හතලිහේදී... තිස්හයවෙනි කොටස

“මේකේ ඇඳන් හතරක් තියෙන්නේ... තුන් දෙනා නෙවෙයිද ඉන්නේ...”

“හ..ත..ර..යි!”
“කොහෙටද ගියයි කිව්වේ දෙන්නයිනේ ප්‍රසාද්.”
“ඉතිරි එකාට අද උදෙන්ම මම කිව්වා අද රෑ වෙනකල් කාමරේට එන්න එපැයි කියලා.” ප්‍රසාද් නං කියයි. එයා එහෙම කිව්වට හදිසියෙවත් මිනිහා ආවොත්? තවත් රින -5%ක්. දැන් මගේ මූඩ් එකෙන් සීයට 15ක්ම අඩු වෙලා ඉවරයි!

පියවරෙන් පියවර සායම් තවරමින් චිත්‍රයක් අඳින්නා වගේ... පියවරෙන් පියවර; අඩියෙන් අඩිය ඉස්සරහට... 

ලිංගික කටයුත්තක යෙදීම මට නං එක්තරා කලාවක්; ලතාවකට අනුව- නිවී හැනහිල්ලේ කළ යුතු වතාවතක්! ඒක කෙරෙන්න ඕනත් බයෙන්- සැකෙන්- බාධාවලින් තොරව නේද? ඒකට උචිතම පරිසරයක් තියෙන එකත් මට නං ලැබෙන සංතෘප්තිය කෙරෙහි බලපානවා...

ප්‍රසාද් කාමරයේ දොර වැහුවා... හනි-හනික ඇඳුම් ගලවන්න පටන් ගත්තා. ඒ ඇඳුමුත් කිසිම පිළිවෙලක් නැතිව ඇඳක් උඩට ගියා. ”ඇයි උඹ බලාගෙන ඉන්නේ... මං උදව් කරන්නද?” බැනියමයි, යට ඇඳුමයි විතරක් ඉතිරි වෙලා තියෙද්දී ප්‍රසාද් මගෙන් ඇහුවා.
ඒත් එක්කම එයා ලාච්චුවකින් එළියට අරගෙන මට පෙන්නුවෙ කොන්ඩම් පැකට් එකක්...

අඃ, එතැනදී මට පොඩි වැරද්දක් වුණා. ප්‍රසාද් මට පෙන්නුවෙ කොන්ඩම් පැකට් එකක් නෙවෙයි, දෙකක්! “මේ බලාපං... ෆ්ලේවර්ස් දෙකක ඒවා තියෙනවා. කොයිකටද උඹ කැමති?” කියල කියාගෙනම ප්‍රසාද් ඒ කොන්ඩම් පැකට් දෙක මගේ මූණ ළඟටම දික් කළා.

රින ලකුණු 15%ට තවත් රින 5%ක් එකතු වුණේ එතකොටයි.
ඒ ප්‍රසාද්ගේ ළඟින් වහනය වුණු අමුතුම ගන්ධයක් මට දැනුණු නිසා. ඒක ප්‍රසාද්ගේ දහදිය ගන්ධයයි; එයා දාලා හිටිය සුවඳ විලවුන් සුගන්ධයකුයි මිශ්‍ර වෙච්ච එකක්! මහ අමුතුම කුයිලක්!!
“කෝ... උඹට කිසිම හදිස්සියක් නැහැ වගේනේ... උඹ තවම ඇඳුම් පිටින්නෙ... මං උදව් වෙන්නං ඕවා ගලවන්න...”
“ඉස්සෙල්ලම මට තුවායක් ඕනේ ප්‍රසාද්. මට wash එකක් දාගන්න ඕනි සේරටම කලින්.”

ඒ තමයි මගේ පුරුද්ද. පියවරෙන් පියවර සායම් තවරමින් චිත්‍රයක් අඳින්නා වගේ... පියවරෙන් පියවර; අඩියෙන් අඩිය ඉස්සරහට...

එහෙම විත්තියක වගක්වත් නැති ප්‍රසාද් දුන්නු උත්තරෙන් මං උඩ ගියා. “... ඉවර වෙලානෙ ෆ්‍රෙන්ඩ් වොෂ් එකක් දාන්න ඕනේ...”
“අනේ මේ ප්‍රසාද්, පිස්සු නැතිව මට ටවල් එකක් දීලා ගිහිං ඔයත් හොඳට ඇඟ හෝද ගන්නවා.” ප්‍රසාද් මගේ දිහා බැලුවේ පුදුමයෙන් වගේ. හරියට මං ‘මිනියක් මරන්න’ කිව්වා වගේ.

පසුගිය කොටසේ ඔය විස්තර කියවනකොට (ඩුප්ලිකට්*) නිදිගෙ පංච තන්තරේට හිතිලා තිබ්බා අපූරු අදහසක්.
(*ඩුප්ලිකට්- කිව්වේ මේ රසික හිතවතා comment කරන්නේත් ‘නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ නමින්ම වීම හින්දායි. එයාට අපූරුවට කවි ලියන්නත් පුළුවන්. මුලදි මුලදී මටත් පැටලුණා- කව්ද බොලේ මේ මනුස්සයා කියලා. පස්සේ හොඳින් විපරම් කරලා බලනකොට මට හොයා ගන්න ඇහැකි වුණා එයායි මායි අතරේ එක වෙනසක්.
‘ඩුප්ලිකට් නිදිගෙ පංච තන්තරේ’ගෙ නමට ඉස්සරහින්
තැඹිලි පාට ලෝගෝ එක 

 (ලාංචනය) වැටෙන්නේ නෑ!)

නිරුවත් සංදර්ශන වේදිකාවක ඇවිදින නිරූපණ ශිල්පියෙක් වගේ. බාගෙට ප්‍රාණවත් වෙලා තිබුණු එයාගේ ‘පුරුෂ නිමිත්ත’ත් එහාට- මෙහාට වන- වනා හරිම ආඩම්බරෙන්...

මෙන්න එයා කියා තිබූ අදහස:

‘... පේන හැටියට මේ ප්‍රසාද් කියන මනුස්සයට තියෙන්නෙ වැඩේ කරගන්න තියෙන උවමනාව විතරයිද කොහෙද. වෙන ඉමෝෂනල් කෑල්ලක් නම් පේන්න නෑ...’

සහතික ඇත්ත.
මං මවාගෙන; හිතාගෙන උන්නු ප්‍රසාද් මෙහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි. සුදුසු රහස් තැනක් හම්බ වුණාම එයා ආදරණීය ලිංගික සහකරුවෙකු විදිහට; ඉමෝෂනල් හාදයෙකු විදිහට ‘කෝෂයෙන්’ එළියට ඒවි කියලයි මං හිතුවේ. දැන් පෙනෙන විදිහට මේ හාදයාත් ‘ඇන්නා පැන්නා’ ජාතියේ බුවෙක් වගේනෙ; දැන් පෙනෙන විදිහට මේ යක්ෂ පැටියට තියෙන්නේ පුදුමාකාර තදියමක් විතරයිද කොහෙද... හරියට හත් අවුරුද්දක් සාගතෙන් ඉඳල වගේ...

“Go, go Prasad, have a wash!”
මං එහෙම කිව්වම කාමරේ දොර අඩවන් කරපු ප්‍රසාද් නුරුස්සන ගතියකින් මගේ දිහාවට තුවායක් විසි කළා. ඊළඟට එයාගේ යට බැනියමයි, යට ඇඳුමයි දෙකමත් ගලවලා මගේ ඉස්සරහින් එහාට-මෙහාට සක්මන් කෙරුවා... නිරුවත් සංදර්ශන වේදිකාවක ඇවිදින නිරූපණ ශිල්පියෙක් වගේ. බාගෙට ප්‍රාණවත් වෙලා තිබුණු එයාගේ ‘පුරුෂ නිමිත්ත’ත් එහාට- මෙහාට වන- වනා හරිම ආඩම්බරෙන්... “පේනවද ඔරිජිනල් ඉන්දියන් බඩු...”

ඒ දවස්වල ඔය වගේ පම්පෝරිකාරයන්ගේ වාගාලාපවලට උත්තර දෙන්න තරං දැනුමක් මට තිබුන්නෑනෙ. අන්තර්ජාලයට පිං සිද්ද වෙන්න අද නං මං වහන්සේ දන්නවා ඉන්දියාව කොතනද ඉන්නේ කියලා.

රටවල් අසූ අටක පිරිමින්ගේ ලිංගේන්ද්‍රිය ප්‍රමාණවල දත්ත ඇසුරෙන් සකස් කරපු ‘වාර්තාව’ක් තියෙනවා. ඒ ගැන 2022 අවුරුද්දේ ‘තිහේදී- පස්වෙනි කොටස’ ලියනකොටත් මං ඔයාලට කිව්වා.

‘... ලෝකෙ සෘජු වූ පුරුෂ ලිංගයක සාමාන්‍ය දිග සෙමි.13.58ක් වෙනවා. ඒ කියන්නෙ අඟල් 5.35ක්. රටවල් අනුව බැලුවම දිගම සාමාන්‍යය තියෙන්නෙ සෙ.මි.17.61ක්. ඒ කියන්නෙ අඟල් 6.93ක්. මේ රට තමයි ඉක්වදෝරය. වැඩියෙන්ම සාමාන්‍ය ශරීර උස වාර්තා වෙන්නෙත් ඉක්වදෝරයෙන්. හැබැයි ඒක හැම තැනකදිම එහෙම වෙන්නෙ නෑ.

පොඩිම සෘජු වූ ශිෂ්නයේ ඇවරේජ් එක වාර්තා වෙන්නෙ කාම්බෝජයෙන්. ඒක සෙ.මි.10.01ක්. ඒ කියන්නෙ අඟල් 3.95ක්...’

ඒ වාර්තාවට අනුව ඉන්දියාව ඉන්නේ 57 වෙනි ස්ථානයේ. ශ්‍රී ලංකාව ඉන්නේ 85 වෙනි තැන. හැබැයි මගේ අත්දැකීම්වලට අනුව නං අපේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් අතරෙත් ඉන්නවා ඉක්වදෝර්, කැමරූන්, බොලිවියා, සුඩාන්, හයිටි වගේ රටවල ඇත්තන්ගේ ‘ජාන’ උරුම වෙච්ච king ෆයිසාල්ලා... ඒත් ඉතිං එයාලා ඒ ‘අතිශය පෞද්ගලික දේපල’ ප්‍රසිද්ධියේ හැමොන්ටම පෙන්න පෙන්නා ඇවිදින එකක්යැ...

ඒ වුණාට ඩාලිං, ඔයා නොදන්නකමට නේද එදා එහෙම කිව්වේ? පුංචි ළමයි විතරයි මේකට මීයා කියල කියන්නේ... ඒකමයි මං ඔයාව කසාද බැඳ ගත්තෙත්.... ඉතිං දැන්වත් ඔයාට කියලා දෙන්න ඕනිනේ.... මේකට කියන්නෙ ‘මීයා’ කියල නෙවෙයි! හ....රි....ද?

මේ හා අදාළ රස කතා; යාන්ස්තුත් එමටයි. ඔයාලට මතකද ‘හිනා වෙන්න හිනා- හයවෙනි කොටසෙදි ලියපු ‘ඔබ අහිංසකාවී’ කතාවේ අන්තිම? 

“... එතකොටවත් ඔයා කතා කළේ නෑ. කීප සැරයක්ම මං ඔයාට වද කළාට පස්සෙයි ඔයා කට ඇරලා කතා කළේ.... ඒකත් බොහොම හෙමිං, එකම වචනයයි.... මතකද ඔයා හැදිච්චකමට කියපු වචනේ....”

“මීයා කියලනේ?”

“ආන්න හරි! ඒ වුණාට ඩාලිං, ඔයා නොදන්නකමට නේද එදා එහෙම කිව්වේ? පුංචි ළමයි විතරයි මේකට මීයා කියල කියන්නේ... ඒකමයි මං ඔයාව කසාද බැඳ ගත්තෙත්.... ඉතිං දැන්වත් ඔයාට කියලා දෙන්න ඕනිනේ.... මේකට කියන්නෙ ‘මීයා’ කියල නෙවෙයි! හ....රි....ද?”
දේශපාලක උත්තමයට එයින් එහාට එක වචනයක්වත් කියන්න ලැබුණෙ නෑ. බිරින්දෑගෙ කට ඇරුණා.

“මීයා නෙවෙයි? මීයා නෙවෙයි තමයි!
ඒත් ඉතිං ඕකට මීයා නොකියා xxx (ගැමි වහරේ මෙම අකුරු තුනේ වචනය පුරුෂ ලිංගයට මෙන්ම මඩිස්සලයටද යෙදේ.) කියන්නයැ? එහෙම කියයි xxxක් නොදැකපු එවුන්... මම නං නෙවෙයි!”

ඒ අහිංසක ආර්යාතුමී වගේ දරුණු විදිහට මොකුත් නොකියා මං ප්‍රසාද්ව නාන කාමරයට තල්ලු කළා.

“හරි අප් ප්‍රසාද්... අයි ඈම් getting late...” මං එයාව wash room එකට තල්ලු කරලා ඉවර වෙලා මගේ සපත්තු මේස් ගැලෙව්වා... කමිසයත් ගැලෙව්වා. කලිසමේ zipper එක බුරුල් කරන්න හිතාගෙන තුවාය අතට ගත්තේ ඉන වටේ දවටා ගන්නයි.
කිරි අප්පට බල්ලො පැනපි කිව්වලු!
ඒක brown belt පන්නයේ තුවායක්... ග..ඳාාාාාායි!!!!!

ඒ බ්‍රවුන් බෙල්ට් කතාව කියැවුණේ 1979 ‘ඇක්වයිනාස් කොලේජ්’ එකේ ඉගෙන ගනිමින් උන්නු තරුණ හිතවතෙකුගෙන්. තජක වැඩ මුළුවක් පැවැත්වෙන අතරේ.
“අයියෝ නිමල් බොසා... ඔයා එක ඇඳුමක් එක සැරයක් ඇඳපු ගමන් හෝදනවද? ඔන්න ඒකටත් එක්ක අපි. අන්ඩර් වෙයාර් එකක් නං බ්‍රවුන් බෙල්ට් වෙනකල් අඳිනවා... වැස්ස දවස්වලට නං black belt වෙනකලුත්...”
“ඔය බෙල්ට් දෙන්නේ කරාටේවලදි නේද?”

“ඔයාට කියන්න බොසා, මේ බෙල්ට් හම්බ වෙන්නෙ නිකං. දවස් හතර පහක් එකම සුදු පාට යට ඇඳුම් අඳිනකොට එව්වා මුලින්ම බ්‍රවුන් බෙල්ට් ඒවා වෙනවා... එතකොටත් හේදුවේ නැත්තං බ්ලැක් බෙල්ට් වෙනවා...”

ඒ ආසන්නයේ දිනයක යට ඇඳුම් කිහිපයක් මිලදී ගන්නට සාප්පුවකට ගියාමත් ඊට නොදෙවෙනි දෙයකි, සිද්ද වුණේ.
“සුදු පාට එව්වා නං ඉවරයි සර්... තද පාට ඒවා නං තියෙනවා...” වෙළෙඳ සහායකයා කිව්වා. “... හුඟ දෙනෙක් හොයන්නෙ තද පාට එව්වා. කිලිටු වුණත් පේන්නෑනේ සර්!”

එයා වොෂ් එකක් දානවා...

ඔය මං කිව්වේ 70-80 කාලේ වෙච්ච දේවල් දෙකක්. සමහරවිට ඒ දවස්වල තිබුණු සමාජයීය ආකල්පයන් ඒවායෙන් පිළිබිඹු වෙනව වෙන්නත් ඇති.

ඊට අවුරුදු පහළොවකට- විස්සකට විතර පස්සෙත් එහෙම brown beltකාරයෙකුව එංගලන්තයේදී හම්බ වුණයි කිව්වම...

තුවාය ඉන වටේ දවටා ගනිමින් හිටිය මගේ ඇස්දෙක ඉබේමයි, හිටි ගමන් ප්‍රසාද්ගේ යට ඇඳුම් දිහාවට ඇදුණේ. ඒවාත් කල්පෙකින් හෝදලා නැති පාටටයි පෙනුණේ.
හිටු කියලා මගේ ‘ශෘංගාර රසය’ විතැන් වෙවී ‘බීභත්ස්‍ය රසය’ ඉස්මත්තට එන අතරතුරේ- දඩස් ගාලා කාමරයේ දොර ඇරුණා. තක්බීර් වෙච්ච මං වහන්සේ සද්දේ ආව පැත්තට හැරුණා.
.......?????
උළුවස්ස මැද්දෙන් ප්‍රාදූර්භූත වෙලා උන්නේ හැඩිදැඩි කල්ලෙක්; සද්දන්ත කළු ජාතිකයෙක්. (අප්‍රිකානුවෙකු කියලයි මට හිතුණේ. ඒත් එක්කම මතක් වුණා, බන්ධුල හරිශ්චන්ද්‍ර මාස්ටර් ඇඳපු ‘කස පහර’ චිත්‍ර කතාවේ හිටි කාපිරියෙකුගේ විදිහත්...)

“Where is our friend?” ඒකා මගෙන් ඇහුවේ මවා ගත්තු සංවරශීලී ගතියකින් බව හොඳටම පෙනුණා... මට දැනුණේ ඒ සද්දන්තයා නිමල් දිසානායකයාව full scan පාරක් දාන හැඩක්.
“එයා වොෂ් එකක් දානවා...”
“ඕ කේ... එයාට කියන්න මම තව පැයකින් එනවයි කියලා.”

ඒ කීමත්, කියූ ලතාවත් කොහෙත්ම මගේ හිතට ඇල්ලුවේ නැත.
මට මතක් වුණේ භානු යාළු පළමුවැන්නායි.; පාළු පොල් වත්තකදී මා භානු හා එක් වෙන තුරු සැඟවී කල් බලා උන් මිතුරායි; ඉන් පසුව මගේ ළඟින්ම වැතිරී ‘අරූ බබෙක් රංජි මල්ලී.... සැපක් ගන්න දන්නෙත් නෑ- දෙන්න දන්නෙත් නෑ... කමක් නැහැ නේද...’ කියා කෙඳිරි ගාමින් මා වසඟයට ගත් මිතුරායි.

‘ඔව් ඔව් නිමලෝ... එන පොට නං එච්චර හොඳ නෑ වගෙයි. භානුගේ යාළුවා කලින් දන්න එකෙක්නෙ... ඒත් මූ? පු..ළු..වා..න් තරං ඉක්මනට ඔතනින් පිට වෙලා පලයන් නිමලෝ... නැතිනං උඹට මොකෙන් මොක වෙයිද දන්නෑ රජෝ. Blue filmsවල තමුසෙ දැකල තියෙනවනෙ ඔය වගේ කළු මිනිස්සුන්ගෙ වැඩකිඩ කොහොමද කියලා... හනුමා දර පළනවා වගේ!’

එදා මාත් බය වුණේ අස්ථානයේද / හිතෙන් මවා ගත් බිල්ලෙකුටද?

ඒ වෙලාවේ මං වහන්සේ දෙපාරක් හිතන්නට පරක්කු වුණේ නැති හැටි... දඩිබිඩියේම ආපහු ඇඳුම් ඇඳගත් හැටි... නාන කාමරයේ දොරට තට්ටු කර ‘මං යනව ප්‍රසාද්’ යැයි කඩිමුඩියේ කියූ හැටි... ප්‍රසාද් බාත් රූම් එකේ දොර අරිනකොටත් මං ඒ කාමරයෙන් පිටත් වී සිටින්නට වග බලාගත් හැටි... දුවන නොදුවන ගණනක වේගයෙන් bus stop එකටම ගිහින් නතර වුණු හැටි...

ඒ හැම මොහොතක්ම අධිවේගයෙන් දිවෙන කාටූන් film එකක දර්ශන මෙනි මගේ මතකයේ තවමත් රැඳී තියෙන්නේ.

ගිනි පෙනෙල්ලෙන් බැට කෑ එකා කණාමැදිරි එළියටත් බයයිලු නෙව.
ඒ වාගේ එදා මාත් බය වුණේ අස්ථානයේද / හිතෙන් මවා ගත් බිල්ලෙකුටද / ප්‍රසාද් ‘හවුලේ කෑමක් කන්න’ට හිතුවේ නැතිවාවත්ද?

ප්‍රසාද් මගේ පිටුපසින්ම මා ලුහුබැඳගෙන එතැයි යනුවෙනි මං හිතුවේ. ඒත් ඒ හාදයා එහෙම ආවේ නැත. ඒ ඉහවහා ගිය කේන්තිය නිසාද- නැත්තං බලාපොරොත්තු සුන්වීම නිසාද?

නත්තල් දවස නිසා බස් රථ තිබ්බෙත් අඩුවෙනි. සෑහෙන වෙලාවක් බස් නැවතුමට වී සීතලේ ගැහෙමින් බස් එකක් එනතුරු බලා සිටින්නටය, මට සිදු වුණේ.
එදා; 1994 දෙසැම්බර් 25 වෙනිදා හිම පියල්ලක්වත් පතිත නොවුණු නත්තල් දිනයක එලෙස සවුත්හෝල් බස් නැවතුමක තනිවී සිටියදී...

ඉතිරි හරිය ඉතා ඉක්මනින්...