හතලිහේදී... විසිඅටවෙනි කොටස

ඒ දෙවතාවේම රහසිගත තැනෙකදී ඔවුන් හා තනි වෙන්නට තිබුණු මගේ දැඩි ආසාවත්- තද උනන්දුවත් ඔවුනට නොපෙන්වා සිටීමට තරම් මම සටකපට වූයෙමි.

මේ පාඩම යොවුන් වියේදීම අපට ඉස්කෝලවලදීවත් කියලා දෙනව නං!

“තව දවස් තියෙනවනේ ප්‍රසාද්. නත්තලට තව වැඩි දවසක් නැහැනේ. එතකොට නිදහස් දවසක් ලැබුණාම බලමුකො... එතකං ඉවසමු.”

“උඹ නං කියයි. ම.ම..නෙ දන්නෙ ඉවසං ඉන්න එකේ තියෙන අමාරුව... කොහෙද? ඉස්සර තරං උඹ එක්ක කතා කරන්නවත් හම්බ වෙනවයැ දැන්...” ඒ හාදයා ඉතිරි හරිය කිව්වේ දත්මිටි කන ගමන්ය. “අර මූ..සල බන්ටියා උඹ ළඟට රිංගගෙනනෙ...”

ප්‍රසාද් එහෙම කියනකොට නං මට දැනුණේ පුදුම සතුටක්!
ඇයි කියලද හිතුවේ... දුෂ්ටකම- තනිකරම දුෂ්ටකම... මගේ දුෂ්ටකම!!

මං වගේ චපලකම ඉහවහා ගිය උදවිය කැමතියි වෙන්නැති මේ ක්‍රමයට. තමන්ගේ සහකරුවා හරි සහකාරිය ඉරිසියාවෙන් පෙළෙනවා දකින්නට... විශේෂයෙන්ම තවත් තරගකාරී ලෙස දැනෙන කෙනෙකු ගැන ඊර්ෂ්‍යා පරවශ වෙනවට...
ඇත්තමයි, ඒ දවස්වල මගේ හිත වැඩ කළේ එහෙම. බන්ටි මට සමීප වෙලාය කියලා ප්‍රසාද් කේන්ති ගන්න විත්තිය පෙනුණාම, මං එයාට තව ටිකක් ගැඹුර දුන්නා; ඕනෑකමින්ම ප්‍රසාද්ව ඇවිස්සෙන විදිහේ දේවල් වැඩියෙන් කළා.

“ඔයාට ඉරිසියයිද දවස තිස්සෙම බන්ටි මගේ ළඟින්ම ඉන්නකොට... එයා හරි ෂෝක් හාදයෙක්නෙ ප්‍රසාද්...”
පව් ප්‍රසාද්. එහෙම වෙලාවට එයා කළේ පුප්පන එක. ඒක දකිනකොට මගේ සන්තෝසය තවත් ලියලව්වා. ඒත්... (හාව-භාව ලීලා තියෙන) මං එහෙම කරන- කරන තරමට බන්ටිත් අවුල් වෙන්න ඉඩ තියෙනවය කියන කාරණය මට නොහිතුණු හැටි. (ජීවිතයේ අනෙක් සියලුම වැඩ-කටයුතුවලදී මගෙන් පළවුණු පරාර්ථකාමී- අවංක- නිර්ලෝභී- තිරසර ගති මේ ක්ෂේත්‍රයේදී විතරක් එහෙම පිටින්ම අවතැන් වෙලා ගිහිං තිබ්බෙ පුදුමාකාර විදිහටයි.)

ලිංගික සබඳතා විෂයයේදී ඒ කාලයේ මං ගොඩක්ම ආත්මාර්ථකාමී- කුරිරු- මසුරු- චපල විදිහටයි වැඩ කරලා තියෙන්නේ. Love කියන දෙයක් ගෑවිලාවත් නැති විදිහට. ඒ විත්තිය මටම තේරුම් ගියා. හැබැයි, හුඟාක් පස්සේ කාලයකදි.

‘A good man doesn’t love a million girls, he loves one girl in million ways!’ කියන පාඩම යොවුන් වියේදීම අපට ඉස්කෝලවලදීවත් කියල දීල තිබුණා නං!

පාඩමක් වශයෙන්?
හුඟක් ගුරු දෙගුරුන් මෙතැනදී නං දරන්නේ හරිම පටු ආකල්පයක්. Love; ආදරය වචන ඇහෙනකොටම එයාල වියරු වැටිලා ඉවරයි. ඒ වදන්වලින් එයාල මවා ගන්නේ ‘Sex- රමණය- සංසර්ගය- නැත්තං මොකක් හරි ලිංගික චර්යාවක්... ඉතිං කොහෙද වෙනසක්...

සහකම්පනයේ ඉහළම benchmark එක මවක් සහ දරුවෙක් අතර ඇතිවන බැඳීමයි. (මනෝ විද්‍යාඥයන් කියන්නේ...

මේ- මේ දිසානායකයා ඔයාලට කියන දේවල් ඒ ආකාරයෙන්ම පිළිගත යුතු නෑ, හොඳේ.
සමහරවිට එව්වයේ වැරදි තැන් තියෙන්නත් පුළුවන්- සුදුසු නැති තැන් තියෙන්නත් පුළුවන්... ඒත් අවුරුදු හයේ ඉඳලා සිය ගණනාවක් එක්ක එකේකාකාරයේ ලිංගික අත්දැකීම් ලබා තිබෙන එකෙනුත් උකහාගත හැකි අල්ප වූ හෝ යමක් තියෙන්න පුළුවනි නේද?

මම නං එහෙමයි!
කොහෙන් හරි කාගෙන් හරි වුණත් කමක් නෑ, පුංචි හරි ගත යුතු දෙයක් තියෙනවයි කියලා හැඟුනොතින් ඒක ගන්න ඩිංගිත්තක්වත් පසුබට වෙන්නෑ. ඒ ගැන වැඩි දුරටත් විමසා බලන්න; විග්‍රහ කරන්න; අධ්‍යයනය කරන්න පසුබට වෙන්නෙත් නෑ.

ලිංගික සහකරුවන් කුප්පන කැත සිරිතත් ඒ දවස්වල මගේ ළඟ තිබුණය කියලා මේ පෝස්ටුවේ මුල්ම හරියේ අකුරු කළේ ඊයේ උදේ.
ඒක හිතාදර blog රචකයෙකු වෙන බස්සා මහතාට දිවැසින් පෙනිලා වගේ. නැත්තං පරචිත්ත විඥානන ඥානයෙන් දැනිලා වෙන්නැති!

ඊයේ හවස උන්නැහේ ‘හතලිහේදී 27 කොටස’ට කමෙන්ටුවක් විදිහට link එකක් එවල තිබ්බා. ඒ ලින්කුවෙන් යන්නේ ‘Chandima Gomes’ බ්ලොග් අඩවියේ පළ කර තිබෙන ‘බොහෝ පෙම්වතුන් පටලවා ගන්නා ආදරය සහ සහකම්පනය’ පෝස්ටුවටයි.

‘ආදරය යනු ආත්මාර්ථය හා බැඳුනු මනෝභාවයකි. එය සැමවිටම අහිමි වීමේ බිය මත යැපෙන හැඟීම් සමුදායකි. ආදරයෙන් වෙලෙන පෙම්වතුන් අනෙකා වෙනුවෙන් බොහෝ සෙයින් කැපකිරීම් කරන්නේ මේ අහිමි වීමේ බිය නැත්නම් හිමිකරගැනීමේ ආශාව නිසාය.

සහකම්පනය යනු ඊට බොහෝ සෙයින් වෙනස් වූ බැඳීමකි. තම සහකරුවා හෝ සහකාරිය සිත් තැවුලෙන් සිටින විට එය තමාගේ සිතට තදින් දැනීම සහකම්පනයයි. එහි හිමි-අහිමි වීම් පිළිබඳව හැඟීමක් නැත. ආත්මාර්ථය හෝ මමත්වයද නැත. සහකම්පනයේ ඉහලම benchmark එක මවක් සහ දරුවෙක් අතර ඇතිවන බැඳීමයි (මනෝ විද්‍යාඥයන් කියන්නේ මවක් සහ පුතෙක් අතර කියාය).

විවාහයත් සමගම ඇතිවන නීතිමය සහ සමාජමය බැඳීම නිසා බොහෝ අඹුසැමියන්ට අහිමි වීමේ බිය සෑහෙන දුරට පහවී යයි. සහකම්පනයෙන් තොර ආදර බැම්මෙන් වෙළුණු බොහෝ දෙනෙකුගේ අහිමි වීමේ ආරම්භය ඇත්තේද මෙතැනයි. විවාහයට පෙර දුටු පුද්ගලයන් මේ නොවන බව ඔවුන්ට දැනෙන්න ගනියි. නමුත් වරද තමන් අතේද වන බව දෙදෙනාටම නොහැඟේ...’

ඉහත ඇල අකුරුවලින් තියෙන්නේ ඒ පෝස්ටුවෙන් උපුටාගත්තු කොටසක්.

මං ඒ post එකට comment එකක් විදිහට කවියකුත් ලියල ආවා.

‘මෙතැනදි තවත් කරුණක් ඇත හරි  වැදගත්
වත්සලතාව පැටලෙනවද love           එක්කත්
හැකි නම් ලියනවද චන්දිම ඒ           කරුණත්
ඉක්මන් දික්කසාදෙට පාරකි                ඒකත්’

දෙපැත්තේ උන්නු දෙන්නාටම තිබිල තියෙන්නේ ‘ලෝකාස්වාද රතිය’ විඳගැනීමේ නොතිත් ආශාවක් විතරයි!

මං ඔය කාරණා ලිව්වේ ‘නිමල් දිසානායකගෙ ලිංගික සබඳතාවලින් 99%කම වගේ සහකම්පන හැඟීම් නොතිබුණු විත්තිය’ පැහැදිලිවම කියන්නයි. (මාත් මගේ සහකරුවනුත් කියන දෙපිරිසම ‘ආදරය’ කියන්නේ මොකක්දැයි නිවැරදිව අඳුරගෙන හිටල නෑ. අපි  ආදරේය කියල හිතාගෙන රැවටිලා උන්නේ ‘වත්සලතාව’ට වෙන්නත් ඇති!) මගේ පැත්තෙන් විතරක් නෙවෙයි. අනෙක් කෙනාගේ පැත්තෙන් වුණත් ඒ සන්තෑසියමයි... හොඳ විමසිල්ලෙන් බලද්දී පෙනෙනවා දෙපැත්තේ උන්නු දෙන්නාටම තිබිල තියෙන්නේ ‘ලෝකාස්වාද රතිය’ විඳගැනීමේ නොතිත් ආශාවක් විතරයි.

ඇසුරු කරන ලිංගික සහකරුවන් ගණන වැඩි වෙන්න වෙන්න- ලබන විවිධාකාර ලිංගික අත්දැකීම් වැඩි වෙන්න වෙන්න- මට තහවුරු වුණේ එක දෙයයි. එතැන ආදරයක් නෑ! හැබෑ බැඳීමක් නෑ!! ඒ නිසාම හැබෑම සතුටකුත්- හැබෑම තෘප්තිමත් වීමකුත් නෑ!!!

‘තමුන්නාන්සේ ඔය සේරෝම බණ කෙළින්නේ දැන් නෙව...’
ඔව්! අත්දැකීම්වලින් පෝෂණය වෙනකොට පරිණත වෙන්නෙ නැත්තං; මුහුකුරා යන්නෙ නැත්තං මොකක්ද මනුස්සයෙකුගෙන් ඇති පලේ?
‘හරි, හරි... ඔහෙගෙ කතන්දරේ ලියාගෙන යනවකො. කියවන අය තීරණය කරයි- ඔය මහප්‍රාණ ගැන. ඉතිං... ඊළඟට මක්කැයි වුණේ?’

ඊළඟට වුණේ මේකයි.
“ලොකූ, හෙට අනිද්දා මට එච්චර වැඩක් නෑ. ඔයාට නිවාඩුවක් ගන්න පුළුවන් නං අපි යමුද අර පොත් කඩ තියෙන දිහාවට.” දීපාල් කිව්වා. “...දවසක්ම යන එකක් නෑ. වරුවක නිවාඩුවක් ගත්ත නං ඇති ලොකූ. වැඩිය හොඳයි lunch එකෙන් පස්සේ යන එක. ඒ ෂොප්ස් open කරන්නෙත් දවල් වෙලා වෙන්නැති.”

“අනිද්දා දවල්ට යමු මල්ලෝ... හෙට වැඩට ගියාම මං මිස්ටර් Aheerටත් කියන්නං.”
“’හරි! මම South Hallවල ඔයාලගෙ garment එක ළඟට ඇවිත් ඔයාව pick කර ගන්නං.”

වුණෙත් එහෙමය.
“ලොකූ, අර හරියේ tools විකුණන තැන් කීපෙකුත් තියෙනව දැක්කා. ඔයා පොත් සාප්පු දෙක තුනකට ගිහිං බලන්න. ඒ අතරේ මං අරවයේ බලන්නං මට ඕනි කරන ටූල්ස් මොනව හරි තියෙනවද කියලා...” පොත් සාප්පු ළඟදී බඩා මල්ලියා නික්ම ගියේ එහෙම බාග ඇත්තක් කියමින්. ආම්පන්න මොනවත් ගන්නවට වැඩිය මිනිහට ඕනි වුණේ මගේ පාඩුවේ- මගේ වැඩේ කර ගන්න ඉඩ සලස්සන්න වෙන්නැති.

ඒ පොත් කඩ කිහිපය එච්චර ලොකු නැතත් පාවිච්චි කළ පොත්වලින් උතුරමිනි, තිබ්බේ. ඒ විතරක් නෙවෙයි- ඒ හැම සාප්පුවකම වාගේ ගැනුම්කරුවනුත් ටික ටික හරි හිටියා...

(ලජ්ජාවෙන් මිරිකෙමින් උන්නු) මට නං හිතුණේ ඒ මිනිසුන් හැමෝම මං වහන්සේ ගන්නට හදන්නේ මොනවාදැයි බලාගෙන ඉන්නවා කියලය. ඒත් ඒ මගේ හිතළුවකි. එයාලාට එයාලගෙම වැඩ තිබෙයි; අනුන්ගේ වැඩ ගැන උනන්දුවක් නැත. ටිකකින්ම මමත් මගේ කාරියට බැස්සෙමි.

ගමේ බාසාවෙන් කියනවා නං ‘හෙළුවැලි පින්තූර සඟරා’ දහස් ගණනක්... වර්ග සිය ගණනකින්...

මගෙ අම්මෝ!

ඒ තැන්වල තිබුණ පොත්... ගමේ බාසාවෙන් කියනවා නං ‘හෙළුවැලි පින්තූර සඟරා’ දහස් ගණනක්... වර්ග සිය ගණනකින්...
දෙවෙනි වතාවේ එංගලන්තයට යනකොටත්, ‘ළිං මැඩි නිමල්’ එහෙම සඟරාවලින් දැනගෙන හිටියෙ Playboy ගැන විතරයි.

(බිත්තිය බ්ලොග් අඩවියේ පැතුම් හේරත් සහෘදයා ‘ප්ලේබෝයි’ නිර්මාතෘ ගැනත් comment එකක් එවල තිබුණා මෙහෙම කියමින්.

‘Playboy සඟරාව පටන් ගත්ත හියු හෙෆ්නර්ගේ කතාව තියෙනවා Amazon Primeවල... ඔහුට ඒ වගේ සඟරාවක් පටන් ගන්න හිතෙන්නේ ඔහුගේ මව සහ පියා අතර ආදරය හැඟීම්වලින් සහ ක්‍රියාවෙන් පෙන්වීමට තිබ්බ නොහැකියාව නිසා කියන එක "inability to show love in an emotional and physical way" ඔහු කියනවා. ඒක නිසා ඔහු ෆැන්ටසියක් විදියට ඒක මිනිස්සුන්ට දෙන්න ක්‍රමයක් හදනවා.
ඔහු ඉපදෙන්නේ 1926, දැන් 2026, අවුරුදු 100කට පස්සෙත් අපි තාම සමහර දේවල් ගැන හිතන්නේ කොච්චර පසුගාමී විදියටද...’

මාත් දාහක් දේවල් හිතමින්, එතැන තිබ්බ සඟරා ජාති කීපෙකින් එක එක තෝරා ගත්තා. ඒත් එක්කම එතැන තිබුණු අලුත් card packs වගයකුත් මගේ ඇහැ ගැටුණා.
ඒකෙ කොළ 52ම තිබ්බේ යව්වනියන්ගේ නිරුවත් රූප. ඒ රූපවලට තමයි ප්‍රධාන තැන. ඒත් ඒ කාඩ්ස්වල උඩින්මයි- යටින්මයි ඉස්කෝප්ප, කලාබර, හාරත, රුවිත විදිහට ඒ ඒ වංශත්- මොන කොළයද කියන එකත් සටහන්ව තිබ්බා. මං එයින් කාඩ් පැක් එකකුත් ගත්තා.

(දැන්මම කියල ඉන්න හිතුණා ඒ කාඩ් කුට්ටමට වෙච්ච දේ. කමක් නැහැ නේද?)
කටුනායක එයාර්පෝට් එකේදි කිසි කරදරයක් නැතුව ඒ සඟරා ටිකයි, card pack එකයි ලංකාවට ගේන්න ඇහැක් වුණා. සඟරා ටික නයනානන්දට දෙන වෙලාවේ මගේ කුණු හිත ඉස්මත්තට ආවා. ‘කාඩ් පැක් එක පස්සෙ වෙලාවක දෙන්න බැරියැ.’ ඒ හිත මට තදින්ම කිව්වා. මාත් හිතට අවනත වුණා.

ඊට පස්සේ දවසක මගේ රහසිගත විශ්වයේ වෙනත් සාමාජිකයෙකුට මං බොහොම උජාරුවෙන් ඒ card පැක් එක පෙන්නුවා.
“අම්මට සිරි! මාර බඩ්ඩක්නෙ බං... මේක මට දියංකො...”
“පිස්සුද? අපේ set එක මේකෙන් 304 ගහන්න ඉන්නේ. ඉතිං, මේක ඔයාට දීල කොහොමද... මේකට මොකද වුණේ කියල බලයි.”
“මේකෙන් 304 ගහන්න... අනේ පලයන් බං යන්න. 304 ගහනවා කොහොම වෙතත් උන් මේවා අතේ තියාගෙන xතේ නං ගහයි.” ඒකා කීවා.

“ඔයාගේ මිම්මෙන් හැමෝම මනින්න එපා. එයාල එහෙම යාළුවො නෙවෙයි. වල් නෑ...”

මං ලස්සන වදන් මල් ටිකක් තෝරාගෙන මාල කිහිපයක් ගෙතුවා. වචන එක එක විදිහට පෙළ ගස්වමින්...

“ඒ කියන්නේ උන්ට ආසාවල් නෑ... නඟින්නෙ නෑ... උන්ට තියෙන්නෙ ඉටිපන්දම් වෙන්නැති. ෂුවර් එකටම නෂ්ටකාමය තියෙන එවුන් වෙන්නැති. අනේ නිකං හිටපං බං- මටත් පානිය නොදා...” එයා කිව්වේ තරහෙන් වගේම අමනාපයෙන්.

‘මේ ඉලව් කාඩ් පැක් එක කාටවත්ම පෙන්නන්න හොඳ නෑ. මොකටද මේ මඟුලක් නිසා කාවවත් තරහ කර ගන්නේ?’ එහෙම හිතපු මං ඒක කොහෙද අස්සක හැංගුවා. ආයේ ඒ ගැන මතක් වෙනකොට හංගපු තැන මතක නෑ.
ලෝබයාගේ දේ කූඹි කනවයි කිව්වෙත් ඒ වගේ දේකට වෙන්නැති.

ඉතිං... ඕන්න ආයෙමත් යනවා පොත් සාප්පු ළඟට.

ටූල්ස් වගයකුත් අරගෙන ආව දීපාල් නිකමටවත් මං ගත්තෙ මොනවද කියල ඇහුවෙවත්- බැලුවෙවත් නෑ. කොල්ලා එකම එක වචනයයි පාවිච්චි කළේ මගේ වැඩේ කරගෙන ඉවරයිද කියල අහන්න. “Finished?”
“Yes... Thanks මල්ලා.”
“That’s a pleasure ලොකූ!”

මඟක් දුර එනතුරුම මං ලස්සන වදන් මල් ටිකක් තෝරාගෙන මාල කිහිපයක් ගෙතුවා. වචන එක එක විදිහට පෙළ ගස්වමින්- වඩා හොඳ විදිහ තෝරා ගන්න. එකකට එකක් දෙවෙනි නෑනෙ. ඔක්කොම හොඳයි...
කොයිකටත් කියල වැඩිය පරක්කු නොවී මං ඉස්සෙල්ලම හිතට ආව ‘වදන් මාලය’ ප්‍රයෝජනයට ගත්තා.
“මල්ලා, ඔයා දන්නවද... මම මේ මැගසින්ස් ගත්තේ හෝමෝසෙක්ෂුවල් යාළුවෙකුට... I am having an affair with him!” මම එක එල්ලේම කියාගෙන ගියා.

ස්ටියරින් වීල් එක හසුරවමින්, පාර දිහාවට අවධානය යොමු කරගෙන හිටි මල්ලියා මගේ කීමට ප්‍රතිචාර දැක්වුවෙත් එක වචනෙකින්. මගේ පැත්තටවත් නොහැරී...

ඉතිරි හරිය ඉතා ඉක්මනින්...