යකිනිට ඇන්දා- පළමුවෙනි කොටස

"නිමල් මල්ලී, නාට්ටියක් කරන්න කීයක් විතර යනවද?” කළු අක්කා ඇහුවා.

ඒ අපි දෙන්නත් එක්ක හවුලේ දෙමටගොඩ රේල්ලුවේ කැන්ටින් එක කරන දවස්. මතකයේ හැටියට 1979.

දැන් කාලේ නං හුඟාක් උන්නාන්සේලා බණය කියලා දේශනා කරන්නේ කන්ට සූත්තරම නෙව.

තව ටිකාාාාාක් නිශ්චිතව; ටක්කෙටම කියනවා නං ‘ප්‍රතිභා’ සංගීත ප්‍රසංගය ලුම්බිණි රඟහලේදී වේදිකා ගත වෙලා දවස් දෙක තුනකට පස්සෙ දවසක. ‘එකෙන්ම ඇති වුණා’ post එකෙන් ඒ ප්‍රසංගය ගැනයි, මොට්ට; තකතිරු; මැටි මෝල් නිමල් දිසානායක සංගීත ප්‍රසංගයක නිෂ්පාදකයා විදිහට ජයටම ඇඳ ගත්ත හැටියි දැනටමත් ඔයාලට කියලනෙ තියෙන්නේ.

“මොකද කළු අක්කේ, ඔයාට නාට්‍යයක් කරවන්න හිතුණාවත්ද- අරහෙම ඇහුවේ?”
“අනේ නිමල් මල්ලී මං කරවන නාට්ටි. එහෙම කරවන්න තිබ්බා මාත් ඔයාලා වගේ පිරිමියෙක් වගේ ඉපදිලා උන්නා නං...” කළු අක්කා හීල්ලුවා. එයා ගැහැනියෙකු වෙලා ඉපදීම ගැන හරිම කනගාටුවෙන් උන්නේ. පිරිමින්ට තියෙන නිදහසෙන් බාගයක්වත් ගෑනු කෙනෙකුට නැති එක ගැන එයාට තිබ්බේ ලොකු නෝක්කාඩුවක්. “...ඊළඟ ආත්මේ නං මම උපදින්නේ පිරිමියෙක් විදිහටමයි. දන්නවද නිමල් මල්ලී- අපේ එක්කෙනා මට ඒකට අවසර දීලයි තියෙන්නේ.”

කළු අක්කා නිතරම වගේ එහෙම කිව්වේ ‘සෝමේ අයිය’ ගැන ප්‍රසංසාවකුත් කරලා පිං දෙන ගමන්... (සෝමේ අයිය කිව්වේ කළු අක්කගෙ ස්වාමි පුරුෂයාට.) එයා සෝමේ අයියාට ගොඩක්ම ස්තුතිවන්ත වුණේ එයාට ලබන ආත්මයේ පිරිමියෙක් වෙලා උපදින්න විවරණ දීම නිසා.

“මම නං අහල තියෙන එකම බණකවත් ඔහොම කතන්දරයක් අහල නැහැ. ඒ විතරක් නෙවෙයි කළු අක්කේ- කිසිම බණ කතාවකවත් ඔහොම දෙයක් මට නං හම්බ වෙලා නෑ!’
“මම නං අහපු බණක තමයි ඔහොම කිව්වේ. එදා ඒ හාමුදුරුවන් වහන්සේ කියාපු විදිහට ගෑනියෙකුට කවදාවත් බුදු වෙන්න බෑ- පිරිමියෙක්ට මිසක්. ගෑනු කෙනෙකුට බුදු වෙන්න ඕනි නං ඉස්සෙල්ල පිරිමියෙක් වෙලා ඉන්න ඕනි. ඒ ගෑනු කෙනා කසාද බැඳල නං ඉන්නේ, එයාගේ මහත්තයා එයාට අවසර දෙන්න ඕනේ ඊළඟ ආත්මේ පිරිමියෙක් වෙලා උපදින්න.”

හාමුදුරුවරු ගැන නං නිදිට එච්චර සර්ධාවක් නැති විත්තිය කවුරුත් දන්නවනේ. ඒ ගතිය එදාටත් වැඩිය අද වැඩියි.

දැන් කාලේ නං හුඟාක් උන්නාන්සේලා බණය කියලා දේශනා කරන්නේ කන්ට සූත්තරම නෙව. වැඩියෙන් කෙරෙන්නෙත් සූත්තරේ පාරන job එක.
අමාමෑණි සම්මා බුදුහාමුදුරුවන් වහන්සේ අද ජීවමානව ඉන්නවා නං උන්නාන්සේට වුණත් වැඩ හිටින්න වෙන්නේ අගු පිලක තමයි. අපේ උන්නාන්සේලා බුදුහාමුදුරුවන්වත් පන්සලෙන් පිටමන් කරනවා ඒකාන්ත නිසයි, මට එහෙම හිතෙන්නේ...

සරත් තමයි අපේ ‘නව සිංහබාහු’ නාට්‍යයේ සිංහබාහුට act කළේ. (සරත් හා නිදි)

ඉතිං, කළු අක්කාත් එක්ක තව දුරටත් ඒ මාතෘකාව යටතේ කතා නොකර ඉඳීමය මා එදා කෙරුවේ. කොයි තරම් හිතවත් කෙනෙකු සමඟින් වුණත් දිගින් දිගට මත ගැටුම් ඇතිවෙන පන්නයේ කතාබහට නොයා හිටීමය, ඇඟට  ගුණ...

මං ආපහු අපේ කතාව ඇදල ගත්තා. “ඉතිං, ඉතිං... කළු අක්ක කිව්වෙ නැහැනෙ නාට්‍යයක් කරන්න යන වියදම ගැන ඇහුවේ මොකටද කියල...”

“ඔයාල දෙන්නම මට සමා වෙන්න ඕනි මැද්දට පනිනවට... මමත් මේ නොකර සද්ද අහගෙන ඉන්නේ ඉවසිල්ලක් නැතිව... නාට්‍යයක් කිව්වම.” අපේ ළඟින්ම වාඩි වෙලා ‘හ්ම්’ නොකියා හිටි සරත් රංචාගොඩත් නිහඬතාව බින්දා. (සරත් තමයි අපේ ‘නව සිංහබාහු’ නාට්‍යයේ සිංහබාහුට act කළේ. (ඒ ගැන විස්තර මතක් කර ගන්න කැමති පිංවත්තු ‘සුප්පා දේවිගෙ බඩේ මයිල්’ posts පෙළ කියවත්වා!)

ඉතිං, මේ කියන දවස්වල දෙමටගොඩ CGR කැන්ටිම අපට නං ‘මරදානේ සංගීත මංජරිය’ නැත්තං ‘ගුණේ අයියගේ බජව් දාන කාමරේ’ වගේ තැනක්.

හවසට කැන්ටිම වැහුවට පස්සෙ හය හත වෙද්දී පහුවදාට ඕනි කරන හාල්- පොල්- සිල්ලර බඩුයි, එළවලුයි ගෙනෙන රාජකාරිය ඉක්මනටම කරල ඉවර ක‍රන්නේ පොඩි මාමා. පියාඹන පීරිසි යවන්න හදපු- නාහෙට නාහන ටී මේකර් රංජි පීරිසි කෝප්ප සේරම මැදල හෝදලා දානවා. වේටර් රාජකාරී කරන දෙන්නා පුටු මේස පිහදාලා; බිම අතුගාලා; හෝදලා දමන්නේ ඒ අතරතුරේ. හතහමාර වෙනකොට අපි හැමෝම රාජකාරිවලින් නිදහස්.

ඊළඟට නානවා නං නාලා- නැත්තං ඇඟපත හෝදලා අපි කැන්ටිමේ මේසයක් වටේ වාඩි වෙන්නේ ‘දම් සභා මණ්ඩපය’ට ගියා වගෙයි. එතැන ඉඳලා ඉතිං- එක මාතෘකාවක් නෙවෙයි; මතු වෙන ඕනිම මාතෘකාවක් ගැන අපි කතා වුණා. එතකොට මොබයිල් ෆෝන්, ඉන්ටර්නෙට් තිබ්බ එකක්යැ... ඒ තියා රුපවාහිනියවත්...

සරත් රංචාගොඩ, ටියුඩර් ලේල්වල, සෝමවීර මල්ලිකාරච්චි වගේ හිත-මිතුරු අයත් නිවාඩු තියේ නං සමහර දවසක ඔය අපේ දම් සභා මණ්ඩපයට ආවා. එහෙම ඇවිත් උන්නු සරත් තමයි අරහෙම කියමින් අපේ කතාවට එකතු වුණේ.

“ඉන්නකො නිමල් මල්ලී කියනකං. ඔයාලා ඉස්සෙල්ලම අජාසත්ත නාට්‍ටිය කළේ රුපියල් සීයකටත් අඩු වියදමකින්ය කියල ඔයා දවසක් කිව්ව මතකද...”
“හරි, හරි. ඒ 1966නෙ කළු අක්කේ. රුපියල් හැටතුනකින් වගෙයි මතක.”   

බන්දුල හරි ආඩම්බරෙන් හිටියෙ- මහරගම ටවුමේ පෙන්නපු පළමුවෙනි නාට්‍යයේ ප්‍රධාන නළුවා මිනිහයි කියලා...

“මං අජාසත්ත නාට්ටිය නං බලල නෑ. ඒත් විධුර ජාතක නාට්ටියයි, සාම ජාතක කතාවයි නං බැලුවා... එතකොට අපි ඔයාව අඳුරන්නේවත් නැති කාලේනේ...” කළු අක්කා මතකය පීරලා වගෙයි කිව්වේ.

“පොඩ්ඩක් හෝව්! නිමල්- විධුර එකේදිද stage එක ඉස්සරහ වාඩි වෙලා හිටිය කොල්ලො කුරුට්ටෝ ‘නා රජ්ජුරුවන්ගෙ නාග මාණික්කේ එළියේ’ කියලා හූ තිය-තිය හිනා වුණයි කියන්නේ... මට ඒ කතාව කිව්වේ බන්දුල ජයකොඩි- රෙදි මෝලේ වැඩ කරන කාලේ.”
“ඔව්නෙ සරත්... බන්දුනේ ඒකෙ පූර්ණක යක්ෂ සේනාධිපතියට හිටියෙ...”

“බන්දුල හරි ආඩම්බරෙන් හිටියෙ- මහරගම ටවුමේ පෙන්නපු පළමුවෙනි නාට්‍යයේ ප්‍රධාන නළුවා මිනිහයි කියලා...” සරත් ඔලොක්කුවට වගේ කිව්වේ හිනා වෙවී. එවෙලේ නං මාත් හිනා වුණා තමයි, ඒ කාරණයේ වැඩි බරක්-පතළක් නිනව් නොවුණු හිංදා.
ඒත් මහරගම ඉතිහාසය නිවරැදිව ලියන කෙනෙකුට අපිවත් මඟ හරින්න බැහැ කියලා දැනුයි තේරෙන්නේ.

මහරගම නගරයේ පළමුවෙනි වෙසක් තොරණ ගැහුවේ 1966. මට්ටකුණ්ඩලී කතාව කියැවුණු ඒ තොරණෙ චිත්‍ර ඇන්දෙත් පමුණුවේ හාදයෙක්- ගෝමස්!
පළමුවෙනියෙන් මහරගම නාට්‍යයක් පෙන්නුවෙත් 1966 පොසොන් එකට... ගුණපාල අයියා හෙවත් අපේ තාත්තා- මං වහන්සේ ඇතුළු කට්ටිය එකතු වෙලා. ඒකෙන් තමයි මේ ලියන්නාගේ ජීවිතේ වෙනමම පැත්තකට යොමු වුණෙත්.    

අපේ නාට්‍ය මහරගම ඉතිහාසයට වැදගත් වෙන්නේ මේකයි. එදා මෙදාතුරේ (මං දන්නා තරමට) වෙසක්- පොසොන්- ඇසල උත්සව වෙනුවෙන් මහරගමදී නාට්‍ය පෙන්නලා තියෙන්නේ කණ්ඩායම් තුනයි; අපිත් එක්කම. අට වතාවයි!
එයින් කණ්ඩායම් දෙකක්ම පළමු වතාවෙන් එහාට ගිහිං නෑ. නමුත් අපි... අවුරුදු හයක්ම නාට්‍ය පෙන්නලා තියෙනවා අවුරුදු 13ක් (1966- 1979) ඇතුළත. එයිනුත් එකම එක නාට්‍යයයි දිසානායක හේවගේ ගුණපාල හෙවත් ගුණපාල අයියා නැතිව කෙරිල තියෙන්නේ.

තවත් කාරණයක්. ඒ නාට්‍යවලින් හතරක්ම ලියල තියෙන්නේ මේ නිමල් දිසානායකයා. එයා කියනවා ඒ කාරණේ ගැන එයා බොහොම නිහතමානීව ආඩම්බර වෙනවයි කියලත් අමතක නොකර ලියන්නලු. (අජාසත්ත පිටපත ලිව්වේ අපේ තාත්තා. ටීටර්කාරයෙකු වුණු අබරන් මාස්ටර් අරගෙන ආව ‘විධුර’ පිටපත ටවර්හෝල් යුගයේ එකක්.)  

“සරත් මල්ලිට කියන්න, අපි මෙයාලගේ විධුර ජාතක නාට්ටිය බැලුවේ නගර සභා පිට්ටනියේ එහා කෙලවර හරියේ ඉඳන්... බෝ ගහ කිට්ටුව හරියේ. නාට්ටිය පෙන්නුව පැවිලියන් එක තිබ්බේ අනිත් කෙලවරේනේ... පුදුම සෙනඟක් එදා තෙරපි-තෙරපී හිටියෙ. ඉතිං අපිට කොහේ පේන්නද ඔය හූ කියපුවා...” කළු අක්කා කිව්වා. “හැබැයි සාම ජාතකේ නටද්දී නං අපිටත් ආරාධනා හම්බ වෙලා තිබ්බ හිංදා අපි හිටියෙ ඉස්සරහ පුටුවල වාඩි වෙලා. ඒ නිසා අපිත් දැක්කා අර අඹ ගහට ගැට ගහල හිටිය වඳුරා නයාවයි- කොටියවයි දැකලා බයෙන් කුලප්පු වෙච්චි හැටි!”

එතකොට නං මගේ කටත් අප්පල්ලයක් වගේ වුණා- පුදුමෙටම!

“හරි, හරි... ඔව්වා ඔක්කොම පරණ කතන්දරනේ... කළු අක්ක තවම කිව්වේ නැහැනේ...” මං ආයෙමත් ඇහුවේ ඒ කාරණය යට යන්න නොදී මතු කර ගන්නයි.

“මං කියන්න හැදුවේ නිමල් මල්ලී, අපි ආයෙමත් ඒ වගේ නාට්ටියක් මහරගම පෙන්නමුකෝ කියල.”
“අම්මට සිරි!” සරත්ට කියැවුණේ නිකංමයි.

“ඔයාලා දන්නවද, තව කීප දෙනෙකුත් මට ඔය යෝජනාව කළා...”
“ඒත් ඉතිං ඔයා තවම නාට්ටියක් කරන්න පටන් ගත්තේ නැහැනේ, නිමල් මල්ලී...”

“මේකයිනෙ කළු අක්කේ... එහෙම නාට්‍යයක් කරන්න නං මාස ගාණක් පුරුදු වෙන්න වෙනවා...
එච්චරයැ? ආධාර එකතු කරන්න යන්න වෙනවා... ඒ දවස්වල නං මේ පැතිවල හිටියෙ ගමේම මිනිස්සු. දැන් වැඩි හරියක් ඉන්නෙ පිටගම්කාරයෝ. ඒ මිනිස්සු ගෙවල්වල ඉන්නේ රෑට. ඒ වෙලාවට ආධාර එකතු කරන්න යන්න පුළුවන් කාටද? අනෙක තමයි ඉස්සර නං අපිටත් වෙලාව තිබ්බා ආධාර එකතු කරන්න යන්න. දැන් අපේ කට්ටියත් රස්සාවල් කරනවනේ...” මං එව්වා කිව්වේ සතුටෙන් නං නෙවෙයි. ඒත් මටම තේරුම් ගිහිං තිබුණු ඒ කාලේ තත්ත්වය එයාලටත් පැහැදිලි කරන්නයි.

“නිමල් මල්ලී, මම ඔය ඔක්කොම දන්නවා...”
එතකොට නං මගේ කටත් අප්පල්ලයක් වගේ වුණා- පුදුමෙටම. “හෑ...අද වෙනකල් මං දන්නෑනෙ කළු අක්කා එච්චර කල්පනාකාරියෙක් කියලා.” මං කිව්වා නෙවෙයි; නිකංම කියවුණා.

ඒකට උත්තර දෙන්න කලින් කළු අක්කා ලොකු හිනාවක් දැම්මා. දාලා මේ ටිකත් කිව්වා. “අනේ නිමල් මල්ලී... මම ඔයාල තරම් දේවල් දන්නැති මෝඩ ගෑනියෙක් නේන්නං... ඔයාම ඔය කාරණාවල් සේරම මේ ළඟදී තව කෙනෙකුට කියල තිබුණා... එයා තමයි මටත් ඔය සේරම කිව්වේ...”
“කවුද, අසෝකද?”

“ඔය මතක් වුණේ! අසෝක තමයි මට කිව්වේ.” කළු අක්කා තහවුරු කෙරුවා.
“කවුද වදේ මේ අසෝක... මාත් දන්න කෙනෙක්ද?” සරත් රංචාගොඩ ඇහුවේ අපි දෙන්නා දිහාම බලමින්.

“සැමී අයියගේ බෑණාව සරත් දන්නවද, නිමල් මල්ලී.”
“නෑ සරත්. ඔයා අසෝක පියසිරිව අඳුනන්නෙ නෑ... කස්ටම් එකේද කොහෙද වැඩ කරන්නෙ. එයා බැඳල ඉන්නෙ මල්ලිකාව. මාර විහිළුකාරයා!”

අනේ!
එයාලා අද ඉන්නවා නං...
දැන් ඒ හතර දෙනාම ඉකුත්ව ගිහිංය. කළු අක්කේ, බන්දුල, සරත්, අසෝක... ඔයාලා හතර දෙනාටම නිවන් සැප ලැබේවා!

අපි දෙන්නට දෙන්නම තකට-තක රැවටිලිකාරයොයි කියල එළි වුණාට පස්සේ තවත් love කරන්නයැ...        

ඒ හතර දෙනාගෙන් කළු අක්කා විතරකි කාල මරණයකට පත් වුණේ. අනිත් තිදෙනාම ගොදුරු වුණේ අකල් මරණවලටය. එයිනුත් සරත් රංචාගොඩ හිතවතාය ඉතාම ඛේදනීය ඉරණමට මුහුණ පෑවේ.

සරත් විවාහ වුණේ මගේ ලොකු නෑනණ්ඩි මල්ලිකාවන්ගේ හොඳම යෙහෙළියක වී හිටි පිළියන්දල සීතා සමඟිනි. ‘කොළඹ ඉඳලම හරි යන්නෑ රංජි මල්ලී. කොච්චර වුණත් උපන් ගම විතර වටිනවයැ වෙන කොහෙවත්...’ එහෙම කියමින් හිටි සරත් පසු කාලයක දෙහිඕවිට- අටුලුගම ගෙයක් හැදුවේය. ඒ ගෙයි සියලු වැඩ ඉවරකොට එයට විදුලිය සපයන්නැයි ඉල්ලා සිටියේය. ‘අසවල් දවසේ අසවල් වෙලාවට සප්ලයි එක දෙන්නට එනවා.’ අදාළ ආයතනයෙන් සරත්ට දන්වා තිබිණි. සරත් ඒ දිනයේ නව නිවසට ගොස්- බලා සිටියදීලු හෘදයාබාධයකට ගොදුරු වී තිබෙන්නේ.

ජීවතේ හැටි එහෙමය... මාරයාගේ හැටි එහෙමය... ඕනෑම ජගතෙකු වුණත් කැන්දාගෙන යන්නට ආවම යා යුතුය!

‘අනිත්‍යය මෙනෙහි කරන්නෙයි නිමලෝ ඔහේ ‘යකිනිට ඇන්දා’ post එක ලියන්න ගත්තේ. අනෙක අද ඔහේ හතර වටේ තියෙන පඳුරු තලනවත් වැඩියිද මංදා.’
සොරි- සොරි... අතීතෙට ගියාම මතක් වෙන දේවල් ගොඩයිනෙ. එව්වයෙනුත් චුට්ටක් හරි නොලිව්වොත් හිතට මොකද්ද මොකද්ද වගේ. මෙන්න, මෙන්න මං ආපහු දෙමටගොඩ කැන්ටින් එකට යනවා.

“අසෝක මල්ලිටත් හරි ආසයිලු නාට්ටියක රඟපාන්න. ඒකලු ඔයාට කතා කළේ... එහෙම කිව්වම තමයි නිමල් මල්ලී මම අසෝක මල්ලිට කිව්වේ ටික දවසක් ඉවසන්න කියලා... ප්‍රතිභා ෂෝ එක ඉවර වෙනකල්. අනෙක සරත් මල්ලී මෙයාගේ ටෙලිෆෝන් ආදරවන්තයාව හම්බ වෙන වැඩෙත් තිබ්බනේ...” එහෙම කිව්වමයි කළු අක්කට සුනන්ද ගැන අහන්න මතක් වුණේ.
“ඒ මහත්තයා ආයෙ ඔයාට කතා කළේ නැද්ද මල්ලී?”

“ම්හු! එයා ආයෙ කතා කරන එකක් නෑ... කතා නොකරන එකමයි හොඳ කළු අක්කේ. අපි දෙන්නට දෙන්නම තකට-තක රැවටිලිකාරයොයි කියල එළි වුණාට පස්සේ තවත් love කරන්නයැ...”

ඒ දවස්වල අපි වැඩියෙන් කතාබහ කළේ ඔහොම සිල්ලර දේවල් ගැන. ඊට එහා යන දේවල් කතා කෙරුණේ කුලතුංග සර් වගේ උදවිය එක්කයි.

දැනටත් මයෙත්තෙක්ක එහෙම කතාබහ කරන තවත් හිතවතුන් ඉන්නවා.
ඒ අතරේ බ්ලොග්වලත් හොඳ හොඳ කාරණා කතා වෙනවනෙ. හොඳ හොඳ කිව්වේ ‘මොළේට සමනල් ගැටේ’ වැටෙන පන්නේ එව්වට. ගැටේ ඇලවෙන පන්නෙ කතා වගේ නෙවෙයි- එව්ව හරිම අර්ථවත්, මේ නිදියට නං. කොළඹ ගමයා, ඉයන්ගේ අඩවිය, බිත්තිය, නිහඬපාල... මේ මොහොතේ මට මතක් වුණු එහෙම blog අඩවි කිහිපයක්.

ඉහළ පරිකල්පනයක් තියන මිනිස්සු අවුරුදු දහස් ගානකට පෙරත් මේවා විග්‍රහ කරා. කිසිම උපකරණයක් නැතුව.

ඉතාම ළඟදී, අපේ බකුසුතුමා උන්නැහේගේ ‘බකමූණු කතා’ අඩවියට ලියල තිබ්බා post එකක් ‘පදාර්ථය යනු මායාවකි’ කියලා. පෝස්ටුවට එහා comments... මේං ඒවායින් ඇබින්දක්:

‘නිහඬපාල Nihandapala April 4, 2026 at 7:50 AM

වීඩියෝවේ නම් තියෙන්නේ අටෝරාසියක් විද්‍යාත්මක ප්‍රවාද. අපේ දැනුම පංචේන්ද්‍රියන්ට සාපේක්ෂයි. ඒවායින් ඔබ්බට හිතලා වෙනස් කියවීමක් දෙන්න පුළුවන් අය හරිම අතලොස්සයි. විද්‍යාව දේශපාලනය හැමදේම දෘෂ්ටිවාද වලට එළඹිලා තේරුම් ගන්න උත්සහ කරොත් මුලාවක. Matter ගැන හෙව්වේ අද ඊයේ නෙමෙයි. ඉහළ පරිකල්පනයක් තියන මිනිස්සු අවුරුදු දහස් ගානකට පෙරත් මේවා විග්‍රහ කරා. කිසිම උපකරණයක් නැතුව. පදාර්ථය රූප කලාප වලට බෙදලා ඇතිවීම නැතිවීම ගැන කිව්වා. සමහරු කිව්වා පදාර්ථය මනසේ ප්‍රක්ෂේපනයක් කියලත්. සමහරු කිව්වා අවසානයේ ශුන්යතාවයක් ගැන. සමහරු කිව්වා අවසානයේ වෙනස් නොවෙන අකාලික බ්‍රහ්මන් අවස්ථාවක් (පදාර්ථයක් නොවෙයි) කියලා. දැන් අනු පරමාණු ක්වොන්ටම් අංශු දක්වා ගිහින් මට තවම ඉන් එහා තේරුම් ගන්න බැහැ. හෙමින් උත්සහ කරනවා. Matter සහ Mind කියන දෙක දෙකක් ලෙස ගැනීම තමයි පළමුව අපි බැලිය යුත්තේ. එතනින් එහාට පදාර්ථය විග්‍රහ කරන එක තමයි වැදගත්.

Reply
D.G.M බස්සා April 4, 2026 at 3:08 PM

ඔබගේ අදහස් දැක්වීම ගැන ස්තූතියි. විද්‍යාව ගැන මගේ ඇති කැමැත්ත දෙයාකාරයි. එකක් විද්‍යාව නිසා අපේ ජීවිත පහසු වෙලා තියනවා. දෙක, විද්‍යාවේදී "ගලේ කෙටූ අකුරු" වගේ නිශ්චිත නිගමන නැති වීම. හැම දෙයක්ම සාපේක්ෂයි, හෙට ඒක වෙනස් වෙන්න පුළුවන් කියන එක. ආගමික දෘෂ්ඨිවාද ගැන එහෙම පැහැදීමක් නෑ.

දෘෂ්ටිවාද, තර්ක කිරීම් වලට කැමති එක හේතුවක්, මොලේට ව්‍යායාම දුන්නොත් ඩිමෙන්ෂියා වැලැක්විය හැකි බවට ඇති තර්කයයි. ඒකත් කොච්චර ඇත්තද නොදන්නවා වුනත්, දැන්න අය කියන නිසා දැනට විස්වාස කරනවා. විශ්වය ගැන සෙවීම, මොලේට සමනල ගැටේ වැටෙන වැඩක් බව දන්න නිසා, ඒකටත් කැමතියි.

මට පදාර්ථය විග්‍රහ කරන්න තරම් දැනුමක් නෑ. එහෙම කරන අය කියන දේ අහගෙන ඉන්නවා.’

ආදරණීය පාඨක ඔයාලත් වෙලාවක් තියේ නං ඒ වගේ අඩවිවලටත් ගොඩ වැදෙන්නකෝ. මං වහන්සේ නං එහෙමයි. සරලම දේවල් වගේම, ගොඩාරියක් බරසාර දේවල් වුණත් මොළ ගෙඩියට දාගන්න තමයි වෑයම් කරන්නේ.
එක අතකට සරල- බරසාර කියල වෙනසකුත් නැතිවයි අපේ මොළ ගෙඩියේ ගබඩා වෙලා තියෙන දේවල් අපට හිතා ගන්න බැරි මොහොතකදී ප්‍රයෝජනවත් වෙන්නෙත්.

මොන වගේ නාට්‍යයක්ද කරන්න යන්නේ?

“ඉතිං ඉතිං කළු අක්කේ- ඔයාටත් හිතුණද රඟපාන්න... ඒකද ඔයා නාට්‍යයක් කරන්න යන වියදම ඇහුවේ?” සරත් තමයි ප්‍රශ්නය ඇහුවේ. හැබැයි ඒ වෙද්දී මගේ හිතටත් ඒ ප්‍රශ්නය ඇවිල්ලයි තිබ්බේ.

“මොන වගේ නාට්‍යයක්ද කරන්න යන්නේ- කොහෙද ඒක පෙන්නන්න යන්නේ වගෙ කාරණා උඩනේ සරත් වියදම් කරන්න ඕන ගණන තීරණය වෙන්නේ... කළු අක්කාට ඕනි කරන්නේ...”
“ආයෙ මොකටද හංගන්නේ? මට දැනගන්න ඕනි ඔයාලගේ සාම ජාතකේ වගේ ලස්සන නාට්ටියක් මහරගම ටවුමේදී පෙන්නන්න කීයක් විතර යයිද කියලා...”

ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ ‘යකිනිට ඇන්දා’ දෙවෙනි කොටසෙන් කියවතෑකි හොඳේ...