මතක මතක - හත්වෙනි කොටස

අමිලගේ දෙවෙනි අවශ්‍යතාවට; එයා ඇහුව පළමු ප්‍රශ්නයට උත්තරයක් තවමත් පෙනෙන තෙක් මානයක නැති හැඩයි. ප්‍රශ්නය වෙනින් විදිහකට අහල හරි අමිලට උදව්වක් වුණොත්...

බුදුරජාණන් වහන්සේට ලෝකයා කළ පූජාවන් මුල් කරගෙන ලියවුණු ඉතාම සුගම, සරල, රසවත් ලේඛන ශෛලියක් තියෙන...

“ඔබතුමාගේ අදහසට අනුව අපේ අමිල මහත්තය ඉස්සෙල්ලම කියෙව්වොත් හොඳ සද්ධර්මාලංකාරයද- සද්ධර්මරත්නාවලියද- පූජාවලියද, එහෙමත් නැත්තං අමාවතුරද?”

එතැනිනුයි ‘මතක මතක 6 පෝස්ටුව’ නැවැත්තුවේ.
ඔයාලා දන්නවද අපේ ‘කොළඹ ගමයා මහත්තයා; අජිත් ධර්ම මහත්තයා’ කරල තියෙන වැඩක්? උන්නැහෙ ඒ ප්‍රශ්නය AI එකට යොමු කරලනෙ. කෘත්‍රිම බුද්ධියෙන්; Google Gemini එකෙන් දීල තිබ්බ උත්තරයත් අපිට එවල තිබ්බා. (ගොඩක් ස්තුතියි අජිත් ධර්ම මහත්තයෝ.)

මේ තියෙන්නේ ඒ උත්තරේ:“මේ පොත් හතරම සිංහල සම්භාව්‍ය සාහිත්‍යයේ තියෙන අතිශය වටිනා, රසවත් ග්‍රන්ථ! හැබැයි මුලින්ම කියවන්න පටන්ගන්න හොඳම පොත තීරණය වෙන්නේ ඔයාගේ රුචිකත්වය සහ කියවීමේ හැකියාව මත.

ඔයාට වඩාත්ම ගැලපෙන පිළිවෙළ තෝරාගන්න පහත සාරාංශය උදව් වෙයි:

1. මුලින්ම කියවන්න හොඳම පොත: සද්ධර්මාලංකාරය (හෝ පූජාවලිය)

සද්ධර්මාලංකාරය:

ඇයි හොඳ? මෙය රසවත් කථා වස්තු (කථා 100කට ආසන්න ප්‍රමාණයක්) එකතුවක්. භාෂාව තරමක් සරලයි, තේරුම් ගන්න ලේසියි. කථා සරිත් සාගරය වගේ රසවත් සිදුවීම් සහ කර්ම ඵල ගැන කියවෙන නිසා මහන්සියක් නැතුව දිගටම කියවාගෙන යන්න පුළුවන්.

කාටද ගැලපෙන්නේ? සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය පොත් කියවන්න පටන්ගන්නා කෙනෙකුට හොඳම ආරම්භය මෙයයි.

පූජාවලිය (මයුරපාද පරිවේණාධිපති හිමි):

ඇයි හොඳ? බුදුරජාණන් වහන්සේට ලෝකයා කළ පූජාවන් මුල් කරගෙන ලියවුණු ඉතාම සුගම, සරල, රසවත් ලේඛන ශෛලියක් තියෙන පොතක්. බුදු සිරිත සහ විවිධ කථා පුවත් ඉතා අලංකාර ලෙස විස්තර වෙනවා.

කාටද ගැලපෙන්නේ? ලස්සන කථාන්දර ශෛලියෙන් බුදු සිරිත සහ ධර්මය කියවන්න කැමති අයට.

2. ඊළඟට කියවන්න හොඳ පොත: සද්ධර්මරත්නාවලිය (ධර්මසේන හිමි)

ඇයි දෙවෙනියට තිව්වේ? සද්ධර්මරත්නාවලිය කියන්නේ සිංහල සාහිත්‍යයේ තියෙන රසවත්ම පොතක්. ධර්මසේන හිමියන්ගේ භාෂා ශෛලිය ඉතාම උපමා රූපකවලින් පිරුණු, ගැමි වහරට ආසන්න, උපහාසාත්මක සහ ජීවන අත්දැකීම් එකතු වුණු එකක්.

තත්ත්වය: මෙහි තියෙන පැරණි සිංහල යෙදුම් සහ උපමා තේරුම් ගන්න ටිකක් අවධානයෙන් කියවන්න ඕනේ. හැබැයි රසය අතින් අංක එකයි!

3. අන්තිමට කියවන්න හොඳ පොත: අමාවතුර (ගුරුළුගෝමී)

ඇයි අන්තිමට තිව්වේ? අමාවතුර කියන්නේ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ "පුරිසදම්මසාරථී" ගුණය විස්තර කරන ඉතා ප්‍රෞඪ ග්‍රන්ථයක්.

තත්ත්වය: ගුරුළුගෝමීන්ගේ භාෂාව ශුද්ධ සිංහල (එළු සිංහල) ශෛලියක්. වාක්‍ය කෙටියි, ඒත් භාෂාව හරිම ගාම්භීරයි. මුලින්ම කියවන්න ගියොත් තේරුම් ගන්න ටිකක් අමාරු වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා අනිත් පොත් කියවලා සිංහල සාහිත්‍ය භාෂාවට හුරු වුණාට පස්සේ අමාවතුර කියවන එක තමයි වඩාත්ම සුදුසු.

මගෙ අම්මෝ- කෘත්‍රිම බුද්ධියත් දැනටම ඉගෙනගෙන තියෙන දේවල්!

💡 මගේ නිර්දේශය (කියවිය යුතු පිළිවෙළ):

සද්ධර්මාලංකාරය (ආරම්භයට ලේසිම සහ රසවත්ම පොත)
පූජාවලිය
සද්ධර්මරත්නාවලිය (සාහිත්‍යමය රසය උපරිමයෙන් විඳින්න)
අමාවතුර (ගාම්භීර එළු සිංහල ශෛලිය විඳින්න)

නූතන සුගම මුද්‍රණ (තේරුම සහිත පොත්): ඔයා සම්භාව්‍ය සිංහල කියවන්න අලුත් කෙනෙක් නම්, පුරාණ පදවල තේරුම් යටින් සටහන් කරලා තියෙන මුද්‍රණයක් (Modern edited versions) තෝරාගත්තොත් කියවන්න තවත් ලේසි වෙයි!”

කොහොමද වැඩේ?
මගෙ අම්මෝ- කෘත්‍රිම බුද්ධියත් දැනටම ඉගෙනගෙන තියෙන දේවල්!

ඒ ගැන ඉතාම විදුහුරු, සාරවත් ලියැවිලි වගේම සාකච්ඡා ගොඩාරියක් අන්තර්ජාලයේත් තියෙනවා දැනටමත්... ඒ විතරක්යැ- blog අඩවිවලත්.

බ්ලොග් අඩවි කියද්දී මතක් වුණා ‘සතුටින් සිටීමට සියලු දෙනාටම අයිතියක් ඇත. යමෙකු අනුන්ගේ සතුට පැහැර ගැනීමට උත්සාහ කරන විට නිහඬව සිටීම නිවටකමකි.’ කියන අගේ ඇති උද්ධෘතය. ඒක තියෙන්නෙත් බ්ලොග් අඩවියක සිරසේ...
දන්නවනේ ‘Ian's Den ඉයන්ගේ අඩවිය’ බ්ලොග් එක. අන්න ඒකෙ! ඒ අඩවියේ පළවී තිබුණු posts දෙකකින් මං වහන්සේ නං ‘ඔය අරුම බුද්ධිය ගැන බුද්ධිය’ සෑහෙන්න පුළුල් කර ගත්තත් එක්ක. මේ තියෙන්නේ ඒ ලිපි:   

1. කෘතිම සාමාන්‍ය බුද්ධිය Artifical General Intelligence නිසා සමාජයේ මොන වගේ වෙනස්කම් වෙයිද?
https://lankanian.blogspot.com/2026/02/artifical-general-intelligence.html
2. කෘතිම බුද්ධිය 2
https://lankanian.blogspot.com/2026/02/2.html

කැමති ඇත්තන්ට එහාටම ගිහිං කියවන්න පාර පෙන්නුවට පස්සේ... ඒ කාරණය පැත්තකින් තියන්නයි හදන්නේ. මොකද දන්නවද- කරුණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයත් AI කියපු තැනින්ම පටන් ගෙන අපට දුන්නේ වෙනස්ම උත්තරයක් නිසා. ඒක කියල ඉන්නම එපැයි!!

ඒ ඒ පැරණි සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය කෘති- ඒවායේ රචකයන් පමණක් නොව, ඒ ග්‍රන්ථ රත්නයන් රචිත යුග පිළිබඳවත් විග්‍රහයකි; එතුමන්ගෙන් පළමුවෙනියටම කෙරුණේ.

“මෙයාට නිමල්, එක පාරටම ඔය වගේ පොත් නෙවෙයි කියවන්න සුදුසු. මොකද දන්නවද- ඒවා ලියැවිලා තියෙන්නේ පාලි, සංස්කෘත වචන මිශ්‍ර භාෂාවකින්. නමුත්... ඇයි එහෙම ලියවිල තියෙන්නේ- එහෙම ලියැවෙන්නට හේතු හා පසුබිම වගේ කාරණා මුලින්ම දැනගෙන හිටියොත් ඒ පොත් කියවීමට රුචියක් ඇති වෙනවාමයි. ඒක තමයි මගේ අදහස!

-අන්න ඒ සඳහා කියවන්න හොඳ පොතක් මම ඉස්සෙල්ලම කියල ඉන්නං.

-මගේ මතයේ හැටියට පැරණි සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය කෘති ගැන එතෙක්- මෙතෙක් ලියැවුණු ඉතාම ප්‍රශස්ත කෘතිය තමයි මේ! අමිල දන්නවද, මේ පොත ලියවෙන තුරු පැරණි සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය කෘති ගැන ලියූ හැමෝම කියල තියෙන්නේ එකම දේවල්... ඒවමයි නැවත නැවත පුනරුච්චාරණය කෙරිලා තියෙන්නේ.

බූරුවෝ... දැන් තමුසෙ ඔය මඟුල් හිත-හිතා ඉන්න ගියෝතින්...

-නමුත් මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තය ලිව්ව ‘සිංහල සාහිත්‍යයේ නැගීම’ පොතෙන් ඒ දිහා අලුත් ඇසකින් බලන බවයි මගේ අදහස. වික්‍රමසිංහ මහත්තයා අර පරණ මති-මතාන්තර වන්දනා-මාන කරගෙන හිටිය කෙනෙක් නෙවෙයිනෙ; විචාර බුද්ධියෙන් යුතු කෙනෙක්නෙ.

-අමිල, ඔයා මුලින්ම ඒ පොත කියවන්න. එතකොට ඔයාට පුළුවනි පැරණි සිංහල සාහිත්‍ය කෘති ගැන හොඳ අවබෝධයක් ඇති කර ගන්න... හොඳ අත්තිවාරමක් දාගන්න පුළුවනි. ඊට පස්සේ...”
කරුණාරත්න මහත්තය කියන අතරතුරේ, නිදිගෙ චංචල හිතට ආවේ මේ වැදගත් ගමනට මුල පිරුණේ අත්සනක් නිසා නේද කියන කාරණේටයි!

අමිලට ඕනි වුණානෙ ‘හිතක මතක’ පොතට කතුවර අත්සන යොදා ගන්න. ඒ නිසානේ අපේ මේ රසබර හමු වීම යෙදුණේ.

ඇත්තටම ඒකෙත් හැටි! මට නැහැනෙ එහෙම ආසාවක් තිබිලා.
Piyasiri එකේදී අච්චු ගැහුව පොත් කන්දරාවයි- ඒ වැඩවලදී හඳුනා ගත්තු කතුවරුනුයි සිය ගණනකටත් වැඩියිනේ. ඇයි ‘අමද්‍යප තරුණ පුහුණු මුද්‍රණාලයේදී’. ඒත් එව්වයෙදීවත් ඒ ඒ පොත්වලට අදාළ කතුවරුන් ලවා අත්සන් කරවා ගන්න මට හිතුන්නෑනෙ.
හැබැයි සමහර කර්තෘ මහත්ම මහත්මීන් ස්වේච්ඡාවෙන්ම එයාලගේ පොතේ පිටපතක අත්සන ගහල මට දුන්නා. (ඒ හැමෝටම ගොඩක් ස්තුතියි!     

‘බූරුවෝ... දැන් තමුසෙ ඔය මඟුල් හිත-හිතා ඉන්න ගියෝතින් කරු මහත්තයා කියන දේවල් miss වෙයි. මේ මොහොත ගැන හිතපං! මේ මොහොත ගැන...’ මං ආයෙම කිරිබත්ගොඩට ආවා.
(හොඳ වෙලාවට නමී මේ කතාබහ රෙකෝඩ් කළේ!)

”...මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා තමයි මුලින්ම ගුත්තිලයට අලුත් ඉන්ටර්ප්‍රිටෙෂන් එකක් දුන්නෙ... ඊට පස්සේ තමයි අපේ උගතුනුත් ඒ ‘සිංහල සාහිත්‍යයේ නැගීම’ පොතේ කියන මතවාදම තවමත් කියන්නේ, අලුතින් දෙයක් නොහිතා. එහෙම නෙවෙයිනේ වෙන්න ඕනෙ... ඒත් වැඩේ කියන්නෙ අලුතින් හිතන එක අපේ වැඩි දෙනෙකුට අමාරු දෙයක්නේ...’

අපේ කතාබහ එහෙමයි නොනැවතීම ඉස්සරහට ඉස්සරහට ඇදුණේ.

විභාග ඉලක්ක කර ගත්තු අධ්‍යාපන රටාව / සාහිත්‍ය කෘතිවලින් උපුටා ගත්තු කොටස් පමණක් විෂය මාලාවලට ඇතුළු කර ගැනීම / විශ්ව සාහිත්‍යය වගේ අටෝරාශියක් දේවල් ඒ සාරවත් සංවාදයට බඳුන් වුණේ පුදුම විදිහට.
ඕන්න එතකොටයි ‘මනුතාපය’ (Les Misérables) පොතත් එතැනට ඇදිල ආවේ. ඒත් එක්කම වික්ටර් හියුගෝත් ආවයි කියමුකො!

‘නිමලෝ- උඹේ කට පරිස්සං කර ගනිං. උඹ ළඟ තවමත් තියෙනවනෙ ඔය පොතයි, පොතේ කතුවරයයි ගැන එකතු කර ගත්තු විස්තර ගොඩාරියක්. දැන් තමුසෙ පණ්ඩිතකම පෙන්නන්න ඒවා වමාරන්න ගත්තොත් අනිත් කතා සේරම හබක්! අද තමුසෙ ඇවිත් තියෙන්නේ අමිලයි, නමීයි දෙන්නත් එක්කම... තමුන්ගේ හැකර කට වහගෙන එයාලටත් කතා කරන්න ඉඩ දෙනවා.’

“වික්ටර් හියුගෝගේ තියෙනවා හොඳ කියමනක්...” කරුණාරත්න අමරසිංහ මහතා එදා අපට කිව්වේය.

එදා එවෙලේ මම මටම තහංචියක් පනවා ගත්තෙමි; සීමාවන් යොදා ගත්තෙමි.
එහෙත් අද තත්ත්වය වෙනස්ය. ඒ තහංචි- ඒ සීමා අද නොමැත. නමුත්...

මං වහන්සේ ඉන්නේ මගේ අඩවියේ බව හැබෑය. ඒත් ‘තමන්ගෙ මැට්ටං තම්මැට්ටං’ කියල හිතේ හැටියට පිස්සු නටන්නටත් බැහැ නෙව. මේ posts කියවන ආදරණීය පාඨක ඔයාලා ගැනත් හිතල එපැයි ලියන්න ඕනි.

ඒ අතින් වික්ටර් හියුගෝ මහත්තයව අදහන්න  වටිනවා. එයා තරං තමන්ගේ පාඨකයන් ගැන සැලකිලිමත් වෙච්ච වෙනිං ලේඛකයෙකු පිළිබඳව මම නං දන්නෑ. ඔයාලා දන්නවද?

හියුගෝ මහතාගේ ‘ලේ මිසරාබ්ලේ’ අත් පිටපත පිටු 6,000ක් වෙලා තිබ්බලු. සැරෙන් සැරේ ඒ අත් පිටපතේ වෙනස්කම් කරමින් එයා 10 වතාවක් ඒ පොත ලිව්වලු. ඒ කියන්නේ පිටු 60,000ක්...
(ඇයි හත් දෙයියනේ- වචන 5,13,000ක් තිබුණු Les Misérables පොතේ වෙනස්කම් කරමින් දහ වතාවක් ආපහු- ආපහු ඒක පිටපත් කරන්න මේ මනුස්සයට පුදුමාකාර ගටක් තියෙන්න එපැයි!) )
එහෙම දෙයක් කරන්න තරම් වෙන මොන පුතයටද එච්චර ඉවසිල්ලක්- එච්චර සංයමයක් හා එච්චර ශක්තියක් තියෙන්නේ?

ශක්තිය?
ඒක නං අඩු නැතිවම වික්ටර් හියුගෝට තිබුණු විත්තියයි පෙනෙන්නේ.
අවුරුදු 20ක් වෙනතුරුම ‘කුමර බඹසර’ රැකගෙන උන්නයි කියන එතුමා Adèle Foucherව විවාහ කර ගත්ත දවසේ රෑ ‘හත් වතාවක්ම රමණයේ’ යෙදුණු බවකුත් ලියැවිලා තියෙනවා. හොඳ ජව සම්පන්න පුරුෂ ශක්තියක් හියුගෝ තරුණයට තියෙන්න ඇති, මයෙ හිතේ. (මොකද- ඒ කාලේ ‘ව්‍යාඝ්‍රා’ එහෙම තිබ්ච්ච එකක්යැ?)

“වික්ටර් හියුගෝගේ තියෙනවා හොඳ කියමනක්...” කරුණාරත්න අමරසිංහ මහතා එදා අපට කිව්වේය.
“... Forty is the old age of youth- ෆෝටි කියන්නේ වයස හතලිහටනේ. ඉතිං එයා කියනවා ‘හතලිහ කියන්නේ තාරුණ්‍යයේ මහලු වියයි; Fifty the youth of old age’ පනහ කියන්නේ මහලු වියේ තාරුණ්‍යයයි කියල. ඒ කියන්නේ හතලිහ වෙද්දී කෙනෙකුට ලැබිලා තියෙන ඥානවෘද්ධ භාවයනෙ!”

ඥානවෘද්ධ අයි.එම්.ආර්.ඒ. ඊරියගොල්ල මහත්තයා Les Misérables පොත ‘මනුතාපය’ ලෙසින් සිංහලයට අනුවර්තනය කරද්දී කොහොම ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දෙන්නට ඇතිද? මට හිතෙයි! එහෙම හිතෙන්නේ මේකය.

Les Misérables දැවැන්ත කෘතියකි; අතිශයින් සංකීර්ණ බස් වහරකින් ලියවුණකි. ඒ කෘතියේ වචන 823කින්, (වැරදීමක් හෙම නොවේ.) වචන අටසිය විසි තුනකින් යුතු එකම එක වාක්‍යයක් පවා තිබේල! එවැනි කෘතියක් සරල කරමින්- අත්‍යවශ්‍ය කොටස් තෝරා ගනිමින් අනුවර්තනයක් කිරීම ලෙහෙසි- පහසු කාර්යයක්ද?

පොතේ නම නං ‘මනස්තාපය’. අපි internet එකෙන් හොයමුද?

ඒ මනුතාපය පොත ගැන කියද්දී... නිමල් දිසානායකයා කර ගත්තු ‘පිං පොතේ ලියවෙන වැඩක්’ ගැන පම්පෝරියක් ගහන්නය දැන් සූදානං වෙන්නේ.

විදර්ශන ප්‍රකාශන අධිපති ජනක ඉනිමංකඩ හිතවතාගේ fb එකේ තිබ්බා විස්තරයක්; අවුරුද්දකට දෙකකට විතර කලින්. (මං හිතන්නේ) ඒ දැන් කෞතුකාගාරයක් කරලා තියෙන- වික්ටර් හියුගෝ මහත්තයාගේ Vosges චතුරශ්‍රයෙ පිහිටි ප්‍රංශ ගෙදර පිළිබඳවයි. ඒකෙ තියෙනවාලු Les Misérables පොතට සම්බන්ධ ගොඩාක් දේවල්. ලෝකය පුරාම එක එක රටවල ‘ලේ මිසරාබ්ලේ’ පොතෙන් කෙරුණු පරිවර්තන පවා.

(පරිවර්තන ගැන ලියද්දීත් Les Misérables විශේෂයි! ඒක ඉස්සෙල්ලාම මුද්‍රණයෙන් පළ වෙන්නට ඉස්සෙල්ලා භාෂා නවයකට පර්වර්තනය වුණු බවයි වාර්තා කියා සිටින්නේ.

ඊර්යගොල්ල මහතාගේ ‘මනුතාපය’ පොතේ පළමු මුද්‍රණය පළවී තිබෙන්නේ 1953 දෙසැම්බරයේ. 1954 දෙසැම්බරයේ දෙවෙනි මුද්‍රණයත් පළකොට තිබෙන ඒ පොත 1955 ජනවාරි මාසයේදී තෙවෙනි, සිව්වෙනි මුද්‍රණවලට ගිහිං. පෙනෙන විදිහට මනුතාපයට ලොකු පිළිගැනීමක් හා ඉල්ලුමක් තිබිලා... ඒ හින්දා වෙන්නැති ඒකෙ පස්වෙනි මුද්‍රණයත් 1955 මාර්තුවලම කරන්න සිද්ද වුණේ.)

අපේ සිංහල ‘මනුතාපය’ පොතේ මුල් මුද්‍රණයේ පිටපතක් නැති විත්තියත්...

ඉතිං... අර පැරිස් කෞතුකාගාරයෙ තියෙන විවිධ භාෂාවල පරිවර්තන අතර අපේ සිංහල ‘මනුතාපය’ පොතේ මුල් මුද්‍රණයේ පිටපතක් නැති විත්තියත්- ජනක කියල තිබුණා.

‘කවුරු හරි ළඟ ඒ පිටපතක් තියෙනවා නං- ඒ පොත අර කෞතුකාගාරයට පරිත්‍යාග කරන්න කැමතියි නං- ඒ පොත එහාට යවන්න මට පුළුවන්’ කියලත් ජනකගේ අර විස්තරයේ තිබුණා.
එතකොටම මට මීටර් වුණා මගේ ළඟත් පොතක් තියෙනවනේ කියලා. බැලුවා. (මට මතක හැටියට) ඒක මුල් මුද්‍රණයේ පිටපතක්!

කතාව තවත් දිග් ගස්සන්නැතුව කියනවා නං, දැන් ඒ පිටපත අර කටුගෙට ගිහිං ඇති!

“පස්සේ කාලෙක Les Misérables එකේ සම්පූර්ණ පරිවර්තනයකුත් කෙරුණනෙ සර්.”
“හැබෑට... මට ඒක හම්බ වෙලා නැහැනේ. කවුද ඒක කළේ? අපේ කේ.ජී. සර්ද?” කරණාරත්න අමරසිංහ මහත්තයා ඇහුවේ අලුත් උද්යෝගයකින්.
අමිලයි, නමියි දෙන්නත් මගේ දිහා බැලුවේ ‘දීපන්කො උත්තර’ කියල කියන්නා වගෙයි.

“පරිවර්තක කවුද කියල නං මට මතක නෑ. පොතේ නම නං ‘මනස්තාපය’. අපි internet එකෙන් හොයමුද?”
කියන්නටත් කලින් අපේ දෙන්නම වැඩය. ‘විජයරත්න දොලවත්ත’ චුට්ටකට පස්සේ උත්තරය කියැවිණි.

මිනිහෙක් වුණාම කොන්ද කෙලින් තියාගෙන බැරි දේට බෑ කියන්නත් පුළුවන් වෙන්න ඕනි.

“මං හිතුවේ අපේ සර් ඒක පරිවර්තනය කරන්න ඇතියි කියලා. එයා ඒ තරං දක්ෂයා නෙව...” කරණාරත්න මහතා කිව්වේ එතකොටයි. “.. අපේ සිංහල සර්නෙ ‘බිම්ගෙයි සිරකරුවා’ පරිවර්තනය කරපු අක්මීමන කේ.ජී. කරුණාතිලක මහත්තය. එතකොට අජන්තා රණසිංහයි- තිලකරත්න කුරුවිට බණ්ඩාරයි- මායි ක්ලාස් මේට්ස්ලා...”

“එතකොට ඩී.බී. කුරුප්පු මහත්තය...”

“එයාත් සිංහල ගුරුවරයෙක් තමයි, නිමල්. හැබැයි එයා ඉගැන්නුවේ ආනන්දේ... සුනන්ද මහේන්ද්‍ර, ජේ.බී. දිසානායක, වික්‍රමබාහු කරුණාරත්න එහෙම මිස්ටර් D.B.ගෙ ගෝලයෝ... ඩී.බී.ගෙයි මගෙයි සම්බන්ධෙ එන්නේ LSSP එක; ලංකා සමසමාජ පක්ෂය හරහා. ඒ සම්බන්දෙ තමයි වැඩි.”

“ඉතිං, මං ඔයාලට කියන්න හැදුවෙ සිංහල සාහිත්‍යයට සිද්ධ වුණු ලොකු අපරාධයක් ගැන. ඩොස්ටවොස්කි-  ගොගොල්- චෙකොව් වගේ අයගේ පොත් කර-කර හිටිය අපේ සර්; කේ.ජී. කරුණාතිලක මහත්තයා පස්සෙ පස්සේ ඔය ‘ටාර්සන්’ වගෙ පොත් පරිවර්තනේ කරන්න ගත්තනේ. Publishingකාරයන්ගේ ඕනෑකමට... අපරාදේ! විශ්ව සාහිත්‍ය කෘති කීයක් පරිවර්තනේ කරන්න තිබ්බ වෙලාවද...”

ඒ වෙලාවේ නං අමිලත් මුවගුලු ඇරියා. “හරියට ප්‍රොෆෙසර් කෙනෙකුට කියල හෝඩි පොතක් ලියවනවා වගේ...”

“නැත්තං නැත්තං.” හිනාවෙලා අමිලගේ කතාවට අනුකූලතාව පෙන්නපු කරණාරත්න මහත්තයා මෙහෙමත් කිව්වා. “කේ.ජී. සර්ට ආර්ථික ප්‍රශ්න තිබ්බෙත් නෑ. මං හිතන්නේ එයාට වෙන්න ඇත්තෙ හිතවත්කමට ‘බෑ’ කියන්න බැරිකම. මිනිහෙක් වුණාම කොන්ද කෙලින් තියාගෙන බැරි දේට බෑ කියන්නත් පුළුවන් වෙන්න ඕනිනෙ.”

ඉතිරි හරිය ඉක්මනටම ඊළඟ කොටසෙන්...