මාරක හී පහර - නවවෙනි කොටස

පණ තියෙන නයෙක්, වඳුරෙක් - පණ නැති කොටියෙක් එක්ක එකම stage එකකට....

අපේ තාත්තාවත්, වෙනින් කෙනෙකුවත් ‘වඳුරන් කොටින්ට බය වෙන බව’ හිතා බලා තිබුණේ නැත. සිරි අයියා වේදිකාවට කොටියාව තල්ලු කරද්දී වඳුරා හිටියේ අඹ අත්තේ උඩය. ඒ තිරිසනාව දම්වැලකින් අත්තට ගැට ගසා තිබුණේ අඩියක්-දෙකක් එහාට-මෙහාට පනින්නට ඉඩ තියලාය. කොටියා දැක බිය වුණු වඳුරා, ඒ ළඟින්ම ගැට ගසා තිබුණු පේර අත්තකට පැන්නේය. පේර අත්ත තරමක් ළපටි එකකි; වඳුරාගෙ බර දරන්නට නොහැකි එකකි.

“ඒ අස්සේ මට පෙනුණා අර අහිගුණ්ටික වේසිගෙ පුතා නයාව හුඹහේ කටෙන් එළියට දානවා. එතකොටම නයා පේර අත්තේ වෙළිලා උඩට නැග්ගා....

-සර්පයාත් බය වෙලා ඉන්න ඇත්තේ. අහිගුණ්ටිකයාට නයාව ආපහු ඇතුළට ඇදගන්න බැරි වුණේ ඒකයි.... ඒකෙන් වැඩේ දෙක වුණා. වඳුරා තමයි හොඳටම කලබල වුණේ. මෙහෙන් නයා.... එහෙන් කොටියා.... ඌ එලොවක්-මෙලොවක් නැතිව අයිලේ පදින අස්සේ....” 

විපත්තියේ පශ්චාද් පරීක්ෂණයෙදී සාක්ෂි දෙමින් අපේ තාත්තා කීවේ එහෙමය.

“.... අරූ අයිලේ පදිනවා. නයා ගහ උඩටම ඇදෙනවා. එහෙම ඇදෙනකොට ඌව අල්ලා ගන්න අහිගුණ්ටිකයා නැඟිට්ටා. එතකොටම තමයි මං තිරේ...තිරේ කියලා කෑගැහුවේ! ඌවත් මිනිසුන්ට පෙනෙයි කියලා....”

තිරේ වහගෙන අවුල ළෙහා ගන්නට....

“ඒ වුණාට ගුණපාල අයියේ තිරේ වහන්න කලින් මිනිස්සු බාගෙට දැක්කා, හුඹහ අස්සෙ ඉඳලා නයි නටවන මිනිහා නැඟිටපු හැටි!”

“ඒකට මක් කරන්නද නිහාල්.... නාට්‍යයක්නේ... ඔහොම දේවල් වෙන්න ඉඩ තියෙනවනේ!” අපේ තාත්තා නිහාල් ලියනගේ අයියාට කිව්වේය.

එදා නම් තිරය වහගෙන අවුල ළෙහාගන්නට ටික වෙලාවක් ගියේය. දැනුත් එහෙමය. බලය අඩු නම්, අවුලක් තිබේ නම් තිරය වැහෙයි. නඩු අනඩු වෙයි; පක්ෂ මාරු වෙයි; වරදාන- පට්ටම්- තානාන්තර පූජා කෙරෙයි. බලය වැඩි වෙයි....  එව්වාට අකමැති නම්- දිගටම ලෙඩ දමනවා නම්, ඒ උදවිය සීන් එකෙන් අයින් කෙරෙයි; සමහරවිට ටිකකට- සමහරුන්ව සදහටම.

ඉතින්, වහාම ක්‍රියාත්මක වෙන පරිදි වඳුරාවත් අපේ නාට්‍යයෙන් ඉවත් කරන ලදී! ගෙදර යවන ලදී!! අහිගුණ්ටිකයාට බැනුම් කෝටියක් අසාගෙන ඉන්නට වුණේය. ඒ නයාව අල්ලා ගන්නට කලබලයෙන් නැඟිටින අතරේ මිනිහාගේ අරක්කු බාග බෝතලයක් බිමට වැටිලා හින්දාය.

“මම තමුසෙට කිව්ව නේද ඕයි, නාට්‍ය ඉවර වෙනකල් බොන්න එපා කියලා.... කාලකන්නියා.... බීලා ආවා මදිවට, බෝතලයක් ඉනේ ගහගෙනත් ඇවිත්.... ඉතින් තමුසෙට නයාගේ වලිගෙ අතෑරෙන්නෙ නැතිව තියෙයිද ඕයි?”

හිතේ තරහ නිසා ඒ මනුස්සයාට බැන්නත්, තාත්තා හිටියේ අහිගුණ්ටික මනුස්සයාට ඇහැ ගහගෙනමය. “ඇයි බං... බැන්නට තරහ වෙලා ඌ නයාවත් අරගෙන හොරෙන්ම යන්න ගියොත්. වඳුරා මදිවට නයාවත් නාට්‍යයට නැති වෙනවනෙ!”

ඇති යන්තං! අපේ තාත්තා කිව්වේ...

එහෙම වුණේ නැත. ආපහු තිරය ඇරුණේය. අවුලක් නැතිව නාට්‍ය දර්ශනය කෙරීගෙන ගියේය.

අපේ නාට්‍ය වැඩිය දිග නැතිය. පැයකින් හමාරකින් ඉවර වෙයි. (නාවින්නේ ලියනෝරිස් මාමලාගේ නාට්‍ය නම් එක දවසකදී පෙන්වන්නට පුළුවන් වුණේ එක දර්ශනයක් විතරය.) ඒත් එක දර්ශනයක් පටන් ගත්තාම පමාවක් නැතිව එය පෙන්නා ගෙන ගිය නිසා, අපේ නාට්‍යවල දර්ශන දෙකක් හෝ තුනක් හෝ පෙන්විය හැකි විණි.

“ඇති යන්තං, ගිරහෙක් මාරු වුණා වගෙයි!” පළමුවෙනි දර්ශනය අවසානයේ තාත්තා කිව්වේය.

“මම අහන්නම හිටියේ.... කොහොමද මගෙ ඇක්ටිං?” සිරි අයියා තාත්තාගෙනුත්, මගෙනුත් වෙන-වෙනම ඇසුවේය. “ඔය යසට කළේ... දෙවෙනි ෂෝ එකේදී තමුසේත් වචනයක් දෙකක් දානවා.... අර ෆිල්ම්ස්වලදී ඇන්තනි, ක්‍රිස්ටි ලෙනාඩ් එහෙම කරනවා වගේ....” අපේ තාත්තා සිරි අයියාට කිව්වේය. කියලා විතරක් නතර නොවී, උසස් වීමකුත් දුන්නේය.

“සිරී, පිළියක් රජ්ජ්රුවන්ගේ ඊතල කොපුව එල්ලා ගන්නවා තමුසෙගෙ පිටේ. කොහෙද? තමුසේ අන්තිම වෙනකල් හිටියයින් මාලයක්- අත් පටියක්වත් හදාගන්න බැරි වුණානෙ...”

“කමක් නෑ ගුණපාලයියේ. මේ මදැයි...” සිරි අයියා නිරුවත් පපුව හරහා ගැට ගසා තිබුණු නූල පෙන්නුවේය.

පූන නූලක් විදිහට ටුවයින් පොටවල් කීපයක්....

නාට්‍යය පෙන්වන්නට ඔන්න-මෙන්න කියලා තියෙද්දිනෙ, සිරි අයියාට නාට්‍යයේ කෑල්ලක් ඕනෑ වුණේ. ඒ හදිස්සියේ අමතර කෙනෙකුට රාජාභරණ හැදියෑකිද කාඩ්බෝඩ්වලින් වුණත්... අපේ තාත්තා කළේ සිරි අයියාට සාරියකින් දෝතියක් අන්දවලා, පපුව හරහට (පූන නූලක් විදිහට) ටුවයින් නූල් කිහිප පොටක් දැමීමයි. ඒකෙන් පස්සේ වුණත්, නාට්ටියේ අනෙක් කට්ටිය එක්ක බලද්දී සිරි අයියා පෙනුණේ හෙළුවෙන් වගෙය!

“එතකොට ගුණපාලයියේ මට විදින්න ඊතල?” රංජිත් ගුණසේකර අයියා ඇහුවේය.

“ඔව්වත් ප්‍රශ්නද අයිසේ? මුව දඩයමේ ගිහින් එක ඊතලයයිනෙ තමුසෙට විදින්න තියෙන්නෙ. එතකොට අලුතෙන් කෑල්ලක් කියනවා සිරීට ‘වහාම මට ඊතලයක් දෙව’ කියලා!”

ඔහොම කිව්වාට ඒ මහ ලොකු ඊතල හදාගෙන තිබුණෙත් හීනි ලාඩප්පා කෝටු ටිකකට silver පේන්ට් ගාගෙනය! (එක-එක පළාත්වලදී ලාඩප්පා එක-එක නම්වලින් හැඳින්වෙයි. මා දන්නා විදිහට ගිනිසීරියා, නංචිමරන්, වැටිමාර කියන්නේ ඒ නම් කීපයකි. මකුලත, වැටහිරියා, ඇල්බීසියා නම්වලින්ද, දමිල බසින් සිමෙයි කිලුවෙයි හා කොන්නමරම් යන නම්වලින්ද හඳුන්වන්නේ මේ Gliricidia sepium ශාකයමය.)

“අඩෝ රංජියා, ස්ටේජ් එකේදී උඹ රජ්ජුරුවෝ වෙලානේ ඉන්නේ. ඉල්ලපංකො ඊතල.... දෙන්නං උඹට ඊතලයක්.... ඒ වෙලාවට මට වැඳලා ඉල්ලුවොත් විතරයි මචං, උඹට ඊතලයක් දෙන්නෙ! ඔන්න මචං දැන්මම කිව්වා!” සිරි අයියා උඩ පනිමින් කිව්වේ අප කවුරුනුත් හිනස්සමිනි.

මේ සිරෝ, අලුතින් කෑලි එකතු කළාට ඔහොම මඟුල් නං....

“මේ සිරෝ.... නාට්‍යවලට අලුතින් කෑලි එකතු කළාට ඔහොම මඟුල් දාන්න නම් බෑ ඔන්න. තමුසේ පිස්සු කෙළින්නෙ එහෙම නෑ ඕං.” අපේ තාත්තා එවෙලේම සිරි අයියාට අනතුරු ඇඟෙව්වේය. ඒ යක්ෂයා ඒ වෙලාවේ ඔළුව වනලා ‘හා’ කිව්වේය. කියලා වෙනින් පිස්සුවක් කෙළියේ නාට්‍යයේ අන්තිම දර්ශනයේදීය!

සිරි අයියාට කලින් තවත් පිස්සුවක් කෙළියේ උපාලිය. උපාලි ඇවිත් හිටියේ නාට්‍යයට සංගීතය සපයන කට්ටිය එක්කය. සංගීත භාණ්ඩයක් වැයීමට නොවේ.

අප්පුඩියක්වත් ගහන්නටත් නොවේ. හාල්පාරුවෙකු වගේ ඒ කට්ටියට හේත්තු වෙලාය. වැඩක් කෙරෙන වෙලාවට එහෙම හේත්තු වෙන අය කොහෙත් ඉන්නවානේ?

දෙවෙනි සැරේටත් ‘මාරක හී පහර’ පෙන්වලා ඉවර වුණත් සෙනඟ පිට්ටනියෙන් ගියේ නැත. “තව පාරක් නාට්‍යය පෙන්නන්නයි වෙන්නේ!” අපේ තාත්තා තීන්දුව ප්‍රකාශ කළේය. “හැබැයි, ඊට ඉස්සෙල්ලා කට්ටියටම කන්න දීලා ඉන්න වෙයි. මේ පොඩි එවුන් ටික බඩගින්නෙනේ.”

අජාසත්ත නටද්දී වගේ නොවේ. අපට කාගෙ-කාගෙනුත් වැඩියෙන් ආධාර ලැබී තිබිණි. ඒ නිසාම, ඇති වෙන්නට බත් මාළුපිණි උයාගෙන ඇවිදින්ය. ඒවා කෙරුණේ (මරු සිරාට පිහියෙන් ඇන්න චුට්ටෙගේ සොයුරියන් වූ) සිරිමා, ජයන්ති අක්කලාත් අපේ අම්මාත් ප්‍රධාන කට්ටියකිනි.

සංගීත ශිල්පීන් එක්ක කෑමත් කාලා අත සෝදාගත් උපාලි අපේ අම්මාගේ සාරියෙන් අත පිහදාගෙනය!

තාත්තාට එතැන ඩෙඟා නටන්නට නොදුන්නේ...

කවුදෝ ඒ කතාව අපේ තාත්තාගේ කනෙත් තියලාය. ඌරු ජුවල් පිටම තාත්තා බනින්නට පටන් ගත්තේ අම්මාටය. “තොට බැරි වුණාද යකෝ ඌට හොඳවයින් කම්මුල් පාරක් ගහන්න.... ඇයි යකෝ, තොගෙ අම්මගේ රෙද්දෙන් පිහදගනින් කියලවත් නොකිව්වේ? කෝ ඒ පරයා?”

කෝපාවේෂවී හිටි අපේ තාත්තාට ඩෙඟා නටන්නට නොදුන්නේ රංජිත්, සිරී, නිහාල් අයියලාය.

“පොඩ්ඩක් ඉවසමු ගුණපාලයියේ.... මං ඌව දැන්මම ගෙදර යවනවා... ඕනි නම් පස්සේ ගෙදරටම හරි ගිහින් දෙකක් ඇනලා එමු!” සිරී අයියා තාත්තාව අල්ලාගෙන ඉඳිද්දී, රංජිත් ගුණසේකර අයියා කිව්වේය. ඒ කීම අහලා ටිකාක් මෝදු වුණත් අපේ තාත්තගේ කේන්තියට පඤ්ඤං වුණේ අම්මාය. “මේ ලීලා, මාව මිනීමරුවෙක් නොකර හොඳ හිතින් ගෙදර පලයන්... මේ දැන්ම! කිව්වම අහලා පලයං ඉතින්.”

වැරැද්ද කළේ කවුරුන්වත්ය. දඬුවම් වින්දේ අම්මාය. (ඊට පස්සේ කෙරුණු කිසිම නාට්‍යයකදී අපේ අම්මා වේදිකාවක පැත්ත-පළාතේ ආවේ නැත! උපාලිත් එහෙමය.... එදායින් පස්සේ අපෙන් කිසිවෙකු හෝ එනවා දැක්කත් පාරෙන් එහා පැත්තට පැනලා නොදැක්ක ගණනට ගියේය.)

ජාතක කතාවේ විදිහට නම්, අඳ මව්පියන් පෝෂණය කරන්නට පලවැල සොයා වන වදින සාම කුමාරයාගේ පිරිවර වෙන්නේ මුව රංචුවකි. දඩ කෙළියේ යන පිළියක් රජතුමා ඊතලය විදින්නේ මුව රංචුව මැදින් යන දරුවා කවුදැයි බලා ගන්නටය; කරුමෙට වගේ ඊතලය වදින්නේ සාම කුමාරයාගෙ මරු නිලයකටය. එතකොටය, බහුසෝදරී දෙව්දුව පෙනී හිටින්නේ. ජාතක පොතේ විදිහට නම්, ඊට ජාති හතකට පෙර බෝසතුන්ගේ මව ලෙස උපත ලබා සිටි එකියකි; මේ බහුසෝදරී දෙවඟන.

සාම ජාතකේ විදිහට නම් බහුසෝදරී දේවතා දූ...........

“සාම කුමරුන් මිය ගියහොත් අර අහිංසක මාපියන්ට සිදු වන්නේ කුසගින්නේ මැරෙන්නටය. එනිසා වහාම ගොස් ඔවුන් මෙතැනට කැඳවාගෙන එව!” දේවතා දුවෙක් ගැනවත්, ඇයගේ එවන් අණ කිරීමක් ගැනවත් අමරේ හෝ වින්සන් මාමා හෝ සාම ජාතක නාට්‍යය ලියූ අර අධ්‍යක්ෂවරයා හෝ දැනගෙන හිටියේ නැහැ වගෙය; ඒ තියා අපේ ආච්චීවත්!

ඔය විස්තර ඔහොම උලුප්පලා කිව්වේ නිකම්ම නොවේ.

මේ පෝස්ටු කිහිපය ලියන්නට කලින් සාම ජාතකය ආපහු සැරයක් කියවා බැලූ හින්දාය. හුඟාක් ජාතක ගැන හරියටම නොදන්නා නිසා අපට; ශ්‍රී ලාංකික අපට කොච්චර කෙළවෙනවාද? කොච්චර වරද්දා ගන්නවාද? අප සුජාත පුතුන්ය කියලා හිතාගෙන පජාත පුතුන් කොච්චරක් නම් උඩටම යවලා තියෙනවාද?

ඉතින් ‘මාරක හී පහර’ නාට්ටියෙදී රජ්ජුරුවන්ට, අන්ධ දෙමව්පියන්ගේ වගතුග කියන්නේ සාම කුමාරයාමය. ඒ දෙමවුපියෝ එතැනට විත් අඬා-දොඩා සත්‍යක්‍රියාවක් කරති. ඒ සත්තක්කිරියාවේ ආනුභාවයෙන් සාම කුමාරයාට ජීවයත්, දෙමවුපියන්ට පෙනීමත් යළි ලැබෙයි!

ඒ සීන් එකේදී නම් හුඟාක් කාන්තාවන් අඬවන්නට රමණී නංගි සමර්ථ වෙලා තිබිණි.

“අර දැරිවි සාම කුමාරයාමයි..... පිට්ටනියේ හිටපු ගොඩක් ගෑනු ඇඬුවා ගුණපාලයියේ!” විස්තර ඇතිවම රමණී නංගිගේ රඟපෑම ගැන අපට වාර්තා කළේ ‘ටැයියා’ගෙ අම්මා නුගේගොඩ ඇන්ටිය. 

සතුන් මැරීමේ ආදීනව ගැන කෙටි දහම් දෙසුමක්.........

“කවුරු ඇඬුවත් ඔහෙට ඇඬුණේ නැහැනෙ?” ඒ වෙලාවේම, ඒ යකඩ ගෑනු මනුස්සයාට hint එකක් ගහන්නටත් අපේ තාත්තා අමතක කළේ නැත! “.... ඔහෙ ඉතින් අඬවන ජාතියෙ මිසක් අඬන ජාතියෙ නෙවෙයිනෙ.”

සිරි අයියා අර පිස්සුව කෙළියේ නාට්‍යයේ ඒ කෑල්ල; සාම කුමරුගේ යළි ඉපදීම තිබෙන තැනදීය. තුන්වෙනි වතාවට නාට්‍යය පෙන්වන වෙලාවේදීය.

සාම කුමාරයා යළි පණ ලබා නැඟිටියි. දූකුල-පාරිකා දෙන්නාට පෙනීම ලැබෙයි. කාටත් පුදුමය; සතුටුය. ඒ වෙලාවේ දූකුල තාපසයා පිළියක් රජතුමාට සතුන් මැරීමේ ආදීනව ගැන කෙටි දහම් දෙසීමක් කරයි!

හරියටම, මරණ දණ්ඩනයට නියමවී හිටින කෙනෙකු උත්තරීතර පාර්ලිමේන්තුවේ ගරු මන්ත්‍රීවරයෙකු ලෙස දිවුරුම් දෙන කලබගෑනියෙ ප්‍රවෘත්තිය යට ගහන්නට, හරක් මැරීම තහනම් කළා කිව්වා වගෙය! එදා කෙරුණු තහනමක් විණිද? එහෙම නීතියක් සම්මත වෙන්නටත් ඕනෑ නේද?

ඒ විත්තිය ඇහුණු ගමන් ශ්‍රී ලංකාවාසී සමහරක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගියා වගේ, සිරි අයියාත් යළි පණ ලැබූ සාම කුමාරයා වටේ නැටුවේය. එහෙම කරන්නැයි කියලා කවුරුන්වත් ඒ හාදයාට කියාදී තිබුණේ නැත. ඒ නළුවෙකුගේ රංග කුසලතාවයයි. ඒ නැටිල්ල දැක්ක ගමන්ම, ජාලරයක් අයිනේ මුවාවී හිටි අපේ තාත්තාටත් චූන් වුණේය! පොඩ්ඩක් හෙම නොවේ. මාරෙටම!!

මේ දවස්වල ‘සත්‍යා’ ටෙලිය බලද්දීත් ප්‍රදීප්, අකලංක වැනියන්ගේ රැඟුම් දකිද්දී අර චූන් එක....

සමහරුන්ට එහෙම වෙයි. මට වුණත් එහෙමය. මේ දවස්වල ‘සත්‍යා’ ටෙලිය බලද්දී ප්‍රදීප් අරගම තරුණ නළුවා ‘සංජය’ විදිහට රඟපානවා දකිනකොට ලේ රත් වෙයි. අකලංක ප්‍රභාස්වර වැනි අය ගැන වුණත් කියන්නට තියෙන්නේ ඒකමය.

නාමල් ජයසිංහ පිටපතේදී ලියලා තිබෙනවාට වැඩි දෙයක්; අධ්‍යක්ෂ චරිත් අබේසිංහ ඉල්ලා තිබෙනවාට වැඩි දෙයක් ප්‍රවීනයන්ගෙන් ‘සත්‍යා’ට එකතු වෙන බව මට විශ්වාසය. එතනදී ප්‍රදීප්, අකලංක දෙන්නාත් පුරුදු අය හා කරට-කර හිටිමින් ප්‍රේක්ෂක අපව ‘චූන්’ කරති. එහෙම කොතරම් ඔකඳ වුණත් අප වැඩි දෙනෙකු රූපවාහිනිය ඉදිරිපිට හිඳගෙන ඉන්නවා විතරය.  පසුව අපේ ප්‍රතිචාර ඔවුනට යොමු කරනවා වුණත් ඒවා ඔවුනට දැන ගැනීමට ලැබෙන්නෙත් ටිකක් පමා වෙලාය.

එදා නවක නළු සිරි අයියාගේ රැඟුමෙන් අපේ තාත්තා චූන් වෙන්නට ඇත්තෙත්, මෙදා අප වගේමය. ඒත් තාත්තා ප්‍රතිචාර දැක්වුවේ අපට වඩා ඉක්මනින්මය; වේදිකාවේ ජාලරයක මුවාවේ හිටගෙන ඉන්නා ගමන් අලුත්ම විධානයක් දෙමිනි.

“වඳිනව... වඳිනවා... කතරගම.... කතරගම...වගේ.”

ඉස්තරම් කතරගම බැතිමතෙකු වුණු සිරී අයියා බිම පෙරළී....

සිරි අයියට කතන්දරේ තේරුණේය. ඒ හාදයා ඉස්තරම්ම කතරගම බැතිමතෙකි. අප එක්කත් එහි ගිය වතාවක කතරගම දේවාලය වටා බිම පෙරළෙමින් වැන්දේය. තාත්තාට සිහි වෙන්නට ඇත්තේ ඒ වැඳිල්ලය. සිරි අයියා බිම දිගාවී, පෙරළි-පෙරළී සාම කුමාරයාට වැන්දේය.

තැන-නොතැන නොබලා, නිසි-නොනිසිකම් නොබලා වඳින්නං වාලේ වඳින උදවියට වඳින මිනිසුන්ය එදත්-අදත් මේ කොදෙව්වේ ඉන්නේ. ඉතින්, සිරී අයියාගේ කතරගම වැඳිල්ල කෙරුණාම පිට්ටනියෙන් අත්පුඩියකුත් නැඟුණේය- ඒ මදිවාට විසිල් පාරවල් කිහිපයකුත් ඇහුණේය.

දැන් සිරී අයියාත් තව චූන් වෙලාය.

මිනිහා ඉද්ද ගැහුවා වගේ කෙලින් වුණේය! ඊතල දෙක තුනක් අතට ගත්තේය; ඒවා දණහිසට තියලා කැඩුවේය; කඩලා ඊතල කෑලි නරඹන්නන් දිහාවට විසි කළේය! ‘ආයේ දඩයම් එපා!!’ කියලාත් කීවේය.

“මොකක්ද ඕයි, අර කරපු අමන වැඩේ? මිනිස්සුන්වත් හිනස්සලා..... තමුසෙ දසමහ යෝධයන්ගෙන් එකෙක්ද ඕයි යකඩ ඊතල දෙකට කඩන්න?”

මිනිසුන් හිනාවීම හින්දා උද්දාමයෙන් හිටි සිරි අයියාගේ හුළං බැස්සේ තාත්තා එහෙම ඇහුවාමය. මාරක හී පහරෙදී සිදු වුණු අලකලංචිවලින් මගේ මතකයේ තියෙන ටිකය, ඔය කිව්වේ! ආාාාාාාා!!  කියන්නට තව එකම-එකක් ඉතිරිය!!!

මරු සිරාගේ මාරක කැති පහරය ඒ!

නාට්‍යය ඉවර වුණත් අර නාඳුනන මනුස්සයා වඳුරාව ගෙනියන්නට ආපහු ආවේ නැත. “ඒ මිනිහට ඕනි වෙන්න ඇත්තේ වඳුරව අපේ ඇඟේ ගහලා නිදහස් වෙන්න!” තාත්තා නිගමනය කළේය. “... ඒකා ආයෙ මේ පැත්ත බලන එකක් නෑ.”

මිනිස්සු හිනාවීම නිසා උද්දාමයෙන් හිටි එයාගේ හුළං බැස්සේ... 

“ඒක හොඳා, නේද බං?” කියලා තිරිසනාට කී අපේ ලොකුම සනා; අපේ සීයා සුපුරුදු පරිද්දෙන්ම වඳුරාත් එක්කලා සතුටින්, සමාදානයෙන්, සහජීවනයෙන් වාසය කළේය. එහෙම ඉඳලාත්ය ඒ VP දවසක් අපේ සීයාගේ ඔළුව හැපුවේ. උකුණන් බලන්නට ඌට ඔළුව දීගෙන ඉඳලා, සීයා නැඟිටින්නට හැදුව වෙලාවක කේන්තියට...... 

“මේ ගුණේ. හොඳ හිතින් ඔය පාඩාවි වඳුරව කාට හරි දීලා දාපං. ඔන්න අද මං කියනවා තාත්තටයි, පුතාටයි දෙන්නටම.... තමුසෙත් මින් මනත උගේ ළඟට ගිහින් අහු වෙනවකො මට.....” අපේ ආච්චී; දසනායක රත්නවතී උපාසිකාව ඩී.එච්. චාර්ල්ස්ටත්, ඩී.එච්. ගුණපාලටත් කිව්වේ දත්මිටි කමිනි. 

නිසි බලධරයාගේ ඒ තර්ජනය තිතටම වැඩ කළේය. වඳුරා ඇඟේ ගහන්නට කෙනෙකු හොයද්දී මරු සිරා ආවේය; හරිම සන්තෝසයෙන් හා උජාරුවෙන් ඒ පරිත්‍යාගය බාරගෙන, වඳුරාව ගෙදර කැන්දන් ගියේය.

“ගුණපාල මාමේ, හරි වැඩේනෙ වුණේ. ගෙනිච්චට පහුවදාම වඳුරා අපේ තාත්තවත් හැපුවනේ. ඉත්..තින්.. තාත්තා ඌට කැත්තෙන් ග...හ...ලා මරලා, මසුත් උයාගෙන කෑවා!” ඒ සත්‍ය වාර්තාව අපට ගෙනාවේ මරු සිරාගේ දියණියමය෴

ආදර පූජාසනේ - අටවෙනි කොටස

අජන්තයා එක්ක ලව් කරලා ඇති වුණාද?

මරදාන- පිටකොටුව කියන්නේ මහ දුරක්ද?

සුනන්ද කොළඹ එනවා වගේ, මාත් මහීලා හමුවෙන්නට ගියොත්.... එක්කෙනෙක්ව විතරක් නෙවෙයි... දෙන්නවම! යාළුවො  දෙන්නවම!! යාළුවො දෙන්නවම එක සැරේ හම්බ වුණොත්?

ඒ අදහස මගෙන් කියවුණේ මහීටය. “ඇයි, නිමල්ට අජන්ත එක්ක love කරලා ඇති වෙලාද?”

“අනෙඃ..... අපි කාත් එක්කවත් ලව් කළේ නෑ. මනුස්සකමට කතා කෙරුවා මිසක්....” මං කිව්වේ බොරු තරහක් මවා ගෙනය. “මේ දවස්වල මට හරියට වැඩ! වෙලාව හරි අඩුයි, මහී!”

“ඕකට ඉතින් ඩෝං යවාගන්න එපා. ඇත්තටම මමත් ආසයි, ඔයාව දකින්න තියෙනවා නං. හැබැයි නිමල්, අජන්තත් සිරාවටම හිතාගෙන ඉන්නේ ඔයා කෙල්ලෙක්ය කියලා. දැක්කම shock වෙනවා ෂුවර්!”

“ඒත් මම කොහොමද එයාට නොකියා හම්බ වෙන්න එන්නේ. එයා ඉන්න වෙලාවක වෙන්නත් ඕනි.... ඔයා ඉන්න වෙලාවක වෙන්නත් ඕනිනේ....”

බලමුකෝ ගෝතයට ඔයාව අඳුරගන්න පුළුවන් වෙයිද කියලා!

ඒ ප්‍රශ්නය විසඳුවේ මහීමය. “අපි දෙන්නා වැටෙන්නේ shift දෙකකට. එක්කෙනෙක්ගේ ෂිෆ්ට් එක ඉවර වෙලා අනික් එක්කෙනා මාරු වෙන වෙලාවක ඔයා මෙහාට එන්න. වැඩියම හොඳයි මෙහෙ කට්ටිය අඩු- නිවාඩු දවසක එනවා නං. ඔයා කොල්ලෙක්ය කියල දැන ගත්තම අජන්තයට තරු පෙනෙයි! හිතා ගන්නවත් බෑ එතකොට උගේ මූණ කොහොම වෙයිද කියලා.” මහී හිනා වුණේ, මිත්‍රයාට ඒ ලණුව ගිල්ලෙව්වේ තමන් විසින්ම බව අමතක කරමිනි. තමනුත් මාස කීපයක් තිස්සේ රැවටී උන් බව අමතක කරමිනි.

“ඔයාටම තමයි ඉතින් එන්න හොඳ දවසක් කියන්න වෙන්නේ!” මම ඌරාගෙ මාළු ඌරගෙ ඇඟේම තියලා කැපුවෙමි.

පස්සේ දවසක මහී ඒ තීරණාත්මක හමුවට දිනයක් නියම කළේය. “මේ මාසෙ අන්තිම ඉරිදා.... හවස ...ට මම off වෙනවා. මගේ shift එකෙන් පස්සේ duty බාරගන්න එන්නේ අජන්ත. ඔයා ඊට ටිකක් කලින් ඇවිත් ඉන්න, මිනිහා එන්න කලින්. බලමුකෝ ගෝතයට ඔයාගෙ කටහඬෙන් ඔයාව අඳුන ගන්න පුළුවන් වෙයිද කියලා!”

මහී සැබෑ මිතුරෙක්ද? මට නොවේ අජන්තට. වෙන්න බැරිය, මිත්‍රයෙකු රවටා අමාරුවේ දාන්නට තවත් මිතුරෙකුට පුළුවන්ද? මිතුරෙකුට විපත් පමුණුවන්නට.... අංචි අදින්නට?

අපේ යාළු fit එකටවත් උඹ අද බොන්නම ඕනෙ....

වාසනාව එවැනි මිතුරන් ඉතාම අඩු සංඛ්‍යාවක් පමණක් මට හමුවී තිබීමයි. එහෙත් හොඳින් වටපිට බලද්දී, එවැනි මිත්‍ර ප්‍රතිරූපකයන් එමට දැක ගැනීමේ අවාසනාවත් මම ලබා ඇත්තෙමි. වෙනත් අයව වුණත්, එයාලා එහෙම රැවැට්ටුවේ- බොරු කළේ විනෝදයට නොවේ; තමන්ගේ වාසියටය. සමහර විටෙක එහි දිගුකාලීන ප්‍රතිවිපාක පවා නොතකමිනි.

යහමින්ම ඒ පාප කර්මය කෙරෙන්නේ මධු සාදයන්හිදීය. ‘උඹ බොන්නෙ නැතිවට කමක් නැහැ. අදට විතරක්.... අපේ යාළු fit එකට විතරක් බීපං. බොක්කෙ යාළුවො එහෙමනෙ මචං.’ බොහොමයක් වෙලාවට කියවෙනු ඇසෙයි. සමහර දවසකට, ඒ බොක්කෙ fit එක කොහොමදැයි හොයා ගන්නට පහුවදා වෙනතුරුවත් බලාගෙන ඉන්නට වෙන්නේ නැත. වලියක් ඇදුණොත්! එදාම හරි, අර බොක්කෙ යාළුවෝ එකිනෙකා මරා ගනිති!

මහී හොඳ යහළුවෙකුගේ ගති තිබුණු අයෙක් නොවේ. එහෙම ගති තිබුණා නම් අජන්තව රවටන්නේ නැත. ඒත් අජන්තත් ඊට නොදෙවෙනි හාදයෙකු බව මං වටහා ගත්තේ එහාට ගියාම කළ දෙයින්ය.

එහෙම ඒ ඩබල බැහැ දකින්න යන්නට කල්-යල් බැලෙන අතරේ ‘ප්‍රතිභා’ ප්‍රසංගයේ දිනයත් කිට්ටු වෙමින් තිබිණි. ඒ දවස උදා වෙනතුරු ඉවසිල්ලක් නැතිව හිටියේ කළු අක්කාය. “නිමල් මල්ලී, ඔයා අර මනුස්සයට කිව්වද එන්න ඕනි දවස?”

කොතෙක් ලස්සණ දෙයක් ලීවත් එයින් පලයක් ලබා ගන්නට...

“තවම නෑ කළු අක්කේ....”

“ඔයා හරි ළමයෙක්නෙ. මාත් ඉවසිල්ලක් නැතිව බලාගෙන ඉන්නවා ඒ මනුස්සයව දැක ගන්න. ඔයාට ගණනක්වත් නැහැ.....”

අප දෙදෙනාගේ හමුවීම කවදා සිදු වේදැයි කියා විමසමින්, සුනන්දත් උන්නේ පොරොත්තුවෙනි. ඒ දවස්වල ඒ මනුස්සයා ලියූ කවිවලිනුත් මතු වුණේ, සිදු වෙන්නට යන දේ පිළිබඳව තිබුණු කුතුහලයයි.

    කොතෙක් ලස්සණ දෙයක් ලීවත් එයින් පලයක් ලබා    ගන්නට

    නොහැක්කකි පොත් පුරා තුබුණත්, රැසක් හද තුල මවා ලන්නට

    කුමක් වේවිද සිතුවිලිය හද ඇතත් පැනයක් සේ          අසන්නට

    මතක් වන විට දුකක් ඇතිවේ එයින් සිදුවේ දුක්           විඳින්නට

දුරින් සිට මා මෙතෙක් දිව ආ මඟේ තවදුර පෙරට            යන්නම්

කරින් උසුලන බරක් සේ ඔබ දරණ අදහස්වල             රැඳෙන්නම්

වෙරින් වෙර ගෙන සැපක් ලංකොට එයින් සොම්නස පුබුදුවන්නම්

එරන්දතියේ! ඔබට හැමදා හැම විටම සුවසෙත              පතන්නම්

සක්වා ලිහිණි ජෝඩුව හෙණ ආදරවන්තයන්ලු!

සක්වා ලිහිණින් ගැන හිතාදර ඔබට කිව්වා මතකද? සුනන්දත් ටිකාක් විතර සක්වා ලිහිණියෙකු වාගෙය. ළබැඳි සබඳතා පවත්වද්දී අප ඒ ප්‍රේමණීය සකුණයන් ලෙසටම බොළඳ වෙනවාද?

“ඔන්න මහත්තයෝ.... ඔයාට කොළඹ එන්න වෙනවා ළඟදීම දවසක....”

“මොනවා?” සුනන්ද උඩ ගිහින් තැපැල් කන්තෝරුවේ වහලයේ වැදුණාවත්ද? මට හිනා ගියේ නිකම්මය.

“ඔයාට හිනා.... ඇත්තමයි මාලි, මට අදහාගන්නත් බෑ. මට හිතෙන්නේ ඔය දවස වෙනකල් මට නින්ද යන එකකුත් නෑ. කොහෙදිද අපි හම්බ වෙන්නේ? කොහොමද මම ඔයාව අඳුරගන්නේ? ආ.... අඳුනා ගන්න එක නම් මම කරන්නම්.... ඔයාගේ ෆොටෝ එක හිතේ ඇඳිලා තියෙන නිසා, දාහක් මැද්දෙ හිටියත් ඔයාව අඳුරගන්න එක මට නං අමාරු නෑ.... ඉතින්... ඉතින්....” සුනන්ද අහගෙන-අහගෙන, කියවාගෙන-කියවාගෙන ගියේ සොරොව්වක් ඇරියාම වගේය.

“.... ඔච්චර පිස්සු හදා ගන්න එපා ම...හ...ත්තයෝ..” හීන් හිනා මුසු කරමින් කීවෙමි. “මට එන්න බැහැයි කියලා හිතුණොත්....”

මා කීවේ ඇත්තය. ඒ මොහොත වෙද්දී මට ලෝබකමක් හිතෙමින් තිබිණි. සුනන්ද මොනවා කිව්වත්, ඒ ‘හමුවීම’ අපේ හිතවත්කමේ අවසානය සනිටුහන් කරනු ඇතැයි මට හැඟෙමින් තිබිණි. දුරකථන කතාබහට වෙලාව හිඟ වුණත්, සුනන්ද එක්ක කෙරෙන කතාබහේ එකාකාරීත්වයක් ඒ වෙද්දීවත් මට නම් දැනී  තිබුණේ නැත. ඒ කතාබහ නීරස වෙලා තිබුණෙත් නැත.

ඔච්චර නපුරු වෙන්න එපා....

“ඔය.... ඔය... මාලි, ඔයාට කිසිම අනුකම්පාවක් නෑ. කොච්චර නපුරුද? දැන් බැහැයි කියන්න ඔට්ටු නෑ!”

“හරි.... එහෙනම් අපි දෙන්නා හම්බ වෙමු. හැබැයි හිත කියනවා, ඊට පස්සේ ඔයා මට ලියන එකක්වත්, ටෙලිෆෝන් කරන එකක්වත් නැහැයි කියලා. ඒකටයි මට දුක...”

“පිස්සුද මාලි. ඔයා එක්ක තරහ වෙන්න මම?”

එතකොට සුනන්ද කිව්වේය. ඔව්! කවදා හෝ අපට සත්‍යයට මුහුණ පෑමට සිදු වෙයි. එළියට එන්නට සිදු වෙයි. මං හිතුවේ එහෙමය. අපේ හමුවීමෙන් පස්සේ සුනන්ද කොහොම වේදැයි හිතුවාට, මා කොහොම වේදැයි මට යන්තමින්වත් කල්පනා වුණේ නැත.

සුනන්ද නම් හමුවීම ගැන ලියලාත් එව්වේය.

   කඳ කුමරිඳු බෙලෙන් හමුවක් ඇති කෙරුම

   සතුටක් බව කියමි ඔබ හද හැඟු       හැඟුම

   මේ පිළිබඳව මා නොම වුව මුත්         පුදුම

   තුති පිරිනමන්නෙමි! අදහස වෙත      කදිම

අන්දරේ තන මැන්නා වගේ, පොලුත් මනින්න...

දිවුරා කියමි. බ්ලොගයට ඔබන්නට මේ කවිය තෝරා ගනිද්දීවත් එහි ගැබ්වුණු බොරුව මට වැටහුණේ නැත. ‘හමුවෙන්නට එකඟ බව’ කීවාම, පුදුමයෙන් ගල් ගැහුණු මනුස්සයාම ‘මා නොම වුව මුත් පුදුම’ කියලා කියයි. මෙතුවක් කාලයකට පස්සේ වුණත්, blog එකට අකුරු කොටද්දීය, මට ඒ point එක අසුවුණේ. පණ්ඩිතකම් කීවාට තවමත් මගේ අවිචක්ෂණශීලී බව අඩුවෙලා නැති බවය, එයින් පෙනෙන්නේ.

මගේ අවිචක්ෂණශීලී බව ගැන කියද්දී පහුගිය දවස්වල කියවුණු ලොකුම විහිළු දෙකක් ගැන කියන්නම හිතෙයි.

පොල් මිල පාලනය කරන්නට විසඳුමක් ආවේය... පොල් ගෙඩියේ වට ප්‍රමාණය අනුව මිල තීරණය කරන්නට ඕනෑ කියලාය.  (‘පොල් මනින හැටි ගැන’ එහෙන්-මෙහෙන් එක-එක්කෙනා ‘සොමි කතන්දර’ කියන්නට පටන් ගත්තෝය.)

ආතල්ම ලියවිල්ලක් තිබුණේ හිතවත් රවීගේ ‘නිදහස් සිතුවිලි’ blog අඩවියේය. ‘පොල් ආතල්!’

එව්වා කියවද්දී මට මතක් වුණේ අන්දරේ උන්නැහෙගෙ ‘තන මැනිල්ලෙ කතන්දරය’යි, අර ‘තන් වර්ග පහ ගැන කතන්දරය’යි දෙකය. එහිදී කියැවුණු ‘නොතන්, බොත්තන්....’ වගේ තව ටික දවසකින් නොපොල්- පොල් කියල වුණත් වර්ගීකරණයක් කරලා චක්‍රලේඛයක් එන්නටත් ඉඩ තියෙනවාය. 

රවීගේ ‘පොල් ආතල්’ පෝස්ටුව ආතල්ය!

අපේ රටට ප්‍රතිපත්ති හදන කවුන්සලේට එක මන්තිරියෙකු තෝරා ගන්නට විතරක් වියදම රුපියල් කෝටි 5 පනින විත්තිය ටිකක් පරණ ආරංචියක්නෙ! රටේ එච්චර මුදල් කන්දරාවක වියදමක් දරලා කවුන්සලේට යවන උදවියට, හුදී ජනයාගේ නාඩි වැටෙන හැටි තේරෙන්නේ නැත්ද? තීරණයක් ගනිද්දී හැම පැත්තම හොයා බලන්නෙ නැද්ද? මොළේ තැලිලාවත්ද?

යම් කිසි දෙයකට ඉල්ලුම වැඩියි නම්, සැපයුම අඩුයි නම් මිල වැඩි වෙයි. ඔය ටික තේරුම් ගන්නට ආර්ථික විද්‍යාව ඉගෙන ගෙන තියෙන්නම ඕනෑ නැත. එහෙව් එකේ, නීති දැම්මත් සැපයුම වැඩි වෙන්නේ නැති බව සිහියට එන්නේ නැතිද? රටට විහිළු නොකර ඉන්නම බැරිද?

පොල් ගස් විතරක් නොවේ, පැපොල්- අඹ- කෙසෙල්- දෙල්- කොස්- බෝංචි- බණ්ඩක්කාවලට පවා වින කරන රිලවුන්-වඳුරන් මර්දනය කරන්නට නීති ගෙනෙන්නට බැරිද?

එහෙම නොකර පොල් පලදාව වැඩි වෙයිද?

අධිවේගී කඩිනම තියෙන්නෙ විස්ස පරවගන්න විතරක්ද? (පය බරවායට පිටි කරට බෙහෙත් බැඳලා පලක් නැතැයි කියන උපමාව තියෙන්නෙත් බණ පොතකමය.)

ලංකාවේ පොල් අස්වැන්නෙන් 40%ක් රිලවුන්-වඳුරන්-දඬු ලේනුන් විනාශ කරද්දී....

කවුන්සලේම තව ඇත්තෙකු කියන්නේ, රටේ පොල් පලදාවෙන් 40%ක් විනාශ කරන අසමජ්ජාති රිලවුන්- වඳුරන්- දඬු ලේනුන් එළවන්නට පිරිත් පැන් ඉහින්නටය! ඒ ප්‍රවෘත්තිය කියවූ යාළුවෙකු ඔත්තුවක් දුන්නේ කෙමක් ගැනය. ‘පිරිත් කැටි කරලා ඉහින්න කියහං බං!’.

අනේ, බුද්ධි මට්ටම, පියවි සිහිය මනින්නට යන්තරයක් ඇත්නම්.....! මට හිතෙන්නෙම මේවා කාගෙ-කාගේත් වයසේ වැරැද්ද කියලාය!! මට හිතුණාට, රටුන්ට එහෙම හිතිලා තිබුණේ නැති විත්තිය කාට-කාටත් පෙනිලා තවම මාස ගාණක් ගියා විතරය.

ඉතින් මෙයාලා වගේම, නොපනත්කමත්- පඩත්තලකමත්- මන්ද බුද්ධිකකමත් ඉහට ගැහූ මට්ටමක හිටි මං, ඒ කාලේ වුණත් සුනන්දව කළු අක්කාට මුණ ගස්වන්නට plan කළේ හරිම සීරුවටය.

“ඉතින්?”

“ඉතින් කිතුල්- නාකි පතුල්!”

“විහිළු නෙවෙයි මාලි!”

“විහිළුවක් නෙවෙයි තමා සුනන්ද!”

“ඔය.... ඉතින් මාව විහිළුවට ගන්නවා.....”

මම නිහඬව හිටියෙමි. ඒ සුනන්දව තවත් අවුස්සන්නටය. උපාය හරි ගියේය.

“බුම්මා ගත්තා නේද ඒ සැරේ?”

බුම්ම ගත්තෙ නෑ! ටිකක් නිස්සද්ද වුණා!!

“කවුද බුම්ම ගත්තේ? මම ටිකක් නිස්සද්ද වුණා විතරනෙ.... ඉතින් ඔයත් නිස්සද්ද වෙලා ඉන්නෙ නැතිව කියන්න....”

“ඇත්තමයි මාලි. මේ දවස්වල මං හීනෙනුත් කොළඹ එනවා. ඔයාව දකිනවා හැමදාම. කවද්ද අපි හම්බ වෙන්නේ? ඔයා මට තවම කිව්වේ නැහැනෙ... විදිහක් කියනවයි කිව්වට.”

“අද ඒක කියන්න ලැහැස්ති වෙලා තමයි ඔන්න ආවේ!”

මම සුනන්දට විස්තර ඇතිව කිව්වෙමි. ‘ප්‍රතිභා’ සංගීත ප්‍රසංගය වේදිකා ගතවෙන ..... දවසේ ඔහු ලුම්බිණි රඟහලට පැමිණිය යුතුය. ලුම්බිණි රඟහලේ ටිකට් කවුන්ටරය අසල මිටි-තරබාරු-කළු පැහැති කාන්තාවක් ඔහු හමු වෙන්නට බලා සිටිනු ඇත. “එයා ඔසරියක් අඳින්නේ... දැක්ක ගමන්ම ඔයාට එයාව අඳුනා ගන්න පුළුවනි. පේන්න නොහිටියොත් ටිකට් විකුණන කෙනෙකුගෙන් අහන්නකො කළු අක්කා කොහෙද කියලා.”

“එයා ඔයාගෙ අක්කද?”

“පොතක් අරං එන්නකො, එදාට ලියලම දෙන්නං- අක්කද නැද්ද ඔක්කොම පට්ටන්දරේ!”

ඩයරිය එක්කම මල් ටිකකුත් ගේන්නද?

“ඔන්න කේන්ති ගියා. කොච්චි කරල! කොහොමටත් එදාට එනකොට මම පොතක් ගෙනෙනවමයි, ඔයාට දෙන්න. දැන්මම පොත වෙන් කරලා තියාගෙනයි ඉන්නේ. හැබැයි ඒකෙ ඔය විස්තරත් ලියලා, මටම ආපහු දෙනවා නං දෙන්න වෙන්නේ ලබන අවුරුද්දේ තමයි.” සුනන්ද කිව්වේය.

“අර මොකෝ? මොකක්ද ඔයා ගේන පොත...”

“ලස්සණ දිනපොතක්! මෙහෙට නිතරම එන, වත්තක ලොක්කෙක් මට ගෙනත් දුන්නේ. එදාමයි මම හිතා ගත්තේ ඒ ඩයරිය ඔයාට ගෙනත් දෙන්න. මේ... මාලි.... මං එදාට මල් ටිකකුත් ගේන්නද?”

“අන්න වැඩේ! එතකොට මට පත්තරේ දාන්නයි වෙන්නේ මල් කාගෙන්ද කියලා.... අනේ මහත්තයෝ.... ඔයා හදන්නේ මාවත් අමාරුවේ දාලා ඔයාත් අමාරුවේ වැටෙන්න.”

“ඇයි, මාව දැක්කොත් ඔයාලගෙ ගෙදර අය කලබල වෙයිද? ඔයාට බනියිද? එයාලා දන්නවද මෙහෙම අමුත්තෙක් එනවයි කියලා...  දැන් නම් මටත් බයයි. මට එන්න කියලා, ඔයා නෑවිත් හිටියොත් මං අමාරුවේ වැටෙනවා මාලි.... නිකං සවුත්තු වෙන්නත් වෙනවා.... ඔය කළු අක්කෙක් අහලා....”

සංගීත ප්‍රසංගය අතරේ මට එක තැනකම ඉන්නට බැරි නිසා....

“මුලින් හා කිව්වට නිමල් මල්ලී, මටත් නං දැන් බය හිතෙනවා, එදාට ඔය කියන හරිය කරන්න. ඔයා කොල්ලෙක් කියලා දැන ගත්තම.... අපේ ඉස්සරහම දැන ගත්තම, ඒ මනුස්සයට ලජ්ජ හිතෙයිනේ. එයාව රැවට්ටුවයි කියලා ගෝරියක් දැම්මොත් අපි දෙන්නම අමාරුවේ වැටෙනවා නේද?” කළු අක්කා කිව්වේ මගේ plan එක අහගෙන ඉඳලාය.

“පිස්සුද? එහෙනං එයත් රැවටිල්ලක්නේ කරලා තියෙන්නෙ.... මාත් එහෙමයි, එයත් එහෙමයි. හැබැයි, කළු අක්කේ- සුනන්දයි මායි හම්බ වෙන්නේ නං ඔයාලා කවුරුවත් ඉන්න තැනක ඉස්සරහදි නෙවෙයි....”

“ඇයි ඒ... එතකොට? ටිකට් කවුන්ටරේ ළඟදි ඒ මනුස්සයට මං මොනාද කියන්න ඕනි?”

“එයා අහයි මාලි කොහෙද කියලා. ඔයා කිසිම වෙනසක් නොකර -ඔන්න හිනා වෙන්න එහෙම එපා. වැඩේ බකල් වෙයි- කිසිම අමුත්තක් නැතිව, එයාව ලුම්බිණිය ඇතුළට එක්ක ගිහිං පුටුවක වාඩි කරවන්න. පිටි පස්සෙම පේළියේ... ඊළඟට ඇවිත් මට කියන්නකො... එතකොට මං....”

එහෙම සැලසුම් කරන්නට වුණේ, show එක දවසේ මට එක තැනක ඉන්නට බැරි වෙන බව දැනගෙන හිටි නිසාය.

මාසයේ අන්තිම ඉරිදාවට උපත දෙමින් සූර්ය දිව්‍ය රාජයා....

ඒ අතරේම ‘අර ඉරිදා; මාසයේ අන්තිම ඉරිදා’ කැන්දමින් සූරිය දිවිය රාජයා නැඟුණේය. ‘පායාලා, සූර්ය දෙව් රාජයා...!’

මහී කියලා තිබුණු විදිහටම එදා හවස තුනට විතර මම පිටකොටුවට ගියෙමි. එතැන සිට පයින්ම මරදාන පැත්තට ඇවිදගෙන ගියෙමි. මරදානේ ටෙක්නිකල් කොලීජියට ඉදිරිපිටින්ම වගේ, පාරෙන් අනෙක් පැත්තේය, මා ඇතුළු විය යුතු ගේට්ටුව තිබුණේ. මහීව හොයා ගැනීම චුට්ටක්වත් අසීරු නොවිණි.

මුලින්ම මහී කළේ මගේ කේශාන්තයේ සිට පාදාන්තය දක්වාම හොඳින් නිරීක්ෂණය කිරීමයි.

“මොනවද ඔච්චර බලන්නෙ!”

“නිමල්... ඔයාව නං බලන්නම වටිනා වස්තුවක් තමයි!” මහී කොක් හඬ නඟමින් හිනා වුණේ, ටියුඩර්ගේ ‘වස්තුව’ වචනය නිසා මේ සේරම පටන් ගත් හැටි මතක් කරමිනි.. “ඔයාට තියෙන අහිංසක පෙනුමේ හැටියට මට හිතා ගන්නවත් බැහැ.... ඔයා කොහොමද අච්චර ඇට්ටරකමක් කළේ කියලා...” 

“මම ඇට්ටරකමක් කළායැ? ඔයාලා වලිගෙ පාගාගෙන කතා කළා. මං උත්තර දුන්නා....”

අපේ කතාබහ අතරෙත් මහී එන-යන දුරකථන ඇමතුම් සම්බන්ධ කළේය. ඒ රාජකාරිය කරන හැටි මට පෙන්වලාත් දුන්නේය. එක දුරකථන සංවාදයකට හොරෙන් කන් දෙන්නටත් ඉඩ සලස්සලා දුන්නේය.

“අජන්ත එයි තව ටිකකින්... මම කියන්නේ අපෙ ගමේ යාළුවෙක් කියලා. බලමු මිනිහා මොනවා කියයිද කියලා, ඔයා කතා කරද්දී.....”