑ නේද තවම ලියුමක්වත්?”

මව අසලක නොමැති බව සැක හැර දැනගත් චන්ද්‍රා රහසින් මෙන් ඇසුවාය. මාලතී යෙහෙළියගේ අතින් අල්ලා ගත්තේ වාරු නැති එකියක මෙනි.
“මොනවා වුණත් කෙළින් හිටපං! බාගෙට මැරිලා වගේ හිටියයි කියලා මොනවාවත් හරි යනවයැ... දකින අයටත් වගතුව නැතිව යනවා මිසක්.”

“ඕකද මහ ලොකුවට බඩුවක් කියන්ඩ තියෙනවය කිව්වේ...”

“ඉස්සෙල්ලා හිනාවෙයන්.... ආං එහෙම. කෝ බලන්ඩ... ඔහොම නෙවෙයි බං... අර ධනුෂ්ක අප්පො ලියල තිබුණේ එයාව පිස්සු වැටෙනවා කියලා... ආන්න ඒ වගේ බලපං බලන්ඩ... කෝ, කෝ... ඔහොම නෙවෙයි බං....”

මිතුරියෝ දෙදෙනාම කඳුළු මතුවෙනතුරු  සිනා වූහ.
“මොකද ළමයෝ? පාරේ යන මිනිස්සු බලයි උඹලට පිස්සුද කියලා.” කුසුමාවතී ගෙතුළ සිටම කෑගෑවාය. දෙදෙනාම සිනහව නවත්තා ගත්හ.

උඹලගෙ අයියා උඹට මනමාලයෙක්ව හොයලා!

“ඔන්න උඹ කාටවත් කියනවා හෙම නෙවෙයි. උඹලගෙ අයියා උඹට මනමාලයෙක්ව හොයලා!”

“මට?”

“නැතුව මටයැ... මට ඉතිං උඹලගෙ අයියා ඉන්නවානේ... මට මොකටද තවත් කාවවත් හොයන්නේ?”

“අනේ අක්කා....”
“උඹ කලබල නොවී ඉඳිංකො. අපි බලමුකො මොකද වෙන්නේ කියලා.... මොනවා වුණත් මතක තියාගනිං, මාත් උඹට උදව්වට ඉන්නවා කියන එකත්.”

චන්ද්‍රා කීවාය. ඒ හඬ අධිෂ්ඨානශීලී එකකි!

********

මාලතී දුම් ගෙට ඇතුළු වෙත්ම සිසිලියානාත්, වික්‍රමත් නිහඬ වූහ.

තමා මේ වෙලාවේ එහි එතැයි ඔවුන් නොසිතූ බව පැහැදිලිවම පෙනුණි. අම්මාත් අයියාත් තමාට සඟවන්නේ කුමක්ද? සියුම් රිදීමක් හදවත කොනකින් මතු වී එනු දැනී මාලතී වෙවුලා ගියාය. මෙවැනි අත්දැකීමකට මීට පෙර මුහුණ පෑ බවක් මාලතීට මතක නැත.

“අපෙ අම්මා, මං හඳීව බඳින්ඩ යනවා.... එහා දෙණියට.”

අහේතුකව දුම් ගෙට පැමිණි මාලතීට එහි රැඳී සිටින්නට අපහසු වුවද, පිටව යාමටද මඟක් තිබුණේ නැත. එළදෙන බඳින්නට යන මුවාවෙන් ඈ කුස්සියෙන් පිට වූයේ එහෙයිනි.

“කෙල්ලට තේරුණා මොකක් නමුත් රහසක් බව! ඒකිගෙ මූණ කළු වුණා මයෙ පුතේ... අපි එක පාරටම කතාව නැවත්තුවාම. පව්! ඕකිට ඔය ඩිංගත් ඇති අද දවසෙම හොස්ස දික් කරගෙන ඉන්ඩ.”

උඹලා සමඟි සමාදානෙන් ඉන්න එක තමා...

සිසිලියානා හොද්ද ඒදා පසෙකින් තැබුවාය.

“ඒ වුණාට අපෙ අම්මා දැන්මම ඔය වගක් නංගිට කියන්ඩ යන්න ඕනැන්නෙ නෑ. දැන් මිනිහා මෙහෙ එනවනේ... ඇවිත් මොකද කියන්නේ කියලා බලමුකො ඉස්සෙල්ලා...”

“මයෙ පුතාට හොඳ විදිහක්!” සොහොයුරියගේ අනාගතය පිළිබඳ වගකීම ඔහුගේ භාරයට පැවරී ඇතිසේ සිතීම හොඳ ලකුණකි. සිය දරුවන්ගේ එකමුතු බව ගැන සිසිලියානාට සෑහීමට පත් විය හැකිය.

“අපි අද හිටියා. හෙට ඉඳීවිද කවුද දන්නෙ පුතේ... උඹලා සමඟි සමාදානෙන් ඉන්න එක තමා අපිටත් ඕනෑ... උඹටත් ඉතිං වෙන නංගිලා මල්ලිලා ඉන්න එකක්යැ?”
බිලිඳු වියේදීම මියගිය තෙවැනි දරුවා පිළිබඳව සිහි වුවද දැන් සිසිලියානාට ඒ ගැන ඇත්තේ බොඳ වූ මතකයකි.

“ඒක නෙවෙයි අපෙ අම්මා, හෙට මං නුවර යනවා, මගේ සූට් එක බලන්ඩ. අප්පච්චියි, අම්මයි, මාලතීයි තුන් දෙනාමත් එන්ඩ ඕනේ මාත්තෙක්ක නුවර යන්ඩ!” වික්‍රම කීවේය.

“අර මක්කටද පුතේ?”

“මගේ සල්ලිවලින් ගන්න ඒවා තමා, අප්පච්චිලයි අම්මලයි එදාට අඳින්ඩ ඕනෑ ...”

“අනේ පුතේ, ඔය තියෙන ඒවා මදැයි හොඳටෝම...”
“බෑ බෑ බෑ! මේක මගේ සන්තෝසේ....” වික්‍රම බලකොට කියා සිටියේය.

කිරි අම්මා තනිවම නිවසෙහි දමා යා නොහැකි බව සිසිලියානාට සිහිපත් වුණි. “එච්චර නෙවෙයි මයෙ පුතේ. හෙට පන්සලට සලාක දානෙත් අපේ දිහාවෙන් නෙව තියෙන්නේ! තව ඩිංගෙන් මට අමතක වෙනවා. එව්වා මඟාරින්ඩ ඇහැකිය. මයෙ පුතාලා යං, මට නැතුව අප්පච්චිට- නංගිට හෙම ඕනෑ ඒවා අරන් දුන්නම මදැයි මයෙ පුතේ....”

මවත්-පියාත් සමඟින් ඒ තීරණාත්මක නුවර ගමන කෙසේ හෝ යාම වික්‍රමගේ අභිලාෂය.....

මෙතෙක් කලක් අම්මාත් අප්පච්චිත් වික්‍රමගෙන් මුදල්-හදල් හෝ වෙනත් එවැනි උපකාරයක් හෝ ඉල්ලා නැත.

“අම්මලා හැම දේම කර-කර අපේ දියුණුවමයි බැලුවේ. එහෙව් එකේ මේ වගේ වෙලාවකවත් මාත් ආසයි අපෙ අම්මා, මයෙ අතින් අරං දෙන එකක් අම්මයි අප්පච්චියි ඇඳගෙන ඉන්නවා දකින්ඩ!” වික්‍රම කීවේය.

“දුන්නා වගේම තමා මයෙ රත්තරනේ.... සලාක දානේ තියෙද්දී....”

“අම්මා ඔය මඟ අරින්ඩයි හදන්නේ. එහෙනං හෙට උදේම අම්මා දානේ උයලා තියන්න. මං කියන්නම් චන්ද්‍රාටත් මෙහාට ඇවිත් මාලතීත් එක්කලා පන්සලට දානේ ගෙනියන්ඩ. අම්මයි අප්පච්චියි හෙට යං මගෙත් එක්ක.
තව බඩු වගයක් ගන්න චන්ද්‍රාටත් ආපහු නුවර යන්ඩ තියෙනවා. එදාට මාලතීවත් එක්ක යනවා!”

සිසිලියානා කොතෙක් කීවත් වික්‍රම කන් දුන්නේ නැත. මවත්-පියාත් සමඟින් ඒ තීරණාත්මක නුවර ගමන කෙසේ හෝ යාම වික්‍රමගේ අභිලාෂය විය.

14        

“උඹ නම් හරිම වාසනාවන්තියක් බං!”

“ඒ මොකද චන්ද්‍රක්කේ?”

“බලපං, එදා නුවරදී... මාලිගාවේදී, මිලින්ද මහත්තයා හම්බ වුණා! හරියටම අප්පොගෙන් ලියුමක් අරං ඇවිල්ලා තියෙද්දී. අදත් අප්පොගෙන් ආපු ලියුම ගේනකොට අම්මයි, අප්පච්චියි අයියත් එක්ක නුවර ගිහිල්ලා....”

චන්ද්‍රා සඟවාගෙන ආ ලිපිය මාලතී ගත්තේ මුව පුරා හිනැහෙමිනි. මාලතීගේ දෙනෙත් දීප්තිමත්ව දිලෙයි.

‘ධනුෂ්ක අප්පෝ මෙච්චර දවස් ගිහිල්ලා හරි ලියුමක් එව්වනෙ දෙයියනේ!’ මාලතී සිතුවාය.
ඔහු තමා සමීපයේම සිටින්නාසේ ඇයට දැනෙයි. ‘අප්පෝ, ආයෙ කවදද අපිට දිය ඇල්ල ගාවදි දැකල කතාබහ කරන්ඩ වෙන්නේ? තව ටික කාලෙකින් මාලතී කියල එකියක් හිටියද කියලවත් අප්පොට අමතක වෙලා යයි, එංගලන්තෙම ඉන්නකොට....’

හැබැයි කෙල්ලෙ, ඕක නං ලියුමක් නෙවෙයි පොතක්!

මිතුරිය සුසුමක් හෙළනු දුටු චන්ද්‍රා කතා කළාය.

“මොකද බං, ඕකත් අතේ තියාගෙන භාවනා කරනවද? මොකෝ, ඕක කඩල බලන්නෙ නැත... ඊටත් දැන් දානෙ අරන් පන්සලට යන්ඩත් තියෙනවා!”

“නෑ අක්කා. මට සන්තෝසේ වාවන්නෙ නෑ...”

“පේනවා, උඹේ ඉහේ මලක් පිපිල වග! හැබැයි කෙල්ලෙ, ඕක නං ලියුමක් නෙවෙයි පොතක්! අපරාදෙ කියන්ඩ බෑ, ධනුෂ්ක අප්පො ලියුං ලියන්ඩ නං දන්නෙම නෑ වගෙයි! බලපංකො ඕකෙ බර....”

චන්ද්‍රා කියුවේ ඇත්තකි. මාලතී වෙවුලන ඇඟිලි තුඩු අතර වූ ලිපිය දෙස බැලුවාය. එය කියවීමට ඇති ආශාව - කුහුල මැදින්ම කිසියම් අනියත බියක්ද නැඟී එනු ඇයට දැනෙයි. ‘අප්පො මේකෙ මොනවා ලියලා තියෙනව ඇද්ද දෙයියනේ!’

“මේ මාලතී. ඕක බලනවා නං දැන්ම බලපං. නැත්තං හෙම අද හාමුදුරුවන්ට දානේ වළඳන්ඩ වෙන්නේ හැන්දෑවට තමයි...”

මාලතී එක හිත් හිතා ගත්තාය. “අපි පන්සලට ගිහින් ඇවිල්ලා මේක කියෝමු අක්කා... මට බයයි. මේක කියවලා ඉවර වෙලා, මට පන්සලට යන්ඩවත් හිත නොදුන්නොත්....”

“අනේ, අනේ. ඔච්චර ළාමක වෙලා බැහැ බං....